The Price of Perfection

Janine Schimmelpenninck

{This article is about achieving perfection in worldly life. The opinions expressed here are the personal opinions of the author.}

The Price of Perfection

Perfection comes at a price—and sometimes, a far too high one. To begin with, perfection is a curious concept. It signifies a state of completeness or flawlessness. But when is something truly perfect? ​​Can anything be perfect in a world that is constantly changing? And who gets to define that perfection? Then there is perfectionism: the almost obsessive pursuit of perfection, which can lead to a merciless attitude toward life and oneself.

Why is perfection so important to us?

Because goodness matters to us by nature!

Every human being possesses a natural desire for happiness, freedom, and connection. These three primal desires form the “Three Pillars” of Natural Skills psychology. People not only want to feel good but also simply want to do good. Wanting to do something well is entirely normal and natural. It feels good to help others, for instance, because relationships and connection are deeply ingrained in our nature. Perfection is linked to this: to the importance of goodness, the desire to do things right, and the wish to avoid making mistakes. Yet perfection is also tied to our natural love for beauty, aesthetics, and order.

Perfection, then, speaks to our deep human nature. But what happens when we take our drive for perfection too far—as is the case with perfectionism? What if perfectionism actually stands in the way of human perfection and renders us imperfect?

Perfectionism makes us imperfect.

The word “perfect” derives from the Latin *perficere*, meaning “to complete.” It consists of two parts: *per* (meaning “through” or “thoroughly”) combined with *facere* (meaning “to do” or “to make”). Doing something to completion. Perfection, then, is not so much a state of being as a state of doing. That is an important distinction, and therein perhaps lies the crux of the price we pay for it; for in striving for a perfect state of being, we can easily lose ourselves.

Striving for or chasing something is a way of avoiding being fully present in the here and now. Perfectionism is a prime example of this. Perfection is a concept; it is not reality. Chasing it brings us no closer to reality—to the here and now—but rather closer to our own conceptual illusion of perfection. This illusion poses a risk to our mental well-being, as it harbors a subtle aggression directed at ourselves, at others, or at our surroundings. It is the subtle aggression of rejection, disapproval, and the feeling of not being good enough.

Pursuing the illusion of perfection makes us not only more self-centered but also harsher toward ourselves and others. Perfectionism does not deliver on its promises; on the contrary, it robs us of the joy of living.

Perfectionism stems from inner unrest and is driven by fear and expectations. The phenomenon is on the rise in modern society, with the pressure to be perfect weighing heavily, particularly on young people and young adults. The fear of making mistakes and the burden of meeting one’s own expectations and those of others weigh heavily, bringing with them a host of potential consequences.

Fear and expectations

No one likes making mistakes, yet who doesn’t make them? The desire to avoid making mistakes is not only unrealistic but also far from logical. There are many ways to learn, and making mistakes is one of them. In fact, it turns out to be a highly effective way to learn. Research has shown that the insights we gain from making mistakes are often the ones that stick with us the longest.

In his book *108 Questions from the Secret Knowledge of Tibet*, Tulku Lobsang Rinpoche poses a striking question: What is the greatest mistake? Making a mistake, or wanting to avoid making one?

What is the greatest mistake? Making a mistake, or wanting to avoid making one?

Tulku Lobsang Rinpoche

The question is amusing in a way, because we all know the right answer. How many parents tell their children that making mistakes is perfectly fine? Yet how many parents actually live by that advice themselves? A good example sets the tone, but that example is often missing. All that remains are empty words. For what is really going on? Our fear of making mistakes and being judged for them by others, and the—perhaps unconscious—expectation that something like perfection or flawlessness is actually attainable.

Our fears and expectations keep us from being in the here and now. Our perfectionism prevents us from dealing with reality as it is and making space for it. Making space essentially means nothing more than making room for the here and now by letting go of the stories we tell ourselves about it. In doing so, we do not abandon our desire to do things well; rather, we free ourselves from the compulsion to do them perfectly. The most effective way to achieve this is to learning to give one’s best and to take things as they come.

Contributed by Francis van Schaik

De Prijs van Perfectie

Janine Schimmelpenninck

Perfectie komt met een prijs en soms een veel te hoge prijs. Om te beginnen is perfectie een merkwaardig begrip. Het betekent zoiets als een staat van volmaaktheid. Maar wanneer is iets volmaakt? Kan iets volmaakt zijn in een wereld die continu verandert? En aan wie is het om die volmaaktheid te bepalen? Dan is er nog zoiets als perfectionisme: het bijna obsessief nastreven van perfectie, dat kan uitmonden in een genadeloze houding tegenover het leven en tegenover jezelf.

Waarom is perfectie voor ons zo belangrijk?

Omdat goedheid er voor ons van nature toe doet!

Ieder mens kent een natuurlijk verlangen naar geluk, vrijheid en verbondenheid. Deze drie oerverlangens vormen de Drie Pijlers in de Natural Skills-psychologie. De mens wil zich niet alleen graag goed voelen, maar wil ook gewoon graag goed doen. Iets goed willen doen is heel normaal en natuurlijk. Zo voelt het goed om een ander te helpen, omdat relatie en verbondenheid diep in onze natuur zitten. Perfectie heeft hier mee te maken: met het belang van goedheid, met de dingen goed willen doen en geen fouten willen maken. Maar perfectie heeft ook te maken met onze natuurlijke liefde voor schoonheid, esthetiek en orde.

Perfectie zegt dus iets over onze diepe menselijke natuur. Maar wat als we te ver doorschieten in onze hang naar perfectie, zoals in het geval van perfectionisme? Wat als perfectionisme menselijke perfectie juist in de weg staat en imperfect maakt?

Perfectionisme maakt imperfect.

Het word perfect stamt van het Latijnse woord perficere, dat voltooien betekent. Het bestaat uit twee delen: per (doorheen of volledig) gecombineerd met facere (doen of maken). Het volmaakt doen. Bij perfectie gaat het dus niet zozeer over een staat van zijn, als wel over een staat van doen. Dat is een belangrijk verschil en misschien ligt hier wel de crux van de prijs die we ervoor betalen. Want in het streven naar een perfecte staat van zijn kunnen we onszelf makkelijk verliezen.

Ergens naar streven of iets najagen is de methode om niet volledig in het hier en nu te zijn. Perfectionisme is hier een goed voorbeeld van. Perfectie is een concept; het is geen werkelijkheid. Het najagen ervan brengt ons niet dichter bij de werkelijkheid – of wel het hier en nu – maar dichter bij onze eigen conceptuele illusie van perfectie. Deze illusie is niet ongevaarlijk voor ons mentale welzijn. Hierin schuilt namelijk een subtiele agressie tegen onszelf, tegen de ander of tegen de omgeving. Dit is de subtiele agressie van afwijzing, afkeuring en het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Het nastreven van de illusie van perfectie maakt ons niet alleen egocentrischer, maar ook harder voor onszelf en voor de ander. Perfectionisme brengt ons niet wat het belooft. Integendeel, het berooft ons van onze levensvreugde.

Perfectionisme getuigt van innerlijke onrust en wordt gedreven door angst en verwachtingen. Het fenomeen perfectionisme neemt in onze moderne samenleving steeds verder toe en met name onder jongeren en jongvolwassenen is de druk om perfect te zijn hoog. De angst om fouten te maken en het voldoen aan de verwachtingen van jezelf en je omgeving wegen zwaar, met alle mogelijke gevolgen van dien.

Angst en verwachtingen

Niemand wil graag een fout maken, maar wie maakt er geen fouten? Geen fouten willen maken is niet alleen onrealistisch, het is ook verre van logisch. We kunnen op een heleboel manieren leren en fouten maken is daar één van. Sterker nog, het blijkt een zeer effectieve manier te zijn om te leren. Zo is uit onderzoek gebleken dat met name de inzichten die we opdoen bij het maken van fouten vaak het allerbeste blijven hangen.

Tulku Lobsang Rinpoche stelt in zijn boek 108 vragen uit De Geheime Kennis van Tibet dan ook de treffende vraag: Wat is de grootste fout? Een fout maken of geen fout willen maken?

Wat is de grootste fout? Een fout maken of geen fout willen maken?

Tulku Lobsang Rinpoche

De vraag is in zekere zin grappig, want we weten allemaal wel wat het goede antwoord is. Hoeveel ouders geven hun kinderen niet het advies dat het helemaal niet erg is om fouten te maken? Maar hoeveel ouders leven zelf daadwerkelijk naar dat advies? Goed voorbeeld doet volgen, maar dat goede voorbeeld blijft vaak achterwege. Wat dan rest, zijn slechts lege woorden. Want wat speelt er echt? Onze angst om fouten te maken en dat anderen ons hierop zullen beoordelen, en de – wellicht onbewuste – verwachting dat er iets haalbaars bestaat als perfectie of volmaaktheid.

Onze angst en verwachtingen weerhouden ons ervan in het hier en nu te zijn. Ons perfectionisme weerhoudt ons ervan om te dealen met wat er echt is en daar ruimte voor te maken. Ruimte maken betekent eigenlijk niets anders dan ruimte maken voor het hier en nu door onze verhalen over het hier en nu los te laten. Hiermee laten we niet onze wens los om iets goed te willen doen, maar bevrijden we onszelf van de dwang het perfect te moeten doen. De meest effectieve manier daarvoor is te leren het beste te geven en te nemen wat er komt.

Het beste geven en nemen wat er komt

Met het beste willen geven spreek je het hoogste in jezelf aan. Het bijzondere is dat wat je psychologisch geeft, je zelf direct ervaart. Deze psychologische natuurwet kunnen we zowel ten voordele als ten nadele van onszelf inzetten. Geef je vriendelijkheid, dan ervaar je direct van binnen vriendelijkheid. Geef je ruimte, dan ervaar je direct van binnen ruimte. Maar geef je irritatie, dan zul je direct irritatie  ervaren. Het maakt niet uit wat je doet, je ervaart simpelweg wat je jezelf psychologisch geeft.

Door het beste te geven krijg je veel energie. Geven maakt je als het ware psychologisch rijk, zolang je dit maar doet zonder verwachtingen. Zodra we voorwaarden aan het geven verbinden, zoals in het geval van verwachtingen, halen we direct het positieve effect ervan om zeep. Het is namelijk de actie van het geven die de energie genereert, en niet het resultaat. Door vervolgens te leren nemen wat er komt, bevrijd je jezelf van de angst voor wat er gebeurt. Nemen maakt ons dan ook psychologisch vrij.

Deze manier van geven en nemen vormt een veilig en bijzonder effectief alternatief voor perfectionisme. Het brengt ons precies datgene waar perfectionisme ons van berooft: energie, blijdschap en vrijheid.

Perfectionisme komt voort uit het verlangen om goed te doen, maar gaat gepaard met de dwang om goed te moeten zijn. De remedie ligt in het vasthouden van het verlangen, maar het vervangen van het moeten door ruimte te maken voor onze innerlijke natuur van openheid en tolerantie. Jezelf en anderen ruimte geven voor imperfectie is compassie. In de woorden van Tulku Lobsang Rinpoche "Once you have compassion for yourself, you give yourself space for not being perfect.

Once you have compassion for yourself, you give yourself space for not being perfect.

Tulku Lobsang Rinpoche

Compassie brengt ons het dichtst bij zogeheten perfectie. Het biedt de ruimte om fouten te maken en daarvan te leren, zonder te vervallen in allerlei voetklemmen van zelfoordeel en verwachting. Waar ruimte is, ontstaat creativiteit. Waar creativiteit is, is van alles mogelijk.

Wie perfectie nastreeft, verliest zichzelf

Perfectionisme houdt ons vooral bezig met onszelf, maar is tegelijkertijd sterk gericht op het oordeel van de buitenwereld. Hoe ziet de ander mij? Ben ik goed genoeg? Is dit goed genoeg? Et cetera. Onze angst en verwachtingen richting de buitenwereld zorgen voor een genadeloze houding tegenover onszelf. Het is niet de buitenwereld, maar deze houding die ons nekt. Als we onszelf niet accepteren, doen we onszelf anders voor dan we daadwerkelijk zijn. Dat houdt automatisch angst in stand. Maar als we gewoon kunnen zijn met wat er is, verdwijnt die angst vanzelf.

Perfectionisme ontneemt ons de natuurlijke spontaniteit en vreugde om het leven, inclusief onszelf, vrij tegemoet te treden. Met het nastreven van perfectie raken we steeds verder verwijderd van ons natuurlijke zelf en van het simpelweg mens zijn. Geen wonder dat we steeds harder roepen dat we zo graag ons authentieke zelf willen zijn. We drijven er niet alleen steeds verder van af, maar het ontbreekt ons ook vaak aan de wijsheid om een meer natuurlijke richting in te slaan. Juist die wijsheid leidt ons van nature naar meer blijdschap en vrijheid.

Giving the best and accepting what comes

When you aim to give your best, you tap into the highest part of yourself. What makes this remarkable is that you immediately experience the very thing you are giving psychologically. We can use this psychological law of nature either to our advantage or to our detriment. If you give kindness, you immediately experience kindness within. If you give space, you immediately experience space within. But if you give irritation, you will immediately experience irritation. No matter what you do, you simply experience what you are psychologically giving to yourself.

Giving your best generates a great deal of energy. Giving makes you psychologically rich, so to speak—provided you do so without expectations. As soon as we attach conditions to giving—such as expectations—we instantly destroy its positive effect. After all, it is the act of giving that generates energy, not the result. By subsequently learning to accept what comes, you free yourself from the fear of what might happen. Accepting, therefore, sets us psychologically free.

This approach to giving and accepting offers a safe and highly effective alternative to perfectionism. It brings us precisely what perfectionism deprives us of: energy, joy, and freedom.

Perfectionism stems from a desire to do well, yet it is accompanied by a compulsion to *be* perfect. The remedy lies in holding onto that desire while replacing the compulsion with space—making room for our inner nature of openness and tolerance. Allowing yourself and others the space for imperfection is compassion. In the words of Tulku Lobsang Rinpoche: “Once you have compassion for yourself, you give yourself space for not being perfect.”

Once you have compassion for yourself, you give yourself space for not being perfect. Tulku Lobsang Rinpoche

Compassion brings us closest to so-called perfection. It creates the space to make mistakes and learn from them, without getting trapped in the pitfalls of self-judgment and expectation. Where there is space, creativity arises. Where there is creativity, anything is possible.

Those who strive for perfection lose themselves

Perfectionism keeps us focused primarily on ourselves, yet it is simultaneously fixated on the judgment of the outside world. How do others see me? Am I good enough? Is this good enough? And so on. Our fears and expectations regarding the outside world foster a merciless attitude toward ourselves. It is not the outside world, but this very attitude that undoes us. When we do not accept ourselves, we present an image that differs from who we truly are; this automatically perpetuates fear. Yet, if we can simply be with what is, that fear naturally dissolves.

Perfectionism robs us of the natural spontaneity and joy needed to meet life—and ourselves—with openness. In our pursuit of perfection, we drift further and further away from our natural selves and from the simple act of being human. It is no wonder we increasingly clamor to be our authentic selves. Not only are we drifting further away from that state, but we often lack the wisdom to take a more natural path. Yet it is precisely that wisdom that naturally leads us toward greater joy and freedom.

Auteur: Janine Schimmelpenninck

https://naturalskills.nl/

https://orangetreeacademy.nl/

Why should you travel?

An assessment of your wishes

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

In the incredibly dense *The Book of Disquiet*, Fernando Pessoa poses a categorical question. Over the last five years, this question has become one of the most recurring ones for me.

“What is traveling, and what is the purpose of traveling?”

In my own terms, I would also expand upon the original question with a formula along these lines:

Within the broader—and ostensibly virtuous—framework of a simple life, or rather, an existence governed by the cultivation of the good life, is there a privileged, organically grounded place for the experience of travel—actual travel through space, in the strict and literal sense, that journey which, at the very least, physically displaces you from the province of the lifeworld you inhabit?

Naturally, answering this derivative question—the second one—requires considering the Portuguese master’s fundamental inquiry. From the essential clarification regarding the first answer emerges a conception of travel as either necessary or contingent; from this, one can infer a sufficient principle (or lack thereof) of existential meaning for the experience itself. However, I will attempt to move in the opposite direction: considering aspects of the implications I formulated above as a phenomenological approach to the experience in question—like layers superimposed on an onion’s core—in an attempt to reach the heart of the matter.

So then.

Before I began to enjoy the experience of traveling in my own life, I held a very clear answer regarding whether it was contingent or necessary. My position largely aligned with Fernando Pessoa’s own formulation, as expressed in the very passage that followed his basic statement. “Any sunset is *the* sunset; there is no need to go to Constantinople to see it. The sense of liberation born of travel? I can experience it simply by going from Lisbon to Benfica—and experience it more intensely than someone traveling from Lisbon to China—because if that liberation does not exist within me, then for me, it exists nowhere.”

This conception appears to rest on two basic premises.

The first is that travel ultimately holds meaning only if its virtuous implications translate into a strictly internal experience; otherwise, a pilgrimage across the world’s landscapes becomes not merely superfluous but even undesirable. I am reminded here of Mario Quintana’s verses on the true art of travel, where he states that “to travel is to change the setting of one’s solitude… [and]… the clothing of the soul.” Yet, the notion that travel requires merely a change of scenery against the backdrop of the subjective state of solitude brings to mind Seneca’s classic refutation regarding the utility of travel, found in one of his famous letters to Lucilius: “Do you wonder that flight does you no good, when you carry with you the very thing you are fleeing?” The Stoic sage would further assert: “How can one imagine that wisdom—the most important of arts—can be acquired by hopping from place to place?!” According to the Stoic, travel captures one’s attention only momentarily through the allure of novelty—“like a child marveling at something never seen before!”—and, to make matters worse, it further exacerbates the traveler’s spiritual instability (already significant in its own right), “rendering him even more fickle and incapable of settling down.”

The second premise establishes that travel, when virtuously conceived, presupposes—above all else—a state of mind; or rather, it acquires meaning only as a consequence of that very state—a precondition which, as the prefix “pre-” indicates, exists prior to the experience of physical displacement through space. Thus, a prior journey—internal and spiritual—is required: a journey of discernment applied to study, “frequenting the masters of philosophy in order to assimilate established principles and investigate what remains to be discovered.” For Seneca, it is necessary to consider the distinction between the superfluous and the essential—much like the boy Mowgli and his friend Baloo sing: “The bare necessities, the simple bare necessities; the extraordinary is too much!” The response of this philosopher from Imperial Rome—which, in my view, bears a strong resemblance to Pessoa’s “expansive introspectivism”—has always appealed to me deeply; after all, I am a man driven by a passion for reading as a source of life’s meaning—a movement wherein, to recall a song by Nei Lisboa, “you don’t need gasoline to travel the cosmos.” A journey through space might seem superfluous to a virtuous life, especially given the logistical difficulties involved—requiring an expenditure of material resources that the majority of humanity cannot afford.

Yet, it is important to integrate body and mind. “The mountain peak is where my feet are,” says Genshô—referring not directly to the mind, but to the extremities of the lower limbs that anchor our bodies to the earth. In spatial terms, the mind may hover just above the ground, yet it remains close to the line connecting it to the feet. I am reminded, then, of the deeply moving gesture John Paul II would make upon disembarking from his plane in the countries he visited.

I am reminded, then, of that deeply sensitive gesture of John Paul II—upon disembarking from the plane in the countries he visited—of kissing the ground his feet had just touched. The setting does not determine the actor, yet the meaning of life’s narrative can only be glimpsed through the interaction between performance and landscape.

We are, by nature, creators of internal conflicts and of an unstable, precarious equilibrium—states we cultivate with an energy that is both indefatigable and exhausting. Indeed, the rift in our lived world between internal subjectivity and external objectivity is one of the most notorious struggles we harbor.

Once, while walking the streets of Dublin, I had an intuitive realization: the lived world we inhabit—that vast field structured by language—is always rooted in culturally meaningful soil. Thus, contrary to Seneca’s view, the instability of uprooting can signify a momentary suspension of “my” lived world—of its relative nature as a cultural “construct”—and, consequently, its necessary denaturalization. This is the very backdrop that gave rise to Herodotus’s proto-historical ethnography; for the traveler, upon encountering the distinct codes of other lived worlds, glimpses their own world through the mirrors of otherness. If, as Fernando Pessoa said, we never truly reach another “except by becoming other through the sensitive imagination of ourselves,” it seems equally certain that our imagination of our own lived world can become more sensitive—and more grounded in circumstance—when nourished by encounters with other lived worlds to which we do not initially belong. And here, such nourishment entails traversing these worlds with both mind and feet, without division. With Carlyle, we might say that roads leading to the ends of the earth branch out from Ulysses’ Ithaca or Leopold Bloom’s home at 7 Eccles Street; yet these roads—whether short or long—if followed to their very end, as Pessoa warns us, lead back to Ithaca or Dublin.

Visible and invisible cities—Ithaca and Dublin, the places one once inhabited—turn out to be that very end of the world one had set out to find. Upon rediscovery, neither Ithaca nor Dublin remained the same, and their travelers even less so, for the garments of the soul, too, had long since become something else entirely.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

De ongelooflijke Ervaringen

Prof Paulo Bittencourt

In zijn zeer gedetailleerde “Boek der Onrust” stelt Fernando Pessoa een categorische vraag. Deze vraag is de afgelopen vijf jaar een van de meest terugkerende voor mij geworden.

“Wat is reizen en wat is het doel ervan?”

In mijn eigen bewoordingen zou ik de oorspronkelijke vraag ook ontvouwen tot een formule van het volgende type:

Is er binnen het bredere en zogenaamd deugdzame kader van een eenvoudig leven, of liever gezegd een bestaan ​​dat wordt beheerst door het cultiveren van welzijn, een bevoorrechte, organisch gegronde plaats voor de ervaring van reizen – ruimtereizen zelf, in de strikte en letterlijke zin, die reis die je op zijn minst fysiek losmaakt van de leefwereld waarin je je bevindt?

Het beantwoorden van de afgeleide vraag, de tweede, impliceert natuurlijk dat we de fundamentele vraag van de Portugese meester moeten overwegen. Uit de fundamentele verduidelijking rond het eerste antwoord komt het concept van reizen als noodzakelijk of contingent voort, waaruit derhalve een voldoende [of onvoldoende] principe van existentiële betekenis voor deze ervaring zelf kan worden afgeleid. Ik zal echter het omgekeerde proberen, namelijk aspecten die verband houden met de ontwikkelingen die ik hierboven heb geformuleerd, beschouwen als een fenomenale benadering van de betreffende ervaring, als lagen die over de kern van een ui zijn gelegd, in een poging de kern van de zaak te bereiken.

Goed dan.

Voordat ik in mijn leven echt van reizen begon te genieten, stelde ik mezelf een vraag die mij heel duidelijk leek met betrekking tot de noodzaak of het nu vanzelfsprekend was of niet. Mijn standpunt kwam grotendeels overeen met de formulering van Fernando Pessoa zelf, in het fragment dat voortkwam uit zijn basisstelling: “Elke zonsondergang is een zonsondergang; je hoeft niet naar Constantinopel te gaan om die te zien. Het gevoel van bevrijding dat reizen met zich meebrengt? Ik kan het ervaren tijdens een reis van Lissabon naar Benfica, en het intenser ervaren dan iemand die van Lissabon naar China reist, want als bevrijding niet in mij zit, is het voor mij nergens.”

Deze opvatting lijkt voort te komen uit twee fundamentele aannames.

Het eerste punt is dat de reis uiteindelijk alleen betekenis zal hebben als de deugdzame implicaties ervan zich vertalen in een strikt innerlijke ervaring, want anders wordt de pelgrimstocht door de landschappen van de wereld niet alleen overbodig, maar zelfs onwenselijk. Hierbij denk ik aan de verzen van Mario Quintana over de ware kunst van het reizen, waarin hij stelt dat “reizen het veranderen van het decor van de eenzaamheid is (…) [en] (…) de kleren van de ziel.” Het idee dat reizen een simpele verandering van landschap vereist in het licht van de subjectieve staat van eenzaamheid, leidt ons naar Seneca’s klassieke weerlegging van het nut van reizen in een passage uit een van zijn beroemde brieven aan Lucilius: “Verbaast het je dat het nutteloos is om te vluchten wanneer je in je hebt waarvoor je vlucht?” En de wijze Seneca zou verder bevestigen: “Hoe kan men denken dat wijsheid, de belangrijkste van alle kunsten, verworven kan worden door van de ene plek naar de andere te springen?!” Volgens de stoïcijn zou de reis slechts kortstondig de aandacht trekken vanwege de aantrekkingskracht van het nieuwe, “als een kind dat zich verwondert over iets wat het nog nooit eerder heeft gezien!”, en alsof dat nog niet genoeg was, zou het de toch al aanzienlijke spirituele instabiliteit van de reiziger verder versterken, “waardoor hij nog wispelturiger en minder in staat zou zijn zich te settelen.”

De tweede aanname stelt dat een deugdzaam opgevatte reis allereerst een gemoedstoestand vereist, of beter gezegd, dat zij pas betekenis krijgt als gevolg van de voorwaarde van die gemoedstoestand, die – zoals het voorvoegsel ‘voor’ aangeeft – voorafgaat aan de ervaring van verplaatsing door de ruimte. Daarom is een voorafgaande, innerlijke en spirituele reis noodzakelijk, een reis van onderscheidingsvermogen, toegepast op studie, ‘van het bezoeken van de meesters van de filosofie, om de reeds vastgestelde principes te assimileren en te onderzoeken wat nog ontdekt moet worden’. Voor Seneca is het noodzakelijk om het onderscheid te maken tussen het overbodige en het noodzakelijke, zoals de jongen Mowgli en zijn vriend Baloo zingen [“Alleen het noodzakelijke is noodzakelijk. Het buitengewone is te veel!”]. De reactie van de filosoof uit het keizerlijke Rome, die naar mijn mening sterk lijkt op Pessoa’s “introspectief-expansieve” benadering, heeft me altijd zeer behaagd. Ik ben immers opgegroeid met een passie voor lezen als een teken van het leven, een stroming die, om Nei Lisboa’s lied te citeren, stelt dat “je geen benzine nodig hebt om door de kosmos te reizen”. Ruimtereizen lijken misschien overbodig voor een deugdzaam leven, vooral gezien de moeilijkheid van de middelen, die een uitgave van materiële middelen vergen die de meeste mensen zich niet kunnen veroorloven.

Het is echter noodzakelijk om lichaam en geest te integreren. “De bergtop is waar mijn voeten zijn”, zegt Genshô, waarmee hij niet direct verwijst naar de geest, maar naar de uiteinden van de onderste ledematen die ons lichaam met de aarde verbinden. Ruimtelijk gezien bevindt de geest zich misschien iets boven de grond, maar niet ver van de lijn die hem met de voeten verbindt. Ik moet dan denken aan het zeer gevoelige gebaar van Johannes Paulus II, toen hij na aankomst in de landen die hij bezocht had, uit het vliegtuig stapte en de grond kuste die hij net had aangeraakt. De omgeving bepaalt de acteur niet, maar de betekenis van het levensverhaal kan alleen worden doorgrond door de wisselwerking tussen handelen en landschap.

We zijn bijna van nature geneigd innerlijke conflicten te creëren, een instabiel en precair evenwicht, dat we cultiveren met een onvermoeibare, maar uitputtende, toewijding van onze psychische energie. De tweedeling van de leefwereld tussen innerlijke subjectiviteit en externe objectiviteit is ongetwijfeld een van de meest beruchte conflicten die we met ons meedragen.

Ooit liep ik door de straten van Dublin en kwam het intuïtieve beeld bij me op dat de leefwereld waarvan we deel uitmaken, als een immens veld gevormd door taal, zich altijd wortelt in cultureel betekenisvolle grond. Daarom kan, in tegenstelling tot wat Seneca dacht, de instabiliteit van ontworteling een tijdelijke opschorting betekenen van “mijn” leefwereld, van haar relatieve karakter als cultureel “construct”, en daarmee de noodzakelijke denaturalisatie ervan. Dit is dezelfde achtergrond die de opkomst van Herodotus’ protohistorische etnografie voedde, aangezien de reiziger, bij het tegenkomen van verschillende leefwerelden, zijn eigen wereld ziet door de spiegels van het andere. Als we, zoals Fernando Pessoa zei, de ander nooit bereiken “behalve door zelf de ander te worden door de gevoelige verbeelding van onszelf”, dan lijkt het mij niet minder zeker dat de verbeelding van onze leefwereld gevoeliger, relatief situationeel, kan worden wanneer we haar voeden door ontmoetingen met andere leefwerelden waartoe we aanvankelijk niet behoren. En voeding houdt hier in dat we deze werelden met onze geest en voeten doorkruisen, zonder onderscheid.

Met Carlyle kunnen we zeggen dat vanuit Odysseus’ Ithaca of vanuit Leopold Blooms woning aan Eccles Street 7 wegen ons naar het einde van de wereld leiden; maar deze wegen, kort of lang, als we ze helemaal tot het einde volgen, zoals Pessoa ons waarschuwt, keren we terug naar Ithaca of Dublin.

Zichtbare en onzichtbare steden, Ithaca en Dublin, waar men zich bevond, vormen datzelfde einde van de wereld dat men ging zoeken. Herontdekt waren noch Ithaca noch Dublin meer hetzelfde, en hun reizigers nog minder, want ook de kleding van de ziel was allang heel anders geworden.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

One should stop all brooding over one’s past, whatever it might habe been like. What is done is for all times and can never be undone.  So think of purity. Think of what you are going to do in the future not of what you did in the past. He who thinks himself to be pure becomes pure.  Try to efface the past as much as possible. Try to efface all old associations and impressions by replacing them with better and purer ones. Swami Vivekananda used to say, “Would you try to wash dirt with dirt? Will sin cure sin, weakness cure weakness?” You do not become pure by thinking of impurity, you will never get rid of sin by thinking you are a sinner. This is wrong psychology and will always produce just the opposite effect.

If we dwell too much upon these thoughts of sin and impurity, we will lose sight of the fact that by our spiritual  striving we can achieve something. Always try to follow the positive method. Instead of thinking, “Oh, what a sinner I am! Oh, how impure I am,’ just think, “Purity is my birthright and my true nature. I am free by nature. My very nature is purity and holiness.”

The root cause of all impurities must be removed, and not just their external manifestations. When we do this we have to face a number of conflicts. But don’t fear.

Swami Yatishwarananda

Meditation and Spiritual Life

Het verleden is voorbij…

Men moet stoppen met piekeren over het verleden, hoe dat ook geweest mag zijn. Wat gedaan is, staat voor altijd vast en kan nooit meer ongedaan worden gemaakt. Richt je dus op zuiverheid. Denk aan wat je in de toekomst gaat doen, niet aan wat je in het verleden hebt gedaan. Wie zichzelf als zuiver beschouwt, wordt zuiver. Probeer het verleden zoveel mogelijk uit te wissen. Probeer alle oude associaties en indrukken te wissen door ze te vervangen door betere en zuiverdere. Swami Vivekananda zei altijd: “Zou je vuil met vuil proberen weg te wassen? Kan zonde zonde genezen, of zwakte zwakte?” Je wordt niet zuiver door aan onzuiverheid te denken; je komt nooit van zonde af door te denken dat je een zondaar bent. Dit is een verkeerde psychologische benadering die altijd precies het tegenovergestelde effect zal hebben.

Als we te veel stilstaan ​​bij gedachten over zonde en onzuiverheid, verliezen we uit het oog dat we door spiritueel streven iets kunnen bereiken. Probeer altijd de positieve weg te volgen. Denk niet: “O, wat ben ik een zondaar! O, wat ben ik onzuiver!”, maar denk: “Zuiverheid is mijn geboorterecht en mijn ware aard. Ik ben van nature vrij. Mijn wezen is zuiverheid en heiligheid.”

De dieperliggende oorzaak van alle onzuiverheden moet worden weggenomen, niet slechts de uiterlijke verschijningsvormen ervan. Wanneer we dit doen, krijgen we te maken met allerlei conflicten. Maar wees niet bang.

Swami Yatishwarananda

Only one thing is needful: To have love for God. That alone accomplishes everything. It is not that we do not know how to love. We are accustomed to loving our wives, children, relatives, friends, wealth etc. And now we will have to shift this love to God. This is because, apart from Him, nothing is permanent in this world. Nothing but God should be the object of love because all else changes and becomes old and distasteful. Only the love of God is ever expanding and infinite. “Divine love is beautiful, sweet and ever new.” Enjoyment of everything else is followed by tiredness and boredom. Prahlada, Vishnu’s devotee, prayed to Him: “That deathless love which the ignorant have for the fleeting objects of the senses, may I have that love for You and may it not slip away from my heart.” [Vishnu Purana, 1.20.23]. When a devotee develops this kind of one-pointed love, he does not have to wait for a vision. If needed, the Lord reveals Himself to him or her even from a stone pillar.

nederlands…

Swami Turiyananda schrijft aan een toegewijde…

Slechts één ding is noodzakelijk: liefde voor God hebben. Dat alleen al bewerkstelligt alles. Het is niet zo dat we niet weten hoe we moeten liefhebben. We zijn gewend om van onze vrouwen, kinderen, familieleden, vrienden, rijkdom enzovoort te houden. En nu moeten we die liefde op God richten. Dit komt doordat, afgezien van Hem, niets in deze wereld blijvend is. Niets anders dan God zou het voorwerp van liefde moeten zijn, want al het andere verandert en wordt oud en onaantrekkelijk. Alleen de liefde voor God is steeds groeiend en oneindig. “Goddelijke liefde is prachtig, zoet en altijd nieuw.” Het genieten van al het andere wordt gevolgd door vermoeidheid en verveling. Prahlada, een toegewijde van Vishnu, bad tot Hem: “Moge ik die onvergankelijke liefde die onwetenden koesteren voor de vluchtige zintuiglijke objecten, voor U voelen, en moge die liefde niet uit mijn hart verdwijnen.” [Vishnu Purana, 1.20.23]. Wanneer een toegewijde dit soort onverdeelde liefde ontwikkelt, hoeft hij niet te wachten op een visioen. Indien nodig openbaart de Heer Zich aan hem of haar, zelfs vanuit een stenen zuil.

Roxanne Blodgett

I am ever recalling those swift, bright days in that never to be forgotten winter, lived in simple freedom and kindliness, We could not choose but to be happy and good…. I knew him personally but a short time, yet in that time I could but see in a hundred ways the child side of Swamiji’s character which was a constant appeal to the Mother quality in all good women. He depended on those near him in a way which brought him very near one’s heart. Possessing as he did an almost inexhaustible knowledge of things old as the world, a sage and philosopher, he yet appeared to me utterly to lack the commercial knowledge which so distinguish men of the Western world! You were constantly rendering him some apparently trifling service in the everyday homely happenings of life, he in some small way requiring to be set right..

One day busy with my work and Swamiji absorbed with his curries and chapatties, I spoke to him of you when he said: “Ah yes! Joe is the sweetest spirit of us all.”… Ah, those pleasant “tea party” days, as you used to call them. How we used to laugh! Do you remember the time he was showing me how he wound his turban about his head and you were begging him to hasten as he was already due at a lecture. I said, “Swamiji, don’t hurry. Like the man on his way to be hung and the crowd jostling each other to reach the place of execution who called out, `Don’t hurry, there will be nothing interesting till I get there!’-I assure you, Swami, there will be nothing interesting till you get there!” This so pleased him that often afterwards he would say: “There will be nothing interesting till I get there”-and laugh like a boy.

NEDERLANDS

Ik denk nog vaak terug aan die snelle, stralende dagen in die onvergetelijke winter, doorgebracht in eenvoudige vrijheid en vriendelijkheid; we konden niet anders dan gelukkig en goed zijn… Ik heb hem maar kort persoonlijk gekend, maar in die tijd zag ik op talloze manieren de kinderlijke kant van Swamijis karakter, die voortdurend een beroep deed op het moederlijke in elke goede vrouw. Hij leunde op de mensen om hem heen op een manier die hem heel dierbaar maakte. Hoewel hij beschikte over een bijna onuitputtelijke kennis van zaken die zo oud waren als de wereld – een wijze en filosoof – leek het hem volledig te ontbreken aan het zakelijk inzicht dat mannen uit de westerse wereld zo kenmerkt! Je bewees hem voortdurend kleine, ogenschijnlijk onbeduidende diensten in de alledaagse gang van zaken; hij had er soms behoefte aan dat iemand hem even bijstuurde…

Op een dag, terwijl ik met mijn werk bezig was en Swamiji verdiept was in zijn curries en chapati’s, sprak ik over jou. Hij zei toen: “Ah ja! Joe is de liefste ziel van ons allemaal.”… Ah, die fijne ‘theekransjes’, zoals jij ze altijd noemde. Wat hebben we gelachen! Weet je nog dat hij me liet zien hoe hij zijn tulband om zijn hoofd wikkelde, en jij hem smeekte op te schieten omdat hij al bij een lezing moest zijn? Ik zei: “Swamiji, haast u niet. Net als die man die naar de galg werd geleid – terwijl de menigte zich verdrong om bij de executieplaats te komen – en riep: ‘Niet haasten, er gebeurt niets interessants totdat ik er ben!’ – zo verzeker ik u, Swami: er gebeurt niets interessants totdat ú er bent!” Dat vond hij zo leuk, dat hij later vaak zei: “Er gebeurt niets interessants totdat ik er ben” – en dan lachte hij als een jongen.

This is about Prayer…

Kees Boukema

Virtually every religion has one or more forms of prayer: communication with the Absolute, our Origin, the Mystery. People pray for help or forgiveness, or pray for rain and good health—for themselves or for others. Prayer can take a fixed form—a ‘set’ prayer—or a free, spontaneous one. We can pray individually, in silent prayer, or communally—singing together, kneeling, sitting, standing, or dancing. Prayer demands our full and uninhibited attention, and, above all, it must be sincere. “When we begin to pray, we enter the lion’s den,” warned Father William McNamarra, O.C.D., “and we do not know if we will emerge alive. If we pray without reverence or awe—without ‘holy fear’—then it is a vain use of God’s name, one of the greatest sins.” (Speaking of Silence, p. 151).
Receptivity is considered a prerequisite for sincere prayer. Members of the Religious Society of Friends—better known as Quakers—pray together in silence, gathering reverently and meditatively while awaiting God’s guidance. Each person focuses on their inner center, knowing themselves to be surrounded by like-minded individuals. An experience of unity may then unfold, in which “Christ, the Teacher,” is present. Insights from the ‘Spirit’ may then be received and shared (John R. Yungblut, *Rediscovering Prayer*, Shaftesbury, 1991).

According to Sri Ramakrishna, the purpose of our life is to experience God; Spiritual practices such as prayer can help us in this regard (The Gospel of Sri Ramakrishna, pp. 384, 521, 671). “Pray to Him for help to be delivered from your lower tendencies. Only someone whose spiritual experience is very superficial prays to God for the cure of an illness” (ibid., p. 870). To the question, “Should we pray aloud?” he replied: “No, that is not necessary. Pray to God as you wish. Pray with a simple and sincere heart. Do not let worldly thoughts and worries disturb your prayer. Only when God’s grace has descended upon you can you cease your prayers and penance. God always hears you and will one day reveal Himself to you—now or at the hour of your death” (Sayings, no. 446 et seq.). There is a certain incongruity in praying to God. On September 19, 1884, ‘M’ (author of The Gospel of Sri Ramakrishna) visited Ramakrishna. After the *arati* (worship service) in the temple of Mother Kali, Ramakrishna had returned to his room. Still in a state of spiritual ecstasy, he sat down on the couch facing East and prayed to the Divine Mother: “Oh Mother, that I should speak to You first and that You would then act. Ah, that is nonsense! What do prayers mean? They merely signal something. Someone says, ‘I am going to eat.’ Then someone else says, ‘No, that won’t happen!’ Yes, Mother, suppose I had said I wouldn’t eat—would I still feel hungry? Is it ever possible that You listen only when someone prays aloud and not when someone harbors a desire? You are who You are. Why, then, do I speak? Why do I pray? I do what You make me do. Oh, what confusion! Why do You make me argue?” (The Gospel, p. 541).

“In Zen Buddhism, a person relies on themselves. They do not place their fate in the hands of another human being, even one as steadfast and wise as Jesus, the Buddha, or Muhammad,” states the Vietnamese monk Thich Nhat Hanh in *The Energy of Prayer: How to Deepen Your Spiritual Practice*. In it, he addresses questions such as: “What is the role of prayer? Does it actually work?” After all, what is to happen is already determined before we pray. “It is God’s will,” says the Christian. “It is a matter of cause and effect, the law of karma,” says the Buddhist. “Can our prayer change anything about that?”
“Everything that exists is impermanent,” says Thich Nhat Hanh. “In the reality as we experience it, nothing is lasting. If we gain a new insight or a new belief, we are able to enter a new phase.” We can unite our body and mind and direct our energy of love toward our sick grandmother or our younger brother. We then generate new energy that opens our heart; compassion arises, as does communication between the one praying and the one being prayed to—a form of communication that does not depend on physical distance and cannot be captured in words. At that point, there is no difference between God’s will and our own. If we wish to change, God will not stand in our way. If you desire change with all your heart, any spiritual being in whom you believe will be more than willing to help you.

Thich Nhat Hanh draws a parallel with the family unit. If a daughter or son changes, the father and mother change as well. When energy is released within the son or daughter, it eventually brings about a change in the hearts of the father and mother. There is a close bond between God and creation—much like the bond between day and night, or between the observer and the object being observed. God’s will is intertwined with our own.
But what if our prayer yields no tangible result? Our loved one does not recover but passes away. Was our faith perhaps not strong enough? Jesus said, “Strong faith can move mountains” (Matt. 17:20). Sometimes, the outcome of our prayer is not what we had prayed for. Perhaps our prayer did not stem from love for our loved one, but rather from the fear of losing them. Yet, it is also possible that our prayer brought about a change within ourselves.
According to Thich Nhat Hanh, the core question is: “To whom do we actually pray?” To Allah, to God, to the Buddha? Where does the boundary lie between us and the other? In Buddhism, both the one who bows and the one to whom the bow is directed are inherently “empty.” This means they possess no separate reality. You are in the Buddha, and the Buddha is in you. The one bowing and the one receiving the bow are one and the same. When we pray, we pray to ourselves and to that which lies outside ourselves. There is no separation between God and us. The energy of deep mindfulness is true energy, and where energy arises, change follows. The sun’s energy can transform life on Earth. Wind is energy, and our attention is energy capable of changing the state of the world and of humanity.
“A fruitful prayer comprises various elements. Yet two elements are paramount. First and foremost, there must be communication between ourselves and the One to whom we pray. This is fundamental to Buddhism, and I am certain that in every religion, there are people who—after long practice—have arrived at this same insight. They perceive that God dwells within our hearts. [……]. In a fruitful prayer, there is communication between ourselves and the One to whom we pray—a communication independent of space or time, [……]. The second element required for a fruitful prayer is an energetic charge: love, mindfulness, and right concentration. Mindfulness is the full presence of our body and mind. Our body and mind are focused on a single point: the ‘now.’ If this is lacking, we are unable to pray, regardless of our faith. If your attention is not present, who is doing the praying? This is the prerequisite for ‘prajna’—insight, or transcendent wisdom. If this condition is not met, our prayer is merely superstition.”

______________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Over het Gebed

Kees Boukema

Nagenoeg iedere religie kent een of meer vormen van gebed: Communicatie met het Absolute, onze Oorsprong, het Mysterie. Mensen bidden om hulp of vergeving, bidden voor regen, goede gezondheid voor zichzelf of voor anderen. Het gebed kan een vaste vorm hebben, een ‘formulier’ gebed, maar ook een vrije vorm, spontaan. We kunnen individueel bidden, een stil gebed, maar ook gezamenlijk bidden in samenzang, knielend, zittend, staand of dansend. Bidden eist onze volledige en onbevangen aandacht en het gebed moet vóór alles oprecht zijn. “Als we gaan bidden betreden we het hol van de leeuw,” waarschuwde Father William McNamarra, O.C.D., “en we weten niet of we er levend uitkomen. Als we bidden zonder eerbied of ontzag, zonder ‘heilige vrees’, dan is het een ijdel gebruik van Gods naam, een van de grootste zonden.” (Speaking of Silence, p. 151) .

Ontvankelijkheid wordt gezien als een voorwaarde voor een oprecht gebed. Vrienden van ‘Het Religieus Genootschap der Vrienden’, beter bekend als ‘Quakers’,  bidden gezamenlijk in stilte, eerbiedig, meditatief bijeen, wachtend op Gods leiding. Iedereen concentreert zich op zijn innerlijk centrum en weet zich omringd door gelijkgestemden. Dan kan zich een ervaring van eenheid ontwikkelen waarin “Christus, de leraar” is.  Dan kunnen ingevingen van de ‘Spirit’ ontvangen worden en gedeeld (John R.Yungblut, Rediscovering Prayer, Shaftesbury, 1991).

Volgens Sri Ramakrishna is het doel van ons leven om God te ervaren; spirituele oefeningen zoals gebed kunnen ons daarbij helpen (The Gospel of Sri Ramakrishna, p. 384, 521, 671). “Bid tot Hem voor hulp om verlost te worden van je dierlijke neigingen. Alleen iemand wiens spirituele ervaring erg oppervlakkig is, bidt tot God om genezing van een ziekte.” (idem p. 870).  Op de vraag ‘Moeten we hardop bidden?’ antwoordde hij: “Nee, dat is niet nodig. Bid tot God zoals jij wilt. Bidt met een eenvoudig en oprecht hart. Laten wereldse gedachten en zorgen je gebed niet verstoren. Alleen als Gods genade op je is neer gedaald kan je de gebeden en boetedoening staken. God hoort je altijd en zal zich op een dag aan je openbaren, nu of in het uur van je dood.” (Sayings, nr. 446 e.v.).

Er is een zekere ongerijmdheid in het bidden tot God. Op 19 september 1884 bracht ‘M’ (auteur van “The Gospel of Sri Ramakrishna”) een bezoek aan Ramakrishna. Na de ‘arati’ (eredienst) in de tempel van Moeder Kali was Ramakrishna teruggekeerd naar zijn kamer. Hij was, nog steeds in spirituele vervoering, op de bank gaan zitten met zijn gezicht naar het Oosten en bad tot Goddelijke Moeder:”Oh, Moeder dat ik eerst tot U zou spreken en dat U dan zou handelen. Ach, dat is toch nonsens! Wat betekenen gebeden? Ze geven slechts een signaal. Iemand zegt: ‘Ik ga eten’. Dan zegt iemand anders: ’Nee, dat gebeurt niet!’ Ja Moeder, stel dat ik gezegd zou hebben, dat ik niet zou eten, zou ik dan nog steeds honger hebben? Is het ooit mogelijk dat U alleen luistert als iemand hardop bidt en niet wanneer iemand een verlangen koestert? U bent die U bent. Waarom spreek ik dan? Waarom bid ik?  Ik doe wat U me laat doen. Oh, wat een verwarring! Waarom laat U me disputeren?” (The Gospel, p. 541).

‘In het Zen-boeddhisme is de mens aangewezen op zichzelf. Hij legt zijn lot niet in handen van een ander mens, zelfs als die zo standvastig en wijs is als Jezus, de Boeddha of Mohammed,’ aldus de Vietnamese monnik Thich Nhat Hanh in ‘The Energy of Prayer. How to deepen your spiritual practice.’. Hij gaat daar in op vragen als: ‘Wat is de rol van gebed? Werkt het ook?’. Wat gaat gebeuren, ligt toch al vast vóór we gaan bidden. ‘Het is de wil van God’, zegt de christen. ‘Het is een kwestie van oorzaak en gevolg, de wet van karma’, zegt de boeddhist, ‘Kan ons gebed daar nog iets aan veranderen?’

‘Alles wat is, is vergankelijk’, zegt Thich Nhat Hanh, ‘In de werkelijkheid zoals wij die ervaren ia niets blijvend. Als we een nieuw inzicht hebben of een nieuw geloof dan zijn we in staat om een nieuwe fase in te gaan. We kunnen ons lichaam en geest verenigen en onze energie van liefde richten op onze zieke grootmoeder of onze jongere broer. We produceren dan nieuwe energie waardoor ons hart zich opent; dan is er compassie, communicatie tussen degene die bidt en degene tot wie gebeden wordt. Een vorm van communicatie die niet afhankelijk is van de onderlinge afstand en niet in woorden is te vatten. Er is dan geen verschil tussen Gods wil en onze wil. Als wij willen veranderen, zal God ons niet tegenhouden. Als je van ganser harte wil veranderen, dan zal elk spiritueel wezen waar je in gelooft graag bereid zijn om je te helpen.

Thich Nhat Hanh trekt een vergelijking met het gezinsverband. Als de dochter of de zoon wil veranderen, dan veranderen de vader en de moeder ook. Als energie in de zoon of de dochter vrijkomt, brengt dat na enige tijd verandering in het hart van de vader en dat van de moeder. Tussen God en het geschapene is een nauwe band, zoals die tussen dag en nacht, tussen de waarnemer en het object dat waargenomen wordt. De wil van God is verbonden met onze wil.

Maar als ons gebed toch geen merkbaar resultaat oplevert? Onze geliefde geneest niet, maar sterft. Was ons geloof dan misschien niet sterk genoeg? Jezus zei: ‘Een sterk geloof kan bergen verzetten’ (Matt. 17: 20). Soms is het effect van ons gebed niet hetgeen waarvoor we baden. Misschien was ons gebed niet uit liefde voor de geliefde, maar kwam het voort uit onze angst om hem te verliezen. Maar het kan ook zijn dat door ons gebed iets in onszelf is veranderd.

Volgens Thich Nhat Hanh is de kernvraag: “Tot wie bidden wij eigenlijk?” Tot Allah, tot God, tot de Boeddha? Waar is de grens tussen ons en de ander? Volgens het boeddhisme is degene die buigt en degene waarvoor gebogen wordt van nature ‘leeg’. Dat wil zeggen: Zij hebben geen aparte werkelijkheid. Jij bent in de Boeddha en de Boeddha is in jou. Degene die buigt en degene die de buiging ontvangt zijn een en dezelfde. Als we bidden, bidden we tot onszelf en tot hetgeen buiten onszelf is. Er is geen scheiding tussen God en ons. De energie van diepe aandacht is ware energie en waar energie ontstaat, daar is verandering. De energie van de zon kan het leven op aarde veranderen. Wind is energie en onze aandacht is energie die de toestand in de wereld en van de mensheid kan veranderen.

“Een vruchtbaar gebed bevat diverse elementen. Maar twee elementen zijn het belangrijkst. Er moet in de eerste plaats communicatie zijn tussen onszelf en degene tot wie wij bidden. Dat is elementair in het boeddhisme en ik ben er zeker van dat er in elke religie mensen zijn die na langdurige beoefening tot datzelfde inzicht zijn gekomen. Zij zien dat God in ons hart verblijft. [……]. In een vruchtbaar gebed is er communicatie tussen onszelf en degene tot wie wij bidden. Een communicatie die niet afhankelijk is van ruimte of tijd, [……]. Het tweede element dat nodig is voor een vruchtbaar gebed, is energetische lading: liefde, mindfulness en de juiste concentratie. Mindfulness is: de volledige tegenwoordigheid van ons lichaam en onze geest. Ons lichaam en onze geest zijn gericht op één punt: het ‘nu’. Als dat ontbreekt is zijn wij, ongeacht ons geloof, niet in staat om te bidden. Als jij er met je aandacht niet bij bent, wie is er dan aan het bidden? Dit is de voorwaarde die leidt tot ‘prajna’, inzicht, transcendente wijsheid. Als aan die voorwaarde niet is voldaan, dan is ons gebed gewoon bijgeloof.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Swamiji’s Self-Revelation

(This portion is from a touching letter by Swami Vivekananda to his American mother, Mrs Bull. After years of continuous struggle and hard work, Swamiji sat down to write his mind. These are the words of the prophet.)

I have worked my best. If there is any seed of truth in it, it will come to life. So I have no anxiety about anything. I am also getting tired of lecturing and having classes. After a few months’ work in England I will go to India and hide myself absolutely for some years or for ever. I am satisfied in my conscience that I did not remain an idle Swami. I have a note-book which has travelled with me all over the world. I find these words written seven years ago — “Now to seek a corner and lay myself there to die!” Yet all this Karma remained. I hope I have worked it out. I hope the Lord will give me freedom from this preaching and adding good bondages.
“If you have known the Âtman as the one existence and that nothing else exists, for whom, for what desire, do you trouble yourself?” Through Maya all this doing good etc. came into my brain — now they are leaving me. I get more and more convinced that there is no other object in work except the purification of the soul — to make it fit for knowledge. This world with its good and evil will go on in various forms. Only the evil and good will take new names and new seats. My soul is hankering after peace and rest eternal undisturbed.
“Live alone, live alone. He who is alone never comes into conflict with others — never disturbs others, is never
disturbed by others.” I long, oh! I long for my rags, my shaven head, my sleep under the trees, and my food from begging! India is the only place where, with all its faults, the soul finds its freedom, its God. All this Western pomp is only vanity, only bondage of the soul. Never more in my life I realised more forcibly the vanity of the world. May the Lord break the bondage of all — may all come out of Maya — is the constant prayer of

Swami Vivekananda

_____________________________

]]> https://vedantavani.com/2026/09/in-dublin/ Sun, 06 Sep 2026 12:00:40 +0000 https://vedantavani.com/?p=15773 Thoughts

Chronicles from Dublin

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

{This is part 2 of the excellent article by the professor. The way everything can be looked upon philosophically is demonstrated in this series of articles.]

After an entire afternoon of concentrated attention on studies, walking the streets can be a privileged choice to empty the mind.

That’s exactly what happened to me yesterday in Dublin.

The maxim that it is possible to save ourselves by ourselves doesn’t seem absurd to me. I know I’m stating something unacceptable to Christians. But a different precept seems much more reliable to me. Without the other, we are doomed to wallow in the senseless mire of a wasted life. In other words, the unexpected cure for our ills may reside exclusively in our relationship with the “other.” In this case, others, as manifestations of the quality of what is distinct from me, “are not hell.” Certainly, this was also the meaning consecrated by the practice of hospitality among the Bantu peoples of Africa. Even Borges’ vision of paradise as some kind of library – a principle that crowns the entrance to the majestic library of Trinity College in Dublin – presupposes a virtually infinite fabric of otherness.
Well.
I left the classroom catatonic, and my willingness to engage in any kind of dialogue was momentarily reduced to zero. Not because I didn’t want to. It simply didn’t seem possible. Without knowing it, I needed to wander unpretentiously through the urban streets like a “flâneur.” [Ah, “flâneur,” literary reference of modernity, your memory, as nourishment for body and soul, I receive with reverence from the poetic hands of Baudelaire.]
But I did not establish the practice that was my salvation by myself. The “other” who saved me, since he saves me not infrequently, and, here, without me even knowing that I needed to be saved, was my partner in love and ideas. I spoke to her, therefore, of my sorrowful mental fatigue. Gently, Karina extended her hand to me, glimpsing in my weariness the auspicious invitation for a contemplative stroll, and, little by little, the inert solidity that plagued me transformed into a flowing lightness.
During the walk, occasional conversations arose.
We discussed the pedagogical experience of revisiting our places as students during our stay in Dublin.
I realized, for example, that perhaps the greatest contribution one can offer as a student to the teaching-learning process does not require outstanding performances that individuality may establish. What would give meaning to the educational experience would reside, rather, in a mostly invisible attitude. I am thinking here of sensitive attention, devoted commitment, in short, to a process whose dynamics are always a collective and relational movement.
We walked for a few kilometers to Phoenix Park, the largest urban park in Europe. It was a beautiful sunny evening, something rare to see in Ireland, even at the end of summer. Karina drew my attention again to the fact that the incidence of sunlight on the lush Irish fields enhances the peculiarity of the tones that justify the epithet “Land of the Emerald” given to the country since ancient times.

Fed occasionally by passersby, geese, seagulls, crows, and other birds paraded, each in its own way, on the surface of the water, in ponds of frank peaceful coexistence. Others skillfully crossed the skies, without sowing, harvesting, or gathering in barns.

We sat and let ourselves rest on the immense meadows with undulating reliefs, interspersed with paved paths. People – walking or running, of various ages, alone and accompanied – and dogs playing without the artificial walls in which we, strange beings, usually enclose them, passed along the paths. Still in the park, after getting up to resume our walk back home, I came across, for the first time, a tree I had always longed to see. I only knew it from recurring mentions of the Celts in epic literature and history books.

I had finally seen an oak tree.

Just as the ash tree was for the Vikings, the oak, one of the most emblematic trees associated with the culture of the continental and insular Celtic lands, was the sacred tree par excellence. From it, the Druids harvested the rare mistletoe, namely the “herb of the Druids.” Moreover, the expression “knowers of the oak” may also encompass the very etymological meaning underlying the name of the infamous body of priest-philosophers responsible for conferring cultural unity among the Celts. The Druids believed that, by knowing the oak, they could also know the mystery of all trees enclosed in their sap.
I then remembered Galileo Galilei, at least in part, and, above all, James Joyce. Glimpsed until then in pages of texts, but finally contemplated by my astonished eyes, the oak that loomed large before me made me think with reverence that nature is a book written equally in poetic verses more concise than the Japanese haiku. But the experience also reminded me of Malachi’s whisper in “Ulysses,” when, observing the Druidic silence, he stated that being awakened from a vision is as painful as being born. But that’s not what I wanted to highlight. What stayed with me from that passage, before the oak tree, when my fingers intertwined with those of my beloved, is that anything, when fully contemplated, “can be the gateway to the incorruptible aeon of the gods.”

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

James Joyce, Kronieken van Dublin

Prof Paulo Bittencourt

Na een hele middag geconcentreerd studeren, kan een wandeling door de straten een heerlijke manier zijn om je hoofd leeg te maken.

Dat is precies wat mij gisteren in Dublin overkwam.

De stelregel dat we onszelf kunnen redden door onszelf, lijkt me niet absurd. Ik weet dat ik iets zeg wat voor christenen onaanvaardbaar is. Maar een ander beginsel lijkt me veel betrouwbaarder. Zonder de ander zijn we gedoemd te verdrinken in de zinloze modder van een verspild leven. Met andere woorden, de onverwachte remedie voor onze kwalen ligt wellicht uitsluitend in onze relatie met de “ander”. In dit geval zijn anderen, als manifestaties van wat van mij verschilt, “niet de hel”. Dit was zeker ook de betekenis die werd gegeven aan de gastvrijheid onder de Bantoe-volken van Afrika. Zelfs Borges’ visie op het paradijs als een soort bibliotheek – een principe dat de ingang van de majestueuze bibliotheek van Trinity College in Dublin siert – veronderstelt een vrijwel oneindige structuur van andersheid.

Welnu.

Ik verliet het klaslokaal in een catatonische toestand, en mijn bereidheid om ook maar enig gesprek aan te gaan, was even tot nul gereduceerd. Niet omdat ik het niet wilde. Het leek gewoon onmogelijk. Zonder het te beseffen, moest ik onpretentieus door de straten van de stad dwalen als een “flaneur”.

[Ah, “flaneur”, literaire verwijzing naar de moderniteit, jouw herinnering, als voeding voor lichaam en ziel, ontvang ik met eerbied uit de poëtische handen van Baudelaire.]
Maar ik heb de praktijk die mijn redding betekende niet zelf ontwikkeld. De “ander” die me redde, want hij redt me niet zelden, en hier, zonder dat ik zelfs maar wist dat ik gered moest worden, was mijn partner in liefde en ideeën. Ik sprak daarom met hem over mijn droevige mentale vermoeidheid. Zachtjes reikte Karina me haar hand toe en zag in mijn vermoeide gemoedstoestand de veelbelovende uitnodiging voor een contemplatieve wandeling. Beetje bij beetje veranderde de lusteloze zwaarte die me zo kwelde in een vloeiende lichtheid.

Tijdens de wandeling ontstonden er af en toe gesprekken.

We bespraken de pedagogische ervaring van het herbezoeken van de plekken die we als studenten hadden bezocht tijdens ons verblijf in Dublin.

Ik realiseerde me bijvoorbeeld dat de grootste bijdrage die je als student aan het leerproces kunt leveren, misschien niet vereist dat je uitmuntende prestaties levert die je individualiteit kan bewerkstelligen. Wat de leerervaring betekenis geeft, schuilt eerder in een grotendeels onzichtbare houding. Ik denk hierbij aan gevoelige aandacht, toegewijde betrokkenheid, kortom, aan een proces waarvan de dynamiek altijd een collectieve en relationele beweging is.

We liepen een paar kilometer naar Phoenix Park, het grootste stadspark van Europa. Het was een prachtige zonnige avond, iets wat je in Ierland zelden ziet, zelfs aan het einde van de zomer. Karina vestigde mijn aandacht er nogmaals op dat de inval van zonlicht op de weelderige Ierse velden de bijzondere tinten versterkt die het land sinds de oudheid de bijnaam “Land van de Smaragd” geven.

Ganzen, meeuwen, kraaien en andere vogels, af en toe gevoerd door voorbijgangers, paradeerden, ieder op zijn eigen manier, over het wateroppervlak in de vijvers waar ze in alle rust samenleefden. Andere vogels doorkruisten behendig de lucht, zonder te zaaien, te oogsten of te verzamelen in schuren.

We gingen zitten en rustten uit op de uitgestrekte weiden met glooiende heuvels, afgewisseld met geplaveide paden. Mensen – wandelend of rennend, van verschillende leeftijden, alleen of met gezelschap – en honden die speelden zonder de kunstmatige muren waarbinnen wij, vreemde wezens, hen gewoonlijk opsluiten, liepen over de paden. Nog steeds in het park, nadat ik was opgestaan ​​om onze wandeling terug naar huis te vervolgen, zag ik voor het eerst een boom die ik altijd al had willen zien. Ik kende hem alleen van de terugkerende vermeldingen van de Kelten in epische literatuur en geschiedenisboeken.

Eindelijk had ik een eik gezien.

Net als de es voor de Vikingen, was de eik, een van de meest emblematische bomen die geassocieerd werden met de cultuur van de continentale en insulaire Keltische gebieden, de heilige boom bij uitstek. De Druïden oogstten er de zeldzame maretak van, oftewel het “kruid van de Druïden”. De uitdrukking “kenners van de eik” omvat wellicht ook de etymologische betekenis van de naam van de beruchte groep priester-filosofen die verantwoordelijk waren voor de culturele eenheid onder de Kelten. De Druïden geloofden dat ze, door de eik te kennen, ook het mysterie van alle bomen in hun sap konden doorgronden.

Toen moest ik, althans gedeeltelijk, denken aan Galileo Galilei, en vooral aan James Joyce. Tot dan toe slechts vluchtig gezien in teksten, maar eindelijk aanschouwd door mijn verblufte ogen, deed de eikenboom die groot voor me opdoemde me met eerbied beseffen dat de natuur een boek is, geschreven in poëtische verzen die beknopter zijn dan de Japanse haiku. Maar de ervaring deed me ook denken aan Malachi’s gefluister in “Ulysses”, toen hij, de druïdische stilte observerend, zei dat ontwaken uit een visioen net zo pijnlijk is als geboren worden. Maar dat is niet wat ik wilde benadrukken. Wat me is bijgebleven van die passage, voor de eikenboom, toen mijn vingers verstrengeld raakten met die van mijn geliefde, is dat alles, wanneer het ten volle wordt beschouwd, “de toegangspoort kan zijn tot het onvergankelijke tijdperk van de goden.”

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

Reminiscences of Swami Vivekananda

HENRY. J. VAN HAAGEN

[Henry J van Haagen was Swami Vivekananda’s dear disciple and the first secretary of the first-ever Vedanta Society of the world in New York, USA. Along with two others Henry received the first vows of brahmacharya from Swamiji. Henry van Haagen was also the sole distributor of Ramakrishna-Vivekananda literature, photographs etc for the United States. Being a draughtsman, he was instrumental in finalizing the emblem of the Ramakrishna Order, which Swamiji drew on an envelope upon his request.]

WHEN a man steps from darkness into a very bright light, his eyes are dazed for a while and refuse to work properly for the moment. And when we are asked to speak and describe that great joy which lights our very soul, our answer would be, as it were, but a mere groping in the darkness for words. One may perceive and feel most perfect joy, yet not be able to describe it. It is with such feeling that my thoughts wander back to the great impressions of my life, which I can never forget. Although a number of years have passed, these events live in my memory as if they had occurred but yesterday. I well remember my first meeting with the Swami Vivekananda, that great teacher whose nativity we are commemorating this evening.

Though filled with prejudice by my friends, I went to one of the Swami’s classes, not so much to hear his lecture as to see for the first time a native of India, the land which I had learnt to love through reading the Bhagavad-Gita, the Song Celestial. I was seated in the class-room waiting for the Swami’s appearance when soon a man came in — one whose walk expressed dignity and whose general bearing showed majesty, like one who owns everything and desires nothing. After a short observation I also saw that he was a very superior man, and withal, one who quickly disclosed a most lovable character. Now I became anxious to hear the words he would speak; and after I had done so but a few minutes, I firmly resolved to be a regular attendant at all his lectures and classes.

That prejudice which was so strong within me when I entered, now seemed to be driven away by his profound knowledge and charming magnetism. It would be too long to describe the great treats that followed. As wholesome food satisfies the hungry and fresh water quenches the thirsty, so my longing for truth was satisfied through the teaching of this wonderful man. And to this very day I have found nothing that gives a better answer and a clearer explanation to the various vital questions which arise in a man’s mind than the Vedanta philosophy so ably taught by the Swami Vivekananda. Not only were his words in class-room and lecture-room those of instructive value, but also his conversations, while walking on the street or through Central Park, always conveyed the one message.

Many of our interesting little talks I can readily call to mind; for instance, on one occasion I expressed my regret to the Swami that his sublime teachings had no larger following, and his wise and fitting answer was: “I could have thousands more at my lectures if I wanted them. It is the sincere student who will help to make this work a success and not merely the large audiences. If I succeed in my whole life to help one man to reach freedom, I shall feel that my labours have not been in vain, but quite successful.” This remark filled me with the desire to be one of his students. The strong impression which this lovable teacher always gave to his students was that of causing them to feel that they alone, while with him, had his whole attention and sympathy. Always willing to devote his entire attention to heeding his students’ most humble wants and queries, he, by this most pleasing attitude, made them most enthusiastic and faithful disciples.

This created that enduring bond of love between teacher and disciple which is so necessary for any teacher’s real success. And how glorious was his success! Today almost every intelligent person is more or less familiar with the literature which like a flower blossomed out of his work. And many are those — the professor, clergyman, and layman alike — who have been influenced to the better through acquaintance with these literary gems. His teaching bore to us the peace of mind of the Aryan rishis of which we are so much in need. It is but recently that an American scientist pointed out how our fashionable and business life is a continuous nerve storm — a literal hurrying to the grave, speeding along every lifeway, exhausting energy, and inviting premature nervous and mental ruin. Through the strong desire for wealth and sense-gratification the nerve energy is exceedingly overtaxed, and no remedy is sought to restore it.

What better cure for this evil could be conceived than the living of that life which the Vedanta philosophy teaches? Not the excessive nervous rushing hither and tither. nor inactive dullness, but sattva — equipoise and tranquillity — is what is offered by Vedanta, and this only can bring back to us the calm which Western nations have long lost. In his teachings the Swami has admonished us not to direct the war-spirit in us to win the greatest victories, to the slaying of our fellowman in anger and hatred when he differs from us, but to the transmuting of this energy into a strict practice of self-control. And what better teaching can a man spread than one which contains such original thoughts as: “He conquers. all who conquers self; know this and never yield”, or “In books and temples vain thy search. Thine only is the hand that holds the rope that drags thee on.

Then cease lament, let go thy hold.” And now, though he has gone into the great Peace beyond, because his work was finished, he still lives in our memory and in his work, as he also lives in the message which he brought to us. He has done his duty as a great, good, and true teacher, and gave us the means, That we may know the Truth. But that is only one part, the other, without which all is in vain, is our duly, That we may live the Truth, and increased knowledge brings this additional duty with it. For that purpose, to help and assist us to better live the truth, Vedanta Societies have been formed, classes and lectures are being held, and his Brother-Swamis and sannyasin disciples have come to our shores.

However mighty nation we may be, he did not seek us for anything but for giving Truth and Wisdom, of which we are surely in need. Let us, by living the Truth of Vedanta, prove that this great Master has not brought his wonderful message in vain to us. (Prabuddha Bharata, June 1911)

Dutch

Herinneringen aan Swami Vivekananda

Henry Jan van Haagen

[Henry J. van Haagen was een geliefde discipel van Swami Vivekananda en de eerste secretaris van de allereerste Vedanta Society ter wereld in New York, VS. Henry van Haagen was ook de enige distributeur van Ramakrishna-Vivekananda-literatuur, foto’s, enz. voor de Verenigde Staten. Als tekenaar speelde hij een belangrijke rol bij het finaliseren van het embleem van de Ramakrishna Orde, dat Swamiji op verzoek op een envelop tekende.]

Wanneer een mens vanuit de duisternis in een zeer helder licht stapt, zijn zijn ogen even verblind en weigeren ze op dat moment goed te functioneren. En wanneer ons gevraagd wordt om die grote vreugde die onze ziel verlicht te beschrijven, is ons antwoord als het ware slechts een tastende zoektocht in het donker naar woorden. Men kan de meest volmaakte vreugde ervaren en voelen, maar die niet kunnen beschrijven. Met dat gevoel dwalen mijn gedachten terug naar de grote indrukken van mijn leven, die ik nooit zal vergeten. Hoewel er vele jaren zijn verstreken, leven deze gebeurtenissen voort in mijn geheugen alsof ze gisteren plaatsvonden. Ik herinner me nog goed mijn eerste ontmoeting met Swami Vivekananda, die grote leraar wiens geboorte we vanavond herdenken.

Hoewel ik door mijn vrienden met vooroordelen werd geconfronteerd, ging ik naar een van de lessen van de Swami, niet zozeer om zijn lezing te horen, maar om voor het eerst een inwoner van India te zien, het land dat ik had leren liefhebben door het lezen van de Bhagavad-Gita, het Hemelse Lied. Ik zat in het klaslokaal te wachten op de Swami, toen er plotseling een man binnenkwam – iemand wiens tred waardigheid uitstraalde en wiens algemene houding majesteit toonde, als iemand die alles bezit en niets begeert. Na een korte observatie zag ik ook dat hij een zeer voorname man was, en bovendien iemand die al snel een zeer innemend karakter toonde. Nu werd ik nieuwsgierig naar wat hij zou spreken; en na slechts enkele minuten had ik me vastberaden voorgenomen om al zijn lezingen en lessen regelmatig bij te wonen.

Dat vooroordeel dat zo sterk in mij leefde toen ik binnenkwam, leek nu verdreven te zijn door zijn diepgaande kennis en charmante uitstraling. Het zou te lang duren om de geweldige ervaringen te beschrijven die volgden. Zoals gezond eten de honger stilt en vers water de dorst lest, zo werd mijn verlangen naar waarheid bevredigd door het onderwijs van deze wonderbaarlijke man. En tot op de dag van vandaag heb ik niets gevonden dat een beter antwoord en een duidelijkere verklaring geeft voor de verschillende essentiële vragen die in iemands geest opkomen dan de Vedanta-filosofie die zo bekwaam werd onderwezen door Swami Vivekananda. Niet alleen waren zijn woorden in de klas en collegezaal van leerzame waarde, maar ook zijn gesprekken, tijdens wandelingen op straat of door Central Park, brachten altijd dezelfde boodschap over.

Veel van onze interessante gesprekjes kan ik me nog goed herinneren; Zo sprak ik bijvoorbeeld eens mijn spijt uit tegenover de Swami dat zijn verheven leer geen grotere aanhang had, waarop hij wijs en treffend antwoordde: “Ik zou er duizenden meer naar mijn lezingen kunnen trekken als ik dat wilde. Het is de oprechte leerling die dit werk tot een succes zal maken, en niet alleen de grote toehoorders. Als ik er in mijn hele leven in slaag één mens te helpen de vrijheid te bereiken, zal ik het gevoel hebben dat mijn inspanningen niet tevergeefs, maar juist zeer succesvol zijn geweest.” Deze opmerking vervulde mij met het verlangen om een ​​van zijn leerlingen te worden. De sterke indruk die deze geliefde leraar altijd op zijn leerlingen maakte, was dat hij hen het gevoel gaf dat zij, zolang ze bij hem waren, zijn volledige aandacht en sympathie genoten. Altijd bereid om zijn volledige aandacht te wijden aan de meest nederige behoeften en vragen van zijn leerlingen, maakte hij hen door deze zeer aangename houding tot enthousiaste en trouwe discipelen.

Dit creëerde die duurzame band van liefde tussen leraar en leerling die zo noodzakelijk is voor het ware succes van elke leraar. En hoe glorieus was zijn succes! Tegenwoordig is vrijwel ieder intelligent mens min of meer bekend met de literatuur die als een bloem uit zijn werk is voortgekomen. En velen – professoren, geestelijken en leken – zijn ten goede beïnvloed door de kennismaking met deze literaire pareltjes. Zijn leer bracht ons de gemoedsrust van de Arische rishi’s, waar we zo naar snakken. Nog niet zo lang geleden wees een Amerikaanse wetenschapper erop hoe ons modieuze en zakelijke leven een voortdurende zenuwstorm is – een letterlijke haast naar het graf, een race tegen de klok op alle levenspaden, die energie uitput en vroegtijdige zenuw- en mentale aftakeling uitlokt. Door het sterke verlangen naar rijkdom en zintuiglijke bevrediging wordt de zenuwenergie extreem overbelast, en er wordt geen remedie gezocht om deze te herstellen.

Welke betere remedie voor dit kwaad is denkbaar dan het leven zoals de Vedanta-filosofie dat leert? Niet het overmatige nerveuze gehaast, noch de passieve traagheid, maar sattva – evenwicht en rust – dat is wat Vedanta biedt, en alleen dit kan ons de kalmte teruggeven die westerse landen al lang kwijt zijn. In zijn leringen heeft de Swami ons gemaand om onze oorlogszucht niet te richten op het behalen van de grootste overwinningen, op het doden van onze medemens in woede en haat wanneer hij van ons verschilt, maar op het omzetten van deze energie in een strikte beoefening van zelfbeheersing. En welke betere leer kan een mens verspreiden dan een leer die zulke originele gedachten bevat als: “Hij overwint allen die zichzelf overwint; weet dit en geef nooit op”, of “Zoek tevergeefs in boeken en tempels. Alleen jij hebt de hand die het touw vasthoudt dat je meesleurt.

Houd dan op met klagen, laat los.” En nu, hoewel hij is heengegaan naar de grote Vrede hiernamaals, omdat zijn werk voltooid was, leeft hij voort in onze herinnering en in zijn werk, evenals in de boodschap die hij ons bracht. Hij heeft zijn plicht gedaan als een groot, goed en waarachtig leraar en ons de middelen gegeven om de Waarheid te kennen. Maar dat is slechts één deel; het andere deel, zonder welk alles tevergeefs is, is onze plicht om de Waarheid te leven, en toegenomen kennis brengt deze extra plicht met zich mee. Om ons te helpen en bij te staan ​​de waarheid beter te leven, zijn Vedanta-verenigingen opgericht, worden er lessen en lezingen gehouden en zijn zijn broeder-swamis en sannyasin-discipelen naar onze kusten gekomen.

Hoe machtig onze natie ook moge zijn, hij zocht ons niet voor iets anders dan om ons de Waarheid en Wijsheid te schenken, waar we zeker behoefte aan hebben. Laten we, door de Waarheid van Vedanta te leven, bewijzen dat deze grote Meester zijn wonderbaarlijke boodschap niet tevergeefs aan ons heeft gebracht. (Prabuddha Bharata, juni 1911)

Price of a Bandaid? $629

Read the story of a girl whose father had to pay $629 for a bandaid.

Someone narrated his story. He went to a doctor because of persistent eye infection. Even though he pays quite a huge amount as monthly health insurance, no help, no doctor, rare appointments. At last he got an appointment. The doctor prescribed a simple ointment and a simple drop, which costs about  a few cents [Rs 100 in India, which is one euro more or less]. But the Insurance company sent him a notice that he must pay around 60 euros, in spite of the health insurance.

Free healthcare? Free treatment? At least some attention when you urgently need it?  That works in India. In India, the holy land, punyabhumi, you get free medicines, free healthcare, ayushman bharat where government pays around 6 lakhs for your surgery and so on.  Ramakrishna Mission runs dispensaries and hospitals in almost every city to serve patients in need. Ramakrishna Mission runs charitable mobile dispensaries with selfless and dedicated doctors going to remote villages to serve the masses.  Free food for millions, free care…that is in India.  In the so-called developed nations, everything is 10 times or 100 times costlier and you should pay because there is insurance. They say, “You don’t pay, insurance pays.” But you pay health insurance. It is a vicious circle. No mercy. The only language understood is money. Sweet, polite, dignified talk, but there is the money question. Otherwise, why are some countries struggling with huge energy costs? You may die in extreme cold but they don’t care. People are worried even to light a lamp: first of all, the threat of carbon emission if you light a lamp, and second, the energy costs. Ask anyone in India, or just in West Bengal, how much they pay for energy, even though they run fans, lights, Air-conditioners, refrigerators etc day and night. Ask them how much they pay.

Inventions were made to make human life easier.  Medicines and techniques were discovered to keep humans healthy and happy. But they are unreachable to many. Some governments indirectly do their best to keep people worried and with high cortisol levels, in poverty, struggling for survival, without a word of protest.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed and bright future.

Swami Sunirmalananda

The Belgian Prime Minister had something to say about it, and you may like to listen to him

NEDERLANDSE VERTALING

Prijs van een pleister? $629

Lees het verhaal, alstublieft:

Iemand vertelde zijn verhaal. Hij ging naar de dokter vanwege een hardnekkige ooginfectie. Hoewel hij maandelijks een flink bedrag aan zorgverzekering betaalde, kreeg hij geen hulp, geen dokter en kon hij maar zelden een afspraak maken. Uiteindelijk kreeg hij een afspraak. De dokter schreef een simpele zalf en een oogdruppel voor, die maar een paar cent kostten [ongeveer 100 roepies in India, wat neerkomt op ongeveer een euro]. Maar de verzekeringsmaatschappij stuurde hem een ​​bericht dat hij, ondanks zijn zorgverzekering, toch zo’n 60 euro moest betalen.

Gratis gezondheidszorg? Gratis behandeling? Dat werkt in India. In India, het land van de weldoeners, krijg je gratis medicijnen, gratis gezondheidszorg, Ayushman Bharat waarbij de overheid zo’n 6 lakh roepies betaalt voor je operatie. De Ramakrishna Mission runt apotheken en ziekenhuizen in bijna elke stad om patiënten in nood te helpen. De Ramakrishna Mission runt ook mobiele apotheken met toegewijde artsen die naar afgelegen dorpen gaan om de bevolking te helpen. Gratis eten voor miljoenen mensen, gratis zorg… dat is in India. In de zogenaamde ontwikkelde landen is alles tien of honderd keer zo duur en moet je betalen omdat er een verzekering is. “Jij betaalt niet, de verzekering betaalt.” Maar je betaalt wel voor je ziektekostenverzekering. Het is een vicieuze cirkel. Geen genade. De enige taal die begrepen wordt, is geld. Vriendelijke, beleefde, waardige gesprekken, maar daar is de geldkwestie. Waarom worstelen sommige landen anders met torenhoge energiekosten? Je kunt sterven in extreme kou, maar dat kan ze niets schelen. Mensen maken zich zelfs zorgen om een ​​lamp aan te steken: ten eerste vanwege de dreiging van CO2-uitstoot, en ten tweede vanwege de energiekosten. Vraag het maar aan iemand in India, of alleen al in West-Bengalen, hoeveel ze betalen voor energie, terwijl ze dag en nacht ventilatoren, lampen, airconditioners, koelkasten, enzovoort gebruiken. Vraag ze hoeveel ze betalen.

Er zijn uitvindingen gedaan om het menselijk leven gemakkelijker te maken. Medicijnen en technieken zijn ontdekt om mensen gezond en gelukkig te houden. Maar die zijn voor velen onbereikbaar. Sommige regeringen doen indirect hun best om mensen angstig en met een hoog cortisolgehalte in armoede te houden, worstelend om te overleven, zonder dat ze daartegen protesteren.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda