“If you don’t permit me to stay there as guest, I shall destroy you.”

A crook, posing as a holy man, enjoyed hospitality in different religious places for free.  Once this crook wanted to go to a distant land and stay at a place. He had heard about that place and wanted hospitality from the spiritual place. The local leaders said they could not entertain guests now as they were in difficult times.  This crook-holy man was furious.  “Rejecting me? How dare you! Do you know the consequence of rejecting me? I have very high connections. If you don’t allow me to stay there, I shall see that you are destroyed. You may be far away. What of that. I shall spread such fire against you that you shall be ruined.”  Evil appears to have power indeed. Otherwise, how is it that the world is on fire always? Evil people, posing as religious souls are looting, killing, destroying the honor of women, causing mass destruction–all in the name of religion.  According to them, their religion teaches them to destroy anyone who does not obey them. So they are free to destroy and harm others in whatever way they can. This is happening right in front of all of you, day and night.

When Swami Vivekananda was in the United States, all rats and snakes, who enjoyed religious status and earned millions, became uncomfortable. They realised that the awakened American would discard them and go for this blazing Sun, who enlightens the whole universe. So Swami Vivekananda had to endure tremendous suffering caused by crooks posing as religious people. Some of them would go from door to door to spread calumny. But what of that?  The blazing fire of knowledge, absolute purity and renunciation that Swamiji was, burnt all dirt and dust in no time.  The hissings of venomous snakes and noises of rats were subdued by the purity of the Divine Mahayogi in human form.

All of us become worried about the increasing evil. Sometimes we feel we are helpless before it. Two important things should be done: 1. Don’t add fuel to the fire of evil. 2. Have faith in Goodness. We should not give weapons to evil by doubting goodness, purity and divine power. We should have the faith that if evil appears to succeed, that does not mean goodness will not. Three things make every person great, every nation great, declared Swami Vivekananda: faith in the power of goodness is the first. Whether “religious people” following their books cause evil, whether self-centered people cause destruction, the fundamental point to note is that they are very weak. Weak mentally, weak in character and weak in mind. They resort to falsehood, tricks, cunning and evil due to this so that they may gain power, wealth and prosperity.

However, goodness rules the world. The so-called crook posing as holy man with whom we began our story, the so-called religious people who are trying to destroy the world, the so-called religious people who tried to harm Swami Vivekananda, are  all destroying themselves systematically. This world is ruled by the eternal law called Rta. [Rtam satyam parabrahma] Rta and Satya are the foundational structures of the universe. If the world was otherwise, evil would have used falsehood, criminality, etc and ruled the world. Just as the invincible Ravana became dust, evil will be dust and goodness will trumph always. Whether evil comes posing as holy men, religions or science–they will be dust soon.

Let us have faith in Goodness and move forward, improving ourselves every day through selfless service, prayer, surrender to the Will of God.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

“Als je me niet toestaat daar als gast te verblijven, zal ik je vernietigen.”

Een oplichter, die zich voordeed als een heilige man, genoot gratis van gastvrijheid in verschillende religieuze plaatsen. Op een dag wilde deze oplichter naar een ver land reizen en daar verblijven. Hij had over die plek gehoord en wilde er gastvrijheid ontvangen. De lokale leiders zeiden echter dat ze op dat moment geen gasten konden ontvangen, omdat ze in moeilijke tijden verkeerden. Deze oplichter-heilige man was woedend. “Mij afwijzen? Hoe durven jullie! Weten jullie wel wat de gevolgen zijn van het afwijzen van mij? Ik heb zeer hoge connecties. Als jullie me daar niet laten verblijven, zal ik ervoor zorgen dat jullie ten onder gaan. Jullie mogen dan ver weg zijn, maar wat maakt dat uit? Ik zal zo’n vuur over jullie verspreiden dat jullie geruïneerd zullen worden.” Het kwaad blijkt inderdaad macht te hebben. Hoe kan het anders dat de wereld altijd in brand staat? Kwaadaardige mensen, die zich voordoen als religieuze zielen, plunderen, moorden, schenden de eer van vrouwen en veroorzaken massavernietiging – allemaal in naam van de religie. Volgens hen leert hun religie hen om iedereen te vernietigen die hen niet gehoorzaamt. Ze kunnen dus ongestraft anderen op elke mogelijke manier vernietigen en schade berokkenen. Dit gebeurt recht voor jullie ogen, dag en nacht.

Toen Swami Vivekananda in de Verenigde Staten was, voelden alle ratten en slangen, die religieuze status genoten en miljoenen verdienden, zich ongemakkelijk. Ze beseften dat de ontwaakte Amerikaan hen zou verstoten en voor deze stralende Zon zou kiezen, die het hele universum verlicht. Swami Vivekananda moest dus enorm lijden door toedoen van oplichters die zich voordeden als religieuzen. Sommigen van hen gingen van deur tot deur om laster te verspreiden. Maar wat dan nog? Het laaiende vuur van kennis, absolute zuiverheid en onthechting dat Swamiji belichaamde, verbrandde in een oogwenk alle vuil en stof. Het gesis van giftige slangen en het gekrijs van ratten werden overstemd door de zuiverheid van de Goddelijke Mahayogi in menselijke gedaante.

We maken ons allemaal zorgen over het toenemende kwaad. Soms voelen we ons machteloos. Twee belangrijke dingen moeten we doen: 1. Gooi geen olie op het vuur van het kwaad. 2. Heb vertrouwen in het Goede. We mogen het kwaad geen wapens in handen geven door te twijfelen aan het goede, de zuiverheid en de goddelijke kracht. We moeten erop vertrouwen dat als het kwaad lijkt te zegevieren, dat niet betekent dat het goede niet zal zegevieren. Drie dingen maken ieder mens groot, ieder volk groot, verklaarde Swami Vivekananda: geloof in de kracht van het goede is de eerste. Of “religieuze mensen” die hun boeken volgen nu kwaad doen, of egocentrische mensen vernietiging veroorzaken, het fundamentele punt is dat ze erg zwak zijn. Zwak van geest, zwak van karakter en zwak van verstand. Daarom nemen ze hun toevlucht tot leugens, bedrog, list en kwaad om macht, rijkdom en voorspoed te verkrijgen.

Het goede regeert echter de wereld. De zogenaamde boef die zich voordoet als heilige man, waarmee ons verhaal begon, de zogenaamde religieuze mensen die de wereld proberen te vernietigen, de zogenaamde religieuze mensen die Swami Vivekananda probeerden te schaden, vernietigen zichzelf systematisch. Deze wereld wordt geregeerd door de eeuwige wet genaamd Rta. [Rtam satyam parabrahma] Rta en Satya zijn de fundamentele structuren van het universum. Als de wereld anders was, zou het kwaad leugens, criminaliteit, enzovoort hebben gebruikt om de wereld te regeren. Net zoals de onoverwinnelijke Ravana tot stof verging, zal het kwaad tot stof vergaan en zal het goede altijd zegevieren. Of het kwaad zich nu voordoet als heilige mannen, religies of wetenschap – het zal spoedig tot stof vergaan.

Laten we vertrouwen hebben in het goede en vooruitgaan, onszelf elke dag verbeteren door onbaatzuchtige dienstbaarheid, gebed en overgave aan de wil van God.

Laten we dus werken, bidden, onbaatzuchtig liefdadigheid bedrijven en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

{Concluding Part}

Kees Boukema

The Jewish historian Flavius ​​Josephus (37-100) was the first writer to mention the appearance of Jesus on earth. In his chronicle “The Ancient History of the Jews,” he wrote: “At that time lived Jesus, a wise man, insofar as it is permissible to call him a man. For he performed deeds that were considered impossible and he was a teacher of people who gladly received the truth […] Pilate had imposed upon him the punishment of the cross [..]. The divine prophets had spoken of these things and countless other wondrous things about him. To this day, the group of Christians named after him has not disappeared.” (See Fik Meijer, ‘Jezus en de vijfde evangelist’. Amsterdam, 2015, p. 158).

Based on this fragment, most historians assume that Jesus indeed existed and that he was crucified during the reign of the Roman procurator Pontius Pilate. For further details regarding the life and teachings of Jesus, we can turn to the four Biblical evangelists. They did not write accounts of historical events, but translated oral testimonies of believers, passed down in Aramaic, into Greek. This translation sometimes led, unintentionally, to a shift in meaning. For instance, the expression ‘son of god’ is used figuratively in Aramaic for a ‘child of god’, but in Greek, with its pantheon of gods and demigods, it is taken literally as “Son of God.” Thus: Someone with the same nature as God. (See Geza Vermes, ‘Ieder zijn eigen Jezus’, Baarn, 2002, p. 11).

The oldest Gospel is by Mark, written forty years after the death of Jesus. His story begins with the appearance of John the Baptist, a cousin of Jesus. Flavius ​​Josephus called him a charismatic preacher who mobilized large crowds and called for ‘repentance’. Mark viewed John the Baptist as a forerunner and trailblazer for Jesus. He writes that Jesus left Galilee and went to the Jordan to be baptized by John. At the moment of the baptism, the heavens opened and the Spirit descended upon Jesus like a dove. A voice came from heaven saying: “You are my beloved Son, in you I am well pleased.” [Mark 1:9-13]. Thereupon the ‘Spirit’ drove Jesus into the desert, where, in preparation for his mission, he would be tested by Satan for forty days of strict asceticism.

