Sri Nārada Maharshi says to Vasudeva

How to attain purity? You may not be yourselves be performing good acts. But by merely listening to the lives of devotees who are immersed in service of the Lord, speaking about their lives to others, by contemplating on them, you shall become purified and attain bhakti. Such is the tremendous power of the service of God.

Hoe bereik je zuiverheid? Je hoeft zelf geen goede daden te verrichten. Maar door simpelweg te luisteren naar de levensverhalen van toegewijden die zich volledig wijden aan de dienst van de Heer, door met anderen over hun leven te spreken en door erover te mediteren, zul je gezuiverd worden en bhakti bereiken. Zo groot is de kracht van de dienst aan God.

On one occasion, a cockroach was found among Sri Ramakrishna’s clothes, and he asked Swami Yogananda to take it out and kill it. But Swami Yogananda took it outside and released it without killing it. Sri Ramakrishna asked: “Did you kill it?” Swami Yogananda said: “No, sir, I let it go.”

Then Sri Ramakrishna scolded him and said: “I told you to kill the cockroach, but you let it go. You must always do what I ask you to do.

Otherwise, later in more serious matters, you will follow your own judgment and get into trouble.”

One day, Swami Yogananda came from Calcutta to Dakshineswar in a rowboat. One of the passengers asked him where he was going, and he told him that he was going to Dakshineswar to see Sri Ramakrishna. When he heard that, the other passenger began to slander Sri Ramakrishna, saying: “Sri Ramakrishna is just pretending.” “He eats well, sleeps on a bed, and yet he claims to be a saint and spoils young boys.” It pained Swami Yogananda greatly to hear the man speak about Sri Ramakrishna in this way. He considered reprimanding him, but his gentle nature prevailed, and he thought: “Well, people do not know Sri Ramakrishna, so they have strange ideas about him and criticize him. What can I do?” He remained silent.

When he came to Dakshineswar, he told Sri Ramakrishna about the incident.

He thought that Sri Ramakrishna did not care what people thought or said about him, and so the matter would end there. But he was mistaken. Sri Ramakrishna took it very seriously. He said: “That man abused me for nothing, and you remained silent! Do you know what the scriptures say? You must cut off the head of him who speaks ill of your guru, or leave his presence immediately. And you did not even protest against these false accusations?”

Collected from Sri Ramakrishna As we Saw Him

Translation and contribution: Mary Saaleman

Nederlandse v

Swami Turiyananda en Sri Ramakrishna

Op een keer werd er een kakkerlak gevonden tussen Sri Ramakrishna’s kleding, en vroeg hij Swami Yogananda het eruit te halen en te doden. Maar Swami Yogananda nam het naar buiten en liet het los zonder het te doden. Sri Ramakrishna vroeg: ” Heb je het gedood?” Swami Yogananda zei: ” Nee, meneer, ik liet het gaan.”
Toen schold Sri Ramakrishna hem uit en zei: ” Ik zei je de kakkerlak te doden, maar je liet het gaan. Je moet altijd doen wat ik je vraag te doen.
Anders zul je later in serieuzere zaken je eigen oordeel volgen en in moeilijkheden geraken.
Op een dag kwam Swami Yogananda in een roeiboot van Calcutta naar Dakshineswar. Een van de passagiers vroeg hem waar hij heen ging en hij vertelde hem dat hij naar Dakshineswar ging om Sri Ramakrishna te zien. Toen hij dat hoorde, begon de andere passagier Sri Ramakrishna te belasteren, zeggende: ” Sri Ramakrishna doet alleen alsof. Hij eet goed, slaapt op een bed en toch beweert hij een heilige te zijn, en verwent hij jonge jongens.” Swami Yogananda deed het erg pijn om de man zo over Sri Ramakrishna te horen praten. Hij dacht eraan hem te berispen, maar zijn zachtaardige karakter kreeg de overhand en hij dacht:” Nou, mensen kennen Sri Ramakrishna niet, dus ze hebben vreemde ideeen over hem en bekritiseren ze hem. Wat kan ik doen?” Hij bleef stil.
Toen hij naar Dakshineswar kwam, vertelde hij Sri Ramakrishna over het incident.
Hij dacht dat het Sri Ramakrishna niet kon schelen wat mensen over hem dachten of zeiden, en dus zou de zaak daarmee eindigen. Maar hij vergistte zich. Sri Ramakrishna nam het heel serieus. Hij zei:” Die man heeft me voor niks misbruikt en jij hebt gezwegen! Weet je wat de geschriften zeggen? Je moet het hoofd afhakken van hem die kwaadspreekt over je guru, of zijn aanwezigheid onmiddelijk verlaten. En je hebt niet eens geprotesteerd tegen deze valse beschuldigingen?”

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

Mother’s Motherliness

During Sri Ramakrishna’s years in Dakshineswar, several young boys used to frequent him and perform intense austerities under his guidance. Some of the youth would stay overnight, and practice meditation. Knowing that overeating would stand in the way of meditation, Sri Ramakrishna had strictly regulated the number of chapattis allowed to each according to their physical capacities. One day he asked Baburam [later Swami Premananda] as to how many pieces of roti he was taking at night. On being told that he was taking five or six, the Master said that it was too many, and asked him why he did so. Baburam answered that he took whatever Mother gave him. At this, Sri Ramakrishna went to Mother Sri Sarada Devi and said complainingly that she would spoil the spiritual prospect of those young men by overfeeding them. But Mother replied: “Why do you worry so much because he has eaten two rotis more? I shall look after their welfare. You need not find fault with them for eating.”  Evidently the Divine Mother, Sri Sarada Devi, could not feel content without feeding Her children to their satisfaction. Sri Ramakrishna understood the point and laughed away the whole affair.

Among Sri Ramakrishna’s devotees was a Marwari, who was rich and kind. His name was Lakshminarayan. One day, finding Sri Ramakrishna’s bedsheet torn, he wanted to deposit ten thousand rupees [an enormous sum of those days] so that from the interest, all his personal needs could be met. Sri Ramakrishna cold not brook the proposal and he requested the merchant never to mention such a thing again in his presence. As a test, the Master directed the merchant to Mother, telling the Marwari that he might give the amount to her, if she had no objection to accept it. Mother flatly rejected the proposal, saying that if she accepted the money it would be as good as his accepting it, because all the amount would go to his service. Coming to know that Mother rejected the offer completely, Sri Ramakrishna was happy.

Nederlandse vertaling

Moederlijke zorg

Tijdens Sri Ramakrishna’s jaren in Dakshineswar bezochten verschillende jonge jongens hem regelmatig en beoefenden ze onder zijn leiding intense ascese. Sommige van deze jongens bleven overnachten om te mediteren. Omdat Sri Ramakrishna wist dat overeten de meditatie in de weg zou staan, had hij het aantal chapati’s dat elk van hen mocht eten strikt gereguleerd, afhankelijk van hun fysieke mogelijkheden. Op een dag vroeg hij Baburam [later Swami Premananda] hoeveel roti hij ‘s avonds at. Toen Baburam antwoordde dat hij er vijf of zes at, zei de Meester dat dat te veel was en vroeg hij hem waarom. Baburam antwoordde dat hij alles at wat Moeder hem gaf. Daarop ging Sri Ramakrishna naar Moeder Sri Sarada Devi en klaagde dat zij de spirituele toekomst van die jongemannen zou bederven door hen te veel te eten te geven. Maar Moeder antwoordde: “Waarom maak je je zo druk omdat hij twee roti’s te veel heeft gegeten? Ik zal voor hun welzijn zorgen. Je hoeft hen niet te verwijten dat ze eten.” Het was duidelijk dat de Goddelijke Moeder, Sri Sarada Devi, geen voldoening kon vinden zonder Haar kinderen naar volle tevredenheid te voeden. Sri Ramakrishna begreep dit en lachte de hele zaak weg.

Onder Sri Ramakrishna’s toegewijden bevond zich een rijke en vriendelijke Marwari. Zijn naam was Lakshminarayan. Op een dag, toen hij Sri Ramakrishna’s lakens gescheurd aantrof, wilde hij tienduizend roepies (een enorm bedrag in die tijd) storten, zodat hij van de rente al zijn persoonlijke behoeften kon bekostigen. Sri Ramakrishna kon dit voorstel niet verdragen en verzocht de koopman om er nooit meer in zijn bijzijn over te spreken. Als test stuurde de Meester de koopman naar Moeder en zei tegen de Marwari dat hij haar het bedrag mocht geven, als zij er geen bezwaar tegen had. Moeder wees het voorstel resoluut af en zei dat als zij het geld aannam, het net zo goed zou zijn als hij het aannam, omdat het hele bedrag aan zijn dienst zou worden besteed. Toen Sri Ramakrishna hoorde dat Moeder het aanbod volledig had afgewezen, was hij blij.

