Swamiji’s Self-Revelation

(This portion is from a touching letter by Swami Vivekananda to his American mother, Mrs Bull. After years of continuous struggle and hard work, Swamiji sat down to write his mind. These are the words of the prophet.)

I have worked my best. If there is any seed of truth in it, it will come to life. So I have no anxiety about anything. I am also getting tired of lecturing and having classes. After a few months’ work in England I will go to India and hide myself absolutely for some years or for ever. I am satisfied in my conscience that I did not remain an idle Swami. I have a note-book which has travelled with me all over the world. I find these words written seven years ago — “Now to seek a corner and lay myself there to die!” Yet all this Karma remained. I hope I have worked it out. I hope the Lord will give me freedom from this preaching and adding good bondages.
“If you have known the Âtman as the one existence and that nothing else exists, for whom, for what desire, do you trouble yourself?” Through Maya all this doing good etc. came into my brain — now they are leaving me. I get more and more convinced that there is no other object in work except the purification of the soul — to make it fit for knowledge. This world with its good and evil will go on in various forms. Only the evil and good will take new names and new seats. My soul is hankering after peace and rest eternal undisturbed.
“Live alone, live alone. He who is alone never comes into conflict with others — never disturbs others, is never
disturbed by others.” I long, oh! I long for my rags, my shaven head, my sleep under the trees, and my food from begging! India is the only place where, with all its faults, the soul finds its freedom, its God. All this Western pomp is only vanity, only bondage of the soul. Never more in my life I realised more forcibly the vanity of the world. May the Lord break the bondage of all — may all come out of Maya — is the constant prayer of

Swami Vivekananda

_____________________________

]]> https://vedantavani.com/2026/09/in-dublin/ Sun, 06 Sep 2026 12:00:40 +0000 https://vedantavani.com/?p=15773 Thoughts

Chronicles from Dublin

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

{This is part 2 of the excellent article by the professor. The way everything can be looked upon philosophically is demonstrated in this series of articles.]

After an entire afternoon of concentrated attention on studies, walking the streets can be a privileged choice to empty the mind.

That’s exactly what happened to me yesterday in Dublin.

The maxim that it is possible to save ourselves by ourselves doesn’t seem absurd to me. I know I’m stating something unacceptable to Christians. But a different precept seems much more reliable to me. Without the other, we are doomed to wallow in the senseless mire of a wasted life. In other words, the unexpected cure for our ills may reside exclusively in our relationship with the “other.” In this case, others, as manifestations of the quality of what is distinct from me, “are not hell.” Certainly, this was also the meaning consecrated by the practice of hospitality among the Bantu peoples of Africa. Even Borges’ vision of paradise as some kind of library – a principle that crowns the entrance to the majestic library of Trinity College in Dublin – presupposes a virtually infinite fabric of otherness.
Well.
I left the classroom catatonic, and my willingness to engage in any kind of dialogue was momentarily reduced to zero. Not because I didn’t want to. It simply didn’t seem possible. Without knowing it, I needed to wander unpretentiously through the urban streets like a “flâneur.” [Ah, “flâneur,” literary reference of modernity, your memory, as nourishment for body and soul, I receive with reverence from the poetic hands of Baudelaire.]
But I did not establish the practice that was my salvation by myself. The “other” who saved me, since he saves me not infrequently, and, here, without me even knowing that I needed to be saved, was my partner in love and ideas. I spoke to her, therefore, of my sorrowful mental fatigue. Gently, Karina extended her hand to me, glimpsing in my weariness the auspicious invitation for a contemplative stroll, and, little by little, the inert solidity that plagued me transformed into a flowing lightness.
During the walk, occasional conversations arose.
We discussed the pedagogical experience of revisiting our places as students during our stay in Dublin.
I realized, for example, that perhaps the greatest contribution one can offer as a student to the teaching-learning process does not require outstanding performances that individuality may establish. What would give meaning to the educational experience would reside, rather, in a mostly invisible attitude. I am thinking here of sensitive attention, devoted commitment, in short, to a process whose dynamics are always a collective and relational movement.
We walked for a few kilometers to Phoenix Park, the largest urban park in Europe. It was a beautiful sunny evening, something rare to see in Ireland, even at the end of summer. Karina drew my attention again to the fact that the incidence of sunlight on the lush Irish fields enhances the peculiarity of the tones that justify the epithet “Land of the Emerald” given to the country since ancient times.

Fed occasionally by passersby, geese, seagulls, crows, and other birds paraded, each in its own way, on the surface of the water, in ponds of frank peaceful coexistence. Others skillfully crossed the skies, without sowing, harvesting, or gathering in barns.

We sat and let ourselves rest on the immense meadows with undulating reliefs, interspersed with paved paths. People – walking or running, of various ages, alone and accompanied – and dogs playing without the artificial walls in which we, strange beings, usually enclose them, passed along the paths. Still in the park, after getting up to resume our walk back home, I came across, for the first time, a tree I had always longed to see. I only knew it from recurring mentions of the Celts in epic literature and history books.

I had finally seen an oak tree.

Just as the ash tree was for the Vikings, the oak, one of the most emblematic trees associated with the culture of the continental and insular Celtic lands, was the sacred tree par excellence. From it, the Druids harvested the rare mistletoe, namely the “herb of the Druids.” Moreover, the expression “knowers of the oak” may also encompass the very etymological meaning underlying the name of the infamous body of priest-philosophers responsible for conferring cultural unity among the Celts. The Druids believed that, by knowing the oak, they could also know the mystery of all trees enclosed in their sap.
I then remembered Galileo Galilei, at least in part, and, above all, James Joyce. Glimpsed until then in pages of texts, but finally contemplated by my astonished eyes, the oak that loomed large before me made me think with reverence that nature is a book written equally in poetic verses more concise than the Japanese haiku. But the experience also reminded me of Malachi’s whisper in “Ulysses,” when, observing the Druidic silence, he stated that being awakened from a vision is as painful as being born. But that’s not what I wanted to highlight. What stayed with me from that passage, before the oak tree, when my fingers intertwined with those of my beloved, is that anything, when fully contemplated, “can be the gateway to the incorruptible aeon of the gods.”

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

James Joyce, Kronieken van Dublin

Prof Paulo Bittencourt

Na een hele middag geconcentreerd studeren, kan een wandeling door de straten een heerlijke manier zijn om je hoofd leeg te maken.

Dat is precies wat mij gisteren in Dublin overkwam.

De stelregel dat we onszelf kunnen redden door onszelf, lijkt me niet absurd. Ik weet dat ik iets zeg wat voor christenen onaanvaardbaar is. Maar een ander beginsel lijkt me veel betrouwbaarder. Zonder de ander zijn we gedoemd te verdrinken in de zinloze modder van een verspild leven. Met andere woorden, de onverwachte remedie voor onze kwalen ligt wellicht uitsluitend in onze relatie met de “ander”. In dit geval zijn anderen, als manifestaties van wat van mij verschilt, “niet de hel”. Dit was zeker ook de betekenis die werd gegeven aan de gastvrijheid onder de Bantoe-volken van Afrika. Zelfs Borges’ visie op het paradijs als een soort bibliotheek – een principe dat de ingang van de majestueuze bibliotheek van Trinity College in Dublin siert – veronderstelt een vrijwel oneindige structuur van andersheid.

Welnu.

Ik verliet het klaslokaal in een catatonische toestand, en mijn bereidheid om ook maar enig gesprek aan te gaan, was even tot nul gereduceerd. Niet omdat ik het niet wilde. Het leek gewoon onmogelijk. Zonder het te beseffen, moest ik onpretentieus door de straten van de stad dwalen als een “flaneur”.

[Ah, “flaneur”, literaire verwijzing naar de moderniteit, jouw herinnering, als voeding voor lichaam en ziel, ontvang ik met eerbied uit de poëtische handen van Baudelaire.]
Maar ik heb de praktijk die mijn redding betekende niet zelf ontwikkeld. De “ander” die me redde, want hij redt me niet zelden, en hier, zonder dat ik zelfs maar wist dat ik gered moest worden, was mijn partner in liefde en ideeën. Ik sprak daarom met hem over mijn droevige mentale vermoeidheid. Zachtjes reikte Karina me haar hand toe en zag in mijn vermoeide gemoedstoestand de veelbelovende uitnodiging voor een contemplatieve wandeling. Beetje bij beetje veranderde de lusteloze zwaarte die me zo kwelde in een vloeiende lichtheid.

Tijdens de wandeling ontstonden er af en toe gesprekken.

We bespraken de pedagogische ervaring van het herbezoeken van de plekken die we als studenten hadden bezocht tijdens ons verblijf in Dublin.

Ik realiseerde me bijvoorbeeld dat de grootste bijdrage die je als student aan het leerproces kunt leveren, misschien niet vereist dat je uitmuntende prestaties levert die je individualiteit kan bewerkstelligen. Wat de leerervaring betekenis geeft, schuilt eerder in een grotendeels onzichtbare houding. Ik denk hierbij aan gevoelige aandacht, toegewijde betrokkenheid, kortom, aan een proces waarvan de dynamiek altijd een collectieve en relationele beweging is.

We liepen een paar kilometer naar Phoenix Park, het grootste stadspark van Europa. Het was een prachtige zonnige avond, iets wat je in Ierland zelden ziet, zelfs aan het einde van de zomer. Karina vestigde mijn aandacht er nogmaals op dat de inval van zonlicht op de weelderige Ierse velden de bijzondere tinten versterkt die het land sinds de oudheid de bijnaam “Land van de Smaragd” geven.