In the years that followed, Jesus gathered disciples around him, both men and women. He preached the coming of the ‘Kingdom of God’ and he healed the sick; the blind received sight, the lame walked, lepers were cleansed, the deaf heard, the dead were raised to life, and the gospel was preached to the poor [Matthew 11:5]. Jesus found a receptive audience among ordinary citizens, but also among people from affluent circles. In Jericho, a rich young man knelt before him and asked: “What must I do to inherit eternal life?” Jesus answered: “Keep all God’s commandments and love your neighbor.” The young man declared that he had always done this since his youth. Then Jesus said: “One thing still lacks you: Sell all your possessions and distribute the proceeds among the poor. Then come back and follow me.” The young man went home visibly distressed, for he was very rich. Then Jesus said to his disciples: “It is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the Kingdom of God.” [Mark 10:17ff].

Jesus traveled through the land, but visited exclusively places with Jewish inhabitants. His message was intended for “the lost sheep of Israel,” not for ‘Gentiles’. Only in very rare exceptions did he deviate from this (Mark 7:24ff). Jesus soon aroused resistance. The Roman authorities saw him as a danger to public order, and the scholars of the Torah saw Jesus as a threat to traditional religious practice. The fact that Jesus not only healed the sick but sometimes also forgave their ‘sins’ in the process branded him a ‘blasphemer’; for: ‘Only God can forgive sins’. Consequently, a counter-movement arose among people who would prefer to get rid of Jesus (Mark 3:6).

His message, that the ‘Kingdom of God’ was imminent, was considered a potential threat by the rulers in Jerusalem. That threat became concrete when Jesus rode into Jerusalem in a procession arranged by himself. Seated on a donkey foal, he was cheered by his followers. They had spread palm branches and cloaks over the road and cried out: “Hosanna! Blessed is he who comes and blessed is the coming kingdom of our father David. Hosanna in heaven!” This happened during the ‘Passover’; the feast commemorating the liberation of the enslaved Jews in Egypt!

Shortly thereafter, Jesus proceeded to perform a spiritual cleansing of the temple. He began to overturn stalls from afar buyers of sacrificial animals and of money changers who stood in the courtyard. This provocation could not remain unanswered. When he went to an olive grove one evening to pray, the temple police rushed out to take him into custody. Jesus, who had already often spoken to his disciples about his coming suffering and death, made no attempt to flee. On the contrary, he said to them: “The moment has come when the Son of Man is handed over to sinners. Get up, let us go. Look, he who betrays me is already close by.” Jesus was arrested and all his disciples fled. With one exception: “A young man, who was wearing only a linen garment, tried to stay near Jesus, but when he too was seized, he left the garment in their hands and fled away naked.” (Mark 14: 37-52; see Charles Vergeer, De Nameloze, p. 237 ff.)

Jesus was immediately brought before Caiaphas, the presiding high priest of the Sanhedrin, the Jewish court. The main charge: According to witnesses, Jesus had said, ‘that he could tear down the temple built by human hands and in three days build another temple, not made by human hands.’ Jesus makes no attempt to deny or refute this statement. To the question: “Are you the Messiah, the Son of God?”, he answered: “You say so.” (Matt. 26: 61). That was sufficient proof of blasphemy; he was guilty of death.

The Sanhedrin could pronounce a death sentence, but was not allowed to carry it out itself. Permission from the Romans was required for that. Jesus’ declaration that he was the King of the Jews and that the Kingdom of God was at hand would constitute a request to could support execution, for that pointed to ‘incitement to rebellion against Roman authority’ [Meijer, p. 266].

Jesus was taken to the palace of the Roman procurator, Pontius Pilate. Here, too, Jesus makes no effort whatsoever to deny or refute the accusation. On the contrary. To Pilate’s question: “Are you the King of the Jews?” he answered: “You say so.”
What Mark then writes about what supposedly took place after this confession is highly implausible. Historians have wondered what might have prompted Mark to portray the course of the trial in this way. After all, Pontius Pilate was an exceptionally brutal and cruel magistrate. All historians agree on that. He ordered executions on a large scale, often without a prior trial. Certainly after hearing the accusation brought against Jesus, he would have ordered a centurion to crucify him after a brief interrogation. In the Gospel of Mark, however, Pilate appears as a wavering and lenient judge who did not consider Jesus guilty and asks the accusers what he should do with Jesus. The incited crowd shouts “Crucify him!” and, when Pilate asks “What crime has he committed?”, shouts even louder: “Crucify him!” Pilate then allegedly handed Jesus over to be crucified “to satisfy the crowd” (Mark 15:1 ff.).
It is certain that Mark was not an eyewitness to the trial of Jesus. He wrote his Gospel in Rome around the year 70 and based it on what the apostles Peter and Paul had told him about Jesus. Mark had been an interpreter for Peter and a traveling companion of the apostle Paul. His Gospel was primarily intended to encourage the Gentile Christians in Rome. They were being persecuted, and Mark clearly tried to describe the course of events during the Jesus trial in such a way that the Christians in Rome would have as few problems as possible with the Roman authorities. Paul, too, had never met Jesus, but had seen him in a vision and received a commission from him to preach the gospel to all people, including non-Jews. As a traveling missionary in the Roman Empire, Paul was therefore very keen to minimize the role of the Roman authorities in the crucifixion of Jesus and to hold the Jewish priests responsible for his death [See Meijer p. 270]. This also explains the remarkable exclamation that Mark puts into the mouth of the Roman centurion who was charged with the crucifixion of Jesus. When he saw Jesus dying, he is said to have cried out: “Truly, this man was the Son of God.” Mark thereby led his readers to believe that the first person who had recognized the true nature of Jesus was a Roman.

After the death of Jesus, Joseph of Arimathea, a prominent counselor who ‘himself also expected the kingdom of God’, requested and obtained permission from Pontius Pilate to bury the body of Jesus. Joseph wrapped the body in linen, laid him in the cave of a mountain, and rolled a heavy stone in front of the entrance.

On the first day of the week that followed, three female disciples of Jesus went to the tomb to anoint him. When they arrived at the tomb, they found that the heavy stone in front of the tomb had been rolled away. To their great shock, they saw a young man dressed in dazzling white sitting on the right side of the empty tomb. He said to them: “Do not be afraid. You are looking for Jesus, the man from Nazareth who was crucified. He has been raised from the dead; he is not here. Go back and tell his disciples and Peter: ‘He is going ahead of you to Galilee; there you will see him, just as he told you.’ They went out and fled from the tomb, for they were seized with fear and terror. They were so frightened that they told no one anything.” [Mark 16:1-8; see Charles Vergeer. *Een Nameloze* p. 239 and 301).
With this, Mark concluded his Gospel. Verses 9 to 20 concerning the appearance of Jesus to his disciples were added to the Gospel a century later.

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Een levenseinde met wil en dank

{Afsluitend Deel}

Kees Boukema

  De Joodse historicus Flavius Josephus (37-100) was de eerste schrijver die melding maakte van de verschijning van Jezus op aarde. In zijn kroniek “De Oude Geschiedenis van de Joden” schreef hij:“In die tijd leefde Jezus, een wijs man, voor zover het geoorloofd is om hem een man te noemen. Hij verrichtte namelijk daden die onmogelijk geacht werden en hij was leermeester van mensen die met vreugde de waarheid tot zich namen […] Pilatus had hem de straf van het kruis opgelegd [..]. De goddelijke profeten hadden die dingen en ontelbare andere wonderlijke dingen over hem gezegd. Tot op de dag van vandaag is de naar hem genoemde groep van de christenen niet verdwenen.” (Zie Fik Meijer, ‘Jezus en de vijfde evangelist’. Amsterdam, 2015, p. 158). 

     Op grond van dit fragment nemen de meeste historici aan dat Jezus inderdaad heeft bestaan en dat hij tijdens het bewind van de Romeinse procurator Pontius Pilatus is gekruisigd. Voor nadere gegevens omtrent het leven en de leer van Jezus kunnen we terecht bij de vier Bijbelse evangelisten. Zij schreven geen verslag van historische gebeurtenissen, maar vertaalden mondelinge getuigenissen van gelovigen, die in het Aramees waren doorgegeven, in het Grieks. Die vertaalslag leidde soms, onbedoeld, tot een verschuiving van betekenis. Zo wordt de uitdrukking ‘zoon van god’ in het Aramees figuurlijk gebruikt voor een ‘kind van god’, maar wordt in het Grieks, met zijn pantheon van goden en half-goden, letterlijk opgevat als “Zoon van God” Dus: Iemand met dezelfde natuur als God. (Zie Geza Vermes, ‘Ieder zijn eigen Jezus’, Baarn, 2002, p. 11).  

     Het oudste evangelie is van Marcus, geschreven veertig jaar na de dood van Jezus. Zijn verhaal begint met het optreden van Johannes de Doper, een neef van Jezus. Flavius Josephus noemde hem een charismatische prediker, die grote menigten op de been bracht en opriep tot ‘bekering’. Marcus zag Johannes de Doper als voorloper en wegbereider van Jezus. Hij schrijft, dat Jezus uit Galilea naar de Jordaan vertrok om zich door Johannes te laten dopen. Op het moment van de doop opende de hemel en daalde de Geest als een duif op Jezus neer. Er kwam een stem uit de hemel die zei: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde.” [Marcus 1 :9-13]. Daarop dreef de ‘Geest’ Jezus de woestijn in, waar hij als voorbereiding op zijn missie, gedurende veertig dagen van strenge ascese door Satan op de proef zou worden gesteld.