Virgil or The Death of Rome

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Originally published in 1945, “The Death of Virgil” stands as a masterpiece by the great Austrian writer Hermann Broch (1886-1951). Both for its scope and the richness of its subject matter, this monumental novel in poetic prose, centered on the figure of the Roman poet Virgil, quickly occupied a prominent place in the literary pantheon of great classics. The unusual erudition that marked it, based on unparalleled historical and literary research, always reminds me of the imposing “Memoirs of Hadrian,” from 1951, by the Belgian writer Marguerite Yourcenar.

Broch also established seminal relationships with the Viennese intellectuals of his time, especially with writers of the stature of Robert Musil, Rainer Maria Rilke, and Elias Canetti. A Jew who had converted to Catholicism, he was arrested by the Gestapo, the fearsome Nazi secret police, during the “annexation” of Austria to the Third Reich in 1938. But, with the help of James Joyce, Thomas Mann, and Albert Einstein, he managed to escape months later to the United States, passing through England and Scotland first. The writer, professor, and literary critic Marcelo Backes emphasizes that “The Death of Virgil” constitutes part of Broch’s psychic work to fully deal with the fear—from which, however, he may never have completely freed himself—that imprisonment by the Gestapo cemented at the threshold of the author’s own existence.

Broch’s Virgil, however, differs sharply from the Virgil that the political ideology of imperial Rome and the Western literary canon bequeathed to us. To clarify this surprisingly abysmal contrast, let us begin by discussing the Virgil who exalts the destiny of the Eternal City.
Publius Vergilius Maro (70-19 BC) was immortalized as the great Latin epic poet who celebrated the founding of Rome in the “Aeneid,” a work that became a classic in antiquity. Through the saga of the Trojan hero and prince Aeneas, considered by Virgil to be the earliest founder of Ancient Rome, the great epic poem presupposes and is based on Homer’s “Iliad.” It is worth noting here that, in the eyes of the Roman people, a great personality – such as Julius Caesar or the emperor Octavian Augustus – was necessarily endowed, at birth, with extraordinary signs, the “omina,” which would announce his prestigious future. Indeed, Virgil transposed this same narrative device to the realm of the collective history of Ancient Rome. To this end, the poet conceives an ancestral context in which the prestigious future of Rome, greatly protected by the gods, is glimpsed from its birth. Thus, under the agonizing pains of the bloody end of the republic, marked by the assassination of Julius Caesar and the civil wars that followed the power struggles, the Principate of Augustus was born, when the Roman world was expanding from Gaul to the East. The “second birth of Rome”—to use terms dear to Pierre Grimal—far from being conceived as a casual event or a plaything of fortune, is therefore prophesied by Virgil in its first birth. The Rome founded by Aeneas, one of the princes of the Trojan “confederation” that had been decimated by the Greek league, would later avenge, in Augustus, the Trojan nation, overshadowing the Hellenic legacy.

In Broch’s work, the poet of Mantua is dying. Indeed, the narrative encompasses the last eighteen hours of his life, beginning on the evening of September 20, 19 BC. From Octavian Augustus’s summons for him to leave Athens, precisely the center of the world that Latin hegemony had surpassed, heading towards Brundisium, Virgil, ill and reluctant, must participate in the commemorative festivities for the birthday of the Roman “princeps” and his patron. Already integrated into the imperial entourage, the poet dialogues with characters both real and ethereal, involuntarily remembered or even unknown. With his composite, diffuse, and dynamic literary narrative, whose rays intertwine to form the unity of a wheel whose axis is the vast and unparalleled streams of consciousness, Broch presents us with visionary incursions of the protagonist that seem to culminate in his own process of dissolution with the cosmic fabric. And here we encounter the true turning point. The Virgil that emerges from Broch is the poet who, faced with the paroxysmal vision, recognizes the vanity of the vain pursuit to which he dedicated his entire life, namely, to encompass the unfathomable mystery of life through the prison of the word. In this case, as Marcelo Backes states, “the egoistic enjoyment of life” must give way “to the altruism of serving others.” Thus, creation must be freed from aesthetic forms in favor of genuine immolation. Virgil, therefore, wants to destroy the “Aeneid” by fire as an expiatory sacrifice of himself, even though Octavian Augustus prevents him on the grounds that the epic poem has become the property of the Roman State.

If the Empire of Caesar Augustus, with its claim to eternity, was propagated by official ideology as the final and definitive expression of the classical order – to recall the brilliant thesis of his

Canadian poet and philosopher Charles Norris Cochrane – Broch’s Virgil conceived of it as a dying reality that would give way to a new transcendent and salvific order. In a way, Virgil, here, anticipates Augustine of Hippo, by abjuring his role as ideologue of the Augustan Age and giving to Caesar only what is Caesar’s.

The poet thus becomes a prophet whose voice echoes in the imperial desert, and foretells the now anonymous Savior, the one who will sacrifice himself for the love of humanity, also conquering death for the sake of the divine renewal of the world. [“He will come when the time is ripe.” “We must prepare ourselves for his arrival.”] Here, surely, Broch echoes Constantine, the emperor according to whom the pagan poetry of the “prince of Latin poets,” in the words of Alberto Manguel, “was also inspired by a Savior whom he could not have known.” Broch’s Virgil – who no longer wants to hear the echo of his own voice, as he awaits the voice that is outside of his own – merges, therefore, with the Virgil “Father of the West,” guiding Dante Alighieri on his supernatural journey towards the Christian Paradise. Furthermore, the veiled parallel that has been much discussed between the imperial order of Augustus and the technocratic and destructive autocracy of Nazism and Fascism emerges with the equally prophetic force of the Austrian author.
Returning from Hellas to Italy, the Virgil bequeathed by Broch does not do so as Aeneas, the “pater” who brings about the first birth of the Roman world. On the eve of his death, far from singing of the second birth of the nation that gave birth to him, the Latin poet makes the desire to destroy his work the proclamation of Rome’s own death.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

Virgil of de Dood van Roma

Oorspronkelijk gepubliceerd in 1945, geldt “De dood van Vergilius” als een meesterwerk van de grote Oostenrijkse schrijver Hermann Broch (1886-1951). Zowel door zijn omvang als door de rijkdom van zijn thematiek veroverde deze monumentale roman in poëtische proza, gecentreerd rond de figuur van de Romeinse dichter Vergilius, al snel een prominente plaats in het literaire pantheon van de grote klassieken. De ongewone eruditie die het boek kenmerkte, gebaseerd op ongeëvenaard historisch en literair onderzoek, doet me altijd denken aan de imposante “Memoires van Hadrianus” uit 1951 van de Belgische schrijfster Marguerite Yourcenar.

Broch bouwde ook belangrijke relaties op met de Weense intellectuelen van zijn tijd, met name met schrijvers van het kaliber van Robert Musil, Rainer Maria Rilke en Elias Canetti. Als Jood die zich tot het katholicisme had bekeerd, werd hij in 1938 gearresteerd door de Gestapo, de gevreesde geheime politie van de nazi’s, tijdens de annexatie van Oostenrijk door het Derde Rijk. Met de hulp van James Joyce, Thomas Mann en Albert Einstein wist hij echter enkele maanden later te ontsnappen naar de Verenigde Staten, via Engeland en Schotland. De schrijver, professor en literatuurcriticus Marcelo Backes benadrukt dat “De dood van Vergilius” deel uitmaakt van Brochs psychische werk om de angst – waarvan hij zich wellicht nooit volledig heeft bevrijd – die de Gestapo-gevangenschap aan de vooravond van zijn eigen bestaan ​​had gezet, volledig te verwerken.

Brochs Vergilius verschilt echter sterk van de Vergilius die de politieke ideologie van het keizerlijke Rome en de westerse literaire canon ons hebben nagelaten. Om dit verrassend grote contrast te verduidelijken, laten we beginnen met een bespreking van de Vergilius die het lot van de Eeuwige Stad verheerlijkt.

Publius Vergilius Maro (70-19 v.Chr.) werd onsterfelijk als de grote Latijnse epische dichter die de stichting van Rome bezong in de “Aeneis”, een werk dat een klassieker in de oudheid werd. Via de saga van de Trojaanse held en prins Aeneas, door Vergilius beschouwd als de vroegste stichter van het oude Rome, is het grote epische gedicht gebaseerd op Homers “Ilias”. Het is belangrijk op te merken dat, in de ogen van het Romeinse volk, een groot persoon – zoals Julius Caesar of keizer Octavianus Augustus – vanaf zijn geboorte noodzakelijkerwijs was begiftigd met buitengewone tekenen, de “omina”, die zijn prestigieuze toekomst zouden aankondigen. Vergilius paste ditzelfde narratieve procédé toe op de collectieve geschiedenis van het oude Rome. Hiertoe schetst de dichter een voorouderlijke context waarin de prestigieuze toekomst van Rome, die door de goden sterk beschermd wordt, al vanaf de geboorte zichtbaar is.