Ganzen, meeuwen, kraaien en andere vogels, af en toe gevoerd door voorbijgangers, paradeerden, ieder op zijn eigen manier, over het wateroppervlak in de vijvers waar ze in alle rust samenleefden. Andere vogels doorkruisten behendig de lucht, zonder te zaaien, te oogsten of te verzamelen in schuren.

We gingen zitten en rustten uit op de uitgestrekte weiden met glooiende heuvels, afgewisseld met geplaveide paden. Mensen – wandelend of rennend, van verschillende leeftijden, alleen of met gezelschap – en honden die speelden zonder de kunstmatige muren waarbinnen wij, vreemde wezens, hen gewoonlijk opsluiten, liepen over de paden. Nog steeds in het park, nadat ik was opgestaan ​​om onze wandeling terug naar huis te vervolgen, zag ik voor het eerst een boom die ik altijd al had willen zien. Ik kende hem alleen van de terugkerende vermeldingen van de Kelten in epische literatuur en geschiedenisboeken.

Eindelijk had ik een eik gezien.

Net als de es voor de Vikingen, was de eik, een van de meest emblematische bomen die geassocieerd werden met de cultuur van de continentale en insulaire Keltische gebieden, de heilige boom bij uitstek. De Druïden oogstten er de zeldzame maretak van, oftewel het “kruid van de Druïden”. De uitdrukking “kenners van de eik” omvat wellicht ook de etymologische betekenis van de naam van de beruchte groep priester-filosofen die verantwoordelijk waren voor de culturele eenheid onder de Kelten. De Druïden geloofden dat ze, door de eik te kennen, ook het mysterie van alle bomen in hun sap konden doorgronden.

Toen moest ik, althans gedeeltelijk, denken aan Galileo Galilei, en vooral aan James Joyce. Tot dan toe slechts vluchtig gezien in teksten, maar eindelijk aanschouwd door mijn verblufte ogen, deed de eikenboom die groot voor me opdoemde me met eerbied beseffen dat de natuur een boek is, geschreven in poëtische verzen die beknopter zijn dan de Japanse haiku. Maar de ervaring deed me ook denken aan Malachi’s gefluister in “Ulysses”, toen hij, de druïdische stilte observerend, zei dat ontwaken uit een visioen net zo pijnlijk is als geboren worden. Maar dat is niet wat ik wilde benadrukken. Wat me is bijgebleven van die passage, voor de eikenboom, toen mijn vingers verstrengeld raakten met die van mijn geliefde, is dat alles, wanneer het ten volle wordt beschouwd, “de toegangspoort kan zijn tot het onvergankelijke tijdperk van de goden.”

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

Reminiscences of Swami Vivekananda

HENRY. J. VAN HAAGEN

[Henry J van Haagen was Swami Vivekananda’s dear disciple and the first secretary of the first-ever Vedanta Society of the world in New York, USA. Along with two others Henry received the first vows of brahmacharya from Swamiji. Henry van Haagen was also the sole distributor of Ramakrishna-Vivekananda literature, photographs etc for the United States. Being a draughtsman, he was instrumental in finalizing the emblem of the Ramakrishna Order, which Swamiji drew on an envelope upon his request.]

WHEN a man steps from darkness into a very bright light, his eyes are dazed for a while and refuse to work properly for the moment. And when we are asked to speak and describe that great joy which lights our very soul, our answer would be, as it were, but a mere groping in the darkness for words. One may perceive and feel most perfect joy, yet not be able to describe it. It is with such feeling that my thoughts wander back to the great impressions of my life, which I can never forget. Although a number of years have passed, these events live in my memory as if they had occurred but yesterday. I well remember my first meeting with the Swami Vivekananda, that great teacher whose nativity we are commemorating this evening.

Though filled with prejudice by my friends, I went to one of the Swami’s classes, not so much to hear his lecture as to see for the first time a native of India, the land which I had learnt to love through reading the Bhagavad-Gita, the Song Celestial. I was seated in the class-room waiting for the Swami’s appearance when soon a man came in — one whose walk expressed dignity and whose general bearing showed majesty, like one who owns everything and desires nothing. After a short observation I also saw that he was a very superior man, and withal, one who quickly disclosed a most lovable character. Now I became anxious to hear the words he would speak; and after I had done so but a few minutes, I firmly resolved to be a regular attendant at all his lectures and classes.

That prejudice which was so strong within me when I entered, now seemed to be driven away by his profound knowledge and charming magnetism. It would be too long to describe the great treats that followed. As wholesome food satisfies the hungry and fresh water quenches the thirsty, so my longing for truth was satisfied through the teaching of this wonderful man. And to this very day I have found nothing that gives a better answer and a clearer explanation to the various vital questions which arise in a man’s mind than the Vedanta philosophy so ably taught by the Swami Vivekananda. Not only were his words in class-room and lecture-room those of instructive value, but also his conversations, while walking on the street or through Central Park, always conveyed the one message.

Many of our interesting little talks I can readily call to mind; for instance, on one occasion I expressed my regret to the Swami that his sublime teachings had no larger following, and his wise and fitting answer was: “I could have thousands more at my lectures if I wanted them. It is the sincere student who will help to make this work a success and not merely the large audiences. If I succeed in my whole life to help one man to reach freedom, I shall feel that my labours have not been in vain, but quite successful.” This remark filled me with the desire to be one of his students. The strong impression which this lovable teacher always gave to his students was that of causing them to feel that they alone, while with him, had his whole attention and sympathy. Always willing to devote his entire attention to heeding his students’ most humble wants and queries, he, by this most pleasing attitude, made them most enthusiastic and faithful disciples.

This created that enduring bond of love between teacher and disciple which is so necessary for any teacher’s real success. And how glorious was his success! Today almost every intelligent person is more or less familiar with the literature which like a flower blossomed out of his work. And many are those — the professor, clergyman, and layman alike — who have been influenced to the better through acquaintance with these literary gems. His teaching bore to us the peace of mind of the Aryan rishis of which we are so much in need. It is but recently that an American scientist pointed out how our fashionable and business life is a continuous nerve storm — a literal hurrying to the grave, speeding along every lifeway, exhausting energy, and inviting premature nervous and mental ruin. Through the strong desire for wealth and sense-gratification the nerve energy is exceedingly overtaxed, and no remedy is sought to restore it.

What better cure for this evil could be conceived than the living of that life which the Vedanta philosophy teaches? Not the excessive nervous rushing hither and tither. nor inactive dullness, but sattva — equipoise and tranquillity — is what is offered by Vedanta, and this only can bring back to us the calm which Western nations have long lost. In his teachings the Swami has admonished us not to direct the war-spirit in us to win the greatest victories, to the slaying of our fellowman in anger and hatred when he differs from us, but to the transmuting of this energy into a strict practice of self-control. And what better teaching can a man spread than one which contains such original thoughts as: “He conquers. all who conquers self; know this and never yield”, or “In books and temples vain thy search. Thine only is the hand that holds the rope that drags thee on.

Then cease lament, let go thy hold.” And now, though he has gone into the great Peace beyond, because his work was finished, he still lives in our memory and in his work, as he also lives in the message which he brought to us. He has done his duty as a great, good, and true teacher, and gave us the means, That we may know the Truth. But that is only one part, the other, without which all is in vain, is our duly, That we may live the Truth, and increased knowledge brings this additional duty with it. For that purpose, to help and assist us to better live the truth, Vedanta Societies have been formed, classes and lectures are being held, and his Brother-Swamis and sannyasin disciples have come to our shores.

However mighty nation we may be, he did not seek us for anything but for giving Truth and Wisdom, of which we are surely in need. Let us, by living the Truth of Vedanta, prove that this great Master has not brought his wonderful message in vain to us. (Prabuddha Bharata, June 1911)

Dutch

Herinneringen aan Swami Vivekananda

Henry Jan van Haagen

[Henry J. van Haagen was een geliefde discipel van Swami Vivekananda en de eerste secretaris van de allereerste Vedanta Society ter wereld in New York, VS. Henry van Haagen was ook de enige distributeur van Ramakrishna-Vivekananda-literatuur, foto’s, enz. voor de Verenigde Staten. Als tekenaar speelde hij een belangrijke rol bij het finaliseren van het embleem van de Ramakrishna Orde, dat Swamiji op verzoek op een envelop tekende.]

Wanneer een mens vanuit de duisternis in een zeer helder licht stapt, zijn zijn ogen even verblind en weigeren ze op dat moment goed te functioneren. En wanneer ons gevraagd wordt om die grote vreugde die onze ziel verlicht te beschrijven, is ons antwoord als het ware slechts een tastende zoektocht in het donker naar woorden. Men kan de meest volmaakte vreugde ervaren en voelen, maar die niet kunnen beschrijven. Met dat gevoel dwalen mijn gedachten terug naar de grote indrukken van mijn leven, die ik nooit zal vergeten. Hoewel er vele jaren zijn verstreken, leven deze gebeurtenissen voort in mijn geheugen alsof ze gisteren plaatsvonden. Ik herinner me nog goed mijn eerste ontmoeting met Swami Vivekananda, die grote leraar wiens geboorte we vanavond herdenken.

Hoewel ik door mijn vrienden met vooroordelen werd geconfronteerd, ging ik naar een van de lessen van de Swami, niet zozeer om zijn lezing te horen, maar om voor het eerst een inwoner van India te zien, het land dat ik had leren liefhebben door het lezen van de Bhagavad-Gita, het Hemelse Lied. Ik zat in het klaslokaal te wachten op de Swami, toen er plotseling een man binnenkwam – iemand wiens tred waardigheid uitstraalde en wiens algemene houding majesteit toonde, als iemand die alles bezit en niets begeert. Na een korte observatie zag ik ook dat hij een zeer voorname man was, en bovendien iemand die al snel een zeer innemend karakter toonde. Nu werd ik nieuwsgierig naar wat hij zou spreken; en na slechts enkele minuten had ik me vastberaden voorgenomen om al zijn lezingen en lessen regelmatig bij te wonen.

Dat vooroordeel dat zo sterk in mij leefde toen ik binnenkwam, leek nu verdreven te zijn door zijn diepgaande kennis en charmante uitstraling. Het zou te lang duren om de geweldige ervaringen te beschrijven die volgden. Zoals gezond eten de honger stilt en vers water de dorst lest, zo werd mijn verlangen naar waarheid bevredigd door het onderwijs van deze wonderbaarlijke man. En tot op de dag van vandaag heb ik niets gevonden dat een beter antwoord en een duidelijkere verklaring geeft voor de verschillende essentiële vragen die in iemands geest opkomen dan de Vedanta-filosofie die zo bekwaam werd onderwezen door Swami Vivekananda. Niet alleen waren zijn woorden in de klas en collegezaal van leerzame waarde, maar ook zijn gesprekken, tijdens wandelingen op straat of door Central Park, brachten altijd dezelfde boodschap over.

Veel van onze interessante gesprekjes kan ik me nog goed herinneren; Zo sprak ik bijvoorbeeld eens mijn spijt uit tegenover de Swami dat zijn verheven leer geen grotere aanhang had, waarop hij wijs en treffend antwoordde: “Ik zou er duizenden meer naar mijn lezingen kunnen trekken als ik dat wilde. Het is de oprechte leerling die dit werk tot een succes zal maken, en niet alleen de grote toehoorders. Als ik er in mijn hele leven in slaag één mens te helpen de vrijheid te bereiken, zal ik het gevoel hebben dat mijn inspanningen niet tevergeefs, maar juist zeer succesvol zijn geweest.” Deze opmerking vervulde mij met het verlangen om een ​​van zijn leerlingen te worden. De sterke indruk die deze geliefde leraar altijd op zijn leerlingen maakte, was dat hij hen het gevoel gaf dat zij, zolang ze bij hem waren, zijn volledige aandacht en sympathie genoten. Altijd bereid om zijn volledige aandacht te wijden aan de meest nederige behoeften en vragen van zijn leerlingen, maakte hij hen door deze zeer aangename houding tot enthousiaste en trouwe discipelen.

Dit creëerde die duurzame band van liefde tussen leraar en leerling die zo noodzakelijk is voor het ware succes van elke leraar. En hoe glorieus was zijn succes! Tegenwoordig is vrijwel ieder intelligent mens min of meer bekend met de literatuur die als een bloem uit zijn werk is voortgekomen. En velen – professoren, geestelijken en leken – zijn ten goede beïnvloed door de kennismaking met deze literaire pareltjes. Zijn leer bracht ons de gemoedsrust van de Arische rishi’s, waar we zo naar snakken. Nog niet zo lang geleden wees een Amerikaanse wetenschapper erop hoe ons modieuze en zakelijke leven een voortdurende zenuwstorm is – een letterlijke haast naar het graf, een race tegen de klok op alle levenspaden, die energie uitput en vroegtijdige zenuw- en mentale aftakeling uitlokt. Door het sterke verlangen naar rijkdom en zintuiglijke bevrediging wordt de zenuwenergie extreem overbelast, en er wordt geen remedie gezocht om deze te herstellen.

Welke betere remedie voor dit kwaad is denkbaar dan het leven zoals de Vedanta-filosofie dat leert? Niet het overmatige nerveuze gehaast, noch de passieve traagheid, maar sattva – evenwicht en rust – dat is wat Vedanta biedt, en alleen dit kan ons de kalmte teruggeven die westerse landen al lang kwijt zijn. In zijn leringen heeft de Swami ons gemaand om onze oorlogszucht niet te richten op het behalen van de grootste overwinningen, op het doden van onze medemens in woede en haat wanneer hij van ons verschilt, maar op het omzetten van deze energie in een strikte beoefening van zelfbeheersing. En welke betere leer kan een mens verspreiden dan een leer die zulke originele gedachten bevat als: “Hij overwint allen die zichzelf overwint; weet dit en geef nooit op”, of “Zoek tevergeefs in boeken en tempels. Alleen jij hebt de hand die het touw vasthoudt dat je meesleurt.

Houd dan op met klagen, laat los.” En nu, hoewel hij is heengegaan naar de grote Vrede hiernamaals, omdat zijn werk voltooid was, leeft hij voort in onze herinnering en in zijn werk, evenals in de boodschap die hij ons bracht. Hij heeft zijn plicht gedaan als een groot, goed en waarachtig leraar en ons de middelen gegeven om de Waarheid te kennen. Maar dat is slechts één deel; het andere deel, zonder welk alles tevergeefs is, is onze plicht om de Waarheid te leven, en toegenomen kennis brengt deze extra plicht met zich mee. Om ons te helpen en bij te staan ​​de waarheid beter te leven, zijn Vedanta-verenigingen opgericht, worden er lessen en lezingen gehouden en zijn zijn broeder-swamis en sannyasin-discipelen naar onze kusten gekomen.

Hoe machtig onze natie ook moge zijn, hij zocht ons niet voor iets anders dan om ons de Waarheid en Wijsheid te schenken, waar we zeker behoefte aan hebben. Laten we, door de Waarheid van Vedanta te leven, bewijzen dat deze grote Meester zijn wonderbaarlijke boodschap niet tevergeefs aan ons heeft gebracht. (Prabuddha Bharata, juni 1911)

Price of a Bandaid? $629

Read the story of a girl whose father had to pay $629 for a bandaid.

Someone narrated his story. He went to a doctor because of persistent eye infection. Even though he pays quite a huge amount as monthly health insurance, no help, no doctor, rare appointments. At last he got an appointment. The doctor prescribed a simple ointment and a simple drop, which costs about  a few cents [Rs 100 in India, which is one euro more or less]. But the Insurance company sent him a notice that he must pay around 60 euros, in spite of the health insurance.

Free healthcare? Free treatment? At least some attention when you urgently need it?  That works in India. In India, the holy land, punyabhumi, you get free medicines, free healthcare, ayushman bharat where government pays around 6 lakhs for your surgery and so on.  Ramakrishna Mission runs dispensaries and hospitals in almost every city to serve patients in need. Ramakrishna Mission runs charitable mobile dispensaries with selfless and dedicated doctors going to remote villages to serve the masses.  Free food for millions, free care…that is in India.  In the so-called developed nations, everything is 10 times or 100 times costlier and you should pay because there is insurance. They say, “You don’t pay, insurance pays.” But you pay health insurance. It is a vicious circle. No mercy. The only language understood is money. Sweet, polite, dignified talk, but there is the money question. Otherwise, why are some countries struggling with huge energy costs? You may die in extreme cold but they don’t care. People are worried even to light a lamp: first of all, the threat of carbon emission if you light a lamp, and second, the energy costs. Ask anyone in India, or just in West Bengal, how much they pay for energy, even though they run fans, lights, Air-conditioners, refrigerators etc day and night. Ask them how much they pay.

Inventions were made to make human life easier.  Medicines and techniques were discovered to keep humans healthy and happy. But they are unreachable to many. Some governments indirectly do their best to keep people worried and with high cortisol levels, in poverty, struggling for survival, without a word of protest.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed and bright future.

Swami Sunirmalananda

The Belgian Prime Minister had something to say about it, and you may like to listen to him

NEDERLANDSE VERTALING

Prijs van een pleister? $629

Lees het verhaal, alstublieft:

Iemand vertelde zijn verhaal. Hij ging naar de dokter vanwege een hardnekkige ooginfectie. Hoewel hij maandelijks een flink bedrag aan zorgverzekering betaalde, kreeg hij geen hulp, geen dokter en kon hij maar zelden een afspraak maken. Uiteindelijk kreeg hij een afspraak. De dokter schreef een simpele zalf en een oogdruppel voor, die maar een paar cent kostten [ongeveer 100 roepies in India, wat neerkomt op ongeveer een euro]. Maar de verzekeringsmaatschappij stuurde hem een ​​bericht dat hij, ondanks zijn zorgverzekering, toch zo’n 60 euro moest betalen.

Gratis gezondheidszorg? Gratis behandeling? Dat werkt in India. In India, het land van de weldoeners, krijg je gratis medicijnen, gratis gezondheidszorg, Ayushman Bharat waarbij de overheid zo’n 6 lakh roepies betaalt voor je operatie. De Ramakrishna Mission runt apotheken en ziekenhuizen in bijna elke stad om patiënten in nood te helpen. De Ramakrishna Mission runt ook mobiele apotheken met toegewijde artsen die naar afgelegen dorpen gaan om de bevolking te helpen. Gratis eten voor miljoenen mensen, gratis zorg… dat is in India. In de zogenaamde ontwikkelde landen is alles tien of honderd keer zo duur en moet je betalen omdat er een verzekering is. “Jij betaalt niet, de verzekering betaalt.” Maar je betaalt wel voor je ziektekostenverzekering. Het is een vicieuze cirkel. Geen genade. De enige taal die begrepen wordt, is geld. Vriendelijke, beleefde, waardige gesprekken, maar daar is de geldkwestie. Waarom worstelen sommige landen anders met torenhoge energiekosten? Je kunt sterven in extreme kou, maar dat kan ze niets schelen. Mensen maken zich zelfs zorgen om een ​​lamp aan te steken: ten eerste vanwege de dreiging van CO2-uitstoot, en ten tweede vanwege de energiekosten. Vraag het maar aan iemand in India, of alleen al in West-Bengalen, hoeveel ze betalen voor energie, terwijl ze dag en nacht ventilatoren, lampen, airconditioners, koelkasten, enzovoort gebruiken. Vraag ze hoeveel ze betalen.

Er zijn uitvindingen gedaan om het menselijk leven gemakkelijker te maken. Medicijnen en technieken zijn ontdekt om mensen gezond en gelukkig te houden. Maar die zijn voor velen onbereikbaar. Sommige regeringen doen indirect hun best om mensen angstig en met een hoog cortisolgehalte in armoede te houden, worstelend om te overleven, zonder dat ze daartegen protesteren.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

Swami Yatiswarananda

{Swami Brahmananda’s disciple, Swami Yatiswarananda, was an illumined soul who did pioneering work for Vedanta in Europe and the United States. Meditation and Spiritual Life is a classic work by him, which helps seekers immensely. The following is an extract from one of his article in the 1940s.}

Religion is realisation

“Religion is a question of fact, not of talk,” says Swami Vivekananda emphatically, and continues: “We have to analyse our own souls to find out what is there. We have to understand it and to realise what is understood. That is religion. No amount of talk will make religion. … This is one great idea to learn and to hold on to, this idea of realization.” The central theme of religion is spiritual realisation, experience of the ultimate Reality, and this spiritual experience is certainly mysterious.

There is a great misunderstanding about the meaning of spiritual realisation, and people sometimes mistake a psychic for a spiritual experience  I heard from a woman that during meditation she would see sparks, but the actual reason was that her eyes were irritated. She thought she was having a spiritual realisation. I told her that such experiences had nothing to do with spiritual life. She became annoyed and stopped visiting the centre.

Another highly imaginative lady saw the form of a holy personality, which brought her the idea that she was having a vision of God. She spoke of it to many people and did everything to circulate the idea that she was an illumined saint. After a while her worldly tendencies began to assert themselves. She succumbed to these and created a lot of trouble to herself and others connected with her.

A man who had read a little of the life of Sri Ramakrishna unconsciously started to imitate him and “saw” visions of the Divine Mother in the form of a little girl he knew. Knowing a little of the workings of his mind, I asked him to stop his so-called meditation and suggested a method that would be better for him, to change his present lifestyle. But he thought very highly of his realization and complained bitterly that I did not appreciate him. His delusional life continued, leading to immense problems.

Our minds play no end of tricks and we must be on our guard, for unless we succeed in awakening the true introspective power we can never evaluate correctly the states of mind that accompany meditation. There are no shortcuts. That is why all the great teachers have emphasized the necessity of concentrating first on the moral life and building up of a strong character before one can expect to attain any kind of spiritual experience.

NEDERLANDS

Religie is realisatie

“Religie is een kwestie van feiten, niet van praten,” zegt Swami Vivekananda nadrukkelijk, en vervolgt: “We moeten onze eigen ziel analyseren om te ontdekken wat erin zit. We moeten het begrijpen en beseffen wat we begrijpen. Dát is religie. Geen hoeveelheid gepraat zal religie creëren. … Dit is een geweldig idee om te leren en aan vast te houden, dit idee van realisatie.” Het centrale thema van religie is spirituele realisatie, de ervaring van de ultieme Werkelijkheid, en deze spirituele ervaring is zeker mysterieus.

Er bestaat een groot misverstand over de betekenis van spirituele realisatie, en mensen verwarren een helderziende ervaring soms met een spirituele ervaring. Ik hoorde van een vrouw dat ze tijdens meditatie vonken zag, maar de werkelijke reden was dat haar ogen geïrriteerd waren. Ze dacht dat ze een spirituele realisatie had. Ik vertelde haar dat zulke ervaringen niets met het spirituele leven te maken hadden. Ze raakte geïrriteerd en stopte met het bezoeken van het centrum.

Een andere zeer fantasierijke dame zag de gedaante van een heilige persoonlijkheid, wat haar het idee gaf dat ze een visioen van God had. Ze sprak er met veel mensen over en deed er alles aan om het idee te verspreiden dat ze een verlichte heilige was. Na verloop van tijd begonnen haar wereldse neigingen de overhand te krijgen. Ze bezweek eraan en veroorzaakte veel problemen voor zichzelf en anderen in haar omgeving.

Een man die onbewust iets over het leven van Sri Ramakrishna had gelezen, begon hem na te doen en ‘zag’ visioenen van de Goddelijke Moeder in de vorm van een klein meisje dat hij kende. Omdat ik enigszins wist hoe zijn geest werkte, vroeg ik hem te stoppen met zijn zogenaamde meditatie en stelde ik een methode voor die beter voor hem zou zijn: zijn huidige levensstijl veranderen. Maar hij was erg hoog van mening over zijn realisatie en klaagde bitter dat ik hem niet waardeerde. Zijn waanvoorstellingen gingen door, wat tot enorme problemen leidde.

Onze geest haalt allerlei trucjes uit en we moeten op onze hoede zijn, want tenzij we erin slagen het ware introspectieve vermogen te ontwaken, kunnen we de gemoedstoestanden die meditatie vergezellen nooit correct beoordelen. Er zijn geen kortere wegen. Daarom hebben alle grote leraren benadrukt dat het van belang is om zich eerst te richten op het morele leven en een sterk karakter op te bouwen, voordat men enige vorm van spirituele ervaring kan verwachten.

Swami Akhandanandaji’s life

Sri Ramakrishna told me [Gangadhar  who later became Swami Akhandananda] “Naren has large eyes turned inwards. While he walks in the streets of Calcutta he sees the buildings, horses and carriages all full of Narayana. Go and see him. His home is at the Simla district of Calcutta.”  So the following day I went to see Naren for the first time. He was living in his father’s house. The next time i visited the Master, he immediately asked me, “Did you go to Naren?” “Yes,” I replied, and told him all about my short meeting with Narendra. “I saw his large, magnetic eyes. He  was reading an English book as large as Webster’s dictionary, a biography of the Buddha. His room had some dirt  but he seemed quite unmindful of it, as though his mind was not in this world. What you said about him, sir,was true.” Sri Ramakrishna was pleased to hear this. “But how could you understand all that at the first meeting which lasted such a short time?” he asked. “Go to him frequently and enjoy his company.” Naren did not visit the Master for some time after his father’s death, although Sri Ramakrishna anxiously sent for him many times. Possibly Naren did not want the Master to worry about his pecuniary difficulties. But later, whenever I went to see Sri Ramakrishna, I usually saw Naren there, and also the boys who later were known as Swami Brahmananda, Abhedananda and Saradananda.

One day a number of devotees came to see Sri Ramakrishna. Among them were Yogin Ma and Gauri Ma. Towards the evening, as I was about to return to Calcutta, someone suggested that I should walk back with one of the gentlemen. But Sri Ramakrishna intervened: “No, no!” he said. “Gangadhar is a young boy. How can he keep pace with that tall man who walks with long steps? Let him accompany these ladies.” So with Sharat [Saradananda], I drove to Calcutta with the ladies in their carriage.

Nederlands

Sri Ramakrishna vertelde me [Gangadhar, die later Swami Akhandananda werd]: “Naren heeft grote, naar binnen gerichte ogen. Als hij door de straten van Calcutta loopt, ziet hij de gebouwen, paarden en koetsen allemaal vol Narayana. Ga hem opzoeken. Zijn huis is in de wijk Simla in Calcutta.” Dus de volgende dag ging ik voor het eerst naar Naren toe. Hij woonde in het huis van zijn vader. De volgende keer dat ik de Meester bezocht, vroeg hij me meteen: “Ben je naar Naren geweest?” “Ja,” antwoordde ik, en vertelde hem alles over mijn korte ontmoeting met Narendra. “Ik zag zijn grote, magnetische ogen. Hij las een Engels boek zo dik als een Webster-woordenboek, een biografie van de Boeddha. Zijn kamer was wat vuil, maar hij leek zich daar totaal niet van bewust, alsof zijn geest niet in deze wereld was. Wat u over hem zei, meneer, klopte.” Sri Ramakrishna was blij dit te horen. ‘Maar hoe kon je dat allemaal begrijpen tijdens de eerste ontmoeting, die zo kort duurde?’ vroeg hij. ‘Ga hem regelmatig opzoeken en geniet van zijn gezelschap.’ Naren bezocht de Meester een tijdlang niet na de dood van zijn vader, hoewel Sri Ramakrishna hem vele malen bezorgd liet komen. Mogelijk wilde Naren niet dat de Meester zich zorgen maakte over zijn financiële problemen. Maar later, wanneer ik Sri Ramakrishna bezocht, zag ik Naren daar meestal, en ook de jongens die later bekend zouden worden als Swami Brahmananda, Abhedananda en Saradananda.

Op een dag kwamen een aantal toegewijden Sri Ramakrishna bezoeken. Onder hen waren Yogin Ma en Gauri Ma. Tegen de avond, toen ik op het punt stond terug te keren naar Calcutta, stelde iemand voor dat ik met een van de heren mee terug zou lopen. Maar Sri Ramakrishna greep in: ‘Nee, nee!’ zei hij. ‘Gangadhar is een jonge jongen. Hoe kan hij die lange man met zijn lange passen bijhouden? Laat hem deze dames vergezellen.’ Dus samen met Sharat [Saradananda] ben ik met de dames in hun koets naar Calcutta gereden.

The Story of Job

Kees Boukema

{This incredible article is about why humans suffer even though there is God. What does God want from us? This story of Job reminds you of the sad plight of Satya Harischandra and his family. Yet the uniqueness of this article by the erudite scholar, Mr Kees Boukema is in tell us a secret about where  God can be “helpless” as it were, and what God needs from us.}

The Book of Job is one of the writings of the Jewish Tanakh. It is also part of the Old Testament of the Bible. “Job” was written by more than one author and took its current form between the 5th and 2nd centuries BCE. It is the story of a righteous, pious, and wealthy man who is struck by an unimaginable amount of calamity on a single day.

Job’s livestock is stolen, his house and stables are destroyed by lightning and storm, and his seven sons and three daughters also perish. Job tears his clothes, shaves his head, throws himself in the dust, and cries out: “Naked was I born of my mother’s womb, and naked shall I return. Blessed be the name of the Lord.” As if all that were not enough, his body becomes covered with malignant sores. Job takes a potsherd and begins to scratch himself, sitting amidst dust and ashes.

When his friends come to visit him, they are bewildered. They sit silently beside him for seven days and seven nights. Then Job breaks the silence. He curses the day of his birth and laments his terrible fate. According to him, life is not worth living. His friends comfort him. They believe they know the truth: ‘The calamities and misery that have befallen Job are a punishment for his sins.’ Job vehemently rejects this explanation. He assures his friends that he has always lived piously and blamelessly.

Job and his friends do not know—what the reader does know—that Job’s misfortunes are the stake in a wager between God and Satan. Satan had roamed the earth, and the Lord had asked him: “Have you seen my servant Job? He is righteous, lives blamelessly, fears God, and shuns evil.” Satan had answered: “Yes, You have always richly blessed him, his family and his work. Withdraw Your hands from him and take away everything that belongs to him, and he will curse You.” Thereupon God said to Satan: “Very well, do whatever you wish with him, but spare his life.”

There are countless interpretations and explanations of this myth; see Nahum N. Glatzer, The Dimensions of Job, New York 1969. Judaism, Christianity, and Islam have, each in their own way, incorporated this myth into their doctrine. The English poet and graphic artist William Blake (1757–1827), although a Christian, wanted nothing to do with the Church or a supernatural God. He believed in a deity within man, the source of creativity. In ‘Illustrations of the Book of Job’, he created God and Job in his own image and likeness. They are masterpieces of graphic art.

In the play “J.B.” by the American poet, politician, and humanist Archibald MacLeish (1892–1982), the fortunes of Job unfold outside the realm of organized religions. In 1955, he said about this: “In dark times, there are questions that not only a priest but also a poet must speak out about. The most difficult and urgent question: The question of faith in life; it is inevitably also the question of the meaning and justice of the world and, ultimately, the question of faith in God. How can there be a just world when millions of men, women, and children are killed and mutilated for no other crime than that they were born in a certain century, or belong to a certain race, or are residents of a certain city? A time in which shameless, cynical regimes flourish and old values ​​are used as a mask for cruelty and deceit. How can we believe in a just God in a world where the innocent perish in senseless mass murder?”
“These are not new questions,” says MacLeish. “These are questions that have been asked for thousands of years and have never been expressed more poignantly than in the book of ‘Job’. From the prologue, it is clear that God had a hand in Job’s suffering. He delivers the innocent Job into the hands of Satan. The suffering and ruin that befalls him are admittedly the work of Satan, but carried out with God’s consent, even when God knows, and Job knows, that Job is blameless. That is Job’s deepest suffering and what torments him most: the horrific injustice done to him. The world has been surrendered to evil, which has turned against it. Job cries out: ‘Why this injustice?’, but receives no answer. But he adds: “I know that my Redeemer lives. He will intervene and I will see Him. Everything within me longs for Him!”
“When God finally makes Himself heard, it is from a storm.” God answers Job’s question with a counter-question: ‘Where were you when I created the world, the beasts, the stars, the thunder and the lightning?’ God holds before Job’s eyes how insignificant he is and in every respect unimportant. Job puts his hand over his mouth and falls silent.

“And is that the thrust of this drama? Did the poet want to tell us that the world is cruel and unjust and that God can pour out all misery upon us at will? If that were the case, then this book would not have been read by so many people for centuries and centuries. What, then, did the poet want to tell us with this drama? Why did God hand man over to Satan?”

MacLeish: “The reason is as simple as it is obvious: ‘God needed Job’s suffering for Himself, as God.’ Do you remember the prologue? When God asks Satan if he has seen Job’s sincerity and reverence, Satan sneers: “And to whom, then, does Job owe his prosperity? It is paid love. Withdraw Your hands from him and he will curse You!” Thereupon God gave his permission; Satan can have his way.
“Why? As proof? Proof of what? God believes that Job loves Him, not because of His prosperity, but also in adversity and disasters that befall him, despite everything. That is the meaning of this book.” In the conflict between God and Satan, between good and evil, God has bet His cards on the love and steadfastness of man. This book is about  human nature. And for that, God needs man. Only Job can prove that Job is capable of loving God, not ‘quid pro quo’, but for love itself, despite everything, despite the injustice, despite God’s injustice. “If you wanted to briefly describe what the book of ‘Job’ is about, it is this: ‘Satan, the denial of life, the ‘kingdom of death’, cannot be overcome by God, his adversary, the ‘kingdom of life’, except through the steadfast love of man for God. In spite of everything that might keep him from that love.’ You could also put it this way: ‘Man is dependent on God in everything; God is dependent on man in one respect: Without the love of man, God would not be God, only the Creator.’ And love is the only thing that no one can force upon man, not even God. It is a free gift, nothing more or less. And it *is* love, when that love is given despite suffering, injustice, and death. If you were to summarize the book of Job in one sentence, it would be: ‘The justification of injustice in the world is not our blind acceptance of God’s ‘inexplicable decree’, nor our trust in God’s love, but our human love for Him despite everything.’

“That is the reason that at the end of his answer to Job, God does not speak in terms of justice, but in the language of beauty and power. Love is creative; love even created God. ‘Man,’ say scientists, ‘is an animal that can think.’ They are wrong; ‘man is an animal that can love.’ God exists and triumphs through the love of man. Through the love of man, life is beautiful and the injustice of the world is undone. What we must do is what Job did: strive to learn to love through suffering… to love, even that which causes us suffering.” (Glatzer, p. 286).

______________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

“Job” de mythe

Kees Boukema

‘Job’ de mythe

Het boek ’Job’ is een van de ‘Geschriften’ van de Joodse ‘Tenak’. Het maakt eveneens deel uit van het ‘Oude Testament’ van de bijbel. ‘Job’ is geschreven door meer dan een auteur en heeft zijn huidige vorm gekregen tussen de 5e en 2e eeuw vóór Christus. Het is het verhaal van een rechtschapen, vroom en rijk man die op één en dezelfde dag wordt getroffen door een onvoorstelbare hoeveelheid rampspoed.

Zijn vee wordt geroofd, zijn huis en stallen door bliksem en storm verwoest, waarbij ook zijn zeven zonen en drie dochters omkomen. Job verscheurde zijn kleren, schoor zijn hoofd kaal, wierp zich in het stof en riep: “Naakt ben ik geboren uit de schoot van mijn moeder en naakt zal ik er wederkeren. De naam van de Heer zij geprezen.” Alsof dat alles nog niet genoeg was, raakte zijn lichaam overdekt met kwaadaardige zweren. Job greep een potscherf en begon zich te krabben, zittend te midden van stof en as.

Als zijn vrienden hem komen opzoeken zijn ze verbijsterd. Zwijgend blijven ze bij hem zitten, zeven dagen en zeven nachten lang. Dan verbreekt Job de stilte. Hij vervloekt de dag van zijn geboorte en beklaagt zich over zijn gruwelijk lot. Volgens hem is het leven niet de moeite waard om geleefd te worden. Zijn vrienden troosten hem. Zij menen te weten hoe het zit: ‘De rampen en de ellende die Job zijn overkomen zijn een straf voor zijn zonden.’ Job wijst die verklaring heftig van de hand. Hij bezweert zijn vrienden, dat hij altijd vroom en onberispelijk heeft geleefd.

Job en zijn vrienden weten niet – wat de lezer wel weet – dat de lotgevallen van Job de inzet zijn van een weddenschap tussen God en Satan. Satan had rondgezworven op de aarde en de Heer had hem gevraagd: “Heb je mijn dienaar Job ook gezien? Hij is rechtschapen, leeft onberispelijk, heeft ontzag voor God en mijdt het kwaad”. Satan antwoordde:”Ja, Gij hebt hem, zijn gezin en zijn werk altijd rijk gezegend. Trek Uw handen van hem af en ontneem alles wat hem toebehoort, dan zal hij U vervloeken.”. Daarop zei God tot Satan: “Goed, doe alles met hem wat je wilt, maar spaar zijn leven.”

Er zijn talloze interpretaties en duidingen van deze mythe; zie Nahum N.Glatzer, The dimensions of Job, New York 1969. Het Judaisme, het christendom en de Islam hebben, ieder op hun eigen wijze deze mythe opgenomen in de leer. De Engelse dichter en graficus William Blake (1757-1827), was weliswaar een christen, maar van de Kerk en een bovennatuurlijke God moest hij niets hebben. Hij geloofde in een godheid in de mens, de bron van creativiteit. In ‘Illustrations of the Book of Job” creëerde hij God en Job naar eigen beeld en gelijkenis. Het zijn meesterstukken van grafische kunst.

In het toneelstuk “J.B.” van de Amerikaanse dichter, politicus en humanist Archibald MacLeish (1892 – 1982) spelen de lotgevallen van Job zich af buiten het domein van de georganiseerde godsdiensten. In 1955 zei hij daarover: ”In donkere tijden zijn er vragen waarover niet alleen een priester, maar ook een dichter zich moet uitspreken. De moeilijkste en urgentste vraag: De vraag naar het geloof in het leven; het is onvermijdelijk ook de vraag naar de betekenis en de rechtvaardigheid van de wereld en uiteindelijk de vraag naar het geloof in God. Hoe kan er sprake zijn van een rechtvaardige wereld als miljoenen mannen, vrouwen en kinderen worden gedood en verminkt voor geen ander misdrijf dan dat ze geboren zijn in een bepaalde eeuw, of behoren tot een bepaald ras, of inwoner zijn van een bepaalde stad? Een tijd waarin schaamteloze, cynische regiems tot bloei komen en oude waarden als masker worden gebruikt voor wreedheid en bedrog. Hoe kunnen we geloven in een rechtvaardige God in een wereld waarin onschuldigen ten ondergaan in een zinloze massamoord?

“Het zijn geen nieuwe vragen, zegt MacLeish. “Het zijn vragen die al duizenden jaren worden gesteld en nooit indringender zijn verwoord dan in het boek ‘Job’. Uit de proloog blijkt dat God de hand heeft gehad in het lijden van Job. Hij levert de onschuldige Job over in de handen van Satan. Het lijden en de ondergang die hem treffen zijn weliswaar het werk van Satan,  maar verricht met instemming van God. Terwijl God weet en Job weet, dat Job geen verwijt treft. Dat is het diepste lijden van Job en wat hem het meeste kwelt: het gruwelijk onrecht dat hem wordt aangedaan. De wereld is overgegeven aan het kwaad, dat zich tegen hem heeft gekeerd. Job roept: ‘Waarom dit onrecht?’, maar krijgt geen antwoord. Maar hij voegt er aan toe: “Ik weet dat mijn verlosser leeft. Hij zal ingrijpen en ik zal hem zien. Alles in mij verlangt naar Hem!”

“Als God zich tenslotte laat horen, is het vanuit een storm. God beantwoordt de vraag van Job met een tegenvraag: ‘Waar was jij toen ik de wereld schiep, de beesten, de sterren, de donder en de bliksem?’ God houdt Job voor ogen hoe nietig hij is en in alle opzichten onbeduidend. Job legt zijn hand voor zijn mond en doet er het zwijgen toe.

“En is dat de strekking van dit drama? Heeft de dichter ons willen vertellen dat de wereld wreed is en onrechtvaardig en dat God naar believen alle ellende over ons uit kan storten? Als dat zo was, dan zou dit boek niet eeuwen en eeuwen door zo veel mensen zijn gelezen. Wat heeft de dichter ons dan willen vertellen met dit drama? Waarom heeft God de mens overgeleverd aan Satan?”

Mac Leish: “De reden is even simpel als voor de hand liggend: ‘God had het lijden van Job nodig voor Zichzelf, als God.’ Herinner je de proloog? Als God aan Satan vraagt of hij Jobs oprechtheid en eerbied heeft gezien, smaalt Satan: “En aan wie heeft Job zijn welvaart dan wel te danken? Het is betaalde liefde. Trek Uw handen van hem af en hij zal U vervloeken!” Daarop gaf God zijn toestemming; Satan kan zijn gang gaan.

“Waarom? Als bewijs? Bewijs van wat? God gelooft dat Job Hem liefheeft, niet vanwege diens welvaart, maar ook bij tegenspoed en rampen die hem overkomen, ondanks alles. Dat is de betekenis van dit boek. In het conflict tussen God en Satan, tussen goed en kwaad heeft God Zijn kaarten gezet op de liefde en standvastigheid van de mens. Het gaat in dit boek om de aard van de mens, om de menselijke natuur. En daarvoor heeft God de mens nodig. Alleen Job kan bewijzen dat Job in staat is om God lief te hebben, niet ‘Voor wat, hoort wat’, maar voor de liefde zelf, ondanks alles, ondanks het onrecht, ondanks Gods onrecht.

“Als je kort zou willen omschrijven waar het boek ‘Job’ over gaat dan is het dit: ‘Satan, de ontkenning van leven, het ‘koninkrijk van de dood’, kan door God, zijn tegenstander, het ‘koninkrijk van het leven’ niet overwonnen worden, dan alleen door de standvastige liefde van de mens voor God. In weerwil van alles wat hem van die liefde zou kunnen afhouden.’ Je kan het ook zo zeggen: ‘De mens is in alles afhankelijk van God, God is in één opzicht afhankelijk van de mens: Zonder de liefde van de mens zou God geen God zijn, alleen de Schepper.’ En liefde is het enige, dat niemand de mens kan afdwingen, ook God niet. Het is een vrije gift, niets meer of minder. En het ís liefde, als die liefde gegeven wordt ondanks het lijden, het onrecht en de dood. Als je het boek Job in één zin zou samenvatten, dan zou dat zijn: ‘De rechtvaardiging van het onrecht in de wereld, is niet onze blinde aanvaarding van Gods ‘onverklaarbaar wilsbesluit’, noch ons vertrouwen in Gods liefde, maar onze menselijke liefde voor Hem ondanks alles.’

“Dat is de reden dat God aan het slot van zijn antwoord aan Job niet spreekt in termen van gerechtigheid, maar in de taal van schoonheid en kracht. Liefde is scheppend, liefde schiep zelfs God. ‘De mens’, zeggen wetenschappers, ‘is een dier dat kan denken’. Ze zitten ernaast, ‘de mens is een dier dat kan liefhebben’. God  bestaat en overwint door de liefde van de mens. Door de liefde van de mens is het leven mooi en wordt het onrecht van de wereld teniet gedaan. Wat wij moeten doen, is wat Job deed: ons inspannen om te leren door het lijden lief te hebben…, lief te hebben, ook dat wat ons doet lijden.” (Glatzer, p. 286).

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

17th June 1913.   It was at the Visitors’ Room at the Belur Math. After the afternoon class on Sri Sri Ramakrishna  ‘Kathamrita, Swami Premananda said :   “Every Sadhaka must take up a definite attitude towards God and stick to  it. He must maintain it under all conditions. There are many bhavas (attitudes) possible. Sri Ramakrishna practised in all bhavas: as a friend, a lady-friend and a sweetheart of the Lord,  and also in the attitude of Balarama,  the brother of Sri Krishna. One can also practise in the bhava of Mahadeva.   “One must have intense dispassion  for the world and deep hankering for  the Lord — I must realise Him even in  this birth: even now! No slow process !  Remember this carefully: Work is of no use if you do not get immersed in Him.  Make your heart a temple of the Lord  and install Him there. Take His name and for ever lose yourselves in Him.”

Next day Swami Premananda’s mother visited the Math. After she  had rested a while, the disciple asked  her: “When Sri Ramakrishna asked you to  give him your son, what did he  actually say?”    She replied : “He said: ‘Give me  your son. I feel much pleased when he gives me even a glass of water.’ I  said: “Does anybody give away her son  for nothing?” To this Sri Ramakrishna smiled and replied: ‘Wliat shall I give you ? May  you have devotion to your Chosen  Deity!’”

A villager, who was a teacher in a school,  was narrating his family mishaps to Swami Premananda. The Swami said:   “There was a Brahmo gentleman named Mani Mallik, who used to visit Sri Ramakrishna. His son died. Mani Mallik was overwhelmed  with grief and came to the Master for  relief. At first the Master said : ‘Indeed, what can you do? The bereavement of a son is no trifling thing,’ and  so on. He then sat silent for a while after which he began to sing, clapping  his hands: ‘To arms! To arms! O man!  Death enters thy home in battle array!’  etc. Before he left, Mallik said to the  Master: ‘My mind is quite peaceful  now. Now I suffer no more.’   Seeing the villagers, Swami Premananda remarked: “I am overjoyed to see their (of the villagers) enthusiasm. The Master fed us so often with sweets, and loved us so much! Thus did we go to him.  But what have these people received? They merely read of him in books. And yet how full of joy and enthusiasm they are! In this hot sun they went to the station and themselves carried all loads, barefooted and bareheaded.  And they are cooking for all. They also serve cholera patients and thus  rid themselves of all pride, egoism  and fear. And they are quite mindful of their studies also. All this fills me with a great joy. It is to see these  things that I hasten to these parts.  What am I doing? The Master himself  has accomplished everything already.  Swamiji said: “The Master will be  worshipped in every home. Go forth all of you and spread his name everywhere.” Otherwise what shall I, an ignorant man, preach?. . . When I see all this, I think thus: ‘This body will perish one day. What is the good of remaining at home for the sake of health? If my presence serves any  purpose of the people, let me suffer all  the troubles of travel and movement. I don’t mind. In these places I actually see what  the Master and Swamiji had prophesied  before. You will not be required to do much. Just observe these things carefully, and you will learn to love Sri Ramakrishna automatically. Is it easy to meditate and repeat His name continually ? Impossible. Therefore meditate as long as you can and devote the rest of the time in selfless service to others. Thus gradually will your mind be purified and attached to the Lord.”

“My mother used now and then to  shut herself within a room and meditate  all day. If we happened to return home from Calcutta on those days, we had to live in a neighbouring house,  and meet her next day. She was very strict in her discipline. She would never allow us to stay with her in the village home, because she feared that would spoil our education. But she would never utter a harsh word to her daughters-in-law and maidservants.”

Nederlands

17 juni 1913. Het vond plaats in de bezoekersruimte van de Belur Math. Na de middagles over Sri Sri Ramakrishna ‘Kathamrita’ zei Swami Premananda: “Elke Sadhaka moet een bepaalde houding ten opzichte van God aannemen en daaraan vasthouden. Hij moet die onder alle omstandigheden handhaven. Er zijn vele bhavas (houdingen) mogelijk. Sri Ramakrishna beoefende alle bhavas: als vriend, geliefde en geliefde van de Heer, en ook in de houding van Balarama, de broer van Sri Krishna. Men kan ook oefenen in de bhava van Mahadeva. “Men moet een intense onthechting van de wereld hebben en een diep verlangen naar de Heer – ik moet Hem zelfs in dit leven realiseren: zelfs nu! Geen langzaam proces! Onthoud dit goed: werk is nutteloos als je niet in Hem opgaat. Maak van je hart een tempel van de Heer en plaats Hem daar. Roep Zijn naam aan en verlies jezelf voor altijd in Hem.”
De volgende dag bezocht de moeder van Swami Premananda de Math. Nadat ze even had uitgerust, vroeg de discipel haar: “Wat zei Sri Ramakrishna precies toen hij u vroeg uw zoon aan hem te geven?” Ze antwoordde: “Hij zei: ‘Geef me uw zoon. Ik ben al heel blij als hij me zelfs maar een glas water geeft.’ Ik zei: ‘Geeft iemand zijn zoon zomaar weg?’ Daarop glimlachte Sri Ramakrishna en antwoordde: ‘Wat zal ik je geven? Moge je toewijding hebben aan je Uitverkoren Godheid!'”
Een dorpsbewoner, die leraar was op een school, vertelde Swami Premananda over de tegenslagen in zijn familie. De Swami zei: “Er was een Brahmo-heer genaamd Mani Mallik, die Sri Ramakrishna regelmatig bezocht. Zijn zoon was overleden. Mani Mallik was overweldigd door verdriet en kwam naar de Meester voor troost. In eerste instantie zei de Meester: ‘Inderdaad, wat kun je doen?'” Het verlies van een zoon is geen kleinigheid,’ enzovoort. Hij zweeg even, waarna hij begon te zingen en in zijn handen te klappen: ‘Naar de wapens! Naar de wapens! O mens! De dood betreedt je huis in slagorde!’ enz. Voordat hij wegging, zei Mallik tegen de Meester: ‘Mijn geest is nu volkomen vredig.’ ‘Nu lijd ik niet meer.’ Toen hij de dorpelingen zag, merkte Swami Premananda op: ‘Ik ben dolblij om hun (de dorpelingen) enthousiasme te zien. De Meester gaf ons zo vaak zoetigheden en hield zoveel van ons! Zo gingen we naar hem toe. Maar wat hebben deze mensen ontvangen? Ze hebben alleen over hem gelezen in boeken. En toch, wat zijn ze vol vreugde en enthousiasme! In deze brandende zon gingen ze naar het station en droegen zelf alle lasten, blootsvoets en met onbedekte hoofden. En ze koken voor iedereen. Ze verzorgen ook cholerapatiënten en ontdoen zich zo van alle trots, egoïsme en angst. En ze zijn ook nog eens heel geconcentreerd op hun studie. Dit alles vervult me ​​met grote vreugde. Het is om deze dingen te zien dat ik me naar deze streken haast. Wat doe ik? De Meester zelf heeft alles al volbracht. Swamiji zei: “De Meester zal in elk huis vereerd worden. Ga heen en verspreid zijn naam overal.”‘ Anders wat zou ik, een onwetende man, dan prediken?… Wanneer ik dit alles zie, denk ik: ‘Dit lichaam zal op een dag vergaan. Wat heeft het voor zin om thuis te blijven omwille van mijn gezondheid? Als mijn aanwezigheid de mensen ten goede komt, laat mij dan alle moeite van het reizen en de verplaatsingen maar verdragen. Dat vind ik niet erg. Op deze plekken zie ik daadwerkelijk wat de Meester en Swamiji eerder hadden voorspeld. Je hoeft niet veel te doen. Observeer deze dingen aandachtig, en je zult vanzelf van Sri Ramakrishna gaan houden. Is het gemakkelijk om te mediteren en Zijn naam voortdurend te herhalen? Onmogelijk. Mediteer daarom zo lang als je kunt en wijd de rest van de tijd aan onbaatzuchtige dienstbaarheid aan anderen. Zo zal je geest geleidelijk aan gezuiverd worden en aan de Heer gehecht raken.’

“Mijn moeder sloot zich zo nu en dan op in een kamer om de hele dag te mediteren. Als we op die dagen toevallig uit Calcutta terugkwamen, moesten we in een naburig huis logeren en haar de volgende dag weer ontmoeten. Ze was erg streng. Ze stond ons nooit toe om bij haar in het dorp te blijven, omdat ze bang was dat dat onze opleiding zou schaden. Maar ze sprak nooit een hard woord tegen haar schoondochters en dienstmeisjes.”

Kanchipurna and Ramanuja

When Sri Ramanujacharya was still a boy, one day, he saw a great devotee by name Sri Kanchipurna, near his house. Sri Kanchipurna was widely known as one of the best devotees living in Kanchi. He used to go every day from Kanchi to Poonamalle, a neighbouring village, to worship the deity there. Sriperambadur is midway between these two places. So Kanchipurna would pass by Ramanuja’s locality every day. Though a Shudra by caste, even brahmanas used to revere him and pay homage3 to him in view of of his deep devotion to God. One evening, Ramanujacharya, on his way back home from his guru’s house, accidentally met this holy man. Seeing the divine lustre of his face, quite naturally felt drawn to hiim. With great modesty, he requested Kanchipurna to take his meal at his house that night. At the sight of the celestial beauty and divine marks in the boy, Kanchipurna could not refuse the invitation. Finding this very holy man as his guest, Ramanuja could not contain his joy. After the guest had his meal, Ramanuja went forward to stroke his guest’s feet with his hands as a gesture of devoted service. But the guest would not permit it. He said, “I am a low-born shudra. Good God! How could you serve your servant?” Ramanuja replied: “I would consider it my misfortune if I could not serve a saint like you. He who is devoted to God is a genuine brahmana. Thiruppan Alvar, though “low-born”, became worthy of the worship of brahmanas.” Seeing the devotion of the boy, Sri Kanchipurna permitted him to serve him. After long spiritual discussions, he rested at Ramanuja’s place and proceeded towards his destination in the morning. Since that day, both of them were bound together by the love of God and for one another, leading to Ramanuja considering Kanchipurna as his divine teacher.

Nederlands

Toen Sri Ramanujacharya nog een jongen was, zag hij op een dag een grote toegewijde, Sri Kanchipurna, vlakbij zijn huis. Sri Kanchipurna stond algemeen bekend als een van de meest toegewijde volgelingen van Kanchi. Hij reisde dagelijks van Kanchi naar Poonamalle, een naburig dorp, om daar de godheid te aanbidden. Sriperambadur ligt halverwege deze twee plaatsen. Kanchipurna kwam dus elke dag langs de woonplaats van Ramanuja. Hoewel hij tot de Shudra-kaste behoorde, werd hij zelfs door brahmanen vereerd en gehuldigd vanwege zijn diepe devotie tot God. Op een avond, op weg naar huis vanaf het huis van zijn goeroe, ontmoette Ramanujacharya deze heilige man toevallig. Toen hij de goddelijke glans van zijn gezicht zag, voelde hij zich vanzelfsprekend tot hem aangetrokken. Met grote bescheidenheid vroeg hij Kanchipurna om die avond bij hem thuis te komen eten. Bij het zien van de hemelse schoonheid en de goddelijke trekken in de jongen, kon Kanchipurna de uitnodiging niet weigeren. Toen Ramanuja deze zeer heilige man als gast aantrof, kon hij zijn vreugde niet bedwingen. Nadat de gast zijn maaltijd had genuttigd, streelde Ramanuja de voeten van de gast met zijn handen als een gebaar van toegewijde dienstbaarheid. Maar de gast stond dit niet toe. Hij zei: “Ik ben een shudra van lage afkomst. Goede God! Hoe kunt u uw dienaar dienen?” Ramanuja antwoordde: “Ik zou het als een ongeluk beschouwen als ik een heilige zoals u niet zou kunnen dienen. Wie toegewijd is aan God, is een ware brahmaan. Thiruppan Alvar, hoewel van lage afkomst, werd waardig om door brahmanen vereerd te worden.” Sri Kanchipurna, die de toewijding van de jongen zag, stond hem toe hem te dienen. Na lange spirituele gesprekken rustte hij uit bij Ramanuja en vervolgde de volgende ochtend zijn reis. Vanaf die dag waren beiden met elkaar verbonden door de liefde voor God en voor elkaar, wat ertoe leidde dat Ramanuja Kanchipurna als zijn goddelijke leraar beschouwde.

“The voices mingle and merge into a hazy silence:

a silence that is the infinity of space.”

James Joyce, Chronicles of Dublin 

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Here in Ireland, summer is dying. The warm face of the weather transforms into shades of gray, like a Phoenix, and the misty season of autumn gradually dawns.

I perceive what seems to be a pattern. Almost entirely, the days are taken over by dense clouds from whose opacity flow gentle, intermittent rains. But, at nightfall, a door of dense smoke gives way to the vestibule of the most indigo sky. At first, only timidly glimpsed, the announced sun soon loses its scruples and sensitivities. The celestial mist retreats devoutly before Phoebus, its pungent rays take over, and, at least for an instant, the meaning of the attribute conferred by the disinterested Romans to this land, that of distant Hibernia, the “Land of Winter,” is betrayed.

Today, the island, once celebrated for its isolation, has become the setting for very different odysseys. Wandering the streets of Dublin, a Babel-like jumble of voices accompanies the passerby wherever they go, as they perceive the overflowing polyphonic mix of languages ​​from the most distant corners of the world. These are dialects from India, China, Scandinavian countries, Mexico, Brazil and other parts of “Our America,” Portugal, the Levant, Africa, the United States, Canada, Spain, to name just a few of the most common and familiar. And these are not only nomads and visitors. They are long-established inhabitants. In this Celtic Sumeria, the island as a whole, there are no “ziggurat-towers” like that of biblical Nimrod. One sees more Norman elevations, many of them in ruins, with their rectilinear constructions of thick stones. Though they seem far from reaching the heavens, they point towards them, just like the scattered towers and pinnacles of Christian churches. Indeed, while the national identity of the island’s native populations remains strongly associated with Catholicism, the Catholicism that now predominates seems to be based more on another spiritual understanding. This is the secular “universalism” of the people, that of the “ecumenical world” which dispenses with religiosity, at least to define itself as such. Far from disintegrating in the confusion of linguistic chaos, the fabric of the multitude remains relatively cohesive through English, the language of more contemporary empires. Could this be the materialization of an idea outlined by the late Brazilian philosopher Gerd Borheim, according to which ideal universalism could not, in fact, be realized except through the lived mediation of particularisms? Looking at a much more distant future, I couldn’t help but envision the notion of absolutely fragmented national identities as ethnically homogeneous realities. One might be far from imagining, like John Lennon, that there will be no countries. But, at the very least, it would become almost a historical imperative to profoundly rethink their nature.

But, as I walked through the streets of Dublin, I entered a certain commercial establishment. It was then that I realized that, because it was September 7th, Brazilians, in particular, were serving the public. I had been thinking, shortly before, about how this Dublin, once an Ireland distanced from the world, has become this Dublin of fluid, diffuse, and porous ethnic borders, the capital of a country that was not viscerally traversed by the colonialist impulse of other European nations. On the contrary, I remembered the nearly 5 million Irish immigrants who went to the giant of North America between the 19th and 20th centuries, many of them reduced to the condition of pariahs and servants, alongside the even more vilified Black people. I couldn’t help but also remember idealistic young Irishmen, like Daniel Florence O’Leary, who became Simón Bolívar’s aide-de-camp during the struggles for South American independence in the first quarter of the 19th century. And then, when I found myself inside the same establishment I mentioned, I heard something that immediately turned my stomach. The implosive dissonance of a completely unexpected piece of music dismantled the edifice of rapture that had been built up within me. Yes, I was in the same Dublin of George Bernard Shaw, Oscar Wilde, James Joyce, and Samuel Beckett, and I couldn’t imagine anything more amazing than seeing Brazilians offering passersby a bit of Tom Jobim and João Gilberto, Chico and Caetano, Elis Regina and Maria Bethânia, Mutantes and Belchior, Raul Seixas and Legião Urbana. But no, I’m a dreamer from the countryside, who has “a song from the radio in my head where an old Bahian composer told me ‘Everything is divine, everything is wonderful.'”

Then, suddenly, it came to me, slapping me in the face, the parallel Brazil, the Brazil narrated by George Orwell, of the most horrific obtuse right wing, where everything is plunged into the most abominable crisis, a crisis far more than aesthetic, the monothematic and monotheistic extreme right wing, which has hijacked everything, absolutely everything, for itself, regurgitated the hostage into its disgusting entrails and vomited it out,  its foul content was shoved in our faces, in the face of the world, with the utmost audacity.

In that same establishment, they played non-stop country music.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

“De stemmen vermengen zich en versmelten tot een wazige stilte:
een stilte die de oneindigheid van de ruimte is.”

James Joyce, Kronieken van Dublin

Prof Paulo Bittencourt

Hier in Ierland sterft de zomer ten einde. Het warme weer verandert in grijstinten, als een feniks die herrijst, en de mistige herfst breekt langzaam aan.

Ik zie een patroon. De dagen worden bijna volledig in beslag genomen door dichte wolken, waaruit zachte, intermitterende regenbuien stromen. Maar bij het vallen van de avond opent een sluier van dichte rook zich naar de voorhof van een diepblauwe hemel. Eerst slechts schuchter te zien, verliest de aangekondigde zon al snel haar schroom en gevoeligheid. De hemelse mist trekt zich eerbiedig terug voor Phoebus, haar doordringende stralen nemen het over, en, althans voor een moment, wordt de betekenis van de bijnaam die de onbaatzuchtige Romeinen aan dit land gaven, die van het verre Hibernia, het “Land van de Winter”, ontkracht.

Vandaag de dag is het eiland, ooit geroemd om zijn isolement, het decor geworden voor heel andere odyssees. Dwalend door de straten van Dublin, wordt de voorbijganger overal vergezeld door een Babylonische spraakverwarring, een overvloed aan polyfone talen uit de verste uithoeken van de wereld. Het zijn dialecten uit India, China, Scandinavische landen, Mexico, Brazilië en andere delen van “Ons Amerika”, Portugal, de Levant, Afrika, de Verenigde Staten, Canada, Spanje, om er maar een paar van de meest voorkomende en bekende te noemen. En het zijn niet alleen nomaden en bezoekers. Het zijn ook al lang gevestigde bewoners. In dit Keltische Sumerië, het eiland als geheel, zijn er geen “ziggurattorens” zoals die van de Bijbelse Nimrod. Men ziet er meer Normandische bouwwerken, waarvan vele in ruïne, met hun rechthoekige constructies van dikke stenen. Hoewel ze ver van de hemel lijken te reiken, wijzen ze er wel naar, net als de verspreide torens en pinakels van christelijke kerken. Hoewel de nationale identiteit van de inheemse bevolking van het eiland nog steeds sterk verbonden is met het katholicisme, lijkt het katholicisme dat nu overheerst meer gebaseerd te zijn op een ander spiritueel begrip. Dit is het seculiere ‘universalisme’ van het volk, dat van de ‘oecumenische wereld’ die religiositeit afwijst, althans om zichzelf als zodanig te definiëren. Verre van te desintegreren in de verwarring van de taalchaos, blijft de structuur van de massa relatief samenhangend door het Engels, de taal van meer hedendaagse rijken. Zou dit de verwezenlijking kunnen zijn van een idee dat de overleden Braziliaanse filosoof Gerd Borheim schetste, namelijk dat ideaal universalisme in feite alleen gerealiseerd kan worden door de geleefde bemiddeling van particularismen? Kijkend naar een veel verder verwijderde toekomst, kon ik niet anders dan het idee van absoluut gefragmenteerde nationale identiteiten als etnisch homogene realiteiten voor me zien. Men hoeft zich, zoals John Lennon al zei, niet voor te stellen dat er geen landen meer zullen bestaan. Maar het zou op zijn minst een bijna historische noodzaak worden om hun aard grondig te heroverwegen.

Maar terwijl ik door de straten van Dublin liep, ging ik een bepaalde winkel binnen. Toen besefte ik dat, omdat het 7 september was, er met name Brazilianen in de zaak zaten. Ik had kort daarvoor nog nagedacht over hoe dit Dublin, ooit een Ierland dat zich van de wereld afkeerde, nu een Dublin is met vloeiende, diffuse en poreuze etnische grenzen, de hoofdstad van een land dat niet op een diepgewortelde manier is doordrongen door de kolonialistische impulsen van andere Europese naties. Integendeel, ik dacht aan de bijna 5 miljoen Ierse immigranten die tussen de 19e en 20e eeuw naar de reus Noord-Amerika trokken, velen van hen tot paria’s en bedienden gereduceerd, net als de nog veel meer verguisde zwarte bevolking. Ik moest ook denken aan idealistische jonge Ieren, zoals Daniel Florence O’Leary, die in het eerste kwart van de 19e eeuw adjudant van Simón Bolívar werd tijdens de strijd voor de onafhankelijkheid van Zuid-Amerika. En toen ik me in hetzelfde etablissement bevond dat ik eerder noemde, hoorde ik iets dat me meteen misselijk maakte. De implosieve dissonantie van een volkomen onverwacht muziekstuk brak het bouwwerk van extase dat in mij was opgebouwd af. Ja, ik was in hetzelfde Dublin als George Bernard Shaw, Oscar Wilde, James Joyce en Samuel Beckett, en ik kon me niets mooiers voorstellen dan Brazilianen die voorbijgangers trakteerden op muziek van Tom Jobim en João Gilberto, Chico en Caetano, Elis Regina en Maria Bethânia, Mutantes en Belchior, Raul Seixas en Legião Urbana. Maar nee, ik ben een dromer van het platteland, die “een liedje van de radio in mijn hoofd heeft, waarin een oude componist uit Bahía me vertelde: ‘Alles is goddelijk, alles is wonderbaarlijk.'”

Toen drong het plotseling tot me door, als een klap in mijn gezicht, het parallelle Brazilië, het Brazilië zoals beschreven door George Orwell, van de meest afschuwelijke, kortzichtige rechtse vleugel, waar alles is ondergedompeld in de meest weerzinwekkende crisis, een crisis die veel meer is dan esthetisch, de monothematische en monotheïstische extreemrechtse vleugel, die alles, absoluut alles, voor zichzelf heeft gekaapt, de gijzelaar in zijn walgelijke ingewanden heeft opgegeten en weer heeft uitgebraakt.

De walgelijke inhoud werd ons, de hele wereld, met de grootste brutaliteit opgedrongen.

In diezelfde zaak werd non-stop countrymuziek gedraaid.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.