     In de jaren die volgden verzamelde Jezus discipelen om zich heen, zowel mannen als vrouwen. Hij predikte de komst van het ‘Koninkrijk van God’ en hij genas zieken; blinden werden zienden, kreupelen wandelden, melaatsen werden gereinigd, doven hoorden, doden werden weer tot leven gewekt en aan de armen werd het evangelie verkondigd [Mattheus 11:5].  

     Jezus vond gehoor bij eenvoudige burgers, maar ook bij mensen uit gegoede kringen. In Jericho knielde een rijke jongeman voor hem neer en vroeg :”Wat moet ik doen om het eeuwige leven te erven?” Jezus antwoordde: “Onderhoud al Gods geboden en heb uw naaste lief.” De jongeman verklaarde, dat hij zulks vanaf zijn jeugd altijd had gedaan. Daarop zei Jezus: “Eén ding ontbreekt u nog: Verkoop al uw bezit en verdeel de opbrengst onder de armen. Kom dan terug en volg mij.“ De jongeman ging zichtbaar aangeslagen naar huis, want hij was zeer rijk. Daarop zei Jezus tot zijn discipelen:”Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te gaan, dan voor een rijke om het Koninkrijk van God binnen te gaan.” [Markus 10: 17 e.v.].

     Jezus trok door het het land, maar bezocht uitsluitend plaatsen met Joodse inwoners. Zijn boodschap was bestemd voor “de verloren schapen van Israël”, niet voor ‘heidenen’. Slechts bij hoge uitzondering week hij daarvan af (Marcus 7: 24 e.v.)  Jezus wekte al gauw weerstand op. De Romeinse overheid zag in hem een gevaar voor de openbare orde en de geleerden van de Thora zagen in Jezus een bedreiging voor de traditionele geloofsbeleving. Dat Jezus niet alleen zieken genas, maar daarbij soms ook hun ‘zonden’ vergaf bestempelde hem tot ‘godslasteraar’; want: ‘Alleen God kan zonden vergeven’. Er kwam dan ook een tegenbeweging op gang van mensen, die Jezus het liefst uit de weg zouden willen ruimen (Marcus 3:6).

     Zijn boodschap, dat het ‘Koninkrijk van God’ aanstaande was, gold voor de machthebbers in Jeruzalem als een potentiële bedreiging. Die bedreiging werd concreet toen Jezus in een, door hemzelf gearrangeerde optocht, Jeruzalem binnen reed. Gezeten op een ezelsveulen, werd hij toegejuicht door zijn volgelingen. Zij hadden palmtakken en mantels over de weg uitgespreid en riepen:”Hosanna! Gezegend is hij die komt en gezegend het komende koninkrijk van onze vader David. Hosanna in de hemel!” Dit gebeurde tijdens het ‘paasfeest’; het feest ter herdenking van de bevrijding van de tot slaaf gemaakte Joden in Egypte!

     Kort daarop ging Jezus over tot spirituele reiniging van de tempel. Hij begon kraampjes om te gooien van verkopers van offerdieren en van geldwisselaars die in de voorhof stonden. Deze provocatie kon niet onbeantwoord blijven. Toen hij op een avond naar een olijfgaard ging om te bidden, rukte de tempelpolitie uit om hem in hechtenis te nemen. Jezus, die tegenover zijn discipelen al vaak over zijn komend lijden en sterven had gesproken, deed geen poging om te vluchten. In tegendeel; hij zei tot hen: “Het ogenblik is gekomen, dat de Mensenzoon wordt uitgeleverd aan de zondaars. Sta op, laten we gaan. Kijk, hij die mij uitlevert is al vlakbij.’’ Jezus werd gearresteerd en al zijn discipelen sloegen op de vlucht. Met één uitzondering: “Een jongeman, die alleen een linnen kleed aan had, probeerde bij Jezus in de buurt blijven, maar toen hij ook werd vastgegrepen, liet hij het kleed in hun handen achter en vluchtte naakt weg.” (Marcus 14: 37-52; zie Charles Vergeer, De Nameloze, p. 237 e.v.} 

     Jezus werd direct voorgeleid aan Kajafas, de dienstdoende hogepriester van het Sanhedrin, het Joodse gerechtshof. De belangrijkste aanklacht: Volgens getuigen had Jezus gezegd, ‘dat hij de door mensenhanden gebouwde tempel kon afbreken en in drie dagen een andere tempel, niet door mensen gemaakt, kon opbouwen.’ Jezus doet geen poging deze uitspraak te ontkennen of te weerleggen. Op de vraag: ”Bent u de Messias, de Zoon van God?”, antwoordde hij: “U zegt het.” (Matt.26: 61). Dat was voldoende bewijs voor godslastering; hij was des doods schuldig. 

     Het Sanhedrin kon wel een doodvonnis uitspreken, maar mocht die niet zelf voltrekken. Daarvoor was toestemming van de Romeinen nodig. De verklaring van Jezus, dat hij de koning van de Joden was en dat het koninkrijk van God aanstaande was, zou een verzoek tot executie kunnen ondersteunen, want dat wees op ‘aanzetting tot opstand tegen het Romeinse gezag’ [Meijer, p. 266]. 

     Jezus werd overgebracht naar het paleis van de Romeinse procurator, Pontius Pilatus. Ook hier doet Jezus geen enkele moeite om de aanklacht te ontkennen of te weerleggen. Integendeel. Op de vraag van Pilatus: “Zijt gij de koning der Joden?” antwoordde hij: “Gij zegt het.”

    Wat Marcus dan schrijft over wat zich na deze bekentenis zou hebben afgespeeld is hoogst ongeloofwaardig. Historici vroegen zich af, wat Marcus bewogen kan hebben om het verloop van het proces zo weer te geven. Pontius Pilatus was namelijk een uitzonderlijk brute en wrede magistraat. Daar zijn alle historici het wel over eens. Hij liet op grote schaal executies uitvoeren, vaak zonder voorafgaand proces. Hij zal, zeker na het horen van de aanklacht die tegen Jezus werd ingebracht, na een korte ondervraging een centurion opdracht gegeven hebben om hem te kruisigen. In het evangelie van Marcus figureert Pilatus echter als een weifelmoedige en toegeeflijke rechter, die Jezus niet schuldig achtte en aan de aanklagers vraagt wat hij met Jezus moet doen. De opgehitste massa schreeuwt “Kruisig hem!” en gaat, als Pilatus vraagt “Wat heeft hij dan misdaan?”, nog harder schreeuwen: ”Kruisig hem!”. Pilatus zou dan “om de menigte tevreden te stellen”, Jezus hebben uitgeleverd om gekruisigd te worden (Marcus 15:: 1 e.v.)

     Het staat vast, dat Marcus geen ooggetuige is geweest bij het proces tegen Jezus. Hij schreef zijn evangelie in Rome rond het jaar 70 en had zich gebaseerd op hetgeen de apostelen Petrus en Paulus hem over Jezus hadden verteld. Marcus was tolk geweest voor Petrus en reisgenoot van de apostel Paulus. Zijn evangelie was in de eerste plaats bedoeld om de niet-joodse christenen in Rome een riem onder het hart te steken. Zij werden vervolgd en Marcus heeft duidelijk geprobeerd om de gang van zaken tijdens het Jezus-proces zo te beschrijven, dat de christenen in Rome zo min mogelijk problemen zouden krijgen met het Romeinse gezag.

    Ook Paulus had Jezus nooit ontmoet, maar had hem in een visioen gezien en van hem de opdracht gekregen om het evangelie aan alle mensen te verkondigen, ook aan niet-Joden. Paulus was er als rondreizend missionaris in het Romeinse Rijk, daarom veel aan gelegen om de rol van het Romeinse gezag bij de kruisdood van Jezus te minimaliseren en de Joodse priesters verantwoordelijk te houden voor zijn dood [Zie Meijer p. 270]. Dit verklaart ook de opmerkelijke uitroep die Marcus in de mond legt van de Romeinse centurio die belast was met de kruisiging van Jezus. Toen hij Jezus zag sterven, zou hij uitgeroepen hebben: ”Werkelijk, deze mens was Gods Zoon.” Marcus liet daarmee zijn lezers geloven, dat de eerste mens die de ware aard van Jezus had onderkend een Romein was.

     Na de dood van Jezus vroeg en verkreeg Jozef van Arimatea, een vooraanstaand raadsheer die ‘zelf ook het koninkrijk van God verwachtte’, toestemming van Pontius Pilatus om het lichaam van Jezus te begraven. Jozef wikkelde het stoffelijk overschot in linnen, legde hem in de grot van een berg en rolde een zware steen voor de ingang. 

