Jongenstijd van Sri Ramakrishna

Gadadhar groeide op tot een gezonde en rusteloze jongen ,vol speelsheid en onschuldig kattekwaad.  Hij was intelligent en vroegrijp en begiftigd met een buitengewoon geheugen. Op zijn  vaders schoot  leerde hij de namen van zijn voorouders en de hymnen aan de goden en godinnen van buiten, en in de dorpsschool leerde men hem lezen en schrijven. Maar het liefst luisterde hij naar de voordrachten van verhalen uit de Hindoe mythologie en de heldendichten. Deze herhaalde hij naderhand uit zijn hoofd, tot grote vreugde van de dorpelingen. Hij hield van schilderen;  boetseren van beeldjes van goden en godinnen leerde hij van de pottenbakkers. Maar van rekenen had hij grote afkeer. Zes of zeven jaar oud  had Gadadhar zijn eerste ervaring van geestelijke extase.

Op een zomerdag toen hij op een smal pad tussen de rijstvelden liep en de gepofte rijst at die hij in een mandje droeg, keek hij op naar de hemel en zag een mooie donkere onweerswolk. Deze breidde zich uit , snel  de hele hemel bedekkend, toen een vlucht sneeuwwitte  kraanvogels er voorlangs vloog. De schoonheid van het contrast overweldigde de jongen.  Hij viel bewusteloos op de grond en de gepofte rijst verspreidde zich naar alle kanten.

Enkele dorpelingen vonden hem en droegen hem in hun armen naar huis  . Gadadhar  zei later dat hij in die staat een onbeschrijfelijke vreugde had ervaren.

Gadadhar was zeven jaar oud  toen zijn vader stierf.  Dit voorval maakte diepe indruk op hem. Voor de eerste keer besefte de jongen dat het leven op aarde  vergankelijk is. Ongezien door anderen begon hij weg te glippen naar de mangoboomgaard of naar een van de crematieterreinen en bracht daar uren door  verdiept in zijn eigen  gedachten.

Hij ging ook zijn moeder meer helpen in het huishouden en gaf grotere aandacht aan het lezen van en luisteren naar de verhalen in de Purana’s . Hij begon belangstelling te krijgen voor de zwervende monniken en vrome pelgrims die overnachtten in Kamarpukur op hun weg naar Puri. Deze sadhoes, de bewaarders van India’s geestelijke erfenis en de levende getuigen van het ideaal van wereldverzaking en het volledig opgaan in de liefde voor God , vermaakten de kleine jongen met verhalen uit de Hindoe heldendichten , die over heiligen en profeten en die over hun eigen avonturen. Hij, van zijn kant, haalde water en brandstof voor hen en diende hen op allerlei manieren. Ondertussen keek hij aandachtig toe bij hun meditatie en eredienst. Uit Ramakrishna, zoveel geloven zoveel wegen; de waarheid is een; wijzen noemen haar met verschillende namen.

 

Mary Saaleman

Wordt vervolgd