Zo ontstond, te midden van de bloedige dood van de republiek, gekenmerkt door de moord op Julius Caesar en de burgeroorlogen die volgden op de machtsstrijd, het Principaat van Augustus, toen de Romeinse wereld zich vanuit Gallië naar het oosten uitbreidde. De “tweede geboorte van Rome”—om termen te gebruiken die Pierre Grimal zo dierbaar zijn—was verre van een toevallige gebeurtenis of een spel van het lot, maar werd daarom door Vergilius al bij de eerste geboorte voorspeld. Het Rome dat door Aeneas, een van de vorsten van de Trojaanse “confederatie” die door de Griekse liga was gedecimeerd, was gesticht, zou later, in Augustus, de Trojaanse natie wreken en de Hellenistische erfenis overschaduwen.

In Brochs werk is de dichter van Mantua stervende. Het verhaal omvat de laatste achttien uur van zijn leven, beginnend op de avond van 20 september 19 v.Chr. Nadat Octavianus Augustus hem had opgeroepen Athene te verlaten – precies het centrum van de wereld dat door de Latijnse hegemonie was ingehaald – en naar Brundisium te reizen, moest Vergilius, ziek en met tegenzin, deelnemen aan de herdenkingsfeesten voor de geboortedag van de Romeinse “princeps” en zijn beschermheer. De dichter, die al deel uitmaakte van het keizerlijke gevolg, voerde dialogen met zowel reële als etherische personages, onvrijwillig herinnerde of zelfs onbekende figuren. Met zijn samengestelde, diffuse en dynamische literaire vertelling, waarvan de stralen zich verstrengelen tot de eenheid van een wiel met als as de immense en ongeëvenaarde stromen van bewustzijn, presenteert Broch ons visionaire invallen van de protagonist die lijken te culmineren in zijn eigen proces van ontbinding met het kosmische weefsel. En hier treffen we het ware keerpunt aan. De Vergilius die uit Broch tevoorschijn komt, is de dichter die, geconfronteerd met de plotselinge visioenen, de ijdelheid inziet van de zinloze bezigheid waaraan hij zijn hele leven heeft gewijd, namelijk het ondoorgrondelijke mysterie van het leven te omvatten binnen de gevangenis van het woord. In dit geval, zoals Marcelo Backes stelt, moet “het egoïstische genot van het leven” plaatsmaken “voor het altruïsme van het dienen van anderen”. Schepping moet dus bevrijd worden van esthetische vormen ten gunste van ware zelfopoffering. Vergilius wil daarom de “Aeneis” door vuur vernietigen als een boetedoening, ook al verhindert Octavianus Augustus hem dit, omdat het epische gedicht eigendom is geworden van de Romeinse staat.

Als het keizerrijk van Augustus, met zijn aanspraak op eeuwigheid, door de officiële ideologie werd gepropageerd als de ultieme en definitieve uitdrukking van de klassieke orde – om de briljante these van de Canadese historicus en filosoof Charles Norris Cochrane in herinnering te brengen – dan zag Vergilius van Broch het als een stervende realiteit die plaats zou maken voor een nieuwe, transcendente en verlossende orde. In zekere zin anticipeert Vergilius hier op Augustinus van Hippo, door zijn rol als ideoloog van het Augustijnse tijdperk af te zweren en Caesar alleen te geven wat Caesar toekomt.

De dichter wordt zo een profeet wiens stem weergalmt in de keizerlijke woestijn en die de nu anonieme Verlosser aankondigt, degene die zichzelf zal opofferen uit liefde voor de mensheid en tevens de dood zal overwinnen ter wille van de goddelijke vernieuwing van de wereld. [“Hij zal komen wanneer de tijd rijp is.”] “We moeten ons voorbereiden op zijn komst.”] Hier echoot Broch ongetwijfeld Constantijn, de keizer volgens wie de heidense poëzie van de “prins der Latijnse dichters”, in de woorden van Alberto Manguel, “ook geïnspireerd was door een Verlosser die hij niet gekend kon hebben.” Brochs Vergilius – die de echo van zijn eigen stem niet langer wil horen, omdat hij wacht op de stem die buiten hemzelf klinkt – versmelt daarom met de Vergilius “Vader van het Westen”, die Dante Alighieri begeleidt op zijn bovennatuurlijke reis naar het christelijke paradijs. Bovendien komt de veelbesproken, verhulde parallel tussen de keizerlijke orde van Augustus en de technocratische en destructieve autocratie van het nazisme-fascisme met dezelfde profetische kracht naar voren als de Oostenrijkse auteur.
De Vergilius die Broch hem naliet, keert terug van Hellas naar Italië, niet als Aeneas, de “pater” die de eerste geboorte van de Romeinse wereld teweegbrengt. Aan de vooravond van zijn dood, verre van het vieren van de wedergeboorte van de natie die hem voortbracht, verandert de Latijnse dichter zijn gretigheid om zijn werk te vernietigen in een proclamatie van de ondergang van Rome zelf.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

Love for the Land  like Loving God is very Important

The Hindus believe that it is God who has manifested Himself as the nation. The nation is nothing but the outward manifestation of that Virat Purusha. It is the same God who is hidden in our heart as the Antaryamin and again is manifested in the collective consciousness of the nation. The motherland is the abode of God. Therefore in our sacred books India has been described as Punya Bhumi or the holy land, as Karma Kshetra or the place of activity, which affords the worker the greatest opportunity for the purification of his heart through selfless works, as a means to find out the Truth. All the activities of the people inhabiting this land should be considered as acts of sacrifice whose presiding deity — Jajneswara — is Narayana Himself. The political organisation of the country manifested in the forms of Samrajya or Empire is to be consecrated at the feet of the Lord who is the real Emperor of the land, the earthly king being his mere representative, a shepherd of the Master for looking after His flock.

The idea of God manifesting Himself as the nation is closely associated with the Indian nation-ideal. …The love of the mother-country is deep-rooted in the heart of all Hindus, men or women. It is a religion with them and manifests itself in their daily prayers. Therefore no special effort need be made today, at this critical period of Indian history, for the evolution of a new national ideal. It is already there. It is in our very blood. Our forefathers knew that the worship of the country and the nation (Virat) bestows the highest spiritual results. If the worship of God in the plant and the stone can constitute religion, there can be no doubt that the service to the country and the nation can also bestow the same religious merit, if not higher. The Sadhaka worshipping an image in the spirit of God gets his desired boon. Why should not a devotee, sincerely worshipping the nation — the collective manifestation of Divinity — with the idea that it is God, attain to his cherished ideal?

Consciousness of mutual help and co-operation and a spirit of sincere self-consecration for the service of the motherland can alone save the nation from its imminent peril. The national edifice of India must be based on the consciousness of this ideal.

[Swami Ashokananda]

from Prabuddha Bharata, 1923

]]> https://vedantavani.com/2026/05/recognizing-fake-ai/ Tue, 12 May 2026 17:00:15 +0000 https://vedantavani.com/?p=15390 How to Identify fake Videos and Audios

Shekhar Nayak

Today, the world is seeing a surge in the field of digital and social media. There is an array of digital creators, influencers, designers and technologists working towards creation of high quality digital content. Majority of this content is being created with the help of AI or even with AI powered digital tools alone.

With the advent of Generative AI, there are powerful models capable of morphing faces, cloning voices, lip syncing with audios, creating digital avatars which can speak anything in any language with emotions. While most of it seems to be cool and fun tech enabling quick and high quality media creation, the implications are high ranging from the fake identity cards, digital banking frauds to information warfare at the global level.

How we can identify what content is reliable and trustworthy in these times  is by going through a checklist like this –

1. The Source/Origin – We should look at the origin of the digital content. Is it coming from a verified source such as known and reliable news agencies, government or private organizations or trusted individuals whether common or celebs?
2. Authenticity/validation – We should look at the logos and timestamps in the video. The logos if they match with the source logos and if the timestamps look meaningful, then one could proceed further.
3. Synthetic cues – Look for any synthetic cues in the video/audio/text content.

Video – If the faces are AI generated, they may have matching faces with the intended persons yet may have unusual characteristics as no or unusual eye blinking and any other visual artifacts or deepfake manipulations [1].

Audio – Any unusual background sounds like echoes, noise by other speakers not in the visual frame and even minor digital artifacts such as minor distortions, much slower or faster speaking rate, altered speaking style or an unusual accent could be a sign of synthetic speech.

Text – The actual message contained in the audio/video should be analyzed if it could possibly be said by the intended speakers/personalities. The context, the consistency within the text and accuracy are factors to be considered.

4. Asnchronous behaviour – Anything asynchronous between the audio and the video such as glitches in lip sync, missing/mismatched words in the audio differing from the video or a mismatch between the static/dynamic background environment and associated sounds could also indicate digital manipulation or human AI collaborative altering in the content.

Since, there are huge number deepfakes being created [2] for various ethical (research and safety) purposes and unethical (fraud, misinformation) purposes, even the AI detection models/algorithms have hard time in detecting synthetic/altered content.

As Lord Krishna says in Bhagwad Gita 7.15, “मम माया दुरत्यया”, the illusory energy is difficult to overcome, it is becoming evident more and more in this digital age. Also, what Sri Ramakrishna has called “Avidya Maya” [4] is becoming more evident as the deepfake world taking us into ignorance and further away from reality than ever. Relying on the own intellect and wisdom (Vidya Maya) seems the best tool to discriminate between real and fake as artificial intelligence strives to take over human intelligence [5].

[1].https://www.media.mit.edu/projects/detect-fakes/overview/

[2].https://www.quotenet.nl/zakelijk/a61091985/deepfake-duckduckgoose-investering-parya-lotfi-yesdelft/

[3].https://vivekavani.com/b7v14/

[4].https://www.vivekananda.net/BooksOnSwami/Gospel/Vol2/40.html

[5].https://www.bbc.com/future/article/20260417-ai-chatbots-could-be-making-you-stupider

Shekhar Nayak is Assistant Professor of Speech Technology at the University of Groningen/Campus Fryslân. He has numerous research papers on Sarcasm detection, speech synthesis, and so on.

Nederlandse Vertaling

Fake Video’s en Audio’s

De wereld ziet momenteel een enorme groei in het gebruik van digitale en sociale media. Een groot aantal digitale makers, influencers, ontwerpers en technologen werkt aan de creatie van hoogwaardige digitale content. Het merendeel van deze content wordt gemaakt met behulp van AI, of zelfs uitsluitend met AI-gestuurde digitale tools.

Met de opkomst van generatieve AI zijn er krachtige modellen die gezichten kunnen vervormen, stemmen kunnen klonen, lippen kunnen synchroniseren met audio en digitale avatars kunnen creëren die in elke taal en met emoties kunnen spreken. Hoewel het meeste hiervan coole en leuke technologie lijkt die snelle en hoogwaardige mediacreatie mogelijk maakt, zijn de implicaties groot, variërend van valse identiteitskaarten en digitale bankfraude tot informatieoorlogvoering op wereldniveau.

Hoe kunnen we in deze tijd betrouwbare content identificeren? Dat kan met behulp van een checklist zoals deze:

De bron/oorsprong – We moeten kijken naar de oorsprong van de digitale content. Komt het van een geverifieerde bron, zoals bekende en betrouwbare nieuwsagentschappen, overheids- of particuliere organisaties, of vertrouwde personen, of het nu gewone mensen of beroemdheden zijn?

Authenticiteit/validatie – We moeten de logo’s en tijdstempels in de video bekijken. Als de logo’s overeenkomen met de bronlogo’s en als de tijdstempels betekenisvol lijken, kunnen we verder gaan.

Synthetische aanwijzingen – Zoek naar synthetische aanwijzingen in de video-/audio-/tekstinhoud.

Video – Als de gezichten door AI zijn gegenereerd, kunnen ze overeenkomen met de beoogde personen, maar toch ongebruikelijke kenmerken vertonen, zoals geen of ongebruikelijk knipperen met de ogen en andere visuele artefacten of deepfake-manipulaties [1].

Audio – Ongebruikelijke achtergrondgeluiden zoals echo’s, ruis van andere sprekers die niet in beeld zijn en zelfs kleine digitale artefacten zoals lichte vervormingen, een veel langzamer of sneller spreektempo, een veranderde spreekstijl of een ongebruikelijk accent kunnen een teken zijn van synthetische spraak.

Tekst – De daadwerkelijke boodschap in de audio/video moet worden geanalyseerd om te bepalen of deze mogelijk door de beoogde sprekers/personen kan worden uitgesproken. De context, de consistentie binnen de tekst en de nauwkeurigheid zijn factoren waarmee rekening moet worden gehouden.

Asynchrone gedragingen – Alles wat asynchroon is tussen de audio en de video, zoals haperingen in de lipsynchronisatie, ontbrekende/verkeerd klinkende woorden in de audio die afwijken van de video, of een mismatch tussen de statische/dynamische achtergrond en de bijbehorende geluiden, kan ook duiden op digitale manipulatie of een gezamenlijke aanpassing van de inhoud door een mens en AI.

Aangezien er enorm veel deepfakes worden gemaakt [2] voor diverse ethische (onderzoek en veiligheid) en onethische (fraude, desinformatie) doeleinden, hebben zelfs AI-detectiemodellen/algoritmen moeite met het detecteren van synthetische/aangepaste inhoud.

Zoals Heer Krishna zegt in de Bhagavad Gita 7.15, “मम माया दुरत्यया”, is de illusie moeilijk te overwinnen, en dit wordt steeds duidelijker in dit digitale tijdperk. Ook wordt wat Sri Ramakrishna “Avidya Maya” [4] heeft genoemd steeds duidelijker naarmate de deepfake-wereld ons in onwetendheid stort en ons verder van de werkelijkheid verwijdert dan ooit tevoren. Vertrouwen op het eigen intellect en de eigen wijsheid (Vidya Maya) lijkt het beste middel om onderscheid te maken tussen echt en nep, nu kunstmatige intelligentie ernaar streeft de menselijke intelligentie over te nemen [5].

[1].https://www.media.mit.edu/projects/detect-fakes/overview/

[2].https://www.quotenet.nl/zakelijk/a61091985/deepfake-duckduckgoose-investering-parya-lotfi-yesdelft/

[3].https://vivekavani.com/b7v14/

[4].https://www.vivekananda.net/BooksOnSwami/Gospel/Vol2/40.html

[5].https://www.bbc.com/future/article/20260417-ai-chatbots-could-be-making-you-stupider

_____________

Shekhar Nayak is universitair docent spraaktechnologie aan de Universiteit Groningen/Campus Fryslân. Hij heeft talloze publicaties op zijn naam staan ​​over onderwerpen als sarcasmedetectie en spraaksynthese.

Kees Boukema

According to the German philosopher Karl Jaspers (1883-1969), Socrates, Buddha, Confucius, and Jesus were people who were authoritative because of their attitudes to life and their way of life. None of them left behind writings, but what disciples passed on about their lives and teachings can still inspire. Their ends of life show similarities, but also differences.

Socrates (469 – 399 BC) was a citizen of Athens of humble origins. He fulfilled his civic duties as a soldier in the war against Sparta and as a member of the Civic Council of Five Hundred, but was primarily interested in philosophy. He had dedicated his life to wisdom and regularly secluded himself to meditate (Pierre Hadot, Exercises of the Mind, p. 27 et seq.). In oracles and dreams, he had heard the divine command to examine himself and to question his fellow citizens in order to strip them of false certainties. Socrates never tired of pointing out to people that they must seek truth above all else, and that they can do so by engaging in conversation with one another. Not by conducting a ‘dispute’, like the ‘Sophists’. Not a discussion to prove oneself right, but a dialogue in which one also listens to one another. All this with the aim of arriving at clarity together. This requires ‘open-mindedness’, which he found especially among young Athenians from the upper class. Socrates did not found a ‘school’. He addressed the individual: “Whoever openly and honestly seeks the good and the true must confine himself to associating with individuals who are willing to examine themselves.”

In his seventieth year, Socrates was charged. He was accused of violating the laws, not believing in the gods, misleading the youth, and deserving the death penalty. In his defense speech, Socrates argued that the accusations were unfounded. In any case, he had never tried to impose his opinion on others. He declared that there was a divine voice within him that sometimes restrained him from what he wanted to do, but never urged him to anything. He added: “That is the reason that death leaves me indifferent and that I am determined not to undertake anything that is unjust or impious. There is no greater good for a man than to exchange thoughts on righteousness. A life without self-examination is no life.”

If he were allowed to live on the condition that he cease philosophizing, he would answer: “Men of Athens, I respect you and love you, but I will obey God more than you. As long as I live, I will not cease practicing and teaching philosophy.” He added: “Moreover, you would do well to listen to me. Know that by killing a critic like me, you do yourself more harm than me.” Socrates pointed out that many of the jurors were his former students, but that not one of them had been heard by the prosecutors to testify against him. He refused to bring his weeping children before the judges to soften their hearts: “Judges are appointed to administer justice according to the laws, not to grant favors.”

Socrates was sentenced to death and had to drink the poisoned cup of hemlock; the customary form of execution at the time. To his judges he said: “The hour of separation has arrived. We go our separate ways. I shall die; you shall live. Only God knows what is best.” He did not wish to submit a petition for pardon. He also rejected the opportunity offered to him to leave Athens and go into voluntary exile.

2,500 years after this trial, the American journalist and writer Isidor F. Stone began an investigation into freedom of speech in human history (The Trial of Socrates, Boston-Toronto, 1988). Like Spinoza, Stone was convinced that a society can never function properly if the men and women living within it cannot freely express their opinions. This research led him to ancient Athens, the cradle of Western democracy and also a society where freedom of speech had flourished. There, he stumbled upon the trial of Socrates. It shocked him that Athens could be so unfaithful to itself and had silenced its most famous philosopher by putting him to death. An explanation for this dark chapter in the history of Athens was not simple. None of the original trial documents had survived. What we know about the course of the proceedings was recorded by two of his students: Plato and Xenophon. Neither of them had been present at the trial himself. They had written down what they had heard and understood about it and were clearly intent on portraying their teacher in the most favorable light possible. Thus, they omitted what might be true in the charges and incriminating for Socrates. As a result, a one-sided and biased picture emerged of both the trial and the parties involved.

Through the study of Xenophon’s ‘Memoirs’ and Plato’s ‘Dialogues’, Stone became acquainted with another side of the ‘truth-seeking’ Socrates who had spoken during the criminal trial. Athenian democracy was based on the premise that every human being possesses reason and a conscience, and that a human society is therefore capable of self-governance: a legislative assembly of citizens and jury trials. The legendary statesman Pericles in Athens said of Athenian democracy, in which all citizens could participate as equals and equals: “Although we may not all be able to practice politics, we are all capable of judging politics.”

Socrates and his followers saw things differently; According to them, human society was a flock that needs a shepherd. Public officials should not be elected by the ‘masses’, and certainly not appointed by lot. The governance of society must be left to people ‘who know how to govern’. Administration must be in the hands of capable people who know what ‘legislation’ and ‘justice’ are: the aristocracy. The circles to which his disciples Plato and Xenophon belonged, and which looked down on democracy with condescension and contempt.

Socrates usually philosophized by engaging in conversation with people in the public sphere and preferred to choose someone who was considered an ‘expert’ in a particular field. Through sharp questions and persistent probing, he always managed to demonstrate that the ‘expertise’ of his interlocutor was not based on ‘knowledge’ and therefore amounted to very little. This applied to the military leader who could not arrive at a conclusive definition of ‘bravery’, to the physician who could not define ‘medical art’, and to the artist who could not define ‘beauty’. Socrates used his philosophical skills to portray even leaders as ignorant fools. For instance, Pericles, the democratic leader of Athens who had died shortly before, had failed as a statesman according to Socrates, because under his rule “the human herd had only become wilder.”
The method Socrates employed is in fact based on a fallacy, writes Stone: The ‘common man’ may perhaps not be able to give a conclusive definition of ‘justice’ or of ‘virtue’, but in concrete cases he knows very well the difference between ‘good’ and ‘evil’ (p. 95). Mocking politicians was not uncommon in Athens, but Stone found all sorts of indications that Socrates and his followers were in the process of undermining Athenian democracy, preparing it for overthrow and the establishment of an autocracy modeled on Sparta—the arch-enemy of Athens, where his very talented but highly unreliable disciple, Alcibiades, had already been warming up. It was clear that the democratically elected Athenian leaders wanted to get rid of Socrates. According to the law, he could be sentenced to death, and a majority of the jury, albeit a narrow majority, voted in favor of this. Socrates was offered opportunities to avoid execution: he could have applied for a pardon, used an escape route offered to him with his wife and children, or had the death sentence commuted to banishment. Socrates did not make use of these options.

In the course of his research, it became clear to Stone that Socrates was aiming for a death sentence. During the trial, he did everything he could to turn the members of the jury against him. And: “Why did Socrates not appeal on freedom of speech?” He was charged for what he had said, not for what he had done.” Most jurors would have agreed with him. But for Socrates, freedom of speech was due to him by virtue of his competence as a philosopher. He would have considered it unworthy to invoke a right of speech that applied to everyone and that he had often ridiculed. He would have regarded it as inconsistent to appeal to a principle in which he himself did not believe. He would have become unfaithful to his own principles: “Just as Jesus needed the crucifixion, so Socrates needed hemlock to accomplish his task.” (Stone, p. 225 ff. see also Hadot, p. 32 ff.).

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Nederlands

 Een levenseinde met wil en dank 

part 1

Kees Boukema

     Socrates, Boeddha, Confucius en Jezus waren, volgens de Duitse filosoof Karl Jaspers (1883-1969), mensen die vanwege hun levenshouding en hun levenswandel maatgevend waren. Geen van hen heeft geschriften nagelaten, maar wat leerlingen hebben doorgegeven over hun leven en leer, kan nog steeds inspireren. Hun levenseinde vertoont overeenkomsten, maar ook verschillen.

     Socrates (469 – 399 v.Chr.) was een burger van Athene van eenvoudige afkomst. Hij vervulde zijn burgerplichten als soldaat in de oorlog tegen Sparta en als lid van het Burgerlijk Beraad van Vijfhonderd, maar was vooral geïnteresseerd in filosofie. Hij had zijn leven aan wijsheid gewijd en zonderde zich regelmatig af om te mediteren (Pierre Hadot, Oefeningen van de geest, p. 27 e.v.). In orakels en dromen had hij de goddelijke opdracht vernomen, zichzelf te onderzoeken en zijn medeburgers te bevragen om hun de valse zekerheden te ontnemen. Socrates werd niet moe om mensen er op te wijzen, dat ze vóór alles waarheid moeten zoeken en dat ze dat kunnen doen door met elkaar in gesprek te gaan. Niet door een ‘twistgesprek’ te voeren, zoals de ‘sofisten’. Geen discussie om je gelijk te halen, maar een dialoog, waar ook naar elkaar geluisterd wordt. Een en ander met het doel om gezamenlijk tot klaarheid te komen. Daar is ‘onbevangenheid’ voor nodig en die vond hij vooral bij jonge Atheners uit de hogere klasse. Socrates stichtte geen ‘school’. Hij richtte zich tot het individu: “Wie open en eerlijk het goede en ware beoogt moet zich beperken tot de omgang met enkelingen, die bereid zijn zichzelf te onderzoeken.” 

     In zijn zeventigste levensjaar werd Socrates aangeklaagd. Hij zou de wetten geschonden hebben, niet in de goden geloven, de jeugd hebben misleid en de doodstraf verdienen. In zijn verdedigingsrede betoogde Socrates, dat de beschuldigingen ongegrond waren. Hij had in ieder geval nooit geprobeerd om zijn mening aan anderen op te dringen. Hij verklaarde, dat er een goddelijke stem in hem was die hem soms afhield van wat hij wilde doen, maar nooit tot iets heeft aangespoord. Hij voegde daar aan toe: “Dat is de reden dat de dood mij onverschillig laat en dat mij er alles aan is gelegen om niets te ondernemen, dat onrechtvaardig of goddeloos is. Er is voor een mens geen groter goed, dan van gedachten te wisselen over rechtschapenheid. Een leven zonder zelfonderzoek is geen leven.”

     Als men hem zou toestaan om te blijven leven onder de voorwaarde, dat hij zou ophouden met filosoferen dan zou hij antwoorden:”Mannen van Athene, ik respecteer u en heb u lief, maar ik zal God meer gehoorzaam zijn dan u. Zolang ik leef zal ik niet ophouden de filosofie te beoefenen en te onderwijzen.” Hij voegde eraan toe: “U zou er trouwens goed doen aan doen om naar mij te luisteren. Weet dat gij, door een criticaster als mij te doden, uzelf meer schade doet dan mij.”

     Socrates wees erop dat veel juryleden oud-leerlingen van hem waren, maar dat niet één van hen door de aanklagers gehoord was om tegen hem te getuigen. Hij weigerde zijn huilende kinderen voor de rechters te brengen om de harten van de rechters te vermurwen: “Rechters zijn aangewezen om recht te spreken volgens de wetten, niet om gunsten te verlenen.”  

     Socrates werd ter dood veroordeeld en moest de gifbeker met dollekervel drinken; destijds de gebruikelijke vorm van executie. Tot zijn rechters zei hij: “Het uur van scheiden is aangebroken. Wij gaan ieder onze eigen weg. Ik zal sterven; gij zult leven. Wat het beste is, weet God alleen.” Een gratieverzoek wilde hij niet indienen. Ook de mogelijkheid die hem geboden werd om Athene te verlaten en vrijwillig in ballingschap te gaan wees hij af.

     2500 jaar na dit strafproces was de Amerikaanse journalist en schrijver, Isidor F. Stone aan een onderzoek begonnen naar de vrijheid van meningsuiting in de geschiedenis van de mens (The Trial of Socrates, Boston-Toronto, 1988). Evenals Spinoza, was Stone ervan overtuigd, dat een samenleving nooit goed kan functioneren, als mannen en vrouwen die er in leven niet in vrijheid hun mening kunnen uiten. Dit onderzoek bracht hem naar het oude Athene, de bakermat van de westerse democratie en tevens een samenleving, waar de vrijheid van meningsuiting tot bloei was gekomen. Daar stuitte hij op het strafproces tegen Socrates. Het schokte hem, dat Athene zó ontrouw kon zijn aan zichzelf en zijn beroemdste filosoof het zwijgen had opgelegd door hem ter dood te brengen. Een verklaring voor deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van Athene was niet eenvoudig. Geen van de oorspronkelijke processtukken was bewaard gebleven. Wat wij weten over het verloop van de procedure, is op schrift gesteld door twee van zijn leerlingen: Plato en Xenophon. Geen van beide was zelf aanwezig geweest bij het proces. Zij hadden opgeschreven wat ze erover gehoord en begrepen hadden en waren er duidelijk op uit om hun leermeester in een zo gunstig mogelijk daglicht te stellen. Zo lieten ze achterwege wat in de aanklachten wel waar zou kunnen zijn en belastend voor Socrates. Daardoor ontstond een eenzijdig en gekleurd beeld zowel van het proces als van de procespartijen. 

     Door bestudering van de ‘Memoires’ van Xenophon en de ‘Dialogen’ van Plato’ maakte Stone kennis met een andere kant van de ‘naar waarheid zoekende’ Socrates, die tijdens het strafproces aan het woord was geweest. De Atheense democratie had als uitgangspunt, dat ieder mens verstand en een geweten heeft en dat een menselijke samenleving daarom in staat is tot zelfbestuur: een wetgevend Burgerberaad en Jury-rechtspraak. De legendarische staatsman Pericles in Athene zei over de Atheense democratie, waaraan alle burgers, als gelijke en gelijkwaardig konden deelnemen: “Hoewel wij misschien niet allemaal politiek kunnen beoefenen, we zijn allen in staat om over politiek te oordelen.”

    Socrates en zijn volgelingen zagen dat anders; volgens hen was de menselijke samenleving een kudde die een herder nodig heeft. Publieke functionarissen moeten niet door de ‘massa’ worden gekozen en al helemaal niet door loting worden aangewezen. Het bestuur van de samenleving moet overgelaten worden aan mensen ‘die weten hoe te regeren’. Het bestuur moet in handen zijn van bekwame mensen die weten wat ‘wetgeving’ en wat ‘rechtspraak’ is: de aristocratie. De kringen waartoe zijn discipelen Plato en Xenophon behoorden en die neerbuigend en minachtend neerkeken op de democratie. 

     Socrates filosofeerde meestal door met mensen in gesprek te gaan in de publieke ruimte en koos  bij voorkeur iemand die gold als ‘deskundige’ op een bepaald gebied. Hij wist door scherpe vragen en consequent doorvragen steeds aan te tonen dat de ‘deskundigheid’ van zijn gesprekspartner niet berustte op ‘kennis’ en dus niet veel voorstelde. Dat gold voor de legerleider die niet tot een sluitende definitie kon komen voor ‘dapperheid’, voor de arts die ‘geneeskunst’ en voor de kunstenaar die ‘schoonheid’ niet konden definiëren. Socrates gebruikte zijn filosofische vaardigheden om ook leidinggevenden als onwetende dwazen af te schilderen. Zo had Pericles, de kort daarvoor overleden democratische leider van Athene, volgens Socrates als staatsman gefaald, omdat onder zijn bewind “de menselijke kudde alleen maar wilder was geworden”.

     De methode die Socrates toepaste, berust in feite op een drogredenering schrijft Stone: De ‘gewone man’ kan misschien geen sluitende definitie geven van ‘rechtvaardigheid’ of van ‘deugd’, hij weet in concrete gevallen heel goed het verschil tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ (p. 95). Politici bespotten was niet ongebruikelijk in Athene, maar Stone vond allerlei aanwijzingen dat Socrates en zijn volgelingen bezig waren de Atheense democratie te ondermijnen, rijp te maken voor omverwerping en vestiging van een autocratie naar het model van Sparta. De aartsvijand van Athene waar zijn zeer getalenteerde, maar hoogst onbetrouwbare discipel, Alcibiades zich al had warm gelopen. Het was duidelijk dat de democratisch gekozen Atheense leiders van Socrates af wilden. Volgens de wet zou hij ter dood veroordeeld kunnen worden en een meerderheid van de jury, zij het een krappe meerderheid, stemde daar ook vóór. Socrates werd mogelijkheden geboden om zich aan een executie van het vonnis te onttrekken: Hij had gratie kunnen aanvragen, met vrouw en kinderen een hem aangeboden vluchtweg kunnen benutten of het doodsvonnis laten omzetten in verbanning. Socrates maakte er geen gebruik van. 

     In de loop van zijn onderzoek werd het Stone duidelijk dat Socrates aanstuurde op een doodvonnis. Tijdens het proces deed hij er alles aan om de leden van de jury tegen zich in te nemen. En: “Waarom deed Socrates geen beroep op de vrijheid van meningsuiting?” Hij werd aangeklaagd om hetgeen hij had gezégd, niet om wat hij had gedáán.” De meeste juryleden zouden het met hem  eens zijn geweest. Maar voor Socrates kwam de vrijheid van spreken hem toe op grond van zijn bekwaamheid als filosoof. Een beroep doen op een recht van spreken dat voor iedereen gold en dat hij dikwijls had bespot zou hij als onwaardig hebben beschouwd. Hij zou het als inconsequent hebben gezien om zich te beroepen op een beginsel waar hij zelf niet in geloofde. Hij zou zijn eigen principes ontrouw zijn geworden: “Zoals Jezus de kruisiging, zo had Socrates de dolle kervel nodig om zijn opdracht te volbrengen.” (Stone, p. 225 e.v. zie ook Hadot, p. 32 e.v.).

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Why Work? What does it do to us?

Work is necessary. Not just for earning money but also for eliminating the effects of past work. It is a cyclic process, if not a vicious circle. The whole issue of work and its effect is a cyclic process of cause and effect. We have to work in order to remove the effects of work. By removing the effects of work we can live happily. We are not happy now because of the effects of our past work. So work is imperative for human life.

Speaking, thinking and physical activities are all work. Every activity is voluntary. Nothing is involuntary. Even heartbeat and blood circulation, according to Yoga, is voluntary, though that happens unconsciously. Action of any kind produces results. And these results are not seen immediately, though we may get paid for the physical/mental labour. That is only a part of the story.

The greater part of the story of activities or work is the impressions left behind in the mind.  I did something, and its impression remains in the subconscious. This impression shapes my destiny, life, future, happiness, unhappiness, my physical personality: in fact everything.  What does this mean? Like a carpenter making a table, we are building ourselves through all our work.  We are shaping our destiny, future, everything while we are talking, thinking or doing something.

As we sow, so we reap. As we work, so is the result or impression on the mind. It cannot be different. Hatred creates hate impression, love creates love impression. So shall be our future.

Why is all this important? Read this from the standpoint of the present-day job situation. AI fear is looming large. Jobs may go, everything may go. What will happen to us?

This is where the karma cycle comes to answer you. Since the beginning of this earth, wars, floods, cyclones, changes, developments, have all been taking place. Side by side with all these changes, some people remain prosperous, rich, happy, while some suffer. Blaming the world, environment, etc for our sorrows is wrong. It is we who shape our lives. So, if you pray,  do selfless work, meditate, repeat God’s names, do charity, read scriptures, etc, you will build a solid future for yourselves and no AI changes or whatever can affect you in any way. External changes will not affect you, if you have built a solid future for yourself.

Hindu dharma does not want ANYTHING from you. Sanatana Dharma doesn’t want your money, wealth or anythiing, You give for shaping your own future. You work selflessly, pray, meditate, etc only for your own good.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Waarom werken? Wat doet het met ons?

Werk is noodzakelijk. Niet alleen om geld te verdienen, maar ook om de gevolgen van eerder werk te verwerken. Het is een cyclisch proces, zo niet een vicieuze cirkel. De hele kwestie van werk en de gevolgen ervan is een cyclisch proces van oorzaak en gevolg. We moeten werken om de gevolgen van werk te verwerken. Door de gevolgen van werk te verwerken, kunnen we gelukkig leven. We zijn nu niet gelukkig vanwege de gevolgen van ons werk uit het verleden. Werk is dus essentieel voor het menselijk leven.

Spreken, denken en fysieke activiteiten zijn allemaal werk. Elke activiteit is vrijwillig. Niets is onvrijwillig. Zelfs de hartslag en de bloedsomloop zijn volgens yoga vrijwillig, hoewel dat onbewust gebeurt. Elke vorm van handelen levert resultaten op. En deze resultaten zijn niet direct zichtbaar, ook al krijgen we misschien betaald voor de fysieke/mentale arbeid. Dat is slechts een deel van het verhaal.

Het grootste deel van het verhaal van activiteiten of werk bestaat uit de indrukken die in de geest achterblijven. Ik heb iets gedaan en de indruk ervan blijft in mijn onderbewustzijn hangen. Deze indruk vormt mijn lot, mijn leven, mijn toekomst, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn fysieke persoonlijkheid: eigenlijk alles. Wat betekent dit? Net als een timmerman die een tafel maakt, bouwen we aan onszelf door al ons werk. We geven vorm aan ons lot, onze toekomst, alles terwijl we praten, denken of iets doen.

Wat je zaait, zul je oogsten. Zoals we werken, zo is het resultaat of de indruk die het op ons maakt. Het kan niet anders. Haat schept een indruk van haat, liefde schept een indruk van liefde. Zo zal onze toekomst ook zijn.

Waarom is dit allemaal belangrijk? Lees dit vanuit het perspectief van de huidige banenmarkt. De angst voor AI is groot. Banen kunnen verdwijnen, alles kan verdwijnen. Wat zal er met ons gebeuren?

Hier komt de karmische cyclus in beeld. Sinds het begin van de aarde hebben er oorlogen, overstromingen, cyclonen, veranderingen en ontwikkelingen plaatsgevonden. Naast al deze veranderingen blijven sommige mensen welvarend, rijk en gelukkig, terwijl anderen lijden. Het is verkeerd om de wereld, het milieu, enzovoort de schuld te geven van ons verdriet. Wij zijn het die ons eigen leven vormgeven. Dus, als je bidt, onbaatzuchtig werk doet, mediteert, Gods naam herhaalt, liefdadigheid betoont, heilige geschriften leest, enzovoort, bouw je een solide toekomst voor jezelf op en kan geen enkele verandering door AI of wat dan ook je op welke manier dan ook beïnvloeden. Externe veranderingen zullen je niet raken als je een solide toekomst voor jezelf hebt opgebouwd.

Het hindoeïsme wil NIETS van je. Sanatana Dharma wil je geld, rijkdom of wat dan ook niet. Je geeft om je eigen toekomst vorm te geven. Je werkt onbaatzuchtig, bidt, mediteert, enzovoort, alleen voor je eigen welzijn.

Laten we dus onbaatzuchtig werken, bidden, liefdadigheid betuigen en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

Let Us Change by Prayer

Day after day, we hear more and more stories about the destruction happening in the name of war. We had tsunami twenty years ago, then infections, then corona virus, then Ukraine war, and now this. They are bombing and burning buildings, but also the most essential fuels. Some ask themselves: “Are we heading backwards towards the 18th century, to be once again travelling by horses bullock carts or on foot?”  Wars have no principles, true. But some philosophically minded thinkers grumble that civilians at least shouldn’t be bombed,  religious places shouldn’t be bombed, and so on. When warmongers want to win,  they will do whatever is there in their capacities to win. It is the poor civilian who bears the brunt of all wars. Take the case of fuel. While the present war itself is purely over oil and fuel, if you keep burning fuel, millions will suffer the world over, and the world will not be richer. Burning essential items like food, fuel and medicines are criminal offences, which nobody should support or do. So if civilians are not attacked directly, they are crippled by such heinous acts of destruction.

How to stop this evil destruction? Wars happen not just because kings want to expand their territories.  There could be other reasons. Some helpless race may want to protect itself from evil. Then there are some people who will never let others sleep well. They are perpetual evil, the rakshasas of ancient times. While one or two helpless races fight and struggle to survive, others kill to conquer, dominate and destroy all others because their “book” says so. They then pose as victims to earn sympathy. This victimhood game is ending because such false victimhood tricks are nowadays easily spotted. Wars happen because people wish to save themselves from these barbarians. Much of the war in recent times is due to barbarians who want everyone else but them to go away. Which can never ever happen. And should not be allowed to happen. So such destruction happens. Showing the olive branch to barbarians is like trying to convince a hungry lion  with nice words and a biscuit. Barbarians eat you up. Displaying your weakness by bending before them is no solution. Evil doesn’t understand civility or goodness. Resisting evil is the best method, without starting anything but showing power when necessary, when evil tries to dominate.  So far so good. Sri Krishna did not want war. He tried his utmost, spoke to the enemy, tried to convince the mother of Karna, did everything he could. When evil powers thought that they will not care for anything but will only fight, Krishna had to say, “okay”. Within 18 days, the evil powers had been vanquished.

While all this happens, there is one simple thing common civilians can do: intense prayer. Let us not underestimate the power of prayer, or of collective prayer.  The most important way is collective prayer. Millions of pious people, in unison, pray to the Divine, which is more powerful than all the trillions of hydrogen bombs put together. By God’s grace, evil can be vanquished easily, from within. He knows His ways.

Evil is not a positive entity but a false covering over the Atman, the all Good. Therefore Swami Vivekananda used to insist on faith in the power of goodness. The inherent goodness, covered by huge mountains of darkness and evil, has to be touched and that can happen by God’s will.

So let us all pray earnestly that the earth will be peaceful, and that we all shall enjoy all the wonderful scientific inventions, instead of rushing backwards towards the 18th century.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Laten we veranderen

Dag na dag horen we steeds meer verhalen over de verwoesting die in naam van de oorlog plaatsvindt. Gebouwen worden gebombardeerd en in brand gestoken, maar ook de meest essentiële brandstoffen. Sommigen vragen zich af: “Gaan we terug naar de 18e eeuw, om weer per paard, ossenkar of te voet te reizen?” Oorlogen kennen geen principes, dat klopt. Maar sommige filosofisch ingestelde denkers mopperen dat burgers op zijn minst niet gebombardeerd zouden moeten worden, religieuze gebouwen niet, enzovoort. Als oorlogsstokers willen winnen, zullen ze alles doen wat in hun macht ligt om te winnen. Het zijn de arme burgers die de zwaarste last dragen van alle oorlogen. Neem bijvoorbeeld brandstof. Hoewel de huidige oorlog puur om olie en brandstof gaat, zullen miljoenen mensen wereldwijd lijden als we brandstof blijven verbranden, en de wereld zal er niet rijker van worden. Het verbranden van essentiële goederen zoals voedsel, brandstof en medicijnen is een misdrijf dat niemand zou moeten steunen of doen. Als burgers niet direct worden aangevallen, worden ze wel verlamd door zulke gruwelijke daden van vernietiging.

Hoe kunnen we deze kwaadaardige vernietiging stoppen? Oorlogen ontstaan ​​niet alleen omdat koningen hun territorium willen uitbreiden. Sommige weerloze volken willen zichzelf misschien beschermen tegen het kwaad. Dan zijn er ook nog mensen die anderen nooit een goede nachtrust gunnen. Zij zijn het eeuwige kwaad, de rakshasa’s uit de oudheid. Terwijl een of twee weerloze volken vechten en worstelen om te overleven, doden anderen om te veroveren, te domineren en alle anderen te vernietigen, omdat hun ‘boek’ dat voorschrijft. Vervolgens doen ze zich voor als slachtoffers om sympathie te winnen. Dit slachtofferspel loopt ten einde, omdat zulke valse slachtoffertrucs tegenwoordig gemakkelijk te herkennen zijn. Oorlogen ontstaan ​​omdat mensen zichzelf willen beschermen tegen deze barbaren. Veel van de oorlogen van de laatste tijd worden veroorzaakt door barbaren die willen dat iedereen behalve zijzelf verdwijnt. Dat kan nooit gebeuren. En mag ook niet gebeuren. Dus vindt zulke vernietiging plaats. Barbaren de hand reiken is als proberen een hongerige leeuw te overtuigen met mooie woorden en een koekje. Barbaren verslinden je. Je zwakte tonen door voor hen te buigen is geen oplossing. Het kwaad begrijpt geen beschaving of goedheid. Weerstand bieden aan het kwaad is de beste methode, zonder iets te beginnen maar wel kracht te tonen wanneer nodig, wanneer het kwaad probeert te overheersen. Tot zover, zo goed. Sri Krishna wilde geen oorlog. Hij deed zijn uiterste best, sprak met de vijand, probeerde de moeder van Karna te overtuigen, deed alles wat hij kon. Toen de kwade machten dachten dat ze zich nergens iets van aantrokken en alleen maar wilden vechten, moest Krishna zeggen: “oké”. Binnen 18 dagen waren de kwade machten verslagen.

Terwijl dit alles gebeurt, is er één simpel ding dat burgers kunnen doen: intens bidden. De belangrijkste manier is gezamenlijk bidden. Miljoenen vrome mensen bidden eensgezind tot het Goddelijke, dat machtiger is dan alle biljoenen waterstofbommen bij elkaar. Door Gods genade kan het kwaad gemakkelijk van binnenuit worden overwonnen. Hij kent Zijn wegen.

Het kwaad is geen positieve entiteit, maar een valse bedekking van de Atman, het algoede. Daarom hamerde Swami Vivekananda er altijd op dat we moesten geloven in de kracht van het goede. De inherente goedheid, die verborgen ligt achter enorme bergen van duisternis en kwaad, moet aangeraakt worden, en dat kan alleen met Gods wil.

Laten we daarom allemaal vurig bidden dat de aarde vreedzaam zal zijn en dat we allemaal mogen genieten van al die prachtige wetenschappelijke uitvindingen, in plaats van terug te vallen naar de 18e eeuw.

G.F. Hudson

There lived a yogi named Satyadeva, a zealous worshipper of the gods and well-versed in occult lore. The cares of this world were far from him, for he had neither possessions nor the desire of them. Howbeit, the world-sadness came upon him, so that the meaning of life was hidden from him, nor could he in any wise escape from the dismal labyrinth of his thoughts.

Wherefore he made pilgrimage to many holy places, yet he found no rest for his soul; last of all he came and prayed thus to Shiva, before the Ice-linga of Amarnath:

“I adore Thee, O mysterious Shiva, Lord of the Yogis. Long have I worshipped Thine image in my-mind, but what Thou art in Thyself I know not and Thy ways are inscrutable. Do unto me as Thou wilt, yet have mercy, for I no longer see any purpose or reality in this dream save only if I might attain to That which is beyond name and form, even the knowledge of the highest Brahman.’’

Then Satyadeva went on his way far up into the heart of the mountain-land, a wild-swept wilderness, above the clouds, where rippling lakes ruffle the reflections of the snow-peaks.

There no man comes nor any living creature, not even the prowling snow-leopard or the soft-fleeced yak; there is nought but rock and snow and creeping ice: ;

No sound breaks the brooding silence save the murmur of ice-born streams and the moaning of chill winds; the relentless frost-fiends guard the frozen solitudes. Satyadeva defied them with his Yoga powers, and when darkness came on he composed his limbs and restrained his breath, seated at the summit of a lofty crag; and cold and silent night was over all. And he contemplated the stars shining immeasurably remote in the immensity of the firmament, until he forgot his body and the scale of things terrestrial, and the perception of time and distance and motion faded away. And his vision was enlarged beyond measure so that he beheld the Cosmos as it were everywhere near at hand, and worlds and beings innumerable. Yet these he comprehended not, for they were beyond the ken of human thought and unintelligible to the mind of man, nor could he find beginning or end or any limit to the ocean of Samsara. Then terror unutterable and despair came upon him and he fled back from the abyss to his body, trance-wrapt on the mountain; eastwards the peaks stood out darkly against the dawn.

And lo! there stood before him a Sannyasin, spare of frame yet more than human in aspect and bearing; on his face was a great calm and in his eyes shone the bliss ineffable of the Nirvikalpa Samadhi. And seeing him Satyadeva rejoiced and fell at his feet, but the Master raised him up and spake unto him words of counsel, even the wisdom of the Vedanta.

“Friend, why do you seek to build the temple of your soul on the shifting sands of relativity? The human mind is something that must be surpassed; behold, I show you the Beyond-mind. Let not the stars oppress you with their distances, nor a First Cause with its necessity, for the Atman is timeless and infinite and beyond all. Take no thought for your immortality, seeing that you are Brahman and that no act is ever lost; you are in Nirvana already, you only but know it. Firmly rooted then in this Jnana, believe in God and cast yourself on His mercy, nor be you troubled that you can’t think of Him as He is. His love shall burn you as the flame the moth, yet He is good, though your eye be evil; remember also that the Atman is both the moth and the flame. As thou see a landscape through glass but the landscape is not in the glass, so also God is not in the Maya-world; yet He is within you, the Self of your self. Go forth therefore clad in the might of His measureless strength to break the spell of Maya; be not turned back by men who understand not the bliss of Mukti nor the romance of its quest. See that Mukti for you is not one end among many nor a means to aught else; nevertheless let it not exclude but rather include all other ends of life. Gaze on the Maya-world with wonder and adoration, for it is the vision of God, but impose no bounds upon thy reason, and recognise no law external to you as binding. The absolute Law which is spirituality is within you, not to be expressed in words; you must indeed work by the letter of the Law, but let it not enslave you; be master of your virtues as well as your vice. Mould your life as a sculptor to express the vision of God, for to live well is an art and not a science; love men and not systems. Thus, O Satyadeva, knowing the secret of Maya, may you look without terror on the dance of the Mother and revel in the lila of God, for there is no evil in it.”

from Prabuddha Bharata, 1920

Nederlandse Vertaling

Het Verhaal van een Yogi

Er leefde eens een yogi genaamd Satyadeva, een ijverige aanbidder van de goden en goed thuis in de occulte leer. De zorgen van deze wereld waren hem vreemd, want hij bezat geen bezittingen en verlangde er ook niet naar. Toch werd hij overvallen door wereldse droefheid, waardoor de zin van het leven hem ontging en hij op geen enkele wijze kon ontsnappen aan het sombere doolhof van zijn gedachten.

Daarom maakte hij pelgrimstochten naar vele heilige plaatsen, maar vond geen rust voor zijn ziel; Ten slotte kwam hij en bad aldus tot Shiva, voor de ijslinga van Amarnath:

“Ik aanbid U, o mysterieuze Shiva, Heer der Yogi’s. Lang heb ik Uw beeld in mijn gedachten aanbeden, maar wat U in Uzelf bent, weet ik niet en Uw wegen zijn ondoorgrondelijk. Doe met mij wat U wilt, maar heb genade, want ik zie geen enkel doel of werkelijkheid meer in deze droom, behalve als ik datgene zou kunnen bereiken wat voorbij naam en vorm gaat, namelijk de kennis van het hoogste Brahman.”

Toen vervolgde Satyadeva zijn weg hoog in het hart van het bergland, een woeste wildernis, boven de wolken, waar kabbelende meren de weerspiegeling van de besneeuwde bergtoppen weerkaatsen.

Daar komt geen mens, noch enig levend wezen, zelfs niet de rondsluipende sneeuwluipaard of de zachtbehaarde jak; er is niets dan rotsen, sneeuw en kruipend ijs:

Geen geluid verbreekt de stilte. Een broeierige stilte, op het gemurmel van ijskoude beekjes en het geklaag van ijzige winden na; de meedogenloze vorstdemonen bewaken de bevroren eenzaamheden. Satyadeva trotseerde hen met zijn yogakrachten, en toen de duisternis viel, ontspande hij zijn ledematen en hield hij zijn ademhaling in, zittend op de top van een hoge rots; en een koude en stille nacht daalde over alles neer. En hij beschouwde de sterren die onmetelijk ver in de oneindigheid van het firmament schitterden, totdat hij zijn lichaam en de schaal van aardse dingen vergat, en het besef van tijd, afstand en beweging vervaagde. En zijn blik werd onmetelijk verruimd, zodat hij de Kosmos als het ware overal dichtbij zag, en ontelbare werelden en wezens. Toch begreep hij deze niet, want ze gingen het menselijk bevattingsvermogen te boven en waren onbegrijpelijk voor de menselijke geest, noch kon hij een begin of einde of enige grens vinden aan de oceaan van Samsara. Toen overviel hem onuitsprekelijke angst en wanhoop en vluchtte hij terug van de Een afgrond drong tot zijn lichaam door, gehuld in trance op de berg; oostwaarts staken de toppen donker af tegen de dageraad.

En zie! Daar stond voor hem een ​​Sannyasin, tenger van gestalte, maar meer dan menselijk in uiterlijk en houding; op zijn gezicht heerste een grote kalmte en in zijn ogen straalde de onuitsprekelijke gelukzaligheid van de Nirvikalpa Samadhi. En toen Satyadeva hem zag, verheugde hij zich en viel aan zijn voeten, maar de Meester richtte hem op en sprak tot hem woorden van raad, ja, de wijsheid van de Vedanta.

“Vriend, waarom probeer je de tempel van je ziel te bouwen op het drijfzand van de relativiteit? De menselijke geest is iets dat overstegen moet worden; zie, ik toon je de Voorbij-geest. Laat de sterren je niet overweldigen met hun afstanden, noch een Eerste Oorzaak met haar noodzakelijkheid, want de Atman is tijdloos en oneindig en boven alles verheven. Maak je geen zorgen over je onsterfelijkheid, aangezien je Brahman bent en geen enkele daad ooit verloren gaat; Je bent al in Nirvana, je weet het alleen nog maar. Stevig geworteld in deze Jnana, geloof in God en werp jezelf op Zijn genade, en wees niet verontrust dat je Hem niet kunt zien zoals Hij is. Zijn liefde zal je verbranden als de vlam de mot, maar Hij is goed, ook al is je blik kwaad; bedenk ook dat de Atman zowel de mot als de vlam is. Zoals je een landschap door glas ziet, maar het landschap niet in het glas is, zo is God ook niet in de Maya-wereld; maar Hij is in jou, het Zelf van je zelf. Ga daarom heen, gehuld in de macht van Zijn onmetelijke kracht, om de betovering van Maya te verbreken; laat je niet tegenhouden door mensen die de zaligheid van Mukti noch de romantiek van haar zoektocht begrijpen. Zie dat Mukti voor jou niet slechts één doel is onder vele, noch een middel tot iets anders; laat het niettemin alle andere levensdoelen niet uitsluiten, maar juist omvatten. Beschouw de Maya-wereld met verwondering en aanbidding, want het is de visie van God, maar leg geen grenzen op aan je rede en erken geen wet van buitenaf als bindend. De absolute Wet, die spiritualiteit is, bevindt zich in jou en kan niet in woorden worden uitgedrukt; je moet weliswaar handelen volgens de letter van de Wet, maar laat je er niet door tot slaaf maken; wees meester over je deugden evenals over je ondeugden. Vorm je leven als een beeldhouwer om de visie van God uit te drukken, want goed leven is een kunst en geen wetenschap; heb mensen lief en geen systemen. Zo, o Satyadeva, moge je, nu je het geheim van Maya kent, zonder angst kijken naar de dans van de Moeder en je verheugen in de lila van God, want daarin schuilt geen kwaad.

]]>