     Op de eerste dag van de week die volgde gingen drie vrouwelijke discipelen van Jezus naar het graf om hem te balsemen. Bij het graf gekomen bleek dat de zware steen voor het graf was weggerold. Zij zagen aan de rechter zijde van het lege graf tot hun grote schrik een in stralend wit geklede jongeman zitten. Hij zei tot hen: “Wees niet bang. U zoekt Jezus, de man uit Nazareth die gekruisigd is. Hij is opgewekt uit de dood, hij is niet hier. Ga terug en zeg tegen zijn leerlingen en tegen Petrus: “Hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zullen jullie hem zien, zoals hij jullie heeft gezegd”. Zij gingen naar buiten en vluchtten bij het graf vandaan, want ze waren bevangen door angst en schrik. Ze waren zo erg geschrokken, dat ze tegen niemand iets zeiden.”  [Marcus 16: 1-8; zie Charles Vergeer. Een Nameloze’’ p. 239 en 301).

     Hiermee sloot Marcus zijn evangelie af. De verzen 9 tot 20 over de verschijning van Jezus aan zijn discipelen zijn een eeuw later aan het evangelie toegevoegd.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Nag Mahashaya’s Perception of Sri Ramakrishna

One time, Nagmahashaya visited Sri Ramakrishna. This time he was alone. The Master, as on previous occasions, attained Bhava. He stood up from his seat and muttered something. Seeing him in that state, Nagmahashaya became terrified. Sri Ramakrishna then told him, “Well, you are a medical man. Please examine my legs and see what is there.” When Nagmahashaya heard him talking in a normal voice, he was greatly relieved. He touched his feet, examined them well and said that he found nothing there. Sri Ramakrishna again asked him to examine them more carefully. Now Nagmahashaya touched the Master’s feet with more enthusiasm and felt how the Guru removes the wants and difficulties of the disciple. A small act of charity on the part of the Guru makes a true disciple feel that as an extremely gracious act of love towards him. And what to speak of such a devotee as Nagmahashaya! His grief over the Master not allowing him to touch his feet on his first visit was now assuaged, and he considered himself blessed, now that he was given the privilege of doing so. Tears trickled down his cheeks and he placed those long desired feet on his head and heart. Blessed are the souls that know the relation between the Guru and the disciple, for they shall see God! About this time Nagmahashaya was convinced that Sri Ramakrishna was God-incarnate. Being questioned how he could know this, he said, “After my going to Sri Ramakrishna for a few days, I came to know through His Grace that Sri Ramakrishna was Narayana personified and He was having His Lila in secret at Dakshineswar.” He then remarked, “No one can realize Him unless blessed by Him. Even austere penances for a thousand years will be of no avail to realize Him, if He does not show mercy.”

Another day Nagmahashaya went to see Sri Ramakrishna at Dakshineswar. When he reached there, he saw the Master taking rest after his meal. It was the month of May and the day was very sultry. Sri Ramakrishna asked him to fan him and then went to sleep. Nagmahashaya fanned him long and his hands became tired but he could not stop without the Master’s permission. He consequently continued the task but his hands became very heavy and he could not hold the fan any longer. Just then Sri Ramakrishna caught hold of his hand and took the fan. Referring to this incident, Nagmahashaya said, “His sleep was not like that of ordinary persons. He could always remain awake. Excepting God, this state is not attainable for any aspirant or even a Siddha.”

_____________________________

Op een keer bezocht Nagmahashaya Sri Ramakrishna. Deze keer was hij alleen. De Meester bereikte, net als bij eerdere gelegenheden, Bhava. Hij stond op van zijn zetel en mompelde iets. Toen Nagmahashaya hem in die toestand zag, werd hij doodsbang. Sri Ramakrishna zei toen tegen hem: “Welnu, u bent een arts. Onderzoek alstublieft mijn benen en kijk wat er aan de hand is.” Toen Nagmahashaya hem weer normaal hoorde spreken, was hij enorm opgelucht. Hij raakte zijn voeten aan, onderzocht ze grondig en zei dat hij niets kon vinden. Sri Ramakrishna vroeg hem opnieuw om ze zorgvuldiger te onderzoeken. Nu raakte Nagmahashaya de voeten van de Meester met meer enthousiasme aan en voelde hoe de Guru de behoeften en moeilijkheden van de discipel wegneemt. Een kleine daad van naastenliefde van de Guru zorgt ervoor dat een ware discipel het als een buitengewoon genadige daad van liefde jegens hem ervaart. En wat te denken van zo’n toegewijde als Nagmahashaya! Zijn verdriet over het feit dat de Meester hem bij zijn eerste bezoek niet toestond zijn voeten aan te raken, was nu verzacht en hij beschouwde zichzelf als gezegend, nu hij die eer wel had gekregen. Tranen stroomden over zijn wangen en hij legde die langverwachte voeten op zijn hoofd en hart. Gezegend zijn de zielen die de relatie tussen de Guru en de discipel kennen, want zij zullen God zien! Rond deze tijd raakte Nagmahashaya ervan overtuigd dat Sri Ramakrishna God in menselijke gedaante was. Toen hem werd gevraagd hoe hij dit kon weten, zei hij: “Nadat ik een paar dagen bij Sri Ramakrishna was geweest, kwam ik door Zijn genade te weten dat Sri Ramakrishna Narayana in menselijke gedaante was en dat Hij in het geheim Zijn Lila (goddelijke spel) speelde in Dakshineswar.” Hij merkte vervolgens op: “Niemand kan Hem realiseren tenzij Hij hem zegent. Zelfs duizend jaar strenge boetedoening zal niet baten om Hem te realiseren, als Hij geen genade toont.”

Op een andere dag ging Nagmahashaya Sri Ramakrishna in Dakshineswar bezoeken. Toen hij daar aankwam, zag hij de Meester rusten na zijn maaltijd. Het was mei en het was een erg zwoele dag. Sri Ramakrishna vroeg hem om hem te verkoelen met een waaier en ging toen slapen. Nagmahashaya verkoelde hem langdurig met de waaier en zijn handen werden moe, maar hij kon niet stoppen zonder toestemming van de Meester. Hij ging daarom door, maar zijn handen werden zo zwaar dat hij de waaier niet langer kon vasthouden. Juist op dat moment greep Sri Ramakrishna zijn hand en nam de waaier over. Verwijzend naar dit voorval zei Nagmahashaya: “Zijn slaap was niet zoals die van gewone mensen. Hij kon altijd wakker blijven. Behalve God is deze toestand voor geen enkele aspirant of zelfs een Siddha bereikbaar.”

Swami Turiyananda narrates this incident: “After M.’s eldest son died, his wife came to Sri Ramakrishna weeping bitterly. I was there. Seeing her crying so much, Sri Ramakrishna said sternly to her: ‘At other times you talk about knowledge, devotion, and so on. Where are these things now? Have they disappeared?’ His words resonated deeply with me. It is often very effective when someone speaks sternly to a person who is sad or grieving. The influence of tamas disappears immediately.
If someone were to lose something or place it somewhere else, Sri Ramakrishna would be irritated. On one occasion, Hazra lost a towel in the Ganges. Sri Ramakrishna was very displeased about this fact and said to him: “I am often outside the normal level of consciousness, but I have never lost anything.” “And you are so forgetful!” The Master kept everything in his room perfectly in order.  Every object had its proper place, so that he could find what he was looking for even in the dark. An orderly mind is just as necessary as external order.
Man is completely absorbed in sensual gratification. Eating, sleeping, and sexual pleasures—in these he spends his entire life.

Sri Ramakrishna used to say: “Many rice merchants place puffed rice at the main entrance to prevent rats from entering the storerooms. As soon as the rats come, they eat the puffed rice instead of the sacks of rice. The rats do not even smell the scent of the rice in the storerooms. In the same way, the Divine Mother has misled man with many seductive things—lust and gold. Man cannot go further and reach the rice sacks—that is to say, God.”

This world is like a maze. Once you enter, one finds it difficult to get out again. With human birth comes an opening to escape. But what use is it? Man forgets everything and occupies himself with things related to the senses. Sri Ramakrishna did not hold people who were immersed in the physical in high regard. He said that they had lost all substance.

The Master used to say: The enormous plum is all skin and pit. It has no flesh and causes colic when eaten. But it does have an attractive taste. The same applies to the world. Where is happiness in the world? It is full of suffering, a dwelling place of misery. Sri Krishna said to Arjuna: “Those who seek refuge in Me alone cross this maya.”

Instead of merely smearing the body with mud to endure the effort of washing it off, isn’t it better to stay away from mud? But how many can do that? So Sri Ramakrishna often said that it is better to enjoy the world a little. But then it must be accompanied by appropriate discrimination. Through this cycle of birth and death, one gradually moves towards God. Divine love must be awakened, intensified, and crystallized in the heart. Only then does the vision of God open up. Take, for example, the life of Gopaler-Ma (a female disciple of Sri Ramakrishna, who had a constant vision of Gopala, the Lord Krishna, as a child). She would see Gopala accompanying her and gathering fuel for her. And Sri Ramakrishna had visions of Ramlala (the child Rama) walking and playing with him. Oh, how wonderful was the Master’s play with the copper brass image of Ramlala! When he told us about these strange events, we understood little of them. Once, Ramlala went frolicking in the Ganga to bathe and ended up in deep water. Sri Ramakrishna asked him to get out, and when he refused, the Master gave him a slap on his cheek.

Collected from Sri Ramakrishna As we Saw Him

contribution: Mary Saaleman

Nederlandse 

Hoe Trainde Sri Ramakrishna zijn discipelen?

   Nadat M.’ s oudste zoon stierf, kwam zijn vrouw bitter huilend naar Sri Ramakrishna. Ik was erbij. Haar zoveel te zien huilen, zei Sri Ramakrishna streng tegen haar:” Andere keren praat je over kennis, toewijding, enzovoort. Waar zijn deze dingen nu? Zijn ze verdwenen? Zijn woorden spraken me enorm aan. Vaak is het zeer effectief als iemand streng spreekt tegen een persoon die verdrietig is of rouwt. De invloed van tamas verdwijnt direct.

Als iemand iets zou verliezen of ergens anders zou plaatsen, zou Sri Ramakrishna erg geirriteerd zijn. Op een keer verloor Hazra een handdoek in de Ganges. Over dit gegeven was Sri Ramakrishna erg ontevreden en zei tegen hem:” Ik ben vaak buiten het normale bewustzijnsniveau, maar ik heb nog nooit iets verloren. En jij bent zo vergeetachtig!” De Meester hield alles in zijn kamer perfect in orde.

Ieder object had zijn juiste plaats, zodat hij zelfs in het donker kon vinden wat hij zocht. Een ordelijke geest is net zo noodzakelijk als externe orde.

De mens gaat geheel op in zinsbevrediging. Eten, slapen, en seksuele genoegens—-in deze brengt hij zijn hele leven door.

Sri Ramakrishna placht te zeggen: ” Veel rijsthandelaren plaatsen gepofte rijst bij de hoofdingang om te voorkomen dat ratten de voorraadkamers binnendringen. Zodra de ratten komen, eten ze de gepofte rijst in plaats van de zakken rijst binnen. De ratten ruiken niet eens de lucht van de rijst in de voorraadkamers. Op dezelfde manier, heeft de Goddelijke Moeder de mens misleid met vele verleidelijke dingen—-lust en goud. De mens kan niet verder gaan en bij de rijstzakken komen——dat wil zeggen God.

Deze wereld is als een doolhof. Als je eenmaal binnengaat, vindt men het moeilijk er weer uit te komen. Met de menselijke geboorte komt er een opening om te ontsnappen. Maar wat heeft het voor nut? De mens vergeet alles, en houdt zich bezig met dingen die met de zintuigen te maken hebben.”  Sri Ramakrishna achtte mensen niet hoog die ondergedompeld waren in het fysieke.  Hij zei dat ze alle substantie verloren hadden.

De Meester placht te zeggen: ” De enorme pruim is een en al schil en pit. Het heeft geen vruchtvlees en veroorzaakt koliek als het wordt gegeten. Maar het heeft wel een aantrekkelijke smaak. Dat geldt ook voor de wereld. Waar is geluk in de wereld? Het is vol lijden, een verblijfplaats van ellende. Sri Krishna zei tegen Arjuna:” Zij die hun toevlucht tot Mij alleen zoeken, steken dit maya over.”

In plaats van het lichaam alleen met modder in te smeren om de moeite van het afwassen te ondergaan, is het niet beter om uit de buurt van modder te blijven? Maar hoeveel kunnen dat? Dus Sri Ramakrishna zei vaak dat het beter is een beetje werelds te genieten. Maar dan moet het wel gepaard gaan met gepaste discriminatie. Door deze cyclus van geboorte en dood beweegt men zich geleidelijk aan naar God.

Goddelijke liefde moet in het hart worden gewekt en geintensiveerd en uitgekristalliseerd. Alleen dan opent zich de visie van God. Neem bijvoorbeeld het leven van Gopaler-Ma (een vrouwelijke discipel van Sri Ramakrishna, die een voortdurend visioen had van Gopala, de Heer Krishna als kind). Ze zou Gopala haar zien vergezellen en brandstof voor haar verzamelen.En Sri Ramakrishna had visioenen van Ramlala (het kind Rama) die met hem liep en speelde. Oh, Hoe geweldig was het spel van de Meester met het koperen messing afbeeld van Ramlala! Toen hij ons vertelde over deze vreemde gebeurtenissen, begrepen we er weinig van. Een keer ging Ramlala in de Ganga stoeien om te baden en hij kwam in diep water terecht. Sri Ramakrishna vroeg hem eruit te komen, en toen hij weigerde, gaf de Meester hem en klap op zijn wang.

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

I am me and (also) my Readings
(In imitation of “Ode to Marc Bloch”)

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

As an aspiring reader, whenever I’m asked about any aspect of life, it’s practically impossible for me not to quote an excerpt from one or another book I’ve read. But it’s not uncommon for me to then hear, in response, a question with a certain air of reprimand:
– You quoted books, but what do you really think about the question I asked you?

It was then that I thought that I myself am also a product of the readings I’ve done. I am what I am and (also) the readings I’ve done. I can’t detach myself from them without failing to recognize a large part of my own identity. Perhaps it will be said that I am avoiding the challenge of revealing what I think precisely by hiding behind books. I would say that, possibly, I seek to dissolve (or expand) this core of egoic identity of what I think, in particular, in the very universe of books, just as the Vedantists of India believe they extinguish the ego in Brahman.

Being an author, therefore, is not a principle or an obsession for me, as something that should be pursued at all costs as a priority. I’ve already written a thesis, and I have no desire to write another. It’s out there for the world, whether remembered or not. That’s not the point for me either. I’m not a scholar or an intellectual, I never will be, nor do I have any pretensions of being so. I greatly admire those who are, but I am fully aware that it’s not my field. I see myself much more as a disseminator-apprentice of the knowledge I have acquired dialectically and existentially through the path of reading I have traveled. But I cannot fail to recognize that authorship is, to a certain extent, an inevitable consequence of the creative dialogues we establish with the books we read, one by one, all of them in dialogical connection. In this sense, it is practically impossible not to establish some kind of personal or authorial elaboration as a result of the constant act of reading. Such connections are inevitable, forging significant memories, and refer to the unique experience of each reader, who, whether they like it or not, will never be a purely passive reader, although they are always circumscribed by the limits of interpretation. It is in this sense that I accept, when appropriate, the epithet of author.
I am more concerned with seeking the truth than with actually expressing what I “think” about the truth. This is how books expand our own horizons of thought. I tend to agree with the philosophers of the linguistic-pragmatic turn, such as Wittgenstein and so many others, when they state, roughly speaking, that the universe we know is really the size of our language. When we read “The Special and General Theory of Relativity,” we inevitably participate in the same discovery. The meaning of the work, when understood even partially, reverberates in our spirit and, with unspeakable emotion, we shout with Einstein the same clamorous expression of Archimedes, when in his bathtub, in reflection, he made the greatest discovery of his life. Perhaps, in this way, I will one day say what I think about the truth, but, if that happens, like the waters of the river of Thales of Miletus, I will no longer be what I was before. (And if I can’t say it, perhaps a lifetime of searching will, in itself, have been worthwhile, if it isn’t only about that.)
Then, I will be without books, for they will be within myself, dissolved in the library that is the world itself.
I will always be myself and (also) my readings.

***
Where does the need for that obfuscating hermeticism come from, a knowledge reserved for a few and especially for those who consider themselves, like a bard of themselves, the cherry on top of the history of thought?
The privilege of those who speak in the same tone to the learned and the scholars, rare chosen ones so well remembered by Marc Bloch, attests that the association between monumental erudition and limpid simplicity is indeed possible.

Perhaps more than a possible association, it is, in the end, an indispensable correlation…

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

Ik ben Ik en (ook) mijn lezingen

(Gevolgd door “Ode aan Marc Bloch”)

Als beginnend lezer is het voor mij vrijwel onmogelijk om, wanneer mij naar welk aspect van het leven dan ook gevraagd wordt, geen fragment uit een of ander boek te citeren dat ik heb gelezen. Maar het is niet ongebruikelijk dat ik dan als reactie een vraag krijg met een zekere berisping:
– Je citeerde boeken, maar wat denk je nu echt van de vraag die ik je stelde?

Toen bedacht ik dat ik zelf ook een product ben van de boeken die ik heb gelezen. Ik ben wie ik ben en (ook) de boeken die ik heb gelezen. Ik kan me er niet van losmaken zonder een groot deel van mijn eigen identiteit te verliezen. Misschien zal men zeggen dat ik de uitdaging om te onthullen wat ik denk juist ontwijk door me achter boeken te verschuilen. Ik zou zeggen dat ik wellicht juist probeer deze kern van egoïstische identiteit, van wat ik denk, te ontbinden (of uit te breiden) in het universum van boeken, net zoals de Vedantisten in India geloven dat ze het ego in Brahman uitdoven.

Auteurschap is voor mij dan ook geen principe of obsessie, iets wat ik koste wat kost als prioriteit moet nastreven. Ik heb al een proefschrift geschreven en ik heb geen behoefte om er nog een te schrijven. Het is er, voor de wereld, of het nu herinnerd wordt of niet. Dat is voor mij ook niet het punt. Ik ben geen academicus of intellectueel, dat zal ik nooit worden, en ik heb ook geen enkele pretentie om dat te zijn. Ik bewonder degenen die dat wel zijn, maar ik ben me er volledig van bewust dat het niet mijn vakgebied is. Ik zie mezelf veel meer als een verspreider-leerling van de kennis die ik dialectisch en existentieel heb verworven via het pad van lezen dat ik heb bewandeld. Maar ik kan niet ontkennen dat auteurschap tot op zekere hoogte een onvermijdelijk gevolg is van de creatieve dialogen die we aangaan met de boeken die we lezen, stuk voor stuk, allemaal in dialogische samenhang. In die zin is het praktisch onmogelijk om geen enkele vorm van persoonlijke of auteurlijke uitwerking te ontwikkelen als resultaat van de voortdurende handeling van het lezen. Dergelijke verbanden zijn onvermijdelijk, ze smeden betekenisvolle herinneringen en verwijzen naar de unieke ervaring van elke lezer, die, of hij of zij dat nu wil of niet, nooit een puur passieve lezer zal zijn, hoewel hij of zij altijd wordt begrensd door de grenzen van interpretatie. In die zin aanvaard ik, waar gepast, de titel van auteur.
Ik ben meer bezig met het zoeken naar de waarheid dan met het daadwerkelijk uitdrukken van wat ik “denk” over de waarheid. Zo verruimen boeken onze eigen denkhorizon. Ik ben het eens met de filosofen van de linguïstisch-pragmatische wending, zoals Wittgenstein en vele anderen, wanneer zij, grofweg gezegd, stellen dat het universum dat we kennen in werkelijkheid zo groot is als onze taal. Wanneer we “De speciale en algemene relativiteitstheorie” lezen, nemen we onvermijdelijk deel aan dezelfde ontdekking. De betekenis van het werk, wanneer zelfs maar gedeeltelijk begrepen, galmt na in onze geest en, met onbeschrijflijke emotie, roepen we met Einstein dezelfde luide uitroep als Archimedes, toen hij in zijn badkuip, in overpeinzing, de grootste ontdekking van zijn leven deed. Misschien zal ik op deze manier ooit zeggen wat ik denk over de waarheid, maar als dat gebeurt, zal ik, net als het water van de rivier de Thales bij Milete, niet langer zijn wie ik voorheen was. (En als ik het niet kan zeggen, is een leven lang zoeken misschien op zich al de moeite waard geweest, als het niet alleen daarover gaat.)
Dan zal ik geen boeken meer hebben, want die zullen in mijzelf zijn, opgelost in de bibliotheek die de wereld zelf is.

Ik zal altijd mezelf zijn en (ook) mijn lectuur.

*** Waar komt de behoefte aan die verhullende hermetiek vandaan, een kennis die is voorbehouden aan een enkeling en vooral aan hen die zichzelf, als een soort dichter van zichzelf, beschouwen als de kers op de taart van de geschiedenis van het denken?

Het voorrecht van hen die in dezelfde toon spreken tot de geleerden en de academici, zeldzame uitverkorenen die zo goed herinnerd worden door Marc Bloch, bewijst dat de associatie tussen monumentale eruditie en heldere eenvoud wel degelijk mogelijk is.

Het is wellicht meer dan een mogelijke samenhang; uiteindelijk is het een onmisbare correlatie…

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

In the morning some members of the Ramakrishna Sangha gathered  about Swami Turiyananda, and the talk drifted on to Swami Vivekananda and his message to the country.   Swami Turiyananda observed: “As Swamiji would say,  ‘Religion is the very life of India. Even now it is so.  What has India been doing all this time if not producing saints? India will have to preach religion throughout the whole world.’ The words of Swamiji cannot but come true. India will surely rise again. Swamiji remarked once: ‘This time I have left nothing unsaid.’ Yes, he has said everything, and his ideas are now being worked out. The introduction of selfless service in the  country made by Swamiji is a wonderful thing. I believe  India will rise inevitably. If we have not the good fortune  to see that in our life-time, it will come to pass later on.  There has already been a good beginning. But for India’s revival, the advent of personalities like Sri Ramakrishna and Swamiji becomes meaningless. Swamiji  prophesied many times the future glorious mission of  India in unmistakable terms, and his prophecy cannot  prove false.”

In the afternoon, a small audience gathered in Swami Turiyananda’s room, and there was the usual Bhagavata class.  The class being over the Swami said: “There are three  kinds of sins — sins of deed, word and thought.” He quoted Manu in support and continued : “As consequences of  these sins, men get to the inanimate state, come to this  earth as birds and beasts, and are born as wretched  creatures in the lowest strata of human society f  respectively.”   He said again: “It is in the human body that the  gates to emancipation open. So every man should be on his guard and make a good use of his life. Enjoyment that one is after is possible in other bodies also, but emancipation is not.  Attachment to the body is the last and strongest bondage of a creature.”

The Swami cited the intense parental affection of monkeys and showed that even they, as all other animals, forget everything about their young ones when their own life is at stake. Then  he narrated stories how some of the Mohammedan rulers  would sometimes test the parental love of the monkeys  by setting fire to the forests where they lived, and how  he himself also used to tease the monkeys at Brindavan  by taking hold of their young ones.

In connection with spiritual discipline, Swami Turiyananda observed: “By silent and continued prayer and meditation  one should create in the mind a subconscious current, and  it will go on working at all times — even in sleep. In that case, it is not that one will not have any dream, but that the current thus created will be supreme, working imperceptibly within. During this Sadhana one should not mix with too many persons and engage in useless talk.”

[From Conversations with Swami Turiyananda]

Gerrit Achterberg

Kees Boukema

EN JEZUS SCHREEF IN ‘T ZAND 

Jezus schreef met Zijn vinger in het zand. Hij bukte Zich en schreef in ‘t zand, wij weten niet wat Hij schreef, Hij was het zelf vergeten, verzonken in de woorden van Zijn hand. 

De schriftgeleerden, die Hem aan de tand hadden gevoeld over een vrouw, van hete hartstochten naar een andere man bezeten, de schriftgeleerden stonden aan de kant. 

Zondig niet meer, zei Hij, ik oordeel niet. Ga heen en luister, luister naar het lied. 

En Hij stond recht. De woorden lieten los van hun figuur en brandden in de blos 

waarmee zij heenging, als een kind zo licht. Zo geestelijk schreef Jezus Zijn gedicht. 

Contributie:

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Writer: Janine Schimmelpenninck

https://naturalskills.nl/

https://orangetreeacademy.nl/

We celebrate victimhood without realizing it, because naturally, none of us would rather be victims. So why do we seem to celebrate it anyway? This is only possible because we are not aware of it. Apparently, we do not realize how we adopt a victim role and maintain it.

Victimhood and perpetration go hand in hand. When we feel like a victim, there is automatically a perpetrator as well. As long as we experience victimhood, that perpetrator remains our enemy. When we mentally free ourselves from our pain — and thereby from victimhood — that enemy disappears on its own. It is actually quite logical, yet in our perception, many enemies still roam around. As a result, we often unconsciously and unintentionally fail to let go of our victim role.

Where we see the enemy, we also see the problem
The outside world is often very important for our mental well-being. We are frequently firmly convinced that we would immediately feel better if certain circumstances were different. That is why we seek much of our happiness outside ourselves, and it is precisely because of this that the outside world occupies us so much. We give her so much power that she can make and break us. And it is especially the latter that poses a major problem.

Suppose someone hurts us by saying or doing something negative. Then that person quickly becomes our enemy. Where we see the enemy, we also see the problem. We seem convinced that the cause of our pain lies there and that it must therefore be resolved there as well. Only if that person comes to their senses and offers an apology might things still turn out well. Until then, we continue to feel like victims (consciously or unconsciously), and the other person remains our enemy.

If we want to hold on to the pain of victimhood, we must continue to project the blame onto the outside world. We cannot free ourselves from that pain as long as we keep investing in it in that way. A good question we can then ask ourselves is: “When someone speaks harsh words to you, are the words painful, or do you experience them as painful?” This beautiful question from the book *108 Questions from The Secret Knowledge of Tibet* immediately shows that the problem lies in our own experience and not in the words themselves. “When someone speaks harsh words to you, are the words painful or do you experience them as painful?” – Tulku Lobsang Rinpoche

As long as we do not realize that our hurt or pain is a reaction to what the other person said or did — and not simply a direct consequence of it — we perpetuate victimhood and the idea of ​​hostility. You could say that our sense of victimhood can only persist as long as we do not address the real problem. And we cannot address that problem as long as we keep seeking the solution outside ourselves.
By placing the enemy outside ourselves, we perpetuate victimhood. But what if the enemy does not lie outside us, but within? Ultimately, isn’t it about our own mental experience?

“Outside of yourself, there is no enemy. You are your own enemy. Nobody can really hurt you, but yourself. Nobody can really help you, but yourself.” – Tulku Lobsang Rinpoche

We do not realize how we perpetuate our victimhood.
It saves a world of energy when we no longer place the enemy outside ourselves. Then we no longer have to engage in a constant battle with the outside world — a battle that ultimately only further exhausts us and makes us unhappy. This allows space to slowly open up for more freedom in our relationship with that outside world, for the idea of ​​an enemy kept us trapped in the conflict.

When we view the other as an enemy, we primarily appeal to the hostile within ourselves and not the good. That inner hostility not only harms us but also hinders our insight that we are ultimately either our own enemy or our own friend. In doing so, it keeps us away from a real solution to the problem. Thus, often without realizing it, we perpetuate our victimhood.

As long as victimhood is functional, it will not disappear.
As long as we continue to see the enemy outside ourselves, we remain victims. As long as we do not fully take mental control, we remain victims. As long as we do not take responsibility for our own feelings, we remain victims. And as long as we experience support in the identity of victimhood, we will not easily let go of that role.

Victimhood also seems to offer us something seemingly valuable: a refuge. A place where we can retreat and hide, but where we will never find true safety. That is inherently impossible, because victimhood remains dependent on hostile thinking. And as long as we place control outside ourselves, we naturally remain inwardly weak and dependent.

True safety can only arise when we begin to realize that we ourselves are lord and master of our inner world. Perhaps not yet the very best lord and master — but that does not matter, because there are simply no others who can fulfill that role for us. The transition from victimhood to inner mastery is the only way in which we can truly discover the solution to our pain. Compassion makes it possible to safely enter this path.
For when we suffer mentally, we do not need a refuge for victimhood, but a refuge for grief and compassion. A place where we may recover from the pain for a moment. A place where space gently opens up to learn to bear the imperfection within ourselves and in the world. That space is compassion, and that world is us.
Grief is a natural intermediate phase in which acceptance and processing of sorrow can transition into recovery, growth, and freedom. Compassion naturally brings us closer to ourselves and closer to others. It is perhaps the most natural feeling we can experience. “The thought of compassion is the thought nearest to our nature.”— Tulku Lobsang Rinpoche
With compassion comes trust. And it is precisely that trust that we desperately need. It is our lack of trust that often prevents us from daring to take responsibility for what lives within us. Trust makes it possible to give more space to ourselves and to the other. And where space is created, healing follows naturally.

What is needed? A combination of three attitudes to life!

Ask yourself what you are truly looking for: solace or freedom? When we are stuck in victimhood, we seek solace instead of freedom. Solace is relatively easy to find by blaming something or someone. Freedom, on the other hand, only arises when we take full responsibility for ourselves.
To learn to do that in a natural way—in a way that gives you, as it were, a tailwind—three attitudes to life are essential:

The willingness to get to know yourself (through observation, reflection, contemplation, etc.).

The willingness to discover that mentally there is no other enemy than yourself.

The willingness to adopt a compassionate attitude towards yourself and your fellow man.

The result of these three attitudes to life is that you are truly capable of changing yourself.

For many people, the first attitude does not immediately pose a problem. Many of us have already delved into books and theories to better understand and contextualize mental suffering. With the second attitude, it becomes more difficult, because if there are no enemies outside yourself, how can you still be so troubled by it?

The third attitude can only truly come into its own when the first two no longer contradict each other. This means that reflection and contemplation are no longer projected onto the outside world to blame others or lecture them, but are fully internalized.

The first attitude might prove you right, but it does not yet set you free. For that, it is necessary to take full responsibility for your inner world. That is simply how it works by nature. Within the psychology of Natural Skills, you learn how to naturally experience more freedom and energy by taking full responsibility for yourself. After all, one of our most important natural skills is the ability to change ourselves.

A common misconception is that self-change revolves solely around the first attitude to life. However, true self-change only occurs when the second and third attitudes to life are also fully included. Then you not only change yourself, but the world around you changes along with you.

As Tulku Lobsang Rinpoche aptly puts it: “Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.”

“Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.” – Tulku Lobsang Rinpoche

Source

Nederlands

De viering van het Slachtofferschap

Auteur: Janine Schimmelpenninck

auteur van de boek ‘Natural Skills – een natuurlijke kijk op de psychologie’

We vieren het slachtofferschap zonder het door te hebben, want slachtoffer willen we natuurlijk allemaal liever niet zijn. Hoe komt het dan dat we het toch lijken te vieren? Dat kan alleen doordat we ons er niet bewust van zijn. We hebben kennelijk niet door hoe we een slachtofferrol aannemen en die in stand houden.

Slachtofferschap en daderschap gaan hand in hand. Als we ons slachtoffer voelen, is er automatisch ook een dader. Zolang we het slachtofferschap ervaren, blijft die dader onze vijand. Wanneer we ons mentaal van onze pijn — en daarmee van het slachtofferschap — bevrijden, verdwijnt die vijand vanzelf ook. Heel logisch eigenlijk, maar toch lopen er in onze beleving nog veel vijanden rond. Daardoor lukt het ons vaak onbewust en onbedoeld niet om onze slachtofferrol los te laten.

Waar we de vijand zien, zien we ook het probleem

Voor ons mentale welzijn is de buitenwereld vaak heel belangrijk. We zijn er dikwijls rotsvast van overtuigd dat we ons direct beter zouden voelen als bepaalde omstandigheden anders waren. Daarom zoeken we veel van ons geluk buiten onszelf en juist daardoor houdt die buitenwereld ons zo bezig. We geven haar zoveel macht dat ze ons kan maken én breken. En vooral dat laatste vormt een groot probleem.

Stel dat iemand ons kwetst door iets negatiefs te zeggen of te doen. Dan wordt die persoon al snel onze vijand. Waar we de vijand zien, zien we ook het probleem. We lijken ervan overtuigd dat daar de oorzaak van onze pijn ligt en dat het dus ook daar opgelost moet worden. Alleen als diegene tot inzicht komt en excuses aanbiedt, kan het misschien nog goedkomen. Tot die tijd blijven we ons (bewust of onbewust) slachtoffer voelen en blijft de ander onze vijand.

Als we de pijn van het slachtofferschap willen vasthouden, moeten we de schuld op de buitenwereld blijven projecteren. We kunnen ons niet van die pijn bevrijden zolang we er op die manier in blijven investeren. Een goede vraag die we onszelf dan kunnen stellen luidt: “Als iemand harde woorden tot je spreekt, zijn de woorden dan pijnlijk of ervaar je ze als pijnlijk?” Deze mooie vraag uit het boek 108 vragen uit De Geheime Kennis van Tibet laat direct zien dat het probleem in onze eigen ervaring schuilt en niet in de woorden zelf.

“Als iemand harde woorden tot je spreekt, zijn de woorden dan pijnlijk of ervaar je ze als pijnlijk?”- Tulku Lobsang Rinpoche

Zolang we niet inzien dat onze gekwetstheid of pijn een reactie is op wat de ander zei of deed — en niet simpelweg een direct gevolg daarvan — houden we het slachtofferschap en het idee van vijandschap in stand. Je zou kunnen zeggen dat ons gevoel van slachtofferschap alleen kan blijven bestaan zolang we het werkelijke probleem niet aanpakken. En dat probleem kunnen we niet aanpakken zolang we de oplossing buiten onszelf blijven zoeken.

Door de vijand buiten onszelf te plaatsen, houden we het slachtofferschap in stand. Maar wat als de vijand niet buiten ons ligt, maar vanbinnen? Uiteindelijk gaat het toch om onze eigen mentale ervaring?

“Outside of yourself, there is no enemy. You are your own enemy. Nobody can really hurt you, but yourself. Nobody can really help you, but yourself.” – Tulku Lobsang Rinpoche

We hebben niet door hoe we ons slachtofferschap in stand houden

Het scheelt een wereld aan energie wanneer we de vijand niet langer buiten onszelf plaatsen. Dan hoeven we geen voortdurende strijd meer aan te gaan met de buitenwereld — een strijd die ons uiteindelijk alleen maar verder uitput en ongelukkig maakt. Daardoor kan er langzaam ruimte ontstaan voor meer vrijheid in onze relatie tot die buitenwereld, want het idee van een vijand hield ons gevangen in het conflict.

Wanneer we de ander als vijand zien, spreken we vooral het vijandige in onszelf aan en niet het goede. Die innerlijke vijandigheid schaadt niet alleen onszelf, maar belemmert ons ook in het inzicht dat we uiteindelijk onze eigen vijand óf onze eigen vriend zijn. Daarmee houdt ze ons weg van een werkelijke oplossing voor het probleem. Zo houden we, vaak zonder het door te hebben, ons slachtofferschap in stand.

Zolang slachtofferschap functioneel is, zal het niet verdwijnen

Zolang we de vijand buiten onszelf blijven zien, blijven we slachtoffer. Zolang we de mentale regie niet volledig oppakken, blijven we slachtoffer. Zolang we geen verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen gevoel, blijven we slachtoffer. En zolang we steun ervaren in de identiteit van slachtofferschap, zullen we die rol niet gemakkelijk loslaten.

Slachtofferschap lijkt ons ook iets schijnbaar waardevols te bieden: een schuilplaats. Een plek waar we ons kunnen terugtrekken en achter kunnen verschuilen, maar waar we nooit echte veiligheid zullen vinden. Dat is van nature onmogelijk, omdat slachtofferschap afhankelijk blijft van vijandig denken. En zolang we de regie buiten onszelf leggen, blijven we van nature  innerlijk zwak en afhankelijk.

Werkelijke veiligheid kan pas ontstaan wanneer we gaan beseffen dat we zelf heer en meester zijn over onze binnenwereld. Misschien nog niet de allerbeste heer en meester — maar dat doet er niet toe, want er zijn simpelweg geen anderen die die rol voor ons kunnen vervullen. De overgang van slachtofferschap naar innerlijk meesterschap is de enige weg waarop we de oplossing voor onze pijn werkelijk kunnen ontdekken. Compassie maakt het mogelijk om deze weg veilig te kunnen betreden.

Want wanneer we mentaal lijden, hebben we geen schuilplaats voor slachtofferschap nodig, maar een schuilplaats voor rouw en compassie. Een plek waar we even mogen bijkomen van de pijn. Een plek waar zachtjes ruimte ontstaat om de onvolmaaktheid in onszelf en in de wereld te leren dragen. Die ruimte is compassie en die wereld, dat zijn wij.

Rouw is een natuurlijke tussenfase waarin acceptatie en verwerking van verdriet kunnen overgaan in herstel, groei en vrijheid. Compassie brengt ons van nature dichter bij onszelf én dichter bij de ander. Het is misschien wel het meest natuurlijke gevoel dat we kunnen ervaren.

“The thought of compassion is the thought nearest to our nature.”— Tulku Lobsang Rinpoche

Met compassie ontstaat ook vertrouwen. En juist dat vertrouwen hebben we hard nodig. Het is ons gebrek aan vertrouwen waardoor we vaak geen verantwoordelijkheid durven nemen voor wat er in ons leeft. Vertrouwen maakt het mogelijk om meer ruimte te geven aan onszelf én aan de ander. En waar ruimte ontstaat, volgt heling van nature.

Wat is er nodig? Een combinatie van drie levenshoudingen!

Vraag jezelf af waar je werkelijk naar op zoek bent: soelaas of vrijheid? Wanneer we vastzitten in slachtofferschap, zoeken we naar soelaas in plaats van naar vrijheid. Soelaas is relatief gemakkelijk te vinden door iets of iemand de schuld te geven. Vrijheid daarentegen ontstaat pas wanneer we de volledige verantwoordelijkheid nemen voor onszelf.

Om dat op een natuurlijke manier te leren doen — op een manier waarop je als het ware de wind in de rug krijgt — zijn drie levenshoudingen essentieel:

De bereidheid om jezelf te leren kennen (via observatie, reflectie, contemplatie, enzovoort).

De bereidheid te ontdekken dat er mentaal geen andere vijand is dan jezelf.

De bereidheid een compassievolle houding tegenover jezelf en je medemens aan te nemen.

Het resultaat van deze drie levenshoudingen is dat je werkelijk in staat bent jezelf te veranderen.

De eerste levenshouding vormt voor veel mensen niet direct een probleem. Velen van ons hebben zich al verdiept in boeken en theorieën om mentaal lijden beter te begrijpen en te kunnen plaatsen. Bij de tweede levenshouding wordt het moeilijker, want als er geen vijanden buiten jezelf bestaan, hoe kun je daar dan toch zo’n last van hebben?

De derde levenshouding kan pas werkelijk tot haar recht komen wanneer de eerste twee elkaar niet langer tegenspreken. Dat betekent dat reflectie en contemplatie niet meer op de buitenwereld worden geprojecteerd om anderen schuldig te maken of de les te lezen, maar volledig worden geïnternaliseerd.

De eerste levenshouding kan jou misschien wel gelijk geven, maar ze maakt je nog niet vrij. Daarvoor is het noodzakelijk om volledige verantwoordelijkheid te nemen voor je binnenwereld. Zo werkt het nu eenmaal van nature.

Binnen de psychologie van Natural Skills leer je hoe je van nature meer vrijheid en energie kunt ervaren door die volledige verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Een van onze belangrijkste natural skills is namelijk het vermogen om onszelf te veranderen.

Een veelvoorkomend misverstand is dat zelfverandering alleen draait om de eerste levenshouding. Werkelijke zelfverandering ontstaat echter pas wanneer ook de tweede en derde levenshouding volledig worden meegenomen. Dan verander je niet alleen zelf, maar verandert de wereld om je heen met je mee.

Zoals Tulku Lobsang Rinpoche het treffend verwoordt: “Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.”

“Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.” – Tulku Lobsang Rinpoche

Source

Contributor:

Francis van Schaik is een coach van jongeren en ook een student van menselijke relaties met de natuur, de wereld en de Waarheid. Ze levert regelmatig bijdragen aan ons online magazine. Francis is de bijdragende redacteur van deze pagina: Ik Ben.. – Home (kindercoaching-ikben.nl

Why Work? What does it do to us?

Work is necessary. Not just for earning money but also for eliminating the effects of past work. It is a cyclic process, if not a vicious circle. The whole issue of work and its effect is a cyclic process of cause and effect. We have to work in order to remove the effects of work. By removing the effects of work we can live happily. We are not happy now because of the effects of our past work. So work is imperative for human life.

Speaking, thinking and physical activities are all work. Every activity is voluntary. Nothing is involuntary. Even heartbeat and blood circulation, according to Yoga, is voluntary, though that happens unconsciously. Action of any kind produces results. And these results are not seen immediately, though we may get paid for the physical/mental labour. That is only a part of the story.

The greater part of the story of activities or work is the impressions left behind in the mind.  I did something, and its impression remains in the subconscious. This impression shapes my destiny, life, future, happiness, unhappiness, my physical personality: in fact everything.  What does this mean? Like a carpenter making a table, we are building ourselves through all our work.  We are shaping our destiny, future, everything while we are talking, thinking or doing something.

As we sow, so we reap. As we work, so is the result or impression on the mind. It cannot be different. Hatred creates hate impression, love creates love impression. So shall be our future.

Why is all this important? Read this from the standpoint of the present-day job situation. AI fear is looming large. Jobs may go, everything may go. What will happen to us?

This is where the karma cycle comes to answer you. Since the beginning of this earth, wars, floods, cyclones, changes, developments, have all been taking place. Side by side with all these changes, some people remain prosperous, rich, happy, while some suffer. Blaming the world, environment, etc for our sorrows is wrong. It is we who shape our lives. So, if you pray,  do selfless work, meditate, repeat God’s names, do charity, read scriptures, etc, you will build a solid future for yourselves and no AI changes or whatever can affect you in any way. External changes will not affect you, if you have built a solid future for yourself.

Hindu dharma does not want ANYTHING from you. Sanatana Dharma doesn’t want your money, wealth or anythiing, You give for shaping your own future. You work selflessly, pray, meditate, etc only for your own good.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Waarom werken? Wat doet het met ons?

Werk is noodzakelijk. Niet alleen om geld te verdienen, maar ook om de gevolgen van eerder werk te verwerken. Het is een cyclisch proces, zo niet een vicieuze cirkel. De hele kwestie van werk en de gevolgen ervan is een cyclisch proces van oorzaak en gevolg. We moeten werken om de gevolgen van werk te verwerken. Door de gevolgen van werk te verwerken, kunnen we gelukkig leven. We zijn nu niet gelukkig vanwege de gevolgen van ons werk uit het verleden. Werk is dus essentieel voor het menselijk leven.

Spreken, denken en fysieke activiteiten zijn allemaal werk. Elke activiteit is vrijwillig. Niets is onvrijwillig. Zelfs de hartslag en de bloedsomloop zijn volgens yoga vrijwillig, hoewel dat onbewust gebeurt. Elke vorm van handelen levert resultaten op. En deze resultaten zijn niet direct zichtbaar, ook al krijgen we misschien betaald voor de fysieke/mentale arbeid. Dat is slechts een deel van het verhaal.

Het grootste deel van het verhaal van activiteiten of werk bestaat uit de indrukken die in de geest achterblijven. Ik heb iets gedaan en de indruk ervan blijft in mijn onderbewustzijn hangen. Deze indruk vormt mijn lot, mijn leven, mijn toekomst, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn fysieke persoonlijkheid: eigenlijk alles. Wat betekent dit? Net als een timmerman die een tafel maakt, bouwen we aan onszelf door al ons werk. We geven vorm aan ons lot, onze toekomst, alles terwijl we praten, denken of iets doen.

Wat je zaait, zul je oogsten. Zoals we werken, zo is het resultaat of de indruk die het op ons maakt. Het kan niet anders. Haat schept een indruk van haat, liefde schept een indruk van liefde. Zo zal onze toekomst ook zijn.

Waarom is dit allemaal belangrijk? Lees dit vanuit het perspectief van de huidige banenmarkt. De angst voor AI is groot. Banen kunnen verdwijnen, alles kan verdwijnen. Wat zal er met ons gebeuren?

Hier komt de karmische cyclus in beeld. Sinds het begin van de aarde hebben er oorlogen, overstromingen, cyclonen, veranderingen en ontwikkelingen plaatsgevonden. Naast al deze veranderingen blijven sommige mensen welvarend, rijk en gelukkig, terwijl anderen lijden. Het is verkeerd om de wereld, het milieu, enzovoort de schuld te geven van ons verdriet. Wij zijn het die ons eigen leven vormgeven. Dus, als je bidt, onbaatzuchtig werk doet, mediteert, Gods naam herhaalt, liefdadigheid betoont, heilige geschriften leest, enzovoort, bouw je een solide toekomst voor jezelf op en kan geen enkele verandering door AI of wat dan ook je op welke manier dan ook beïnvloeden. Externe veranderingen zullen je niet raken als je een solide toekomst voor jezelf hebt opgebouwd.

Het hindoeïsme wil NIETS van je. Sanatana Dharma wil je geld, rijkdom of wat dan ook niet. Je geeft om je eigen toekomst vorm te geven. Je werkt onbaatzuchtig, bidt, mediteert, enzovoort, alleen voor je eigen welzijn.

Laten we dus onbaatzuchtig werken, bidden, liefdadigheid betuigen en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda