In the morning some members of the Ramakrishna Sangha gathered  about Swami Turiyananda, and the talk drifted on to Swami Vivekananda and his message to the country.   Swami Turiyananda observed: “As Swamiji would say,  ‘Religion is the very life of India. Even now it is so.  What has India been doing all this time if not producing saints? India will have to preach religion throughout the whole world.’ The words of Swamiji cannot but come true. India will surely rise again. Swamiji remarked once: ‘This time I have left nothing unsaid.’ Yes, he has said everything, and his ideas are now being worked out. The introduction of selfless service in the  country made by Swamiji is a wonderful thing. I believe  India will rise inevitably. If we have not the good fortune  to see that in our life-time, it will come to pass later on.  There has already been a good beginning. But for India’s revival, the advent of personalities like Sri Ramakrishna and Swamiji becomes meaningless. Swamiji  prophesied many times the future glorious mission of  India in unmistakable terms, and his prophecy cannot  prove false.”

In the afternoon, a small audience gathered in Swami Turiyananda’s room, and there was the usual Bhagavata class.  The class being over the Swami said: “There are three  kinds of sins — sins of deed, word and thought.” He quoted Manu in support and continued : “As consequences of  these sins, men get to the inanimate state, come to this  earth as birds and beasts, and are born as wretched  creatures in the lowest strata of human society f  respectively.”   He said again: “It is in the human body that the  gates to emancipation open. So every man should be on his guard and make a good use of his life. Enjoyment that one is after is possible in other bodies also, but emancipation is not.  Attachment to the body is the last and strongest bondage of a creature.”

The Swami cited the intense parental affection of monkeys and showed that even they, as all other animals, forget everything about their young ones when their own life is at stake. Then  he narrated stories how some of the Mohammedan rulers  would sometimes test the parental love of the monkeys  by setting fire to the forests where they lived, and how  he himself also used to tease the monkeys at Brindavan  by taking hold of their young ones.

In connection with spiritual discipline, Swami Turiyananda observed: “By silent and continued prayer and meditation  one should create in the mind a subconscious current, and  it will go on working at all times — even in sleep. In that case, it is not that one will not have any dream, but that the current thus created will be supreme, working imperceptibly within. During this Sadhana one should not mix with too many persons and engage in useless talk.”

[From Conversations with Swami Turiyananda]

Writer: Janine Schimmelpenninck

https://naturalskills.nl/

https://orangetreeacademy.nl/

We celebrate victimhood without realizing it, because naturally, none of us would rather be victims. So why do we seem to celebrate it anyway? This is only possible because we are not aware of it. Apparently, we do not realize how we adopt a victim role and maintain it.

Victimhood and perpetration go hand in hand. When we feel like a victim, there is automatically a perpetrator as well. As long as we experience victimhood, that perpetrator remains our enemy. When we mentally free ourselves from our pain — and thereby from victimhood — that enemy disappears on its own. It is actually quite logical, yet in our perception, many enemies still roam around. As a result, we often unconsciously and unintentionally fail to let go of our victim role.

Where we see the enemy, we also see the problem
The outside world is often very important for our mental well-being. We are frequently firmly convinced that we would immediately feel better if certain circumstances were different. That is why we seek much of our happiness outside ourselves, and it is precisely because of this that the outside world occupies us so much. We give her so much power that she can make and break us. And it is especially the latter that poses a major problem.

Suppose someone hurts us by saying or doing something negative. Then that person quickly becomes our enemy. Where we see the enemy, we also see the problem. We seem convinced that the cause of our pain lies there and that it must therefore be resolved there as well. Only if that person comes to their senses and offers an apology might things still turn out well. Until then, we continue to feel like victims (consciously or unconsciously), and the other person remains our enemy.

If we want to hold on to the pain of victimhood, we must continue to project the blame onto the outside world. We cannot free ourselves from that pain as long as we keep investing in it in that way. A good question we can then ask ourselves is: “When someone speaks harsh words to you, are the words painful, or do you experience them as painful?” This beautiful question from the book *108 Questions from The Secret Knowledge of Tibet* immediately shows that the problem lies in our own experience and not in the words themselves. “When someone speaks harsh words to you, are the words painful or do you experience them as painful?” – Tulku Lobsang Rinpoche

As long as we do not realize that our hurt or pain is a reaction to what the other person said or did — and not simply a direct consequence of it — we perpetuate victimhood and the idea of ​​hostility. You could say that our sense of victimhood can only persist as long as we do not address the real problem. And we cannot address that problem as long as we keep seeking the solution outside ourselves.
By placing the enemy outside ourselves, we perpetuate victimhood. But what if the enemy does not lie outside us, but within? Ultimately, isn’t it about our own mental experience?

“Outside of yourself, there is no enemy. You are your own enemy. Nobody can really hurt you, but yourself. Nobody can really help you, but yourself.” – Tulku Lobsang Rinpoche

We do not realize how we perpetuate our victimhood.
It saves a world of energy when we no longer place the enemy outside ourselves. Then we no longer have to engage in a constant battle with the outside world — a battle that ultimately only further exhausts us and makes us unhappy. This allows space to slowly open up for more freedom in our relationship with that outside world, for the idea of ​​an enemy kept us trapped in the conflict.

When we view the other as an enemy, we primarily appeal to the hostile within ourselves and not the good. That inner hostility not only harms us but also hinders our insight that we are ultimately either our own enemy or our own friend. In doing so, it keeps us away from a real solution to the problem. Thus, often without realizing it, we perpetuate our victimhood.

As long as victimhood is functional, it will not disappear.
As long as we continue to see the enemy outside ourselves, we remain victims. As long as we do not fully take mental control, we remain victims. As long as we do not take responsibility for our own feelings, we remain victims. And as long as we experience support in the identity of victimhood, we will not easily let go of that role.

Victimhood also seems to offer us something seemingly valuable: a refuge. A place where we can retreat and hide, but where we will never find true safety. That is inherently impossible, because victimhood remains dependent on hostile thinking. And as long as we place control outside ourselves, we naturally remain inwardly weak and dependent.

True safety can only arise when we begin to realize that we ourselves are lord and master of our inner world. Perhaps not yet the very best lord and master — but that does not matter, because there are simply no others who can fulfill that role for us. The transition from victimhood to inner mastery is the only way in which we can truly discover the solution to our pain. Compassion makes it possible to safely enter this path.
For when we suffer mentally, we do not need a refuge for victimhood, but a refuge for grief and compassion. A place where we may recover from the pain for a moment. A place where space gently opens up to learn to bear the imperfection within ourselves and in the world. That space is compassion, and that world is us.
Grief is a natural intermediate phase in which acceptance and processing of sorrow can transition into recovery, growth, and freedom. Compassion naturally brings us closer to ourselves and closer to others. It is perhaps the most natural feeling we can experience. “The thought of compassion is the thought nearest to our nature.”— Tulku Lobsang Rinpoche
With compassion comes trust. And it is precisely that trust that we desperately need. It is our lack of trust that often prevents us from daring to take responsibility for what lives within us. Trust makes it possible to give more space to ourselves and to the other. And where space is created, healing follows naturally.

What is needed? A combination of three attitudes to life!

Ask yourself what you are truly looking for: solace or freedom? When we are stuck in victimhood, we seek solace instead of freedom. Solace is relatively easy to find by blaming something or someone. Freedom, on the other hand, only arises when we take full responsibility for ourselves.
To learn to do that in a natural way—in a way that gives you, as it were, a tailwind—three attitudes to life are essential:

The willingness to get to know yourself (through observation, reflection, contemplation, etc.).

The willingness to discover that mentally there is no other enemy than yourself.

The willingness to adopt a compassionate attitude towards yourself and your fellow man.

The result of these three attitudes to life is that you are truly capable of changing yourself.

For many people, the first attitude does not immediately pose a problem. Many of us have already delved into books and theories to better understand and contextualize mental suffering. With the second attitude, it becomes more difficult, because if there are no enemies outside yourself, how can you still be so troubled by it?

The third attitude can only truly come into its own when the first two no longer contradict each other. This means that reflection and contemplation are no longer projected onto the outside world to blame others or lecture them, but are fully internalized.

The first attitude might prove you right, but it does not yet set you free. For that, it is necessary to take full responsibility for your inner world. That is simply how it works by nature. Within the psychology of Natural Skills, you learn how to naturally experience more freedom and energy by taking full responsibility for yourself. After all, one of our most important natural skills is the ability to change ourselves.

A common misconception is that self-change revolves solely around the first attitude to life. However, true self-change only occurs when the second and third attitudes to life are also fully included. Then you not only change yourself, but the world around you changes along with you.

As Tulku Lobsang Rinpoche aptly puts it: “Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.”

“Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.” – Tulku Lobsang Rinpoche

Source

Nederlands

De viering van het Slachtofferschap

Auteur: Janine Schimmelpenninck

auteur van de boek ‘Natural Skills – een natuurlijke kijk op de psychologie’

We vieren het slachtofferschap zonder het door te hebben, want slachtoffer willen we natuurlijk allemaal liever niet zijn. Hoe komt het dan dat we het toch lijken te vieren? Dat kan alleen doordat we ons er niet bewust van zijn. We hebben kennelijk niet door hoe we een slachtofferrol aannemen en die in stand houden.

Slachtofferschap en daderschap gaan hand in hand. Als we ons slachtoffer voelen, is er automatisch ook een dader. Zolang we het slachtofferschap ervaren, blijft die dader onze vijand. Wanneer we ons mentaal van onze pijn — en daarmee van het slachtofferschap — bevrijden, verdwijnt die vijand vanzelf ook. Heel logisch eigenlijk, maar toch lopen er in onze beleving nog veel vijanden rond. Daardoor lukt het ons vaak onbewust en onbedoeld niet om onze slachtofferrol los te laten.

Waar we de vijand zien, zien we ook het probleem

Voor ons mentale welzijn is de buitenwereld vaak heel belangrijk. We zijn er dikwijls rotsvast van overtuigd dat we ons direct beter zouden voelen als bepaalde omstandigheden anders waren. Daarom zoeken we veel van ons geluk buiten onszelf en juist daardoor houdt die buitenwereld ons zo bezig. We geven haar zoveel macht dat ze ons kan maken én breken. En vooral dat laatste vormt een groot probleem.

Stel dat iemand ons kwetst door iets negatiefs te zeggen of te doen. Dan wordt die persoon al snel onze vijand. Waar we de vijand zien, zien we ook het probleem. We lijken ervan overtuigd dat daar de oorzaak van onze pijn ligt en dat het dus ook daar opgelost moet worden. Alleen als diegene tot inzicht komt en excuses aanbiedt, kan het misschien nog goedkomen. Tot die tijd blijven we ons (bewust of onbewust) slachtoffer voelen en blijft de ander onze vijand.

Als we de pijn van het slachtofferschap willen vasthouden, moeten we de schuld op de buitenwereld blijven projecteren. We kunnen ons niet van die pijn bevrijden zolang we er op die manier in blijven investeren. Een goede vraag die we onszelf dan kunnen stellen luidt: “Als iemand harde woorden tot je spreekt, zijn de woorden dan pijnlijk of ervaar je ze als pijnlijk?” Deze mooie vraag uit het boek 108 vragen uit De Geheime Kennis van Tibet laat direct zien dat het probleem in onze eigen ervaring schuilt en niet in de woorden zelf.

“Als iemand harde woorden tot je spreekt, zijn de woorden dan pijnlijk of ervaar je ze als pijnlijk?”- Tulku Lobsang Rinpoche

Zolang we niet inzien dat onze gekwetstheid of pijn een reactie is op wat de ander zei of deed — en niet simpelweg een direct gevolg daarvan — houden we het slachtofferschap en het idee van vijandschap in stand. Je zou kunnen zeggen dat ons gevoel van slachtofferschap alleen kan blijven bestaan zolang we het werkelijke probleem niet aanpakken. En dat probleem kunnen we niet aanpakken zolang we de oplossing buiten onszelf blijven zoeken.

Door de vijand buiten onszelf te plaatsen, houden we het slachtofferschap in stand. Maar wat als de vijand niet buiten ons ligt, maar vanbinnen? Uiteindelijk gaat het toch om onze eigen mentale ervaring?

“Outside of yourself, there is no enemy. You are your own enemy. Nobody can really hurt you, but yourself. Nobody can really help you, but yourself.” – Tulku Lobsang Rinpoche

We hebben niet door hoe we ons slachtofferschap in stand houden

Het scheelt een wereld aan energie wanneer we de vijand niet langer buiten onszelf plaatsen. Dan hoeven we geen voortdurende strijd meer aan te gaan met de buitenwereld — een strijd die ons uiteindelijk alleen maar verder uitput en ongelukkig maakt. Daardoor kan er langzaam ruimte ontstaan voor meer vrijheid in onze relatie tot die buitenwereld, want het idee van een vijand hield ons gevangen in het conflict.

Wanneer we de ander als vijand zien, spreken we vooral het vijandige in onszelf aan en niet het goede. Die innerlijke vijandigheid schaadt niet alleen onszelf, maar belemmert ons ook in het inzicht dat we uiteindelijk onze eigen vijand óf onze eigen vriend zijn. Daarmee houdt ze ons weg van een werkelijke oplossing voor het probleem. Zo houden we, vaak zonder het door te hebben, ons slachtofferschap in stand.

Zolang slachtofferschap functioneel is, zal het niet verdwijnen

Zolang we de vijand buiten onszelf blijven zien, blijven we slachtoffer. Zolang we de mentale regie niet volledig oppakken, blijven we slachtoffer. Zolang we geen verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen gevoel, blijven we slachtoffer. En zolang we steun ervaren in de identiteit van slachtofferschap, zullen we die rol niet gemakkelijk loslaten.

Slachtofferschap lijkt ons ook iets schijnbaar waardevols te bieden: een schuilplaats. Een plek waar we ons kunnen terugtrekken en achter kunnen verschuilen, maar waar we nooit echte veiligheid zullen vinden. Dat is van nature onmogelijk, omdat slachtofferschap afhankelijk blijft van vijandig denken. En zolang we de regie buiten onszelf leggen, blijven we van nature  innerlijk zwak en afhankelijk.

Werkelijke veiligheid kan pas ontstaan wanneer we gaan beseffen dat we zelf heer en meester zijn over onze binnenwereld. Misschien nog niet de allerbeste heer en meester — maar dat doet er niet toe, want er zijn simpelweg geen anderen die die rol voor ons kunnen vervullen. De overgang van slachtofferschap naar innerlijk meesterschap is de enige weg waarop we de oplossing voor onze pijn werkelijk kunnen ontdekken. Compassie maakt het mogelijk om deze weg veilig te kunnen betreden.

Want wanneer we mentaal lijden, hebben we geen schuilplaats voor slachtofferschap nodig, maar een schuilplaats voor rouw en compassie. Een plek waar we even mogen bijkomen van de pijn. Een plek waar zachtjes ruimte ontstaat om de onvolmaaktheid in onszelf en in de wereld te leren dragen. Die ruimte is compassie en die wereld, dat zijn wij.

Rouw is een natuurlijke tussenfase waarin acceptatie en verwerking van verdriet kunnen overgaan in herstel, groei en vrijheid. Compassie brengt ons van nature dichter bij onszelf én dichter bij de ander. Het is misschien wel het meest natuurlijke gevoel dat we kunnen ervaren.

“The thought of compassion is the thought nearest to our nature.”— Tulku Lobsang Rinpoche

Met compassie ontstaat ook vertrouwen. En juist dat vertrouwen hebben we hard nodig. Het is ons gebrek aan vertrouwen waardoor we vaak geen verantwoordelijkheid durven nemen voor wat er in ons leeft. Vertrouwen maakt het mogelijk om meer ruimte te geven aan onszelf én aan de ander. En waar ruimte ontstaat, volgt heling van nature.

Wat is er nodig? Een combinatie van drie levenshoudingen!

Vraag jezelf af waar je werkelijk naar op zoek bent: soelaas of vrijheid? Wanneer we vastzitten in slachtofferschap, zoeken we naar soelaas in plaats van naar vrijheid. Soelaas is relatief gemakkelijk te vinden door iets of iemand de schuld te geven. Vrijheid daarentegen ontstaat pas wanneer we de volledige verantwoordelijkheid nemen voor onszelf.

Om dat op een natuurlijke manier te leren doen — op een manier waarop je als het ware de wind in de rug krijgt — zijn drie levenshoudingen essentieel:

De bereidheid om jezelf te leren kennen (via observatie, reflectie, contemplatie, enzovoort).

De bereidheid te ontdekken dat er mentaal geen andere vijand is dan jezelf.

De bereidheid een compassievolle houding tegenover jezelf en je medemens aan te nemen.

Het resultaat van deze drie levenshoudingen is dat je werkelijk in staat bent jezelf te veranderen.

De eerste levenshouding vormt voor veel mensen niet direct een probleem. Velen van ons hebben zich al verdiept in boeken en theorieën om mentaal lijden beter te begrijpen en te kunnen plaatsen. Bij de tweede levenshouding wordt het moeilijker, want als er geen vijanden buiten jezelf bestaan, hoe kun je daar dan toch zo’n last van hebben?

De derde levenshouding kan pas werkelijk tot haar recht komen wanneer de eerste twee elkaar niet langer tegenspreken. Dat betekent dat reflectie en contemplatie niet meer op de buitenwereld worden geprojecteerd om anderen schuldig te maken of de les te lezen, maar volledig worden geïnternaliseerd.

De eerste levenshouding kan jou misschien wel gelijk geven, maar ze maakt je nog niet vrij. Daarvoor is het noodzakelijk om volledige verantwoordelijkheid te nemen voor je binnenwereld. Zo werkt het nu eenmaal van nature.

Binnen de psychologie van Natural Skills leer je hoe je van nature meer vrijheid en energie kunt ervaren door die volledige verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Een van onze belangrijkste natural skills is namelijk het vermogen om onszelf te veranderen.

Een veelvoorkomend misverstand is dat zelfverandering alleen draait om de eerste levenshouding. Werkelijke zelfverandering ontstaat echter pas wanneer ook de tweede en derde levenshouding volledig worden meegenomen. Dan verander je niet alleen zelf, maar verandert de wereld om je heen met je mee.

Zoals Tulku Lobsang Rinpoche het treffend verwoordt: “Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.”

“Your change becomes the change of the world. Your change becomes the change of others. Your change becomes the help of others.” – Tulku Lobsang Rinpoche

Source

Contributor:

Francis van Schaik is een coach van jongeren en ook een student van menselijke relaties met de natuur, de wereld en de Waarheid. Ze levert regelmatig bijdragen aan ons online magazine. Francis is de bijdragende redacteur van deze pagina: Ik Ben.. – Home (kindercoaching-ikben.nl

Gerrit Achterberg

Kees Boukema

EN JEZUS SCHREEF IN ‘T ZAND 

Jezus schreef met Zijn vinger in het zand. Hij bukte Zich en schreef in ‘t zand, wij weten niet wat Hij schreef, Hij was het zelf vergeten, verzonken in de woorden van Zijn hand. 

De schriftgeleerden, die Hem aan de tand hadden gevoeld over een vrouw, van hete hartstochten naar een andere man bezeten, de schriftgeleerden stonden aan de kant. 

Zondig niet meer, zei Hij, ik oordeel niet. Ga heen en luister, luister naar het lied. 

En Hij stond recht. De woorden lieten los van hun figuur en brandden in de blos 

waarmee zij heenging, als een kind zo licht. Zo geestelijk schreef Jezus Zijn gedicht. 

Contributie:

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Why Work? What does it do to us?

Work is necessary. Not just for earning money but also for eliminating the effects of past work. It is a cyclic process, if not a vicious circle. The whole issue of work and its effect is a cyclic process of cause and effect. We have to work in order to remove the effects of work. By removing the effects of work we can live happily. We are not happy now because of the effects of our past work. So work is imperative for human life.

Speaking, thinking and physical activities are all work. Every activity is voluntary. Nothing is involuntary. Even heartbeat and blood circulation, according to Yoga, is voluntary, though that happens unconsciously. Action of any kind produces results. And these results are not seen immediately, though we may get paid for the physical/mental labour. That is only a part of the story.

The greater part of the story of activities or work is the impressions left behind in the mind.  I did something, and its impression remains in the subconscious. This impression shapes my destiny, life, future, happiness, unhappiness, my physical personality: in fact everything.  What does this mean? Like a carpenter making a table, we are building ourselves through all our work.  We are shaping our destiny, future, everything while we are talking, thinking or doing something.

As we sow, so we reap. As we work, so is the result or impression on the mind. It cannot be different. Hatred creates hate impression, love creates love impression. So shall be our future.

Why is all this important? Read this from the standpoint of the present-day job situation. AI fear is looming large. Jobs may go, everything may go. What will happen to us?

This is where the karma cycle comes to answer you. Since the beginning of this earth, wars, floods, cyclones, changes, developments, have all been taking place. Side by side with all these changes, some people remain prosperous, rich, happy, while some suffer. Blaming the world, environment, etc for our sorrows is wrong. It is we who shape our lives. So, if you pray,  do selfless work, meditate, repeat God’s names, do charity, read scriptures, etc, you will build a solid future for yourselves and no AI changes or whatever can affect you in any way. External changes will not affect you, if you have built a solid future for yourself.

Hindu dharma does not want ANYTHING from you. Sanatana Dharma doesn’t want your money, wealth or anythiing, You give for shaping your own future. You work selflessly, pray, meditate, etc only for your own good.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Waarom werken? Wat doet het met ons?

Werk is noodzakelijk. Niet alleen om geld te verdienen, maar ook om de gevolgen van eerder werk te verwerken. Het is een cyclisch proces, zo niet een vicieuze cirkel. De hele kwestie van werk en de gevolgen ervan is een cyclisch proces van oorzaak en gevolg. We moeten werken om de gevolgen van werk te verwerken. Door de gevolgen van werk te verwerken, kunnen we gelukkig leven. We zijn nu niet gelukkig vanwege de gevolgen van ons werk uit het verleden. Werk is dus essentieel voor het menselijk leven.

Spreken, denken en fysieke activiteiten zijn allemaal werk. Elke activiteit is vrijwillig. Niets is onvrijwillig. Zelfs de hartslag en de bloedsomloop zijn volgens yoga vrijwillig, hoewel dat onbewust gebeurt. Elke vorm van handelen levert resultaten op. En deze resultaten zijn niet direct zichtbaar, ook al krijgen we misschien betaald voor de fysieke/mentale arbeid. Dat is slechts een deel van het verhaal.

Het grootste deel van het verhaal van activiteiten of werk bestaat uit de indrukken die in de geest achterblijven. Ik heb iets gedaan en de indruk ervan blijft in mijn onderbewustzijn hangen. Deze indruk vormt mijn lot, mijn leven, mijn toekomst, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn fysieke persoonlijkheid: eigenlijk alles. Wat betekent dit? Net als een timmerman die een tafel maakt, bouwen we aan onszelf door al ons werk. We geven vorm aan ons lot, onze toekomst, alles terwijl we praten, denken of iets doen.

Wat je zaait, zul je oogsten. Zoals we werken, zo is het resultaat of de indruk die het op ons maakt. Het kan niet anders. Haat schept een indruk van haat, liefde schept een indruk van liefde. Zo zal onze toekomst ook zijn.

Waarom is dit allemaal belangrijk? Lees dit vanuit het perspectief van de huidige banenmarkt. De angst voor AI is groot. Banen kunnen verdwijnen, alles kan verdwijnen. Wat zal er met ons gebeuren?

Hier komt de karmische cyclus in beeld. Sinds het begin van de aarde hebben er oorlogen, overstromingen, cyclonen, veranderingen en ontwikkelingen plaatsgevonden. Naast al deze veranderingen blijven sommige mensen welvarend, rijk en gelukkig, terwijl anderen lijden. Het is verkeerd om de wereld, het milieu, enzovoort de schuld te geven van ons verdriet. Wij zijn het die ons eigen leven vormgeven. Dus, als je bidt, onbaatzuchtig werk doet, mediteert, Gods naam herhaalt, liefdadigheid betoont, heilige geschriften leest, enzovoort, bouw je een solide toekomst voor jezelf op en kan geen enkele verandering door AI of wat dan ook je op welke manier dan ook beïnvloeden. Externe veranderingen zullen je niet raken als je een solide toekomst voor jezelf hebt opgebouwd.

Het hindoeïsme wil NIETS van je. Sanatana Dharma wil je geld, rijkdom of wat dan ook niet. Je geeft om je eigen toekomst vorm te geven. Je werkt onbaatzuchtig, bidt, mediteert, enzovoort, alleen voor je eigen welzijn.

Laten we dus onbaatzuchtig werken, bidden, liefdadigheid betuigen en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

Laura Glenn [Sister Devamata]

Innumerable were the devotees who gathered at Holy Mother Sri Sarada Devi’s feet to crave her blessings and learn of her. She herself told me that when she was in her village she would be awakened frequently at two or three in the morning by eager pilgrims, who not daring to cross the long stretch of unshaded fields under the schrching heat of the sun made the journey after  nightfall, thus arriving very late. Most often they were personally unknown to her, but always it was her custom to rise, prepare food for them with her own hands and then send them to rest in the tiny guest room, built by a village disciple for the use of her devotees.

A gentle cheerfulness there was about Mother Sarada Devi always, and a lurking sense of humour which made it possible to talk to her of anything. The smallest concern was of interest to her and she could lose herself in childish play with as much zest as the little niece of eight, Radhu by name, who lived with her. I can still see her keen amusement over a jack-in-the-box which I brought for the little niece from an English shop. Each time it sprang out with the familiar squeak, she would repeat the sound, laughing heartily.

Another day when I came in, I found her engaged in stringing little glass beads and Radhu exclaimed: “My Baby Krishna had no jewels as the images in the temples have.” There was no mockery of play in the Mother’s manner. Even this little toy was a sacred symbol of Divinity, and she decked it with the same grave devotion as a devout nun might dress the Baby Jesus.

Gedachten van Moeder Sri Sarada Devi

Moederlijke zorg

Tijdens Sri Ramakrishna’s jaren in Dakshineswar bezochten verschillende jonge jongens hem regelmatig en beoefenden ze onder zijn leiding intense ascese. Sommige van deze jongens bleven overnachten om te mediteren. Omdat Sri Ramakrishna wist dat overeten de meditatie in de weg zou staan, had hij het aantal chapati’s dat elk van hen mocht eten strikt gereguleerd, afhankelijk van hun fysieke mogelijkheden. Op een dag vroeg hij Baburam [later Swami Premananda] hoeveel roti hij ‘s avonds at. Toen Baburam antwoordde dat hij er vijf of zes at, zei de Meester dat dat te veel was en vroeg hij hem waarom. Baburam antwoordde dat hij alles at wat Moeder hem gaf. Daarop ging Sri Ramakrishna naar Moeder Sri Sarada Devi en klaagde dat zij de spirituele toekomst van die jongemannen zou bederven door hen te veel te eten te geven. Maar Moeder antwoordde: “Waarom maak je je zo druk omdat hij twee roti’s te veel heeft gegeten? Ik zal voor hun welzijn zorgen. Je hoeft hen niet te verwijten dat ze eten.” Het was duidelijk dat de Goddelijke Moeder, Sri Sarada Devi, geen voldoening kon vinden zonder Haar kinderen naar volle tevredenheid te voeden. Sri Ramakrishna begreep dit en lachte de hele zaak weg.

Onder Sri Ramakrishna’s toegewijden bevond zich een rijke en vriendelijke Marwari. Zijn naam was Lakshminarayan. Op een dag, toen hij Sri Ramakrishna’s lakens gescheurd aantrof, wilde hij tienduizend roepies (een enorm bedrag in die tijd) storten, zodat hij van de rente al zijn persoonlijke behoeften kon bekostigen. Sri Ramakrishna kon dit voorstel niet verdragen en verzocht de koopman om er nooit meer in zijn bijzijn over te spreken. Als test stuurde de Meester de koopman naar Moeder en zei tegen de Marwari dat hij haar het bedrag mocht geven, als zij er geen bezwaar tegen had. Moeder wees het voorstel resoluut af en zei dat als zij het geld aannam, het net zo goed zou zijn als hij het aannam, omdat het hele bedrag aan zijn dienst zou worden besteed. Toen Sri Ramakrishna hoorde dat Moeder het aanbod volledig had afgewezen, was hij blij.

Paul Valery’s Socrates and Creative Work

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

In “Eupalinos, or the Architect,” a 1921 classic that established Paul Valéry (1871-1945) as one of the most important writers of the 20th century, we see Phaedrus, newly arrived in the world of the dead, encounter Socrates. It is exhilarating to watch the shadows of both characters resume the many conversations they had in life. But this time, it is clearly a “Dialogue of the Dead”—precisely the initial title of Valéry’s novel.
The most surprising thing, however, is that the distance between Valéry’s Socrates and that of Plato and Xenophon is as monumental as that between the world of the living and the dead. The Socrates of “Eupalinos, or the Architect” is no longer the Socrates who inaugurated the search for absolute definitions. Just to remind you, these definitions operated within the scope of “episteme,” considered to be true knowledge; And, as such, they were opposed to mere opinion – enslaved and chained by the perception of the senses and by mutable realities – considered, therefore, only “doxa”. It so happens that this obsession of Socrates and Plato with universally valid definitions, beyond temporal and spatial circumstances, led them to the search for an immutable, invariable, eternal and absolute “reality”, both above and beyond this Heraclitus universe of perpetual and inexorable changes, a universe of constant flux and inextricable contradictions, to recall the terms of I. F. Stone. Plato’s Socrates seems to find refuge precisely in this metaphysical paradise, a world of eternal and immutable “ideas”, endowed with ideal models, then taken as the real world.

Valéry’s Socrates has almost nothing of this search for uncompromising definitions. It also lacks the interlocutors of Platonic dialogues who, under the deceptive guise of supposed discursive equality, act – these, indeed – as rungs on a ladder through which an implacably sovereign monologue is imposed, uncontested and solid. The Socrates of “Eupalinos or the Architect” encounters, as never before, a true interlocutor. If, for Plato’s Socrates, the art of dialogue consisted of the only valid path for the gradual human ascent to truths that could not be fully contemplated except by the rational soul freed from the sensible body, the Athenian philosopher – now “a soul without body, without substance, and without weight” – soon recognizes that, in the world he now occupies, “everything is indifferent and yet everything matters”; “from here everything is unrecognizable: the truth is before us, and we understand nothing more.” The supposed world of forms then appears dulled by mystery. And in this world, the path of dialogue remains not only valid, but Socrates himself shows himself genuinely willing to follow it, just as he had tried to do with his disciples in life. But now, the merely destructive character of philosophical thought loses its raison d’être. Instigated by Phaedrus, Socrates emerges as the builder in a very specific sense.

In the famous dialogue, Valéry has Phaedrus declare without hesitation the only thing that Socrates lacked in life: the philosopher did not appreciate the material beauties of the world. He saw only the human and its rational spirit in all things. He therefore had nothing to learn from nature. So much so that the inertial force of this belief seems to persist in the afterlife: “(…) it is obscure to me, difficult to admit, that men so pure in intelligence have needed sensible forms and corporeal graces to reach their highest state.”
Phaedrus constantly reminds Socrates about the builder of the temple of Artemis, the huntress goddess, that is, the architect Eupalinos of Megara, with his exquisite definition of art. Also like Socrates, without a physical body and then aware of the nostalgia for the inexorably lost unity, Phaedrus extols one of the fundamental precepts of the architect of Megara: “Body and spirit, this invincibly actual presence and this creative absence that dispute being, and which must finally be reconciled; this finite and this infinite that we carry within ourselves, each according to its nature, must now unite in a well-ordered construction.” Incidentally, as João Alexandre Barbosa points out, the Anti-Socrates – unlike the Platonic Socrates, a figure of speech – turns to construction because “know thyself” can only be achieved through the finished work, since the supposed interval between acting and knowing is filled by the very act of realization, when substance, form, and function become one.

At one point, Socrates acknowledges: “There was in me an architect whom circumstances had not yet finished forming.” The builder Socrates also seems to make Phaedrus’ words his own: “the more I meditate on my art, the more I practice it”; “(…) I approach such an exact correspondence between my desires and my strengths that I have the impression of having made the existence given to me a kind of human work.” “From building so much (…) I believe I have built myself .”

Perhaps manual labor is more than just an occasional rest from the exhausting immersions of the spirit, contrary to what the character Larry Darrell claimed in “The Razor’s Edge” (1944) by W. Somerset Maugham (1874-1965). The creative work of the hands in their flesh – hands so previously despised as extensions of the physical body – emerges as a privileged vehicle for weaving the unity between the microcosm (the human) and the macrocosm (the universe). “Utility” (the body), “beauty” (the mind), and “solidity” (nature) would constitute the indissoluble ingredients for “Build thyself!” It seems certain, exclaims the awakened Socrates, that “no time ever passes without these three things becoming clearly distinct from one another.” On the other hand, if their mixture is not lasting – for even “more vain than the shadow of the wise man” is “the wise man himself” – it constitutes, at the same time, a most precious source for dealing with immortal agonies.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

Socrates van Paul Valery

In “Eupalinos, of de Architect”, een klassieker uit 1921 die Paul Valéry (1871-1945) vestigde als een van de belangrijkste schrijvers van de 20e eeuw, zien we Phaedrus, die net in de wereld van de doden is aangekomen, Socrates ontmoeten. Het is opwindend om te zien hoe de schimmen van beide personages de vele gesprekken die ze tijdens hun leven voerden, hervatten. Maar dit keer is het duidelijk een “Dialoog der Doden”—precies de oorspronkelijke titel van Valéry’s roman.
Het meest verrassende is echter dat de afstand tussen Valéry’s Socrates en die van Plato en Xenophon even monumentaal is als die tussen de wereld van de levenden en de doden. De Socrates van “Eupalinos, of de Architect” is niet langer de Socrates die de zoektocht naar absolute definities inluidde. Ter herinnering: deze definities opereerden binnen de context van “episteme”, beschouwd als ware kennis; En als zodanig verzetten ze zich tegen loutere meningen – geknecht en geketend door de zintuiglijke waarneming en door veranderlijke realiteiten – die daarom slechts als ‘doxa’ werden beschouwd. Het toeval wil dat deze obsessie van Socrates en Plato met universeel geldige definities, boven tijds- en ruimtelijke omstandigheden, hen ertoe bracht te zoeken naar een onveranderlijke, onveranderlijke, eeuwige en absolute ‘werkelijkheid’, zowel boven als buiten dit universum van Heraclitus van voortdurende en onontkoombare veranderingen, een universum van constante flux en onontwarbare tegenstrijdigheden, om de termen van I.F. Stone te citeren. Plato’s Socrates lijkt juist in dit metafysische paradijs zijn toevlucht te zoeken, een wereld van eeuwige en onveranderlijke ‘ideeën’, ​​voorzien van ideale modellen, die vervolgens als de werkelijke wereld worden beschouwd.

Valéry’s Socrates heeft vrijwel niets van deze zoektocht naar compromisloze definities. Het mist ook de gesprekspartners uit Plato’s dialogen die, onder de bedrieglijke schijn van vermeende gelijkwaardigheid, fungeren als treden op een ladder waarlangs een onverbiddelijk soevereine monoloog wordt opgelegd, onbetwist en onwrikbaar. De Socrates van “Eupalinos of de Architect” ontmoet, zoals nooit tevoren, een ware gesprekspartner. Als voor Plato’s Socrates de kunst van de dialoog de enige geldige weg was voor de geleidelijke menselijke opstijging naar waarheden die alleen volledig konden worden doorgrond door de rationele ziel, bevrijd van het zintuiglijke lichaam, dan beseft de Atheense filosoof – nu “een ziel zonder lichaam, zonder substantie en zonder gewicht” – al snel dat in de wereld die hij nu bewoont, “alles onverschillig is en toch alles ertoe doet”; “van hieruit is alles onherkenbaar: de waarheid ligt voor ons, en we begrijpen niets meer.” De vermeende wereld van vormen lijkt dan afgestompt door mysterie. En in deze wereld blijft het pad van de dialoog niet alleen geldig, maar Socrates zelf toont zich oprecht bereid om het te volgen, net zoals hij dat tijdens zijn leven met zijn leerlingen had geprobeerd. Maar nu verliest het louter destructieve karakter van het filosofische denken zijn bestaansrecht. Aangezet door Phaedrus, ontpopt Socrates zich als de bouwer in een zeer specifieke zin.

In de beroemde dialoog laat Valéry Phaedrus zonder aarzeling verklaren wat Socrates tijdens zijn leven miste: de filosoof waardeerde de materiële schoonheden van de wereld niet. Hij zag in alles alleen de mens en zijn rationele geest. Hij had daarom niets van de natuur te leren. Zozeer zelfs dat de inertie van dit geloof in het hiernamaals lijkt voort te duren: “(…) het is mij een raadsel, moeilijk te accepteren, dat mensen met zo’n zuivere intelligentie zintuiglijke vormen en lichamelijke gratie nodig hebben gehad om hun hoogste staat te bereiken.”

Phaedrus herinnert Socrates voortdurend aan de bouwer van de tempel van Artemis, de godin van de jacht, namelijk de architect Eupalinos van Megara, met zijn verfijnde definitie van kunst. Net als Socrates, die geen fysiek lichaam had en zich bewust was van het verlangen naar de onontkoombaar verloren eenheid, prijst Phaedrus een van de fundamentele principes van de architect van Megara: “Lichaam en geest, deze onoverwinnelijk actuele aanwezigheid en deze scheppende afwezigheid die het zijn betwisten en die uiteindelijk verzoend moeten worden; dit eindige en dit oneindige dat we in ons dragen, elk naar zijn eigen aard, moeten nu samenkomen in een goed geordende constructie.” Overigens, zoals João Alexandre Barbosa opmerkt, wendt de Anti-Socrates – in tegenstelling tot de Platonische Socrates, een beeldspraak – zich tot de constructie omdat “ken jezelf” alleen bereikt kan worden door het voltooide werk, aangezien het veronderstelde interval tussen handelen en kennen wordt opgevuld door de daad van realisatie zelf, wanneer substantie, vorm en functie één worden.

Op een gegeven moment erkent Socrates: “Er was in mij een architect die door de omstandigheden nog niet volledig gevormd was.” De bouwer Socrates lijkt zich ook de woorden van Phaedrus eigen te maken: “Hoe meer ik over mijn kunst mediteer, hoe meer ik haar beoefen”; “(…) Ik bereik zo’n precieze overeenkomst tussen mijn verlangens en mijn sterke punten dat ik de indruk heb dat ik het bestaan ​​dat mij gegeven is tot een soort menselijk werk heb gemaakt.” “Door zoveel te bouwen (…) geloof ik dat ik mezelf heb gebouwd.”

Misschien is handarbeid meer dan slechts een incidentele rustpauze van de uitputtende onderdompeling van de geest, in tegenstelling tot wat het personage Larry Darrell beweerde in “The Razor’s Edge” (1944) van W. Somerset Maugham (1874-1965). Het creatieve werk van de handen in hun vlees – handen die voorheen zo veracht werden als verlengstukken van het fysieke lichaam – komt naar voren als een bevoorrecht middel om de eenheid te weven tussen de microkosmos (de mens) en de macrokosmos (het universum). “Nut” (het lichaam), “schoonheid” (de geest) en “soliditeit” (de natuur) zouden de onlosmakelijke ingrediënten vormen voor “Bouw jezelf!” Het lijkt zeker, roept de ontwaakte Socrates uit, dat “er geen tijd voorbijgaat zonder dat deze drie dingen duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn.” Anderzijds, als hun vermenging niet blijvend is – want zelfs “ijdeltiger dan de schaduw van de wijze” is “de wijze zelf” – vormt het tegelijkertijd een zeer waardevolle bron om onsterfelijke pijnen te verlichten.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

Sri Ramakrishna trained each disciple in his own way, in accordance with his needs, so the treatment of one would sometimes be the opposite of the treatment of another. In similar situations, under similar circumstances, Sri Ramakrishna taught different disciples different ways of behavior. Let us illustrate this. We have just discussed the case of Swami Yogananda. Now let us look at what happened to Swami Niranjananda under similar circumstances.

Swami Niranjanananda was rough and direct in nature. One time, when he was going to Dakshineswar in a rowboat, some fellow passengers spoke ill of Sri Ramakrishna. Initially, Swami Niranjananda protested vehemently. But when they continued their slander, he became very angry. He was so angry that he threatened to capsize the boat and drown them all. He was a strong man and a good swimmer. They all became frightened, and to save themselves, they began to calm him down in many ways.

Then he calmed down. When Sri Ramakrishna heard about it, he rebuked Swami Niranjananda, saying: “Anger is like a pariah—an untouchable. You should never give in to it. The anger of a good man vanishes like a line in the water. Wicked people will say many things, and if you want to quarrel about them, you will quarrel your whole life. In such cases, you must think: ‘What are people? They are like worms.’ Have compassion for them and overlook their weakness. Consider what a terrible deed you were about to commit because of your anger. What was the fault of the boatmen that you had to put them in danger as well?”

He would train his female disciples in the same way. Once he said to one of them who was particularly gentle: “Suppose someone you know goes to great lengths to help you on every occasion, but you feel that he is under the spell of your beauty, which he is too weak to break. Would you be kind to the man? On the other hand, would you not give him a hard kick in the chest and stay away from him? You see, then, that you cannot be kind to everyone in all circumstances. There must be a limit, and you must discriminate.”

Collected from Sri Ramakrishna As we Saw Him

contribution: Mary Saaleman

Nederlandse 

Hoe Trainde Sri Ramakrishna zijn discipelen?

Sri Ramakrishna trainde elke discipel op zijn eigen manier, in verband met zijn behoeften, dus de behandeling van de een zou soms het tegenovergesteld zijn van de behandeling van een ander. In vergelijkbare situaties, onder vergelijkbare omstandigheden, leerde Sri Ramakrishna verschillende discipelen verschillende manieren van gedrag aan. Laten we dat illustreren. We hebben net de zaak van Swami Yogananda gehad. Laten we nu eens kijken wat er onder vergelijkbare omstandigheden met Swami Niranjananda is gebeurd.
Swami Niranjanananda was ruw en direct van aard. Toen hij op een keer in een roeiboot naar Dakshineswar ging spraken enkele medepassagiers slecht over Sri Ramakrishna. Aanvankelijk protesteerde Swami Niranjananda heftig. Maar toen ze doorgingen met hun lasterpraat, werd hij heel boos. Hij was zo boos dat hij dreigde de boot omver te werpen en ze allemaal te verdrinken. Hij was een sterke man en een goede zwemmer. Ze werden allemaal bang en om zichzelf te redden begonnen ze hem op vele manieren te kalmeren.
Toen kalmeerde hij.
Toen Sri Ramakrishna erover hoorde, schold hij Swami Niranjananda uit, zeggende: ” Woede is als een paria—-een onaanraakbare. Je zou er nooit aan toe moeten geven. De woede van een goede man verdwijnt als een lijn in het water. Gemene mensen zullen vele dingen zeggen, en als je daar ruzie over wilt maken, zul je je hele leven ruzie maken. Je moet in zulke gevallen denken: ” Wat zijn mensen? Zij zijn als wormen. ” Heb medeleven met hen en zie hun zwakheid over het hoofd. Bedenk wat een vreselijke daad je op het punt stond te doen door je woede. Wat was de schuld van de schippers dat je hen ook in gevaar had moeten brengen?”
Hij zou zijn vrouwelijke discipelen op dezelfde manier opleiden. Eens zei hij tegen een van hen die bijzonder zachtmoedig was: ” Stel dat iemand die je kent grote moeite doet om je bij alle gelegenheden te helpen, maar je voelt dat hij in de ban is van je schoonheid, die hij te zwak is om te breken. Zou je aardig zijn naar de man? Zou je aan de andere kant niet een harde trap op zijn borst geven en uit zijn buurt blijven? Je ziet dus, dat je niet in alle omstandigheden aardig kunt zijn voor iedereen. Er moet een limiet zijn, en je moet discrimineren.”

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

Love for the Land  like Loving God is very Important

The Hindus believe that it is God who has manifested Himself as the nation. The nation is nothing but the outward manifestation of that Virat Purusha. It is the same God who is hidden in our heart as the Antaryamin and again is manifested in the collective consciousness of the nation. The motherland is the abode of God. Therefore in our sacred books India has been described as Punya Bhumi or the holy land, as Karma Kshetra or the place of activity, which affords the worker the greatest opportunity for the purification of his heart through selfless works, as a means to find out the Truth. All the activities of the people inhabiting this land should be considered as acts of sacrifice whose presiding deity — Jajneswara — is Narayana Himself. The political organisation of the country manifested in the forms of Samrajya or Empire is to be consecrated at the feet of the Lord who is the real Emperor of the land, the earthly king being his mere representative, a shepherd of the Master for looking after His flock.

The idea of God manifesting Himself as the nation is closely associated with the Indian nation-ideal. …The love of the mother-country is deep-rooted in the heart of all Hindus, men or women. It is a religion with them and manifests itself in their daily prayers. Therefore no special effort need be made today, at this critical period of Indian history, for the evolution of a new national ideal. It is already there. It is in our very blood. Our forefathers knew that the worship of the country and the nation (Virat) bestows the highest spiritual results. If the worship of God in the plant and the stone can constitute religion, there can be no doubt that the service to the country and the nation can also bestow the same religious merit, if not higher. The Sadhaka worshipping an image in the spirit of God gets his desired boon. Why should not a devotee, sincerely worshipping the nation — the collective manifestation of Divinity — with the idea that it is God, attain to his cherished ideal?

Consciousness of mutual help and co-operation and a spirit of sincere self-consecration for the service of the motherland can alone save the nation from its imminent peril. The national edifice of India must be based on the consciousness of this ideal.

[Swami Ashokananda]

from Prabuddha Bharata, 1923

]]> https://vedantavani.com/2026/05/bhagavata-vani/ Tue, 12 May 2026 17:00:50 +0000 https://vedantavani.com/?p=15401 Bhagavata vani

Sri Nārada Maharshi says to Vasudeva

How to attain purity? You may not be yourselves be performing good acts. But by merely listening to the lives of devotees who are immersed in service of the Lord, speaking about their lives to others, by contemplating on them, you shall become purified and attain bhakti. Such is the tremendous power of the service of God.

Hoe bereik je zuiverheid? Je hoeft zelf geen goede daden te verrichten. Maar door simpelweg te luisteren naar de levensverhalen van toegewijden die zich volledig wijden aan de dienst van de Heer, door met anderen over hun leven te spreken en door erover te mediteren, zul je gezuiverd worden en bhakti bereiken. Zo groot is de kracht van de dienst aan God.