Maart 2026

Redactioneel

Oorlog …

Al sinds mensenheugenis bepalen een paar leiders het lot van de massa. We zijn als schapen. Als het coronavirus komt en miljoenen mensen doodt, buigen we ons hoofd. Als ze bommen en raketten gooien, buigen we en rennen we naar schuilkelders. Als ze de prijzen opdrijven door goed gebouwde gebouwen, perfect functionerende olieplatforms, hoogproductieve raffinaderijen enzovoort plat te branden, zeggen we: “O mijn god! De prijzen stijgen weer!” Robert Southey’s ‘After Blenheim’ is inderdaad een goed gedicht over oorlog. “Het was een grote oorlog, zeggen ze.” Zoals de grap luidt: “Alles voor een kleine Nobelprijs.”

Sommigen zeggen dat er geen kortere of gemakkelijkere manier is om het kwaad te bestraffen. Anderen zeggen dat het kwaad niet met kwaad kan worden bestreden en dat oorlogen daarom nutteloos zijn. Weer anderen zeggen dat het grootste deel van de wereldeconomie wordt besteed aan het bouwen van enorme gebouwen, het bombarderen ervan en de wederopbouw. ​​En ondertussen zullen een paar generaals nog wat lintjes en insignes op hun borst hangen. En diezelfde leiders omhelzen elkaar hartelijk, schudden elkaar de hand, glimlachen en heffen een toast op elkaars gezondheid. Hier zal het gewone volk naar kruimels zoeken tussen het puin.

De onheilige en afschuwelijke Tweede Wereldoorlog heeft geen lessen geleerd. Na 1946 volgden er nog verschillende oorlogen en nu lijkt het wel een apocalyps. Wie weet wanneer het zal eindigen en hoe het kwaad vernietigd zal worden, als dat al ooit gebeurt.

Er is hoop. Die hoop is Ishvara, de goddelijke Heer. Het zijn niet de leiders die dit universum hebben geschapen, het was iemand anders die het schiep. Bovendien is Hij het die het beheerst. Hij hoort zelfs de voetsporen van mieren, zeggen de heiligen. Hij is de Antaryami, de Bewoner. Hij is de enige Vriend, Vader, Moeder, Hoop, alles. Dus onze gebeden tot Hem zouden de gedachten moeten veranderen van hen die denken dat zij deze wereld bezitten, zodat zij breken en over vrede spreken.

Laten we allemaal bidden dat het gezond verstand snel zal zegevieren en dat er vrede zal heersen.

Swami Sunirmalananda

__________

Sri Ramakrishna en Swami  Saradananda

Soms vroeg hij een discipel of hij wilde trouwen en geld wilde verdienen. Als hij antwoordde dat hij niet zou trouwen maar in dienst zou moeten treden om geld te verdienen, zou dat de Meester, die een groot liefhebber van vrijheid was, niet tevredenstellen. Hij zou zeggen:” Als je niet trouwt, waarom zou je dan je hele leven de slaaf van iemand zijn? Geef je hele hart aan God, en aanbidt Hem. Als je in de wereld bent geboren, zou dit je hoogste ambitie moeten zijn. Als dat niet mogelijk is, trouw dan, maar maak van de realisatie van God je hoogste doel en handhaaf jezelf altijd eerlijk.” Dat waren Sri Ramakrishna’s opvattingen. Als, daarvoor, enige discipel die hij als speciaal beschouwde, of zelfs redelijk spiritueel begenadigd, trouwde of in dienst ging om geld te verdienen, of werkte voor roem en zijn energie verspilde, zou hij het zeer ter harte nemen.
Een van zijn jonge discipelen (Swami Niranjananda ) aanvaardde een baan om zijn moeder te onderhouden. Toen Sri Ramakrishna ervan hoorde, zei hij: ” Als je dat niet voor je oude moeder had gedaan, had ik je nooit meer aangekeken.” Toen een andere discipel na zijn huwelijk naar de tuin van Cossipore kwam om Ramakrishna te zien na zijn huwelijk, huilde Sri Ramakrishna alsof hij een zoon had verloren. Hij sloeg zijn armen om de nek van de jongen en zei herhaaldelijk huilend: ” Probeer niet voor altijd in de wereld te verzinken door God te vergeten.”
Alle geschriften leren dat vooruitgang op het spirituele pad onmogelijk is zonder oprecht vertrouwen. Dit wetende, maken sommigen van ons er een punt van om in alles en iedereen te geloven. Maar Sri Ramakrishna waarschuwde ons daartegen. Ofschoon hij ons vroeg om met vertrouwen langs het spirituele pad te reizen, heeft hij ons nooit gevraagd om te stoppen met discrimineren. Men zou zijn gevoel voor goed en kwaad moeten gebruiken, zowel op het spirituele pad als in wereldse zaken—-dat, zo denken we, was zijn visie.
Eens ging een van de discipelen (Swami Yogananda ) naar een winkel en kocht een ijzeren pot. Hij deed een beroep op het religieuze gevoel van de winkelier en bekeek de pot niet nauwkeurig. Daarna ontdekte hij dat de pot lekte. Sri Ramakrishna schold hem uit en zei: ” Omdat je een toegewijde van God bent, betekent dat dan dat je een dwaas zou moeten zijn? Denk je dat een winkelier een winkel opent on religie te praktiseren? Waarom heb je de pot niet onderzocht voordat je hem kocht? Doe nooit meer zo dwaas.
Wanneer je gaat winkelen, bepaal je eerst de gebruikelijke prijs van een artikel door langs de verschillende winkels te gaan en vervolgens grondig te onderzoeken wat je wilt kopen. En vergeet niet om kleine extra’s te eisen waar toegestaan.”
Soms, worden sommige mensen, die begonnen zijn met het beoefenen van religie zo goedhartig dat hun vriendelijkheid zelf een slavernij voor hen wordt, en het zelfs van het pad van spiritualiteit afhaalt. Dat is vaak het geval bij zachtmoedige personen. Sri Ramakrishna zou zulke mensen instrueren om standvastig en vastberaden te zijn. Maar degenen die van nature dominant en hardvochtig waren, vroeg hij om zachtaardig te zijn. Swami Yogananda was van een zeer milde aard. We hebben hem nooit boos zien worden of iemand misbruiken, zelfs niet als er een reden toe was. Hoewel het tegen zijn aard en neigingen was, trouwde hij plotseling vanwege zijn tedere hart. Zijn moeder smeekte hem, en toen hij haar zag huilen, had hij niet de kracht om te weigeren. Alleen door de genade van Sri Ramakrishna werd hij gered van een leven van bittere teleurstelling en berouw.
Sri Ramakrishna waakte met grote zorg over hem en probeerde op alle mogelijke manieren zijn overmatige zachtaardigheid te genezen. Het volgende is slechts een voorbeeld dat laat zien hoe Sri Ramakrishna ons zelfs door de kleinste dingen instrueerde.

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

____________________________

Vrienden van God

Kees Boukema

Veel westerse filosofen hebben zich verdiept in het thema ‘vriendschap. Wat is het motief voor de vriendschap? Is dat het nut, het plezier of de gevoelens van vriendschap zelf? Betekent  vriendschap meer dan wederzijdse welwillendheid? Moet er gelijkheid zijn tussen vrienden (soort zoekt soort) of trekken juist tegengestelden elkaar aan? Wederzijds vertrouwen wordt beschouwd als een vereiste. Vleierij en onderwerping vormen een bedreiging voor de vriendschap. Filosoof en kerkvader Augustinus bracht vriendschap in verband met ‘transcendentie’. Ware vriendschap tussen mensen bestaat als God de vrienden bij elkaar heeft gebracht. “Vriendschap wordt pas echt, als God mensen samenbindt door zijn liefde.”, schreef hij in zijn autobiografie [Confessiones, IV, 4).

     In sommige mythen wordt ook de verhouding tussen de mens en God voorgesteld als een ‘vriendschapsrelatie’. Zo wordt in de Bijbel aartsvader Abraham vriend van God genoemd (Jacobus 2:23 en Jesaja 41:8)). Abram was de zoon van Terach, woonachtig in Ur der Chaldeeën. Toen Abram 75 jaar was had de Heer tot hem gezegd: “Trek weg uit dit land, verlaat je familie en ga naar het land dat ik je wijzen zal.”  Toen Abram was aangekomen in het land Kanaän richtte de Heer zich tot hem in een visioen en sprak: ”Ik ben de Heer, die jou heeft weggeleid uit Ur der Chaldeeën.” Hij nam Abram mee naar buiten en zei: “Kijk naar de hemel en tel de sterren, als je dat kunt. Zo zal het ook zijn met je nakomelingen.” Abram vertrouwde op de Heer en deze rekende hem dit toe als een rechtvaardige daad. Die dag sloot de Heer een verbond met Abram. Dit land, zei hij, geef ik aan jouw nakomelingen, van de rivier van Egypte tot aan de grote rivier, de Eufraat. (Genesis 12 e.v.). 

     Toen Abram 99 jaar was verscheen de Heer nogmaals aan hem en zei “Ik ben God de Ontzagwekkende. Leef in verbondenheid met mij een onberispelijk leven. Ik wil met jou een verbond aangaan en zal je heel veel nakomelingen geven.” Abram boog diep ter aarde en God sprak: “Ik doe jou deze belofte, je zult de stamvader worden van een menigte volken. Je zult voortaan niet meer Abram [man] heten, maar Abraham [volledig mens], want ik maak je de vader van vele volken. Heel Kanaän, het land waar je nu als vreemdeling woont, zal ik jou en je nakomelingen voor altijd in bezit geven en ik zal hun God zijn.” Enige tijd later stelde God Abraham op de proef. In de bereidheid van Abraham om zijn zoon Izak, de enige die hij lief had,  aan God te offeren toonde Abraham dat hij ‘ontzag’ had voor God.[Genesis 22).   

     Het boek Exodus van de joodse ‘Torah’ beschrijft dat Abrahams nakomelingen zo talrijk waren geworden dat ze door de farao van Egypte als een gevaar werden gezien. Daarom werden ze gedwongen tot slavenarbeid. Toen God hun jammerkreten hoorde dacht hij aan het verbond dat hij met Abraham en zijn nakomelingen had gesloten. Hij zag hoe zij leden en trok zich hun lot aan. Daarop maakte God zich vanuit een brandende braamstruik bekend aan Mozes, een joodse vondeling opgevoed aan het hof van de farao. God sprak tot hem: “Ik ben de God van je vader, de God van Abraham”. Daarop bedekte Mozes zijn gezicht, want hij durfde niet naar God kijken. God zei:’ Ik heb gezien hoe mijn volk er aan toe is en heb hun jammerklachten gehoord, ik weet hoe zij lijden. Daarom ben ik uit de hemel afgedaald om hen te bevrijden en te brengen naar een land dat overvloeit van melk en honing, het gebied van de Kanaänieten. Jij moet naar de farao gaan en mijn volk uit Egypte wegleiden. Ga met je broer Aäron. Ik zal bij jullie zijn. Hij zal in jouw  plaats het volk toespreken. Hij zal jouw mond zijn en jij zal zijn god zijn.’ [Exodus 24].

    Aan het eind van het boek Exodus staat, dat God met Mozes persoonlijk sprak, zoals vrienden met elkaar spreken en droeg hem op om het volk van Israël naar het ‘beloofde land’ te leiden. Mozes vroeg God om mee te gaan, als bewijs dat God hem en zijn volk goedgezind was. Daarop zei God zei tot Mozes: “Ik verzeker je, dat ik zal doen wat je vraagt, want ik ben je goedgezind en ik heb jou uitgekozen”. En Mozes zei: “Laat mij toch uw majesteit zien.” God antwoordde: “Ik zal in mijn volle luister voor je langs gaan en in jouw bijzijn de naam Heer uitroepen. […..] Gij zult mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens zal mij zien en in leven blijven. Ik zal u in een spelonk zetten en u met mijn hand bedekken totdat ik ben voorbij gegaan. Dan zal ik mijn hand wegnemen en gij zult mij van achteren zien, maar mijn aangezicht mag niet gezien worden.”

Met de ‘vriendschapsrelatie’ wordt hier het leiderschap van Mozes en  Abraham gelegitimeerd.    

     De Bhagavad Gita is onderdeel van het Indische epos de Mahabharata. Ook hier wordt de relatie tussen mens (nara) en God (Narayana) voorgesteld als een vriendschapsrelatie. Namelijk tussen Sri Krishna, een incarnatie van de god Vishnu en zijn vriend, prins Arjuna, legeraanvoerder. Arjuna is de mens op zoek naar God, voor verlossing van verdriet en wanhoop. Krishna is zijn leraar, maar ook zijn wagenmenner. De Bhagavad Gita bevat een gesprek tussen hen, dat plaatsvindt aan de vooravond van een veldslag. Het is tot Arjuna doorgedrongen, dat van hem wordt verwacht, dat hij zijn verwanten zal doden en hij weigert te strijden. Het gesprek wordt beschouwd als de basis van alle religies in India:”Al het Zijnde, alles wat bestaat, is een manifestatie van God.” [The Spiritual Heritage of India’, p. 95.]

     De Bhagavad Gita is geschreven in de vorm van een dialoog tussen Sri Krishna en zijn vriend en volgeling Arjuna. Krishna is de “Heer die verblijft in het hart van alle wezens.” Krishna is verborgen in ieders hart, maar als de sluier van onwetendheid is verwijderd, horen we de stem van Krishna, de stem van God. In de Bhaghavad Gita ligt de nadruk niet op Krishna als historisch personage, maar op zijn transcendentaal aspect, de Ziel van alle zielen. De Bhagavad Gita bevat niet een bepaald metafysisch systeem, want het is geen metafysisch traktaat, maar bevat metafysische waarheid in zijn vele aspecten, religieuze inzichten en praktijken, De Gita toont geen conflicten of tegenstrijdigheden, maar juist de harmonie tussen religies “God is oneindig en talloos zijn de aspecten en wegen die leiden tot hem.”

“Op welke wijze de mensen ook tot Mij komen, zo verwelkom ik hen.

 Welk pad zij ook volgen, dat pad is het Mijne, het leidt tenslotte tot Mij.” (IV, 11)

In hoofdstuk VII van de Bhagavad Gita verklaart Arjuna, dat het onderricht van zijn vriend Sri  Krishna omtrent het Zelf, zijn onwetendheid op dit punt heeft verdreven en zegt:  “Mijn ziel brandt van verlangen om Uw goddelijke vorm te mogen aanschouwen.  Als het mij mogelijk is, toon mij dan, O Heer, Uw Eeuwige Zelf.” Dan antwoordt Sri Krishna: ’Aanschouw mijn hemelse vormen, de Machten der Natuur en het gehele universum. Ik zal u het Goddelijke Gezichtsvermogen geven. Aanschouw de Glorie van Mijn Oppermacht. Nadat Hij aldus gesproken had toonde Sri Krishna aan Arjuna Zijn allerhoogste en goddelijke Gestalte als de Heer. (Bhagavad Gitâ, Hfdst. XI) 

In dat visioen ziet Arjuna het universum met al zijn veelvoudige gedaanten alles omsloten in Eén, zijn Opperste Heer. Overweldigd door deze angstaanjagende beelden van schepping, vernietiging en ontbinding, buigt Arjuna het hoofd en zegt:  “Wees mij genadig O Machtige en laat mij U weer zien zoals gij eerst waart.” Sri Krishna: “Ik heb mijzelf getoond als Vernietiger, die de wereld verdelgt. Al deze krijgers zullen de dood niet ontkomen. Ik heb hen reeds veroordeeld, weest gij mijn werktuig. Laat uw vrees varen en zie Mij opnieuw in de voor u zo vertrouwde vorm.”

 De Griekse wijsgeer Socrates (427 – 347 v.Chr.) filosofeerde op een heel eigen manier. Hij  werd door het ‘Orakel van Delphi’ de wijste van alle Grieken genoemd. Zijn filosofie kennen wij uit gesprekken die hij voerde en die door leerlingen zijn opgetekend. Socrates placht bij zijn onderricht eerst zijn gesprekspartner te bevragen om hem te bevrijden van misvattingen en zo ruimte te maken voor de waarheid die in hemzelf schuilt. In ‘Lysis’ vertelt Socrates over een gesprek dat hij had met een paar jongens in een sportschool in Athene. Hij had gezegd dat voor hem vriendschap het hoogste goed was, dat hij al vanaf zijn  vroegste jeugd vurig naar vrienden had verlangd en nog steeds er alles voor over had om vrienden te hebben. Socrates was dieper ingegaan op de vraag wat ‘vriendschap’ eigenlijk is. Toen het tot zijn gesprekspartners begon door te dringen dat hun kijk erop niet klopte, werd het gesprek plotseling afgebroken. De jongens werden opgehaald; ze moesten naar huis. Conclusies werden niet getrokken [Lysis, 211 a-e]. Of misschien de conclusie, dat je door discussiëren er niet achter komt wat ‘echte’ vriendschap is, maar door vriendschap te beoefenen: Onderzoek met je vriend waar het in vriendschap om draait. Daar komt nog iets bij.

   Het Griekse woord voor vriendschap “philia” heeft een ruimere betekenis dan het Nederlandse woord ‘vriendschap’. De oude Grieken gebruikten dit woord ook voor de ‘saamhorigheid’ in gemeenschappen, voor de verbinding van ‘kosmische’ elementen en voor wijsbegeerte (filosofie).  In ‘Symposion’ (c.4) zegt Socrates tot zijn jonge vriend Alcibiades: “Het zicht  van de Geest wordt scherper, naar mate de blik van de ogen aan scherpte verliest.” Zie ook ‘De Sofisten’ c. 39: “De ogen van de meeste mensen zijn te troebel om het goddelijke te kunnen aanschouwen.” Filosoferen was voor Socrates een voortdurend pogen van de mens om de bedrieglijke schijn van de zintuiglijke waarneming te overstijgen tot waar de Geest het Ware, Goddelijke (“daimonion”) in de wereld kan aanschouwen (Bruno Snell, Platon’Mit den Augen des Geistes’, S. 2i4.).

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

_________________

Dforismen over de nacht

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

1. In de donkere nacht van mijn ziel, niet zoals Sisyphus, maar in de onbewuste onverzettelijkheid van blind geloof, werd de schuld die ik droeg – het eeuwige conflict tussen lichaam en ziel dat Kazantzakis voor ogen heeft – een ondraaglijke last.

2. Hoe kunnen geest en lichaam niet met elkaar in conflict komen als geest en lichaam niets meer zijn dan een symptoom van een geest die gespleten is door de meest intense onwetendheid van haat?

3. Waarom jaag ik onbewust schuldgevoel na om mezelf te straffen voor het schuldgevoel dat in mij is ontstaan ​​door me verlaten te voelen en ook anderen te verlaten? Of is het uit de meest ijdele trots om mezelf te presenteren als een vermeend offer?

4. In de donkere nacht van mijn ziel was ik zelfingenomen verdriet, toen melancholie uit de poriën van mijn huid tevoorschijn kwam, die door een leven zo versteend door gevechten bevroren waren. Toen stierf ik.

5. Er stierf iets in mij, hoewel ik niet weet wat het is. Het leek me troebel en ondoorzichtig. Toen viel ik als een gebogen embryo, wanhopig op zoek naar steun te midden van de afgrond van oeroude pijn. Toen leerde ik de ijzige cirkel van de hel kennen.

6. Maar ooit hoorde ik een lama zingen dat, als de vlammen die het bos verteren zich al hebben verspreid, men niet moet vergeten dat geen vuur de onverbiddelijke stroom van vergankelijkheid kan weerstaan.

7. Ik stierf, omdat de dood in het leven moet sterven, en de doden hun doden moeten begraven. In de littekens van mijn verscheurde wezen werd het oprechte verlangen geboren om te leren, misschien voor het eerst, anderen meer waardige en zachte aandacht te geven.

8. Ik weet niet of ik ooit nog donkere nachten van de ziel zal meemaken. Maar ik weet dat deze laatste, zoals het is gelopen, zich nooit meer zal herhalen. Als anderen komen, kan ik misschien op mijn voeten landen, wat alles is waar men naar streeft, en hen als meesters vereren, want waardig sterven, net zoals men ernaar streeft te leven – ook al is het zo’n lange kunst voor zo’n kort leven – is in mijn ogen een mogelijke zin van het bestaan ​​geworden.

9. Vanaf nu laat mijn zoektocht naar de waarheid de as van zekerheden achter zich en overweegt het zuiverste geloof van de mysticus, die geen deelneemt aan overtuigingen. De waarheid die lacht is hoogmoediger, en de aandachtige stilte, de meest intieme uitdrukking van eerbiedige verbondenheid met het mysterie.

10. Ik heb de banieren van de oorlog die mij zo wreed van binnenuit teistert nog niet gestreken. Maar ik voel iets meer vrede, en ik kan al de sterrennacht beschouwen die Vincent van Gogh in blauw en grijs schilderde, “kijkend naar de zomerdagen buiten, met ogen die de duisternis van mijn ziel kennen.”

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________

Emotionele Triggers

[Happinez magazine]

Contributie: Francis van Schaik

Shenpa is een term uit het Tibetaans boeddhisme waarmee de rusteloze energie van onze impulsen wordt bedoeld. Volgens Pema Chödrön kunnen we onszelf leren om niet door onze impulsieve reacties te worden meegesleept. De volgende oefening helpt daarbij.

Waarom emotionele triggers zo’n grote invloed hebben

We kennen het allemaal: één opmerking, blik of situatie en ineens reageer je feller dan je zou willen. Achteraf denk je misschien: waarom raakte me dit zo? Emotionele triggers lijken vaak automatisch en oncontroleerbaar, maar volgens het Tibetaans boeddhisme zit er juist ruimte tussen prikkel en reactie. Die ruimte leren herkennen en benutten, dát is waar deze oefening over gaat.

Wat is shenpa?

In het Tibetaans boeddhisme wordt de term shenpa gebruikt voor de rusteloze, plakkerige energie die ontstaat wanneer we worden geraakt door een emotie en daar direct in meegaan. Auteur en boeddhistisch leraar Pema Chödrön beschrijft shenpa als het moment waarop we inhaken: we worden meegezogen door irritatie, woede, schaamte of verdriet en reageren automatisch. Het goede nieuws: shenpa is geen fout, maar een signaal. En je kunt leren om er anders mee om te gaan. Dat doe je zo:

Een oefening om emotionele triggers te doorbreken

1. Herken het moment van ‘inhaken’

De eerste stap is bewustwording. Probeer te merken wanneer je emotioneel wordt geraakt en automatisch reageert. Dat kan iets kleins zijn: iemand snijdt je af in het verkeer, een collega maakt een opmerking, je partner zegt iets op een verkeerde toon. Het moment waarop je merkt: nu haak ik in, is cruciaal. Niet om jezelf te veroordelen, maar om simpelweg te herkennen: dit is shenpa.

2. Onderbreek je automatische reactie

In plaats van de impuls te volgen, pauzeer je bewust:

haal drie langzame, diepe ademhalingen

blijf met je aandacht bij de sensatie van de emotie

Pema Chödrön nodigt uit om nieuwsgierig te worden: Hoe voelt deze emotie in mijn lichaam? Is het warm, strak, onrustig? Welke gedachten horen erbij? Je hoeft niets op te lossen of te veranderen. Alleen aanwezig blijven bij de energie, zonder oordeel. Dat kan ongemakkelijk zijn, zeker in het begin. Blijf daarom zo lang als het draaglijk is.

3. Ontspan en ga verder met je dag

Laat de oefening daarna weer los en ga verder met wat je aan het doen was. Het doel is niet om emoties weg te drukken, maar ook niet om erin te blijven hangen. Begin met oefenen bij kleine, alledaagse triggers: in het verkeer, op je werk, thuis. Het dagelijks leven biedt eindeloos oefenmateriaal. Door klein te beginnen, ontwikkel je veerkracht die je ook helpt bij grotere emotionele uitdagingen.

Emotionele vrijheid begint met aandacht

Omgaan met emotionele triggers betekent niet dat je nooit meer boos, verdrietig of geïrriteerd zult zijn. Het betekent dat je leert niet automatisch te reageren, maar bewuster te kiezen. Elke keer dat je shenpa herkent en er even bij blijft, train je je vermogen om ruimte te creëren. Ruimte voor mildheid, helderheid en uiteindelijk meer innerlijke rust. Zie deze oefening niet als iets wat ‘goed’ of ‘perfect’ moet lukken, maar als een zachte uitnodiging om jezelf beter te leren kennen — precies op de momenten waarop het er echt toe doet.

 Waarom we emoties liever vermijden

Veel van ons hebben geleerd om ongemak zo snel mogelijk te verdoven. We grijpen naar onze telefoon, zetten de tv aan, eten iets zoets of houden onszelf bezig om maar niet te hoeven voelen wat er speelt.

Happinez

Francis van Schaik is een coach van jongeren en ook een student van menselijke relaties met de natuur, de wereld en de Waarheid. Ze levert regelmatig bijdragen aan ons online magazine. Francis is de bijdragende redacteur van deze pagina: Ik Ben.. – Home (kindercoaching-ikben.nl

March 2026

Editorial

War Continues….

Since time immemorial, a few leaders have decided the fate of the masses. We are like sheep. If corona virus comes and kills millions, we bow our heads down. If they throw bombs and missiles, we bow down and run seeking shelters. If they cause the prices to go up by burning well-built buildings, perfectly functioning oil-rigs, highly-productive refineries and so on, we say, “Oh my god! Prices go up once again!” We are sheep. Robert Southey’s “After Blenheim” is indeed a good poem about war. “It was a great war, they say.” As the joke goes, “All for a little Nobel Prize.” They tried all systems possible: even so-called Democracy, voting etc. Rule by the People is not possible.

This world is a mixture of good and evil. However, in this social media age, even quiet good people cannot escape the effects of evil, as negative news keeps on bombarding media .

There is no shorter or easier way to punish evil, say some people. Some others say that evil cannot be removed by evil and so wars are useless. Yet others say that most of the world’s economy is spent on constructing huge buildings, bombing them, and reconstructing them. And in the process, a few generals will hang a few more tape pieces and badges on their chests. And the same leaders warmly embrace one another, shake hands, smile and have a toast for each other’s health. Here, the masses will be searching for crumbs amid rubble. And pay double for items of basic survival.

The unholy and horrific World War II did not teach lessons. After 1946, there were several other wars and now it’s like apocalypse  is happening.  Who knows when it shall end and how evil shall be destroyed, if at all.

There is hope. The hope is Ishvara, the divine Lord. It’s not that the leaders made this universe, it was somebody else who made it. Further, it is He who controls it. He listens to the footprints of even ants, say the saints. He is the antaryami, the Indweller. He is the only Friend, Father, Mother, Hope, everything. So our prayers to Him should change the minds of those who think they own this world to break and speak of peace.

Let’s all pray that good sense prevails soon and there shall be peace.

Swami Sunirmalananda

_______________________

One day Holy Mother was meditating and someone loudly called her. Her meditation broke and she cried out. When he heard this, Sri Ramakrishna rushed to the nahabat. Gradually Mother became calm. Sri Ramakrishna said to others: “During meditation, one should neither call nor make noise near the person.”

_________________________

Emotional Triggers and us…

Contributed by : Francis van Schaik

Shenpa is a term from Tibetan Buddhism that refers to the restless energy of our impulses. According to Pema Chödrön, we can learn not to be swept away by our impulsive reactions. The following exercise helps with this.

Why emotional triggers have such a strong impact
We all know it: one comment, look, or situation, and suddenly you react more strongly than you’d like. Afterwards, you might think: why did this affect me so much? Emotional triggers often seem automatic and uncontrollable, but according to Tibetan Buddhism, there’s actually a space between stimulus and reaction. Learning to recognize and utilize that space is what this exercise is about.
What is shenpa?
In Tibetan Buddhism, the term shenpa refers to the restless, sticky energy that arises when we are touched by an emotion and immediately go along with it. Author and Buddhist teacher Pema Chödrön describes shenpa as the moment we latch on: we’re drawn in by irritation, anger, shame, or sadness and react automatically. The good news: shenpa isn’t a mistake, but a signal. And you can learn to deal with it differently. Here’s how:

An exercise to break through emotional triggers
1. Recognize the moment of “hookup”
The first step is awareness. Try to notice when you’re emotionally triggered and react automatically. It could be something small: someone cuts you off in traffic, a colleague makes a comment, your partner says something in the wrong tone. The moment you notice: now I’m hooking up is crucial. Not to judge yourself, but simply to recognize: this is shenpa.

2. Interrupt your automatic reaction
Instead of following the impulse, consciously pause:
Take three slow, deep breaths
Stay focused on the sensation of the emotion
Pema Chödrön invites you to become curious: How does this emotion feel in my body? Is it warm, tight, restless? What thoughts accompany it? You don’t have to resolve or change anything. Just stay present with the energy, without judgment. This can be uncomfortable, especially at first. So stay as long as it’s bearable.

3. Relax and continue with your day
Then let go of the exercise and continue with what you were doing. The goal isn’t to suppress emotions, but neither is it to dwell on them. Start practicing with small, everyday triggers: in traffic, at work, at home. Daily life offers endless practice material. By starting small, you develop resilience that will also help you with larger emotional challenges.

Emotional freedom starts with mindfulness
Dealing with emotional triggers doesn’t mean you’ll never be angry, sad, or irritated again. It means learning not to react automatically, but to choose more consciously. Each time you recognize and stay with shenpa for a moment, you train your ability to create space. Space for gentleness, clarity, and ultimately, more inner peace. Don’t see this exercise as something that has to be “good” or “perfect,” but as a gentle invitation to get to know yourself better—precisely at the moments when it really matters.

Why we prefer to avoid emotions
Many of us have learned to numb discomfort as quickly as possible. We grab our phone, turn on the TV, eat something sweet or keep ourselves busy just to avoid feeling what is going on.

[Source: Happinez]

Francis van Schaik is a coach of young people and also a student of human relationships with nature, the world and Truth. She regularly contributes to our online magazine. Francis is the regular contributor of articles in this page.

____________________

One day Swami Girijananda tried to argue with Mother by quoting Sri Shankaracharya, who had said: “Liberation is not possible without the knowledge of  Brahman.” Mother told Girijananda: “My son, you have read much. You will go in a roundabout way. The Master said that one would be liberated by dying in Varanasi.” Lateron, the swami found that Mother’s statement was supported by Jabala Upanishad.

___________________

Friends of God

Kees Boukema

Many Western philosophers have explored the theme of friendship. What is the motive for friendship? Is it the utility, the pleasure, or the feelings of friendship itself? Does friendship mean more than mutual goodwill? Should there be similarity between friends (birds of a feather flock together) or do opposites attract? Mutual trust is considered a requirement. Flattery and submission pose a threat to friendship. Philosopher and Church Father Augustine associated friendship with “transcendence.” True friendship between people exists when God has brought the friends together. “Friendship only becomes true when God unites people through his love,” he wrote in his autobiography [Confessions, IV, 4].

Some myths also portray the relationship between humanity and God as a “friendship.” For example, in the Bible, the patriarch Abraham is called a friend of God (James 2:23 and Isaiah 41:8). Abram was the son of Terah, who lived in Ur of the Chaldees. When Abram was 75 years old, the Lord had said to him, “Get out of this land, leave your family, and go to the land I will show you.” When Abram arrived in the land of Canaan, the Lord spoke to him in a vision and said, “I am the Lord who brought you out of Ur of the Chaldees.” He took Abram outside and said, “Look toward heaven and count the stars, if you are able, so that your descendants may be counted.” Abram trusted the Lord, and He credited this to him as righteousness. That day the Lord made a covenant with Abram: “I give to your descendants this land,” he said, “from the River of Egypt to the great river, the Euphrates.” (Genesis 12 ff.).

When Abram was 99 years old, the Lord appeared to him again and said, “I am God Almighty. Walk in my covenant with me and live blamelessly. I will establish a covenant with you and multiply your descendants.” Abram bowed to the ground, and God said, “This is my covenant with you: you will be the father of many nations. Your name will no longer be Abram (a man), but Abraham (a fully human being), for I have made you the father of many nations. I will give all the land of Canaan, the land where you are now a foreigner, to you and your descendants forever, and I will be their God.” Some time later, God tested Abraham. In Abraham’s willingness to sacrifice his son Isaac, the only one he loved, to God, Abraham demonstrated that he had “fear” for God. (Genesis 22)

The Book of Exodus of the Jewish Torah describes how Abraham’s descendants had become so numerous that they were considered a threat by the Pharaoh of Egypt. Therefore, they were forced into slavery. When God heard their cries, he remembered the covenant he had made with Abraham and his descendants. He saw their suffering and felt compassion for them. Then, from a burning bush, God revealed himself to Moses, a Jewish boy raised in Pharaoh’s court. God said to him, “I am the God of your father, the God of Abraham.” Then Moses covered his face, for he was afraid to look at God. God said, “I have seen the plight of my people and heard their cry; I know their suffering. So I have come down from heaven to rescue them and bring them to a land flowing with milk and honey, the land of the Canaanites. You are to go to Pharaoh and bring my people out of Egypt. Take your brother Aaron with you. I will be with you. He will speak to the people in your place. He will be your mouthpiece, and you will be his god.” [Exodus 24]

At the end of the book of Exodus, it says that God spoke personally with Moses, as friends speak with each other, and instructed him to lead the people of Israel to the “promised land.” Moses asked God to accompany him as proof that God was well-disposed toward him and his people. God then said to Moses, “Truly I tell you, I will do whatever you ask, because I have been pleased with you and have chosen you.” And Moses said, “Please show me your glory.” God replied, “I will pass before you in all my glory and proclaim the name of the Lord before you. […] You will not be able to see my face, for no one will see me and live. I will put you in a cave and cover you with my hand until I have passed by. Then I will remove my hand, and you will see my back, but my face will not be seen.” The “friendship” here legitimizes the leadership of Moses and Abraham.

The Bhagavad Gita is part of the Indian epic Mahabharata. Here, too, the relationship between man (nara) and God (Narayana) is presented as a friendship. Specifically, between Sri Krishna, an incarnation of the god Vishnu, and his friend, Prince Arjuna, a military leader. Arjuna represents humanity seeking God for deliverance from sorrow and despair.

Krishna is his teacher, but also his charioteer. The Bhagavad Gita contains a conversation between them on the eve of a battle. Arjuna has realized that he is expected to kill his kin, and he refuses to fight. This conversation is considered the foundation of all religions in India: “All Being, all that exists, is a manifestation of God.” [The Spiritual Heritage of India, p. 95.]

The Bhagavad Gita is written in the form of a dialogue between Sri Krishna and his friend and follower Arjuna. Krishna is the “Lord who resides in the heart of all beings.” Krishna is hidden in everyone’s heart, but when the veil of ignorance is removed, we hear Krishna’s voice, the voice of God. In the Bhagavad Gita, the emphasis is not on Krishna as a historical figure, but on his transcendental aspect, the Soul of all souls. The Bhagavad Gita does not contain a specific metaphysical system, for it is not a metaphysical treatise, but rather contains metaphysical truth in its many aspects, religious insights, and practices. The Gita shows no conflicts or contradictions, but rather the harmony between religions. “God is infinite, and numberless are the aspects and paths leading to Him.”

“By whatever means people come to Me, so do I welcome them. Whatever path they follow, that path is Mine; it ultimately leads to Me.” (IV, 11)

In Chapter VII of the Bhagavad Gita, Arjuna declares that his friend Sri Krishna’s teachings about the Self have dispelled his ignorance on this point and says: “My soul burns with longing to see Your divine form. If it is possible for me, show me, O Lord, Your Eternal Self.” Sri Krishna then replies: “Behold my heavenly forms, the Powers of Nature, and the entire universe. I will grant you Divine Vision.” Behold the Glory of My Supremacy. After speaking thus, Sri Krishna showed Arjuna His supreme and divine Form as the Lord. (Bhagavad Gita, Ch. XI)

In that vision, Arjuna sees the universe with all its manifold forms, all encompassed in One, his Supreme Lord. Overwhelmed by these terrifying images of creation, destruction, and dissolution, Arjuna bows his head and says: “Have mercy on me, O Mighty One, and let me see You again as You were before.” Sri Krishna: “I have shown Myself as the Destroyer, who annihilates the world. All these warriors will not escape death. I have already condemned them; be you My instrument. Abandon your fear and see Me again in the form so familiar to you.”

The Greek philosopher Socrates (427–347 BCE) philosophized in a very unique way. He was called the wisest of all the Greeks by the ‘Oracle of Delphi’. We know his philosophy from conversations he had and that were recorded by his students. When teaching, Socrates would first question his conversation partner in order to free him from misconceptions and thus make room for the truth that lies within himself. In ‘Lysis’ Socrates tells about a conversation he had with some boys at a sports school in Athens. He had said that for him friendship was the highest good, that he had ardently longed for friends from his earliest youth and that he would still do anything to have friends. Socrates had delved deeper into the question of what ‘friendship’ actually is. When it began to dawn on his conversation partners that their view on it was incorrect, the conversation was suddenly broken off. The boys were picked up; they had to go home. No conclusions were drawn [Lysis, 211 a-e]. Or perhaps the conclusion is that you don’t discover what “true” friendship is by arguing, but by practicing friendship: Explore with your friend what friendship is all about. There’s something else to it.

The Greek word for friendship, “philia,” has a broader meaning than the Dutch word “friendship.” The ancient Greeks also used this word for “solidarity” in communities, for the connection of “cosmic” elements, and for philosophy. In “Symposion” (c. 4), Socrates says to his young friend Alcibiades: “The sight of the mind becomes sharper as the sight of the eyes becomes less sharp.” See also “The Sophists,” c. 39: “The eyes of most people are too dim to behold the divine.” For Socrates, philosophizing was a continuous attempt by man to transcend the deceptive appearance of sense perception to the point where the Spirit can behold the True, Divine (“daimonion”) in the world (Bruno Snell, Platon’Mit den Augen des Geistes’, S. 2i4.).

__________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

_____________________

Aphorisms about the Night

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

1. In the dark night of my soul, not like Sisyphus, but in the unconscious intransigence of blind faith, the guilt I carried – the eternal conflict that Kazantzakis envisions between body and soul – became an unbearable burden.

2. How can spirit and flesh not conflict if spirit and flesh are nothing more than the symptom of a mind split by the most intense ignorance of hatred?

3. Why do I pursue, unknowingly, guilt to punish myself for the guilt generated within me by feeling abandoned and abandoning others as well? Or is it out of the vainest pride of boasting of myself as a supposed sacrificial victim?

4. In the dark night of my soul, I was self-absorbed sadness, when melancholy transpired from the pores of my skin, which a life so petrified by battles had frozen. Then I died.

5. Something died within me, though I don’t know what it is. It seemed murky and opaque to me. That’s when I fell like a bent-over embryo, desperate for support amidst the abyss of primordial pain. I then came to know the icy circle of hell.

6. But, once, I heard a lama chant that, if the flames that burn the forest have already spread, one should not forget that no fire can withstand the inexorable torrents of impermanence.

7. I died, because death in life must die, and the dead must bury their dead. In the scars of my lacerated being was born the sincere desire to learn, perhaps for the first time, to offer others more dignified and gentle attention.

8. I don’t know if I will be free from more dark nights of the soul. But I know that this last one, as it happened, will never be repeated. If others come, perhaps I may land on my feet, which is all one aspires to, and revere them as masters, for to die with dignity, just as one aspires to live – even if it is such a long art for such a brief life – has become, in my view, a possible meaning for existence.

9. From now on, my search for truth abandons the ashes of certainties and contemplates the purest faith of the mystic, who does not participate in convictions. The truth that laughs is more haughty, and the attentive silence, the most intimate expression of reverent communion with the mystery.

10. I have not yet lowered the banners of the war that so brutally assails me from within. But I feel a little more peace, and I can already contemplate the starry night that Vincent Van Gogh painted in blue and gray, “looking at the summer days outside, with eyes that know the darkness of my soul.”

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

____________

“Pray to God with tears in your eyes whenever you want illumination or find yourself faced with any doubt or difficulty. The Lord will remove all your impurities, assuage your mental anguish, and give you enlightenment.”

Mother Sri Sarada Devi

___________________

Sri Ramakrishna and Swami Saradananda

Sometimes Sri Ramakrishna would ask a disciple if he wanted to marry and earn money. If the disciple replied that he wouldn’t marry but would have to enter the service to earn money, that would not satisfy the Master, who was a great lover of freedom. He would say, “If you don’t marry, why should you be someone’s slave all your life? Give your whole heart to God and worship Him. If you are born into the world, this should be your highest ambition. If that is not possible, then marry, but make the realization of God your highest goal and always maintain yourself honestly.” These were Sri Ramakrishna’s views. If, before that, any disciple whom he considered special, or even reasonably spiritually gifted, married or entered the service to earn money, or worked for fame and wasted his energy, he would take it very seriously.
One of his young disciples (Swami Niranjananda) took a job to support his mother. When Sri Ramakrishna heard of this, he said, “If you hadn’t done that for your old mother, I would never have looked at you again.” When another disciple came to the garden at Cossipore to see Ramakrishna after his marriage, Sri Ramakrishna wept as if he had lost a son. He threw his arms around the boy’s neck and wept repeatedly, “Don’t try to sink into the world forever by forgetting God.”
All scriptures teach that progress on the spiritual path is impossible without sincere faith. Knowing this, some of us make it a point to believe in everything and everyone. But Sri Ramakrishna warned us against this. Although he asked us to journey along the spiritual path with faith, he never asked us to stop discriminating. One should use one’s sense of right and wrong, both on the spiritual path and in worldly affairs—that, we think, was his view. Once, one of his disciples (Swami Yogananda) went to a shop and bought an iron pot. He appealed to the shopkeeper’s religious sensibility and didn’t examine the pot carefully. He then discovered it was leaking. Sri Ramakrishna scolded him, saying, “Because you are a devotee of God, does that mean you should be a fool? Do you think a shopkeeper opens a shop just to practice religion? Why didn’t you examine the pot before buying it? Don’t be such a fool again.

When you go shopping, first determine the going price of an item by visiting various shops, and then thoroughly investigate what you want to buy. And don’t forget to demand small extras where permissible.”
Sometimes, some people who have begun to practice religion become so kindhearted that their kindness itself becomes a slavery for them, even leading them astray from the path of spirituality. This is often the case with gentle people. Sri Ramakrishna would instruct such people to be steadfast and resolute. But those who were naturally domineering and harsh, he asked to be gentle. Swami Yogananda was of a very gentle nature. We never saw him get angry or abuse anyone, even when there was a reason. Although it was against his nature and inclinations, he suddenly married because of his tender heart. His mother begged him, and when he saw her crying, he didn’t have the strength to refuse. Only by Sri Ramakrishna’s grace was he saved from a life of bitter disappointment and remorse.
Sri Ramakrishna watched over him with great care and tried in every possible way to cure his excessive gentleness. The following is just one example of how Sri Ramakrishna instructed us even in the smallest things.

_________

Mary Saaleman is a devotee of Sri Ramakrishna since decades. She is a student of  Vedanta and is regularly studying Ramakrishna-Vedanta literature.

_____________________

The heart is the greatest river of your life, the head is the bridge over the river. Always s follow the heart.

 Swami Vivekananda.

____________

India and Dharma

[Prabuddha Bharata 1920]

INDIA is One—from the spiritual viewpoint. This is evidenced in our literature and religious beliefs, and the background is the vision of Brahman, the triumph of the soul over the consciousness of the body. This is the land of spiritual ideas. At bottom we are one from Ceylon to the Himalayas, because our ideas, though innumerable and most marvelously complex, are one, bearing relation to the vision of the Divine. Never have there been greater men than the Rishis; never have there been more comprehensive thought-systems than those of the Vedanta. Our epics, the Ramayana and Mahabharata, are charged with most inspiring narratives of heroes and of sages. They embody the very highest ethical and spiritual outlook and they give us the history of the Indian ideas and of Indian greatness. Where shall one find more inspiring scriptures than those of the Vedas and the Upanishads? And where in the history of human thought are there elsewhere such divine utterances of soul as the Bhagavad Gita and the Nirvana Shatka!

Here, in our motherland, the human mind has thought out the most inclusive ideas, going beyond the very foundations of logic into the depths of the spiritual consciousness. Here, in our motherland, the human soul has struck the highest note of truth concerning the Nature of the individual. Here, in this land, the grand exclamations of the soul, which has attained the divine Consciousness, say, ‘‘Aham Brahmasmi!’’ and ‘’Tat ‘vam asi!’ Behold the long list of the Avataras: Rama! Krishna! Buddha! Shankara ! Chaitanya ! Guru Nanak! Behold the retinue of philosophers, Kapila, Gautama, Kanada, Jaimini, Ramanujacharya, Madvhacharya, Vallabhacharya and the philosophers of Nalanda and Nadia universities!

Aye, India is One. For from North to South and from East to West this is the basis of Hinduism. It is Hinduism. From Kashmir and Nepal to Rameswar and Bombay and from Kailash to Ceylon, India is One in its culture, in its faith, in its spiritual outlook. ‘True India is not an India of provinces, but of culture. It is a Nation.

Swami Raghavananda

A Sadhu told Nag Mahashay, “However strong might be your faith, and however intense be your love for God unless you practice Sadhana and meditate on Him, after being properly initiated by the Guru, you cannot have God-vision.” Hearing this, Nagmahashaya became very eager to get initiation. A great spiritual discomfort came over him. Occasionally, many Sadhus and devotees used to come and live on the banks of the Ganges. Expecting that some great man amongst them might take pity on him and initiate him, Nagmahashaya would sit on the bank of the river till late at night. Many a day passed in that way. Once, while he was taking his bath in the Ganges, he saw a boat coming there. When the boat landed, he saw that the passenger in the boat was none other than his own family Guru, Kailash Chandra Bhattacharya. Nagmahashaya finished his bath in haste. After proper greetings, he asked about his unexpected arrival in Calcutta. Kailash Chandra replied that he had come there to initiate him, for he had received such a commandment from the Mother. Was it that his sincere prayers had reached the eyes of the All-Merciful Mother of the universe? He led him to his residence in Calcutta. Nag Mahashay’s father, Dindayal, saw the family Guru and was beside himself with joy, for it was his earnest desire that his son should be initiated by the Kulaguru. The next day was an auspicious one. Nagmahashaya and his wife were initiated in Sakti Mantram.

After initiation Nagmahashaya earnestly began to practice Sadhana. Many nights he passed in meditation and Japam. On the new-moon day, he would go without food and pass the night in meditation on the bank of the Ganges. In his meditation he sometimes lost his consciousness. One day he was deeply absorbed in concentration; the flow-tide came high and carried him away. He had to come back to the shore swimming, after had recovered his senses. Thus he passed most of his time in prayer and meditation.

Februari 2026

Editorial

Teachings and Us…

Since time immemorial, illumined masters have taught us numerous important things. They have left hundreds of important instructions. It is up to us what to choose, what not to. Though everyone follows instructions and struggles to attain illumination, some of us generally select such teachings that are favorable to our ways of thinking. We don’t even consider the rest. Suppose the Master says, “money is clay, clay is money”, we quietly avoid this and, similar, uncomfortable teachings. And suppose he teaches us to avoid hoarding, to renounce desire for wealth, etc, we silently avoid such teachings. However, we choose such “broad” teachings as “sarva dharma samabhava”, because that does not affect us personally in any way. Rather, we can have a piece of cake and enjoy some picnic party. This is our religiosity. Many of us carefully avoid difficult teachings of our scriptures, where we should perform some duties, but remember that we should prepare a special dish on some festival. After all this, we blame God: that He is unjust, that we are not happy, that we are not progressing in life, that we are not affluent, and so on.

Dharma is not just about our rights, dharma is about our duties too. After ages of experiment, experience and thinking, Hindu rishis classified human life into four stages or four ashramas. From birth to around 25 years, the student had to study and practice his spiritual disciplines. It was complete dedication to knowledge: day and night given to mastering some subjects and not just copying from different books, producing a thesis and getting a PhD. It was complete study. The next part was the most difficult part, the householder’s life. At this stage, the responsibilities became numerous and the householder had to support the other three ashramas, contribute to society by teaching what he or she has learnt and attained, and also produce original works.. After retiring from active life, the family used to become sort of recluses. They now handed over responsibilities to their children and concentrated on higher life, preparing for the great passage. Some would also take to the last state, the renunciant state, giving up everything and contemplating on the Atman or God. The entire system was so wonderful, so practical and so perfect that thousands and thousands of souls benefited from this and lived exalted lives. One thing was certain: all these ashramas had their respective duties to perform. They were not to wile away their time but work hard. What was the goal of everyone of these ashramas? “Know Yourself”.

Nothing is earned by sleeping on a bed of rose petals. Further, whatever is inherited is quickly spent by lazy life. We should work hard to earn. And in spiritual life, as our great masters teach us, if we do even a little effort, the results are great. ‘swalpam api asya dharmasya, trâyate mahato bhayât.’ [Gita, 2.40] . For our health, peace and happiness, we should work, be up and doing. This is what our spiritual masters teach us.

Swami Sunirmalananda

On Leading a Spiritual life as householders…

A devotee to Swami Shivananda (Mahapurush Maharaj): ‘I married some time ago. I had to in order to please my parents who were insistent and cried, though I myself did not want at all.’

Swami Shivananda: What of that? Birth, marriage and death – over these three events human beings have no control. Marriage is a matter of divine dispensation.  There is no reason why you should be attached, even if married. Very well. You attend to your duties and perform your spiritual practices to the best of your ability, and let your wife do the same. She too has a purpose in life. This is not for enjoyment. Just are you are created by God, so is she. You are a part of God, and she is a part of the Mother of the Universe. Teach her the kind of life you are living. She too will take the name of the Lord, pursue spiritual studies and devotions, attend to the duties of the world and serve the elders. Train her along these lines. That is what you should do. …. Above everything else, do not forget the ideal of life. Life is short and impermanent. It is not for enjoyment. Bear this in mind. Now go to the mandir for a little while. Salute Sri Ramakrishna, meditate on him and pray to Him fervently. He will certainly give you peace.

[from: For Seekers of God]

___________________________________

The microcosm and the macrocosm are built on exactly the same plan, and in the microcosm we know only one part, the middle part. We know neither the sub-conscious, nor the super-conscious. We know the conscious only. If a man stands up and says, “I am a sinner”, he makes an untrue statement because he does not know himself. He is the most ignorant of men; of himself he knows only one part, because his knowledge covers only a part of the ground he is on. So with this universe, it is possible to know only a part of it with the reason, not the whole of it; for the sub-conscious, the conscious and the super-conscious, the individual Mahat and the universal Mahat, and all the subsequent modifications, constitute the universe.

Swami Vivekananda

_______________________

Emotional Triggers and us…

Contributed by : Francis van Schaik

Shenpa is a term from Tibetan Buddhism that refers to the restless energy of our impulses. According to Pema Chödrön, we can learn not to be swept away by our impulsive reactions. The following exercise helps with this.

Why emotional triggers have such a strong impact
We all know it: one comment, look, or situation, and suddenly you react more strongly than you’d like. Afterwards, you might think: why did this affect me so much? Emotional triggers often seem automatic and uncontrollable, but according to Tibetan Buddhism, there’s actually a space between stimulus and reaction. Learning to recognize and utilize that space is what this exercise is about.
What is shenpa?
In Tibetan Buddhism, the term shenpa refers to the restless, sticky energy that arises when we are touched by an emotion and immediately go along with it. Author and Buddhist teacher Pema Chödrön describes shenpa as the moment we latch on: we’re drawn in by irritation, anger, shame, or sadness and react automatically. The good news: shenpa isn’t a mistake, but a signal. And you can learn to deal with it differently. Here’s how:

An exercise to break through emotional triggers
1. Recognize the moment of “hookup”
The first step is awareness. Try to notice when you’re emotionally triggered and react automatically. It could be something small: someone cuts you off in traffic, a colleague makes a comment, your partner says something in the wrong tone. The moment you notice: now I’m hooking up is crucial. Not to judge yourself, but simply to recognize: this is shenpa.

2. Interrupt your automatic reaction
Instead of following the impulse, consciously pause:
Take three slow, deep breaths
Stay focused on the sensation of the emotion
Pema Chödrön invites you to become curious: How does this emotion feel in my body? Is it warm, tight, restless? What thoughts accompany it? You don’t have to resolve or change anything. Just stay present with the energy, without judgment. This can be uncomfortable, especially at first. So stay as long as it’s bearable.

3. Relax and continue with your day
Then let go of the exercise and continue with what you were doing. The goal isn’t to suppress emotions, but neither is it to dwell on them. Start practicing with small, everyday triggers: in traffic, at work, at home. Daily life offers endless practice material. By starting small, you develop resilience that will also help you with larger emotional challenges.

Emotional freedom starts with mindfulness
Dealing with emotional triggers doesn’t mean you’ll never be angry, sad, or irritated again. It means learning not to react automatically, but to choose more consciously. Each time you recognize and stay with shenpa for a moment, you train your ability to create space. Space for gentleness, clarity, and ultimately, more inner peace. Don’t see this exercise as something that has to be “good” or “perfect,” but as a gentle invitation to get to know yourself better—precisely at the moments when it really matters.

Why we prefer to avoid emotions
Many of us have learned to numb discomfort as quickly as possible. We grab our phone, turn on the TV, eat something sweet or keep ourselves busy just to avoid feeling what is going on.

[Source: Happinez]

Francis van Schaik is a coach of young people and also a student of human relationships with nature, the world and Truth. She regularly contributes to our online magazine. Francis is the regular contributor of articles in this page.

____________________

The Teachings of Acharya S.N. Goenka

Kees Boukema

Where there is darkness, there is a need for light. Now that the world is ravaged by violent conflict, war, and bloodshed, peace and harmony are desperately needed. This is a tremendous challenge for world leaders and for spiritual leaders. Let us rise to this challenge.

Religions have an inner essence and diverse manifestations, such as rituals, worship services, expressions of faith and dogmas. This external appearance varies from religion to religion, but the essence lies in the realm of morality and charity, and this is universal: developing a disciplined and pure mind full of love, compassion, goodwill, and tolerance. Spiritual leaders should emphasize what they have in common, and believers should put this into practice. If we were to focus on the essence of religions and be more tolerant of their external appearance, the risk of conflict would be significantly reduced.
These words were spoken on August 31, 2000 at the United Nations headquarters in New York at the opening of the Millennium World Peace Summit of Religious and Spiritual Leaders. [See YouTube www.dhamma.org/nl]. The audience responded with applause and cheers. The speaker, Acharya Satya Narayan Goenka, a meditation teacher in India, continued:
“Every individual should have freedom of religion. Believers must be careful not to neglect the essence and ensure that their own religious practices do not disrupt those of others. One should not condemn or denigrate differing beliefs. The Buddha was often approached by people with differing beliefs. He would say: ‘Let us put aside our differences, let us focus on what we agree on, and let us put it into practice.’”
“I come from an ancient country where, over the past thousands of years, many philosophical and spiritual schools have emerged. Aside from occasional violence, my country was a model of peaceful religious coexistence. About 2,300 years ago, that country was ruled by Emperor Ashoka the Great. He had edicts chiseled into stone pillars everywhere, stating that all religions must be respected. This allowed followers of all faiths to feel safe. These inscriptions are still legible:
“We may honor our own religion and must respect other religions. By doing so, we help our own religion grow and we do a good service to that of others. Someone who honors his own religion and condemns that of others may do so out of love for his own religion, but his behavior is more likely to harm it. There must be unity: the willingness to listen to the teachings of others.”
According to Goenka, there are still leaders who keep this tradition alive. He cites Oman, the sultanate on the southeast coast of the Arabian Peninsula, as an example. It is a country with freedom of religion, governed by a monarch who devoutly practices Islam and allows followers of various religions to practice their faith in mosques, churches, and temples. The propagation of religions is not tolerated, and missionary proselytizing is prohibited.

In Oman, Islam is the state religion; the vast majority of Omanis adhere to Ibadism, a branch of Islam that has traditionally been tolerant of other religions and teaches that faith can never be a reason for war or violence. A faith remains vibrant if it is in harmony with changing cultural and scientific circumstances. “Such rulers will regularly come to power in the future,” Goenka said. “It is written, ‘Blessed are the peacemakers, for they will be called the sons of God’ (Matt. 5:9). If there is no peace in the hearts of people, there can be no peace in the world. A religion worthy of the name does not divide, but unites. Let there be no conversion from one religion to another, but conversion from misery to joy, from bondage to freedom, and from cruelty to compassion.” (Again: Loud applause and enthusiastic cheers.)

A peaceful society requires more and more members to be peaceful. It is our responsibility as leaders to be an example and a source of inspiration. A peaceful society will also find a way to live in harmony with its natural environment. We all know how important it is to protect our environment and stop environmental pollution. Mental pollutants like ignorance, cruelty, and greed stand in our way. Eliminating these pollutants will not only promote peace among people but also a healthy relationship between human society and its natural environment.
“There are differences among religions, that is true. By gathering at this Summit for World Peace, the leaders of all major religions demonstrate their commitment to peace. May peace be the foundational principle of a ‘universal religion.’ Let us stand united and declare in our declaration that we will abstain from killing and condemn violence,” said Indian meditation teacher Satya Naryan Goenka in his address on August 31, 2000, at the United Nations headquarters in New York.

__________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

_____________________

A Story

Swami Vivekananda had a stock of funny stories, some of which he told  again and again. One was about a missionary to the cannibal islands who, upon his arrival, asked the people there how they liked his predecessor and received the reply, “He was de-li-cious”. Another was about the Negro preacher, who in telling the story of the creation of Adam, said: “God made Adam and put him up against de fence to dry,” when he was interrupted by a voice from the congregation, “Hold on dere, brudder. Who made dat fence?” At this, the Negro preacher leaned over the pulpit and said solemnly: “One more question like dat, and you smashes all teology.”

Then Swamiji would tell about the woman who asked him, “Swami, are you a Buddhist?” {pronounced like bud}, and he would say wickedly but with a grave face, “No, madam, I am a florist.”

Sister Christine

_______________

Knowledge and Humor 

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Published in 1980, the novel The Name of the Rose, by the late Italian writer, philosopher, semiotician, and linguist Umberto Eco, is one of the most ingenious creations of 20th-century literature. The book received an excellent film adaptation in 1986, directed by the great director Jean-Jacques Annaud.

In 1327, William of Baskerville, a Franciscan friar born in England, sought to unravel a series of murders of Benedictine monks in a monastery in northern Italy. The deaths, which occurred within a week, were attributed by the monks who lived there to supernatural and demonic causes.
Initially, the reasons that led William to the aforementioned monastery were the debate that would take place there between representatives of the Franciscan Order and the papal delegates regarding the issue of Christ’s poverty. However, the wise friar, from his arrival, devoted himself entirely to investigating the causes of the deaths. Using a rigorously logical method of investigating the evidence, William masterfully constructed a coherent framework of explanations that culminated in the final solution to the mystery that tormented the monastery. To this end, the protagonist of the story employed his unbridled curiosity, his logical faculties, which dated back to the rigor of Aristotelian philosophy, and the empirical consideration of the natural causes of phenomena. William and his inseparable pupil, the novice Adso of Melk, discovered that the deaths were related to the possession, by the victimized monks, of the Second Book of Aristotle’s “Poetics,” a work entirely dedicated to comedy, a rare copy of which was hidden in the almost inaccessible library of the monastery. The fear of spiritually dangerous books, filled with wisdom different from Christian wisdom and which would call into question the infallibility of the Holy Scriptures, was combined with a repulsion towards laughter and what lay behind it, humor, a feeling that, according to the guardian of the work in the library and directly responsible for the deaths, if cultivated by the wise, would abolish the fear of evil, when, in that case, there could be no fear of God.

As the murders and William’s investigations unfolded, the debate began to occupy a relatively secondary role in the narrative. However, this was not an unimportant detail. The backdrop to the disputes between the two parties summarized the theological foundations of the political struggles of the time between the defenders of the autonomy of temporal power in relation to spiritual power – in this case, the Franciscans – and the propagators of the submission of the power of princes to the papal power – represented, on that occasion, by the representatives of the Court of John XXII, the pontiff who was in Avignon (France).

The distinction between science and religion and the separation between spiritual and temporal power in the centralized monarchical states of the late Middle Ages—fundamental characteristics of the modern Western world—were the paths to which the intricate labyrinth of the era depicted in Eco’s work led. And like any labyrinth, built so that those who enter it can no longer see the light of day, many who dared to tread its then-forbidden paths could no longer find their way out. But perhaps driven more by the irresistible thirst for knowledge of those who fell into the traps than intimidated by the fearsome snares that sealed their fate, others did not give up, and for a long time, dark rooms filled with illuminated books would continue to be revisited by curious transgressors. Not without reason, it is said that books help us see further through time and space (and, in this case, through labyrinths). Perhaps for this reason, coupled with that irrepressible obstinacy, we can now read a book without necessarily falling into a trapdoor and, recalling Henry David Thoreau, begin a completely new life upon finishing it. And if Jorge de Burgos, the brother so resistant to humor in Eco’s novel, asserted that laughter is proper to fools, there is, between him and us, Nietzsche declaring, perhaps with a sly smile hidden by his thick mustache, that, on the contrary, “the intellectual power of a man is measured by the amount of humor he is capable of using.”

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

____________

“Pray to God with tears in your eyes whenever you want illumination or find yourself faced with any doubt or difficulty. The Lord will remove all your impurities, assuage your mental anguish, and give you enlightenment.”

Mother Sri Sarada Devi

___________________

Sri Ramakrishna and Swami Saradananda

Sri Ramakrishna’s love was especially for young students. He would say, “Their minds are not yet divided between many interests such as wife and children, desire for wealth, fame, and so on. If they are well educated, they can give their whole mind to God.” Therefore, he loved to instruct them on the spiritual path. He would say, “The mind is like a packet of mustard seeds. Once you scatter it, it is very difficult to collect the seeds again.” Or he would say, “Once a bird is fully grown, it is difficult to teach it to say Radha Krishna.” Or again, he would say, “If a cow steps on an unburned tile, the footprint can easily be smoothed.
But once the tile is burned, the impression cannot be removed.” He would therefore carefully question the boys to discover the natural inclination of their minds—whether it be toward pravritti, or worldly pleasures, or toward nivritti, or renunciation. He would train them to renunciation (detachment) if they were fit for it. By asking questions, he would also learn whether the boy was uncivilized and truthful, whether he was actually practicing as he claimed, whether or not he was discriminating in all his actions, and to what extent he could understand the Master’s instructions. He would carefully determine all these.
Once, he asked a young student who came to him, “Why don’t you marry?” The boy replied, “Sir, my mind is not yet under my control. If I marry now, I will not distinguish between right and wrong in my attachment to my wife. If I can overcome lust, then I will marry.” Sri Ramakrishna understood that although the boy had a strong attraction to sensory stimuli, his mind was nevertheless inclined towards the path of renunciation. He laughed and said, “If you have overcome lust, you need not marry at all.”

Talking to another boy from Dakshineswar, he said, “You see, I can’t keep my cloth on all the time. Sometimes it comes loose and falls off without me noticing. I’m an old man, and I move around naked, yet I don’t feel ashamed. What’s the reason? Before, I didn’t notice at all whether people saw me naked or not. But now I notice that some people feel embarrassed, so I keep my cloth in my lap. Can you go naked, like me, for others?” The boy said, “Sir, I don’t know. But if you tell me to, I think I can.” Sri Ramakrishna said, “Try it. Take off your cloth, wrap it around your head, and walk across the courtyard.” The boy said, “No, sir. I can’t do that. I can only do that for you.” Sri Ramakrishna said, “Yes, others also say they feel the same.
They don’t feel ashamed around me, but they do around others.”
Once it was the second day of the clear night. We were all at rest. The moonlight was beautiful. The rising tide of the Ganges was always a magnificent sight on such evenings. In the middle of the night, Sri Ramakrishna called us and said, “Come, come and see the rising tide.” He then went to the bank himself. When he saw the calm waters of the Ganges rising in huge waves with the tide and splashing against the shore, he felt as happy as a boy and began to dance.
“When we got up, we had to fasten our clothes before we could follow him, and that made us arrive a little late. By the time we reached the bank, the moments of great beauty were over. Only a few were in time to see a part of it. Sri Ramakrishna was absorbed in his own joy. When it was over, he turned to us and said, “How did you like it?”

When he heard that we had arrived late because we had to get dressed, he said, “You fools.” Do you think the tide will wait for you to get dressed? Why didn’t you leave your clothes behind like I did?

_________

Mary Saaleman is a devotee of Sri Ramakrishna since decades. She is a student of  Vedanta and is regularly studying Ramakrishna-Vedanta literature.

_____________________

The heart is the greatest river of your life, the head is the bridge over the river. Always s follow the heart.

 Swami Vivekananda.

____________

India and Dharma

[Prabuddha Bharata 1920]

INDIA is One—from the spiritual viewpoint. This is evidenced in our literature and religious beliefs, and the background is the vision of Brahman, the triumph of the soul over the consciousness of the body. This is the land of spiritual ideas. At bottom we are one from Ceylon to the Himalayas, because our ideas, though innumerable and most marvelously complex, are one, bearing relation to the vision of the Divine. Never have there been greater men than the Rishis; never have there been more comprehensive thought-systems than those of the Vedanta. Our epics, the Ramayana and Mahabharata, are charged with most inspiring narratives of heroes and of sages. They embody the very highest ethical and spiritual outlook and they give us the history of the Indian ideas and of Indian greatness. Where shall one find more inspiring scriptures than those of the Vedas and the Upanishads? And where in the history of human thought are there elsewhere such divine utterances of soul as the Bhagavad Gita and the Nirvana Shatka!

Here, in our motherland, the human mind has thought out the most inclusive ideas, going beyond the very foundations of logic into the depths of the spiritual consciousness. Here, in our motherland, the human soul has struck the highest note of truth concerning the Nature of the individual. Here, in this land, the grand exclamations of the soul, which has attained the divine Consciousness, say, ‘‘Aham Brahmasmi!’’ and ‘’Tat ‘vam asi!’ Behold the long list of the Avataras: Rama! Krishna! Buddha! Shankara ! Chaitanya ! Guru Nanak! Behold the retinue of philosophers, Kapila, Gautama, Kanada, Jaimini, Ramanujacharya, Madvhacharya, Vallabhacharya and the philosophers of Nalanda and Nadia universities!

Aye, India is One. For from North to South and from East to West this is the basis of Hinduism. It is Hinduism. From Kashmir and Nepal to Rameswar and Bombay and from Kailash to Ceylon, India is One in its culture, in its faith, in its spiritual outlook. ‘True India is not an India of provinces, but of culture. It is a Nation.

Swami Raghavananda

Februari 2026

Redactioneel

Leerstellingen en wij…

Sinds onheugelijke tijden hebben verlichte meesters ons talloze belangrijke dingen geleerd. Ze hebben honderden belangrijke instructies nagelaten. Het is aan ons om te kiezen wat we wel en niet opvolgen. Hoewel iedereen instructies volgt en ernaar streeft verlichting te bereiken, kiezen sommigen van ons over het algemeen alleen die leringen uit die aansluiten bij onze eigen denkwijze. De rest negeren we. Stel dat de Meester zegt: “geld is klei, klei is geld”, dan vermijden we die leringen in stilte. En stel dat hij ons leert om niet te hamsteren, om de begeerte naar rijkdom af te zweren, enzovoort, dan vermijden we die leringen ook in stilte. We kiezen voor zulke “brede” leringen als “sarva dharma samabhav” (alle religies zijn één geheel), omdat die ons persoonlijk niet raken. We kunnen immers een stukje taart eten en genieten van een picknick. Dit is onze religiositeit. We vermijden zorgvuldig moeilijke leringen uit onze heilige geschriften, zoals “vasten op Ekadashi“, maar we onthouden wel dat we een speciaal gerecht moeten bereiden tijdens een feestdag. Na dit alles geven we God de schuld dat het niet goed met ons gaat, dat we geen vooruitgang boeken in het leven, enzovoort. We beschuldigen God voortdurend van onrecht. Dharma gaat niet alleen over onze rechten, maar ook over onze plichten. Na eeuwen van experimenten, ervaringen en overdenkingen hebben hindoeïstische rishi’s het menselijk leven ingedeeld in vier groepen, ofwel vier ashrama’s. Van de geboorte tot ongeveer 25 jaar moest de leerling zijn spirituele disciplines bestuderen en beoefenen. Het volgende deel was het moeilijkste, het leven als huisvader. In deze fase werden de verantwoordelijkheden talrijk en moest de huisvader de andere drie ashrama’s onderhouden. Na zich teruggetrokken te hebben uit het actieve leven, trok het gezin zich terug. Ze droegen de verantwoordelijkheden over aan hun kinderen en concentreerden zich op een hoger leven, ter voorbereiding op de grote overgang. Sommigen kozen zelfs voor de laatste staat, de staat van verzaking, waarbij ze alles opgaven en mediteerden over de Atman of God. Het hele systeem was zo wonderbaarlijk, zo praktisch en zo perfect dat duizenden en duizenden zielen ervan profiteerden en een verheven leven leidden. Eén ding was zeker: al deze ashrams hadden hun eigen taken. Ze moesten hun tijd niet verdoen, maar hard werken. Wat was het doel van elk van deze ashrams? “Ken jezelf”.

Niets wordt verdiend door te slapen op een bed van rozenblaadjes. Bovendien wordt alles wat geërfd wordt snel verkwist door een lui leven. We moeten hard werken om te verdienen. En in het spirituele leven, zoals onze grote meesters ons leren, zijn de resultaten groot als we zelfs maar een beetje moeite doen. ‘swalpam api asya dharmasya, trâyate mahato bhayât.’ [Gita, 2.40]. Voor onze gezondheid, vrede en geluk moeten we werken, actief bezig zijn. Dit is wat onze spirituele meesters ons leren.

Swami Sunirmalananda

__________

Over het leiden van een spiritueel leven…

Een toegewijde van Swami Shivananda (Mahapurush Maharaj): Ik ben een tijdje geleden getrouwd. Ik moest wel, om mijn ouders tevreden te stellen, die erop stonden en huilden, hoewel ik zelf helemaal niet wilde trouwen.

Swami Shivananda: Wat dan nog? Geboorte, huwelijk en dood – over deze drie gebeurtenissen hebben mensen geen controle. Het huwelijk is een goddelijke beschikking. Er is geen reden waarom je gehecht zou moeten zijn, zelfs niet als je getrouwd bent. Goed. Vervul je plichten en beoefen je spirituele praktijken naar beste vermogen, en laat je vrouw hetzelfde doen. Ook zij heeft een doel in het leven. Dit is niet voor het plezier. Net zoals jij door God bent geschapen, zo is zij dat ook. Jij bent een deel van God, en zij is een deel van de Moeder van het Universum. Leer haar het soort leven dat jij leidt. Ook zij zal de naam van de Heer aannemen, spirituele studies en devoties nastreven, de plichten van de wereld vervullen en de ouderen dienen. Voed haar op volgens deze principes. Dat is wat je moet doen. … Vergeet bovenal het ideaal van het leven niet. Het leven is kort en vergankelijk. Het is niet bedoeld om van te genieten. Houd dit in gedachten. Ga nu even naar de mandir. Groet Sri Ramakrishna, mediteer over hem en bid vurig tot hem. Hij zal je zeker vrede schenken.

[uit: Voor zoekers van God]

___________________

De microkosmos en de macrokosmos zijn gebouwd op exact hetzelfde plan, en in de microkosmos kennen we slechts één deel, het middelste deel. We kennen noch het onderbewustzijn, noch het bovenbewustzijn. We kennen alleen het bewustzijn. Als iemand opstaat en zegt: “Ik ben een zondaar”, dan is die uitspraak onwaar, omdat hij zichzelf niet kent. Hij is de meest onwetende van alle mensen; van zichzelf kent hij slechts een deel, omdat zijn kennis slechts een deel van de grond waarop hij zich bevindt omvat. Zo is het ook met dit universum: het is mogelijk om er met de rede slechts een deel van te kennen, niet het geheel; want het onderbewustzijn, het bewustzijn en het bovenbewustzijn, de individuele Mahat en de universele Mahat, en alle daaropvolgende modificaties, vormen samen het universum.

____________________

Sri Ramakrishna en Swami  Saradananda

Contributie: Mev Mary Saaleman

Het liefde van Sri Ramakrishna ging vooral uit naar jonge studenten. Hij zei altijd: ” Hun geest is nog niet verdeeld tussen veel belangen zoals vrouw en kinderen, verlangen naar rijkdom, roem, enzovoort. Als ze goed zijn opgeleid, kunnen ze hun hele geest aan God geven.” Daarom. hield hij ervan hen te onderwijzen op het spirituele pad. Hij zei altijd: ” De geest is als een pakje mosterdzaadjes. Als je het eenmaal laat uitstrooien, is het heel moeilijk om de zaden weer te verzamelen.” Of hij zou zeggen: ” Als een vogel eenmaal volgroeid is is het moeilijk om hem Radha-Krishna te leren zeggen.” Of opnieuw zou hij zeggen: ” Als een koe op een onverbrande tegel stapt, kan de voetafdruk gemakkelijk worden gladgestreken.
Maar wanneer de tegel is verbrand kan de indruk niet worden verwijderd.” Hij zou daarom de jongens zorgvuldig ondervragen om de natuurlijke neiging van hun geest te leren kennen—-of het nu gaat om pravritti, of wereldse genoegens, of naar nivritti, of verzaking. Hij zou hen opleiden tot verzaking (onthechting) als ze er fit voor waren. Door vragen te stellen, zou hij ook leren of de jongen onbeschaaft en waarheidsgetrouw, of hij werkelijk in de praktijk bracht zoals hij beweerde, of hij al dan niet discriminatie gebruikte in al zijn acties, en in hoeverre hij de instructies van de Meester kon begrijpen. Al deze zou hij zorgvuldig vaststellen.
Op een keer vroeg hij een jonge student die naar hem toe kwam: ” Waarom trouw je niet?” De jongen antwoordde:” Meneer, mijn geest is nog niet onder mijn controle. Als ik nu trouw zal ik geen onderscheid maken tussen goed en kwaad in mijn gehechtheid aan mijn vrouw. Als ik lust kan overwinnen, dan zal ik trouwen. ” Sri Ramakrishna begreep dat hoewel de jongen een sterke aantrekkingskracht had op zintuiglijke prikkels, zijn geest neigde evengoed naar het pad van verzaking. Hij lachte en zei: ” Als je de lust hebt overwonnen, hoef je helemaal niet te trouwen.”
Pratend met een andere jongen uit Dakshineswar zei hij: ” Zie je, ik kan mijn doek niet altijd aanhouden. Soms komt het los en valt het weer zonder dat ik het merk. Ik ben een oude man en ik beweeg naakt, maar toch voel ik me niet beschaamd. Wat is de reden? Vroeger merkte ik helemaal niets of mensen me naakt zagen of niet. Maar nu merk ik dat sommige mensen zich gegeneerd voelen, dus hoiudt ik mijn doek in mijn schoot. Kun je naakt gaan, net als ik, voor anderen?” De jongen zei:” Meneer, ik weet het niet. Maar als u me zegt dat te doen, denk ik dat ik het kan.” Sri Ramakrishna zei:” Probeer het. Doe je doek af, wikkel het om je hoofd en loop over de binnenplaats.” De jongen zei: ” Nee, meneer. Dat kan ik niet doen. Ik kan dat enkel voor u doen.” Sri Ramakrishna zei” Ja, anderen zeggen ook dat ze hetzelfde voelen.
Zij voelen geen schaamte bij mij, maar ze doen dat wel bij anderen.”
Eens was het de tweede dag van de heldere nacht. We waren allemaal in rust. Het maanlicht was prachtig. De vloed die op kwam in de Ganges, was op zulke avonden altijd een groots gezicht. Midden in de nacht riep Sri Ramakrishna ons en zei:” Kom, kom en zie de opkomende vloed.” Hij ging toen zelf naar de kant van de oever. Toen hij de kalme wateren van de Ganges zag stijgen in enorme golven met het getij en tegen de oever spetterde, voelde hij zich zo gelukkig als een jongen en begon te dansen.
” Toen we opstonden, moesten we onze kleding goed vastmaken, voordat we hem konden volgen, en dat maakte dat we iets later aankwamen. Tegen de tijd dat we bij de oever aankwamen, waren de momenten van grootse schoonheid voorbij. Slechts enkelen waren op tijd om een deel ervan te zien. Sri Ramakrishna ging op in zijn eigen vreugde. Toen het voorbij was, wendde hij tot ons en zei:” Hoe vond je het?”
Toen hij hoorde dat we te laat waren gekomen omdat we ons moesten aankleden, zei hij: ” Jullie dwazen. Denk je dat het tij zal wachten tot je je aankleedt?” Waarom heb je je kleding niet achter je gelaten zoals ik deed?”

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

____________________________

De boodschap van Acharya S.N. Goenka

Kees Boukema

“Waar duisternis is, daar is behoefte aan licht. Nu de wereld wordt geteisterd door gewelddadige conflicten, door oorlog en bloedvergieten, zijn vrede en harmonie bittere noodzaak. Dit is een enorme uitdaging voor wereldleiders en voor geestelijk leiders. Laten wij die uitdaging aangaan.

‘Religies hebben een innerlijke essentie en uiteenlopende manifestaties, zoals rituelen, erediensten, geloofsuitingen en dogma’s. Die buitenkant verschilt per religie, maar de essentie ligt op het gebied van moraliteit en naastenliefde en is universeel: Het ontwikkelen van een gedisciplineerde, zuivere geest vol liefde, mededogen, goede wil en verdraagzaamheid. Geestelijke leiders zouden de nadruk moeten leggen op hetgeen ze met elkaar gemeen hebben en gelovigen zouden dit in praktijk moeten brengen. Als men zich zou richten op de essentie van religies en toleranter zou zijn ten opzichte van hun buitenkant zou de kans op conflicten aanzienlijk kleiner worden.”

Deze woorden werden uitgesproken op 31 augustus 2000 in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties te New York bij de opening van het “Millenium World Peace Summit of Religious and Spiritual leaders”. [zie YouTube www.dhamma.org/nl]. Toehoorders reageerden met applaus en gejuich. De spreker, Acharya Satya Narayan Goenka, meditatieleraar in India, vervolgde aldus:

“Ieder individu moet vrijheid van godsdienst hebben. Gelovigen moeten er voor waken de essentie niet te verwaarlozen en ervoor zorgen, dat ze met hun eigen religieuze praktijken die van anderen niet verstoren. Men zou afwijkende geloofsovertuigingen niet moeten veroordelen of als minderwaardig betitelen. De Boeddha werd vaak benaderd door mensen met uiteenlopende overtuigingen. Hij zei dan: ‘Laten we onze verschillen opzij zetten, laten we onze aandacht richten op datgene waar we het over eens zijn en laten we dat in praktijk brengen.’

“Ik kom uit een oud land, waar in de afgelopen duizenden jaren veel filosofische en spirituele scholen zijn ontstaan. Afgezien van incidenteel geweld, was mijn land een toonbeeld van vreedzame religieuze co-existentie. Ongeveer 2300 jaar geleden werd dat land geregeerd door keizer Ashoka de Grote. Hij liet overal verordeningen in stenen pilaren beitelen, dat alle religies gerespecteerd moesten worden. Daardoor konden aanhangers van alle religies zich veilig voelen. Die inscripties zijn nog steeds leesbaar:

    “Wij mogen onze eigen religie eren en moeten andere godsdiensten respecteren. Door dat te doen helpen wij onze eigen religie groeien en we bewijzen die van anderen een goede dienst. Iemand die zijn eigen religie eert en die van anderen veroordeelt, doet dat misschien uit liefde voor zijn eigen religie, maar zijn gedrag brengt deze eerder schade toe. Er moet eensgezindheid zijn: de bereidheid om te luisteren naar de leer van anderen.”

Er zijn, volgens Goenka, nog steeds leiders die deze traditie levend houden. Hij noemt als voorbeeld ‘Oman’, het sultanaat aan de zuidoost kust van het Arabisch schiereiland. “Het is een land waar vrijheid van godsdienst is, dat wordt bestuurd door een vorst, die vol toewijding de islam praktiseert en toestaat dat, zowel in moskeeën als in kerken en tempels, aanhangers van diverse religies hun geloof belijden. Het propageren van godsdiensten wordt niet geaccepteerd en missionaire bekeringspraktijken zijn er verboden.”

In Oman is de Islam staatsgodsdienst; de overgrote meerderheid van de Omanieten is aanhanger van het Ibadisme, een stroming binnen de islam die van oudsher tolerant staat ten opzichte van andere religies en leert dat geloof nooit een reden kan zijn voor oorlog of geweld. Een geloof blijft levend als het in harmonie is met de veranderende, culturele en wetenschappelijke omstandigheden.

“Er zullen”, zei Goenka, “ook in de toekomst regelmatig zulke bestuurders aan de macht komen. Er staat geschreven: ‘Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen de zonen van God genoemd worden.’ (Matt. 5: 9). Als er geen vrede is in de harten van mensen, kan er geen vrede zijn in de wereld. Iedere religie, die de naam waardig is, verdeelt niet, maar verbindt. Laat er geen bekering zijn van de ene religie naar de andere, maar bekering van ellende naar vreugde, van gebondenheid naar vrijheid en van wreedheid naar compassie.” (Opnieuw: Luid applaus en enthousiast gejuich).

“Voor een vreedzame samenleving is het nodig dat steeds meer leden van die samenleving vreedzaam zijn. Het is onze verantwoordelijkheid als leider om een voorbeeld te zijn en een bron van inspiratie. Een vreedzame samenleving zal ook een manier weten te vinden om in harmonie te leven met haar natuurlijke omgeving. We weten allemaal hoe belangrijk het is om onze leefomgeving te beschermen en milieuvervuiling een halt toe te roepen. Mentale vervuilers zoals onwetendheid, wreedheid en hebzucht staan ons in de weg. Als we deze vervuilers uit de weg ruimen, zal dit niet alleen de vrede tussen mensen bevorderen maar ook een gezonde relatie tussen de menselijke samenleving en haar natuurlijke omgeving.

“Er bestaan verschillen tussen religies onderling, dat is waar. Door bijeen te komen op deze Topconferentie voor Wereld Vrede, laten de leiders van alle belangrijke religies zien dat ze zich willen inzetten voor de vrede. Moge vrede het grondprincipe zijn van een “universele religie”. Laten wij eensgezind zijn en in onze verklaring vastleggen dat wij ons zullen onthouden van doden en dat wij geweld veroordelen.” Aldus de Indische meditatie leraar Satya Naryan Goenka in zijn toespraak op 31 augustus 2000 in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in New York.

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

_________________

De “Verlossing” van Babel

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

De roman “De naam van de roos” van de overleden Italiaanse schrijver, filosoof, semioticus en taalkundige Umberto Eco, gepubliceerd in 1980, is een van de meest ingenieuze werken uit de 20e-eeuwse literatuur. Het boek werd in 1986 uitstekend verfilmd door de grote regisseur Jean-Jacques Annaud.

In 1327 probeerde Willem van Baskerville, een Franciscaanse monnik geboren in Engeland, een reeks moorden op Benedictijnse monniken in een klooster in Noord-Italië te ontrafelen. De sterfgevallen, die zich binnen een week hadden voltrokken, werden door de monniken toegeschreven aan bovennatuurlijke en demonische oorzaken.

Aanvankelijk was Willem naar het genoemde klooster gelokt door het debat dat daar zou plaatsvinden tussen vertegenwoordigers van de Franciscaanse Orde en de pauselijke afgevaardigden over de kwestie van Christus’ armoede. Vanaf zijn aankomst wijdde de wijze monnik zich echter volledig aan het onderzoek naar de oorzaken van de sterfgevallen. Door een strikt logische methode te gebruiken om het bewijsmateriaal te onderzoeken, construeerde Willem op meesterlijke wijze een samenhangend raamwerk van verklaringen dat culmineerde in de uiteindelijke oplossing van het mysterie dat het klooster teisterde. Hiertoe gebruikte de hoofdpersoon van het verhaal zijn ontembare nieuwsgierigheid, zijn logisch denkvermogen, dat terugging tot de strengheid van de Aristotelische filosofie, en de empirische beschouwing van de natuurlijke oorzaken van verschijnselen. Willem en zijn onafscheidelijke leerling, de novice Adso van Melk, ontdekten dat de sterfgevallen verband hielden met het bezit, door de slachtoffers, van het Tweede Boek van Aristoteles’ “Poëtica”, een werk dat volledig aan komedie is gewijd, waarvan een zeldzaam exemplaar verborgen lag in de bijna ontoegankelijke bibliotheek van het klooster. De angst voor geestelijk gevaarlijke boeken, vol wijsheid die afweek van de christelijke wijsheid en die de onfeilbaarheid van de Heilige Schrift in twijfel zou trekken, ging gepaard met een afkeer van lachen en wat daarachter schuilging: humor. Volgens de beheerder van de boeken in de bibliotheek, die direct verantwoordelijk was voor de doden, zou humor, indien beoefend door de wijzen, de angst voor het kwaad verdrijven. In dat geval zou er immers geen vrees voor God meer kunnen bestaan.

Naarmate de moorden en Willems onderzoek zich ontvouwden, begon het debat een relatief ondergeschikte rol in het verhaal te spelen. Dit was echter geen onbelangrijk detail. De achtergrond van de conflicten tussen de twee partijen vatte de theologische grondslagen samen van de politieke strijd van die tijd tussen de verdedigers van de autonomie van de wereldlijke macht ten opzichte van de geestelijke macht – in dit geval de franciscanen – en de voorstanders van de onderwerping van de vorsten aan de pauselijke macht – vertegenwoordigd door de vertegenwoordigers van het hof van Johannes XXII, de paus die zich in Avignon (Frankrijk) bevond.

Het onderscheid tussen wetenschap en religie en de scheiding tussen geestelijke en wereldlijke macht in de gecentraliseerde monarchieën van de late middeleeuwen – fundamentele kenmerken van de moderne westerse wereld – waren de paden waartoe het ingewikkelde labyrint van die tijd, zoals afgebeeld in Eco’s werk, leidde. En zoals elk labyrint, zo gebouwd dat wie erin terechtkomt het daglicht niet meer kan zien, konden velen die de toen verboden paden waagden de weg naar buiten niet meer vinden. Maar wellicht meer gedreven door de onweerstaanbare dorst naar kennis van degenen die in de val liepen dan geïntimideerd door de angstaanjagende valstrikken die hun lot bezegelden, gaven anderen niet op, en lange tijd zouden donkere kamers vol verluchte boeken steeds opnieuw bezocht worden door nieuwsgierige overtreders. Niet voor niets wordt gezegd dat boeken ons helpen verder te kijken door tijd en ruimte (en in dit geval door labyrinten). Misschien is het juist daarom, in combinatie met die onbedwingbare koppigheid, dat we nu een boek kunnen lezen zonder per se in een valkuil te trappen en, zoals Henry David Thoreau al zei, na het uitlezen ervan een compleet nieuw leven kunnen beginnen. En als Jorge de Burgos, de broer die zo afwijzend staat tegenover humor in Eco’s roman, beweerde dat lachen iets is voor dwazen, dan staat er tussen hem en ons Nietzsche, die wellicht met een sluwe glimlach achter zijn dikke snor verklaart dat, integendeel, “de intellectuele kracht van een mens wordt gemeten aan de hoeveelheid humor die hij kan gebruiken.”

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________

Emotionele Triggers

[Happinez magazine]

Contributie: Francis van Schaik

Shenpa is een term uit het Tibetaans boeddhisme waarmee de rusteloze energie van onze impulsen wordt bedoeld. Volgens Pema Chödrön kunnen we onszelf leren om niet door onze impulsieve reacties te worden meegesleept. De volgende oefening helpt daarbij.

Waarom emotionele triggers zo’n grote invloed hebben

We kennen het allemaal: één opmerking, blik of situatie en ineens reageer je feller dan je zou willen. Achteraf denk je misschien: waarom raakte me dit zo? Emotionele triggers lijken vaak automatisch en oncontroleerbaar, maar volgens het Tibetaans boeddhisme zit er juist ruimte tussen prikkel en reactie. Die ruimte leren herkennen en benutten, dát is waar deze oefening over gaat.

Wat is shenpa?

In het Tibetaans boeddhisme wordt de term shenpa gebruikt voor de rusteloze, plakkerige energie die ontstaat wanneer we worden geraakt door een emotie en daar direct in meegaan. Auteur en boeddhistisch leraar Pema Chödrön beschrijft shenpa als het moment waarop we inhaken: we worden meegezogen door irritatie, woede, schaamte of verdriet en reageren automatisch. Het goede nieuws: shenpa is geen fout, maar een signaal. En je kunt leren om er anders mee om te gaan. Dat doe je zo:

Een oefening om emotionele triggers te doorbreken

1. Herken het moment van ‘inhaken’

De eerste stap is bewustwording. Probeer te merken wanneer je emotioneel wordt geraakt en automatisch reageert. Dat kan iets kleins zijn: iemand snijdt je af in het verkeer, een collega maakt een opmerking, je partner zegt iets op een verkeerde toon. Het moment waarop je merkt: nu haak ik in, is cruciaal. Niet om jezelf te veroordelen, maar om simpelweg te herkennen: dit is shenpa.

2. Onderbreek je automatische reactie

In plaats van de impuls te volgen, pauzeer je bewust:

haal drie langzame, diepe ademhalingen

blijf met je aandacht bij de sensatie van de emotie

Pema Chödrön nodigt uit om nieuwsgierig te worden: Hoe voelt deze emotie in mijn lichaam? Is het warm, strak, onrustig? Welke gedachten horen erbij? Je hoeft niets op te lossen of te veranderen. Alleen aanwezig blijven bij de energie, zonder oordeel. Dat kan ongemakkelijk zijn, zeker in het begin. Blijf daarom zo lang als het draaglijk is.

3. Ontspan en ga verder met je dag

Laat de oefening daarna weer los en ga verder met wat je aan het doen was. Het doel is niet om emoties weg te drukken, maar ook niet om erin te blijven hangen. Begin met oefenen bij kleine, alledaagse triggers: in het verkeer, op je werk, thuis. Het dagelijks leven biedt eindeloos oefenmateriaal. Door klein te beginnen, ontwikkel je veerkracht die je ook helpt bij grotere emotionele uitdagingen.

Emotionele vrijheid begint met aandacht

Omgaan met emotionele triggers betekent niet dat je nooit meer boos, verdrietig of geïrriteerd zult zijn. Het betekent dat je leert niet automatisch te reageren, maar bewuster te kiezen. Elke keer dat je shenpa herkent en er even bij blijft, train je je vermogen om ruimte te creëren. Ruimte voor mildheid, helderheid en uiteindelijk meer innerlijke rust. Zie deze oefening niet als iets wat ‘goed’ of ‘perfect’ moet lukken, maar als een zachte uitnodiging om jezelf beter te leren kennen — precies op de momenten waarop het er echt toe doet.

 Waarom we emoties liever vermijden

Veel van ons hebben geleerd om ongemak zo snel mogelijk te verdoven. We grijpen naar onze telefoon, zetten de tv aan, eten iets zoets of houden onszelf bezig om maar niet te hoeven voelen wat er speelt.

Happinez

Francis van Schaik is een coach van jongeren en ook een student van menselijke relaties met de natuur, de wereld en de Waarheid. Ze levert regelmatig bijdragen aan ons online magazine. Francis is de bijdragende redacteur van deze pagina: Ik Ben.. – Home (kindercoaching-ikben.nl

Januari 2026

Redactioneel

Blijf altijd positief…

In deze wereld, die karma-bhumi wordt genoemd, kan niemand ontsnappen aan de eeuwige wet van karma. De eeuwige wet van karma is: wat je zaait, zul je oogsten. We hoeven anderen niet onnodig de schuld te geven van onze problemen en lijden. We moeten onszelf de schuld geven. We hebben in het verleden iets verkeerds gedaan. Sommige religies noemen dat zonde. Vedanta erkent geen zonde. Er bestaat niet zoiets als papa of zonde. Er zijn fouten. We maken allemaal fouten in ons leven. We hebben gehoord dat het verkeerd is om je handen in een brandend vuur te steken, omdat je ze dan verbrandt. Maar we steken onze handen erin. Wanneer de gevolgen zich voordoen, geven we God, familie, buren en iedereen om ons heen de schuld. Vedanta adviseert ons om te stoppen met anderen de schuld te geven.

Nog een advies dat Vedanta geeft, is om ook te stoppen met jezelf de schuld te geven. Zelfkritiek heeft een grens. Verneder jezelf niet te veel, want dat blokkeert alle kanalen van genade en liefde. Vedanta leert ons onszelf te verontschuldigen voor onze fouten uit het verleden. Zodra we onze schuldgevoelens van ons afschudden, worden we licht. We openen de kanalen voor genade en liefde van het Goddelijke. We groeien.

Vedanta is geen fatalisme. Het zegt niet: “Je hebt in het verleden fouten gemaakt en daarom ben je gedoemd.” Zo’n idee bestaat niet in Vedanta. Vedanta is positiviteit, kansen en helder licht. Ja, er is lijden of een probleem als gevolg van een daad uit het verleden. Maar begin te bidden tot Ishvara, begin iets goeds te doen, een onzelfzuchtige daad te verrichten, mantra’s te herhalen, te mediteren, iets goeds te doen. Alle gevolgen van fouten uit het verleden worden uitgewist. De allerhoogste incarnatie van Liefde en Mededogen, Moeder Sri Sarada Devi, verzekert ons: “Als het door een misdaad uit het verleden voorbestemd is dat je je been verliest, zal er door gebed slechts een speldenprikje zijn. Of karma stroomt weg als het water dat onder een brug doorstroomt, zonder je te beïnvloeden.”

Vedanta is Leven. Leven is positief. We maken ons leven ellendig door extreme negativiteit, zelfverwijt en onwetendheid. De ware weg is om zonder angst, zonder verdriet, maar met de hoop dat we het Licht zullen zien, naar het Licht toe te gaan. Het beste middel hiervoor is om elke dag onbaatzuchtig een goede daad te verrichten, al onze plichten aan Ishvara op te dragen en onszelf aan Ishvara te offeren.

Swami Sunirmalananda

__________

Tests door Sri Ramakrishna

Om de neiging van iemands geest vast te stellen, of het nu naar goed of kwaad neigt, zou Sri Ramakrishna de hand van de persoon van zijn vingers tot de ellleboog wegen in zijn eigen hand. Als hij het gewicht minder vond dan normaal zou hij concluderen dat de geest in de richting van goed was. We zullen een voorbeeld geven. Terwijl Sri Ramakrishna verbleef in de Cossipore tuin, lijdend aan kanker, kwam de jongere broer van de huidige schrijver op een dag de Meester bezoeken. De Meester was erg blij hem te zien. Hij liet hem naast zich zitten, ondervroeg hem over verschillende dingen en gaf hem veel instructies. Toen ik binnenkwam om Sri Ramakrishna te zien vroeg hij mij: ” Is dit je jongere broer? Hij is een fijne jongen en intelligenter dan jij. Laat me kijken of hij goede of slechte neigingen heeft. Dit zeggend nam hij de hand van mijn broer in de zijne en woog deze en zei:” Ja, hij heeft goede neigingen.” Hij vroeg toen: ” Zal ik hem naar me toetrekken ( dwz zijn geest van de wereld afwenden en op God richten)? Wat zeg je?” Ik antwoordde: ” Ja. doet u dat alstublieft.” Maar Sri Ramakrishna dacht even na en zei:” Nee, niet meer. Ik heb er een genomen, en als ik deze ook zou nemen, zouden je ouders speciaal je moeder, erg bedroefd zijn. Ik heb menig Shakti (vrouw) in mijn leven misnoegd. Niet meer nu.”

De Meester zei altijd:” Mensen met verschillende neigingen hebben ook verschillende manieren om fijsiologisch te functioneren, zoals slapen. Deskundigen kunnen in deze dingen tekenen van karakter vinden. Bijvoorbeeld, niet alle mensen ademen op dezelfde manier in de slaap. Een werelds mens ademt op de ene manier, een man van verzaking op een andere manier.”

Van vrouwen zei Sri Ramakrishna dat er twee soorten zijn: vidya Shakti, van een goddelijke natuur, en avidya Shakti, van asurische  of lage natuur. ” Degenen van goddelijke aard, ” zei hij, ” eten en slapen weinig. Zij geven niet om zinsbevrediging, zij praten graag met hun echtgenoten over religieuze onderwerpen, en ze redden hun echtgenoten van kwade gedachten en onzuivere daden door hen te inspireren met spirituele gedachten. Zij helpen hun echtgenoten om een spiritueel leven te lijden, zodat zij (de echtgenoten) uiteindelijk God kunnen realiseren.” Maar de avidya Shakti zijn precies het tegenovergestelde.

” Zij eten en slapen veel, en ze willen dat hun echtgenoten aan niets anders dan aan geluk denken. Als hun echtgenoten over religie praten raken zij geirriteerd.”

Op deze manier vertelde Sri Ramakrisna ons veel dingen. Op een keer onderzocht hij het lichaam van Naren (Swami Vivekananda ) op die manier. Hij was erg blij met het resultaat. Hij zei: ” Je hebt alle goede tekens op je lichaam, alleen tijdens de slaap adem je zwaar. Yogis zeggen dat dat wijst op een kort leven.

Uit het boek: Sri Ramakrishna zoals zijn discipelen hem zagen

selectie en vertaling : Mary Saaleman

___________________

Swami Vivekananda had een voorraad grappige verhalen, waarvan hij er sommige steeds weer vertelde. Een daarvan ging over een missionaris op de kannibaleneilanden die bij aankomst aan de mensen daar vroeg hoe ze zijn voorganger vonden en het antwoord kreeg: “Hij was hee-lijk”. Een ander ging over de zwarte prediker die, terwijl hij het verhaal van de schepping van Adam vertelde, zei: “God schiep Adam en zette hem tegen het hek om te drogen.” Toen werd hij onderbroken door een stem uit de gemeente: “Wacht even, broeder. Wie heeft dat hek gemaakt?” Hierop boog de zwarte prediker zich over de preekstoel en zei plechtig: “Nog één dergelijke vraag en u gooit alle theologie omver.”

Dan vertelde Swamiji over de vrouw die hem vroeg: “Swami, bent u boeddhist?” {uitgesproken als bud = knop}, en hij zei dan gemeen maar met een ernstig gezicht: “Nee, mevrouw, ik ben bloemist.”

Zuster Christine

____________________

De boodschap van Acharya S.N. Goenka

Kees Boukema

“Waar duisternis is, daar is behoefte aan licht. Nu de wereld wordt geteisterd door gewelddadige conflicten, door oorlog en bloedvergieten, zijn vrede en harmonie bittere noodzaak. Dit is een enorme uitdaging voor wereldleiders en voor geestelijk leiders. Laten wij die uitdaging aangaan.

‘Religies hebben een innerlijke essentie en uiteenlopende manifestaties, zoals rituelen, erediensten, geloofsuitingen en dogma’s. Die buitenkant verschilt per religie, maar de essentie ligt op het gebied van moraliteit en naastenliefde en is universeel: Het ontwikkelen van een gedisciplineerde, zuivere geest vol liefde, mededogen, goede wil en verdraagzaamheid. Geestelijke leiders zouden de nadruk moeten leggen op hetgeen ze met elkaar gemeen hebben en gelovigen zouden dit in praktijk moeten brengen. Als men zich zou richten op de essentie van religies en toleranter zou zijn ten opzichte van hun buitenkant zou de kans op conflicten aanzienlijk kleiner worden.”

Deze woorden werden uitgesproken op 31 augustus 2000 in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties te New York bij de opening van het “Millenium World Peace Summit of Religious and Spiritual leaders”. [zie YouTube www.dhamma.org/nl]. Toehoorders reageerden met applaus en gejuich. De spreker, Acharya Satya Narayan Goenka, meditatieleraar in India, vervolgde aldus:

“Ieder individu moet vrijheid van godsdienst hebben. Gelovigen moeten er voor waken de essentie niet te verwaarlozen en ervoor zorgen, dat ze met hun eigen religieuze praktijken die van anderen niet verstoren. Men zou afwijkende geloofsovertuigingen niet moeten veroordelen of als minderwaardig betitelen. De Boeddha werd vaak benaderd door mensen met uiteenlopende overtuigingen. Hij zei dan: ‘Laten we onze verschillen opzij zetten, laten we onze aandacht richten op datgene waar we het over eens zijn en laten we dat in praktijk brengen.’

“Ik kom uit een oud land, waar in de afgelopen duizenden jaren veel filosofische en spirituele scholen zijn ontstaan. Afgezien van incidenteel geweld, was mijn land een toonbeeld van vreedzame religieuze co-existentie. Ongeveer 2300 jaar geleden werd dat land geregeerd door keizer Ashoka de Grote. Hij liet overal verordeningen in stenen pilaren beitelen, dat alle religies gerespecteerd moesten worden. Daardoor konden aanhangers van alle religies zich veilig voelen. Die inscripties zijn nog steeds leesbaar:

    “Wij mogen onze eigen religie eren en moeten andere godsdiensten respecteren. Door dat te doen helpen wij onze eigen religie groeien en we bewijzen die van anderen een goede dienst. Iemand die zijn eigen religie eert en die van anderen veroordeelt, doet dat misschien uit liefde voor zijn eigen religie, maar zijn gedrag brengt deze eerder schade toe. Er moet eensgezindheid zijn: de bereidheid om te luisteren naar de leer van anderen.”

Er zijn, volgens Goenka, nog steeds leiders die deze traditie levend houden. Hij noemt als voorbeeld ‘Oman’, het sultanaat aan de zuidoost kust van het Arabisch schiereiland. “Het is een land waar vrijheid van godsdienst is, dat wordt bestuurd door een vorst, die vol toewijding de islam praktiseert en toestaat dat, zowel in moskeeën als in kerken en tempels, aanhangers van diverse religies hun geloof belijden. Het propageren van godsdiensten wordt niet geaccepteerd en missionaire bekeringspraktijken zijn er verboden.”

In Oman is de Islam staatsgodsdienst; de overgrote meerderheid van de Omanieten is aanhanger van het Ibadisme, een stroming binnen de islam die van oudsher tolerant staat ten opzichte van andere religies en leert dat geloof nooit een reden kan zijn voor oorlog of geweld. Een geloof blijft levend als het in harmonie is met de veranderende, culturele en wetenschappelijke omstandigheden.

“Er zullen”, zei Goenka, “ook in de toekomst regelmatig zulke bestuurders aan de macht komen. Er staat geschreven: ‘Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen de zonen van God genoemd worden.’ (Matt. 5: 9). Als er geen vrede is in de harten van mensen, kan er geen vrede zijn in de wereld. Iedere religie, die de naam waardig is, verdeelt niet, maar verbindt. Laat er geen bekering zijn van de ene religie naar de andere, maar bekering van ellende naar vreugde, van gebondenheid naar vrijheid en van wreedheid naar compassie.” (Opnieuw: Luid applaus en enthousiast gejuich).

“Voor een vreedzame samenleving is het nodig dat steeds meer leden van die samenleving vreedzaam zijn. Het is onze verantwoordelijkheid als leider om een voorbeeld te zijn en een bron van inspiratie. Een vreedzame samenleving zal ook een manier weten te vinden om in harmonie te leven met haar natuurlijke omgeving. We weten allemaal hoe belangrijk het is om onze leefomgeving te beschermen en milieuvervuiling een halt toe te roepen. Mentale vervuilers zoals onwetendheid, wreedheid en hebzucht staan ons in de weg. Als we deze vervuilers uit de weg ruimen, zal dit niet alleen de vrede tussen mensen bevorderen maar ook een gezonde relatie tussen de menselijke samenleving en haar natuurlijke omgeving.

“Er bestaan verschillen tussen religies onderling, dat is waar. Door bijeen te komen op deze Topconferentie voor Wereld Vrede, laten de leiders van alle belangrijke religies zien dat ze zich willen inzetten voor de vrede. Moge vrede het grondprincipe zijn van een “universele religie”. Laten wij eensgezind zijn en in onze verklaring vastleggen dat wij ons zullen onthouden van doden en dat wij geweld veroordelen.” Aldus de Indische meditatie leraar Satya Naryan Goenka in zijn toespraak op 31 augustus 2000 in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in New York.

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

_________________

De “Verlossing” van Babel

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Ik ben een verbijsterde getuige van wat de Prometheïsche mensheid heeft geprobeerd te bereiken, verspreid over het immense veld van talen, in het jaar 2044. Het is wanhopig om deze reden dat ik deze brief schrijf, beroofd, tegen mijn wil, van de sereniteit die de meest dringende haast altijd bedreigt. Want ik heb weinig tijd meer, en alsof dat nog niet genoeg is, worden afwijkende meningen altijd het doelwit van de meest dwaze vervolging. Ik wens vurig dat de woorden die ik hier weef, mogen weerklinken in verre toekomsten, en de oren mogen bereiken van tijdreizigers wier nobele reizen we in onze dromen zo graag zouden willen ondernemen, hoewel onze stappen, zo rechtschapen, die nu nog niet kunnen betreden. Misschien kunnen de ware pelgrims die onze verwachtingen idealiseren, dan de generaties die mij voorgingen op een geschikt moment waarschuwen voor de gevaren die voortvloeien uit hun ondoordachte daden.

Ik hoop daarom van harte dat deze woorden, opgeslagen in een van de vrijwel oneindige flessen die over de digitale oceanen varen, ook via ingewikkelde paden gevonden mogen worden door hen die met beide benen op de grond staan. Hier waag ik een onderzoek naar de ingrijpende gevolgen voor onze kijk op de wereld en menselijke relaties, voortkomend uit de meest revolutionaire virtuele toepassing die ooit is bedacht. Dit is “Redeemed Babel”, wat eenvoudigweg vertaald kan worden als “Babel verlost”.

De applicatie, die tien jaar geleden werd ontwikkeld, streefde naar een nobel principe: het overwinnen van het taalkundig kolonialisme dat zo wijdverbreid was in een mensheid die verdeeld was door materiële en symbolische machtsongelijkheid, ook al zijn de meest gesproken talen van dit moment, gedurende het grootste deel van de geschiedenis, uitsluitend ontstaan ​​door de gewelddadige onderwerping van sommigen door anderen. Men ging er echter van uit dat al deze problemen definitief overwonnen konden worden, zodat als de kolonisator nooit de moeite zou nemen om de taal van de gekoloniseerde te leren, de onderworpenen de taal van hun ondergeschikten niet langer hoefden te assimileren.

Bij het reconstrueren van de geschiedenis van dit gedurfde project herinner ik me dat de oorsprong ervan teruggaat tot de eerste virtuele vertalers die zo wijdverbreid waren, bijvoorbeeld op het inmiddels vergeten YouTube. Deze afsplitsing bestond in feite uit digitale voorlezers die simpelweg de originele talen van contentmakers vertaalden voor de landen waar hun kanalen werden gesynchroniseerd. Het was uiteraard een manier om de kosten te vermijden die gepaard zouden gaan met het inhuren van een verteller wiens moedertaal die van het doelland was.

Vanuit deze tak ontvouwden zich vervolgens snel de eerste stappen van de applicatie in verschillende landen, waardoor de acceptatie ervan exponentieel toenam. Het programma volgde in principe hetzelfde structurele patroon als bij de ontwikkeling, hoewel de snelle vooruitgang in de computerwereld een geleidelijk toenemende efficiëntie tot op het punt van instantane verwerking mogelijk maakte. Het principe is als volgt: via zeer complexe headsets met twee gesprekspartners, die elkaars taal niet spreken, verwerkt het programma de simultane vertaling van wat er gezegd wordt, waardoor dialogen zich in verbazingwekkend realtime ontvouwen. Het leren van vreemde talen werd daardoor als een volstrekt overbodige bezigheid beschouwd.

Het vergt niet veel denkwerk om te concluderen dat het grote contingent vertalers en docenten vreemde talen werd verbannen naar de verdeelde massa van het lompenproletariaat, waaruit slechts kleine lagen qua arbeid werden herplaatst. Al diegenen die zich toelegden op de studie van levende talen werden gezien als de dilettantische geleerden van weleer die zich bezighielden met dode talen. Hun ontluikende stemmen vonden slechts weerklank in woestijnen van luisteraars. Ja, het is waar, het werd ook overbodig voor sprekers van ruimtelijk meer beperkte talen om de talen van rijken te leren spreken.

De mensheid ontdekte vervolgens dat de Toren van Babel niet gebouwd kon worden met in de zon gedroogde kleistenen, maar met ongrijpbare blokken te midden van een planeet met extreem hoge temperaturen. De ontdekking door alle samenlevingen dat er andere groepen bestaan ​​die een andere taal spreken dan zijzelf, was wat de implosie veroorzaakte. Het idee dat verschillende klanken vergelijkbare betekenissen produceren, ging volledig verloren. Zoals Octavio Paz ons eraan herinnert, is het juist de diversiteit aan talen die de band tussen klank en betekenis verbreekt en de eenheid van de geest ondermijnt. Men geloofde dat deze relatie niet alleen tot de natuurlijke orde behoorde, maar ook tot het bovennatuurlijke. Hoewel onverklaard, was het een band die de voorwaarden van de relatie onscheidbaar en onontbindbaar maakte. Als de Geest verenigd is, creëert de ziel, als verstrooiing, andersheid. Dit was precies het antwoord van het verhaal van Babel op de verwarring die onder ons ontstond door het bestaan ​​van vele talen. “De hele wereld sprak dezelfde taal en dezelfde woorden.” (Genesis 11:1) De mensheid bedacht vervolgens een project dat de Geest beledigde. “Kom, laten we een stad en een toren bouwen die tot in de hemel reikt!” (Genesis 11:4) Net zoals Prometheus zwaar werd gestraft door Zeus omdat hij het vuur van de goden stal en aan de mensheid gaf, straft Jahweh ook de menselijke overmoed. ‘Zie, zij zijn allen één volk en zij spreken allen één taal. Dit is nog maar het begin van wat zij gedaan hebben; er zal nu geen plan meer voor hen gemaakt worden. Kom, laten wij afdalen en hun taal verwarren, zodat zij elkaar niet meer verstaan.’ (Genesis 11:7) Het gevolg was dat het volk ophield één te zijn, en het begin van de pluraliteit was tevens het begin van de geschiedenis, met zijn rijken, oorlogen en – zoals Octavio Paz waarschuwt – ‘die trotse puinhopen die beschavingen hebben achtergelaten.’ Zo werd het kosmopolitisme veroordeeld, ‘de pluriforme en pluralistische samenleving die het bestaan ​​van de ander en anderen erkent.’

Met ‘Redeemed Babel’ realiseerde de mensheid de universele communicator van Star Trek, in een poging de ruïnes van de oorspronkelijke, gefragmenteerde eenheid te overwinnen, maar schandelijk genoeg tegen de interesse in de unieke taalkundige geschiedenis in die altijd de onherleidbare singulariteiten van de belangrijke levenswerelden van verschillende culturen heeft gevormd. Als meervoudigheid in het verwoeste Babel als een vloek verscheen, maakte het verloste Babel de zonde tegen de Geest werkelijkheid. Dit komt doordat wat de ander zegt nu alleen en altijd wordt begrepen in termen van de taal die door de waarnemer wordt gesproken, waardoor er geen ruimte meer is voor reflectie op de arbitraire conventies van de relatie tussen klank en betekenis, zoals verdedigd door Saussure en zijn discipelen. En toch werd ook het oude magische geloof, gedeeld door dichters, in de identiteit tussen het woord en datgene wat het woord benoemt, gedood, maar op een nog brutalere manier.

Sprekers zijn nu atomen van gesloten identiteiten die, verrassend genoeg, in dezelfde mate verharden als ze via taal met elkaar interageren.

Ik doe deze waarschuwing uitsluitend vanuit de overtuiging dat de macht van onverschilligheid nooit zal ophouden een vorm van onderwerping van anderen te zijn. Zoals André Malraux betoogt, komt de wil tot geweld meer voort uit de ijdele zoektocht om aan de menselijke conditie te ontsnappen ten gunste van de chimere ziekte die de wil tot goddelijkheid is. De bouwers van Babel dachten er hetzelfde over.

Het was toen dat taaldiversiteit slechts een sierlijk, allang verouderd element werd. Door haar ondergang werd een geraffineerde vorm van identiteitsmoord op andersheid bekrachtigd.

De menselijke taal vernietigde dus de wereld.

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________

January 2026

Editorial

How Karma Acts….

In this world, which is called karma-bhumi, nobody can escape the eternal law of karma. The eternal law of karma is that what we sow, so we reap. We need not unnecessarily blame others for our problems and sufferings. We must rather blame ourselves. We had done something wrong in the past. Some religions call it sin. Vedanta does not recognize sin. There is nothing called papa or sin. There are errors. All of us commit errors in our lives. We have heard that putting our hands into blazing fire is wrong, as it will burn or scald our hands. But we put our hands. When the effect shows up, we blame God, family, neighbours, and everyone around. Vedanta advises us to stop blaming others.

One more advice Vedanta gives is, stop blaming yourself also. Self-criticism has a limit. Don’t demean yourself too much, as that will block all channels of grace and love. Vedanta teaches us to excuse ourselves for our past errors. Once we shake off our guilt feelings, we become light. We open the channels to grace and love of the Divine. We grow.

Vedanta is not fatalism. It does not say, “You have made mistakes in the past and so you are doomed.” Such an idea never exists in Vedanta. Vedanta is positivity, opportunity and bright light. Yes, there’s suffering or problem due to some past deed. But start praying to Ishvara, start doing some good, selfless act, repeat mantras, start meditating, do something good. All the effects of the past errors are wiped away. The supreme incarnation of Love and Compassion, Mother Sri Sarada Devi assures us: “Due to some past misdeed, if it is destined that you must lose your leg, by prayer there shall be only a pin-prick. Or, karma flows away like the water that flows under the bridge, without affecting you.”

Vedanta is Life. Life is positive. We make our lives miserable by hyper-negativity, self-castigation, ignorance. The true way is to go ahead towards Light, without fear, without sadness, but with the hope that we shall see the Light. For this, just doing some good deed selflessly every day, offering all our duties to Ishvara, and offering ourselves to Ishvara are the best means.

Swami Sunirmalananda

Ramakrishna Method of Testing Disciples

To determine the tendency of a person’s mind, whether it is good or evil, Sri Ramakrishna would weigh the person’s hand in his own hand, from the fingertips to the elbow. If he found the weight less than normal, he would conclude that the mind was good. Let us give an example. While Sri Ramakrishna was staying at the Cossipore garden house, suffering from cancer, the present writer’s [Saradananda’s] younger brother came to visit the Master one day. The Master was very pleased to see him. He had him sit beside him, questioned him about various things, and gave him many instructions. When I went in to see Sri Ramakrishna, he asked me, “Is this your younger brother? He is a fine boy and more intelligent than you. Let me see if he has good or evil tendencies.” Saying this, he took my brother’s hand in his own and weighed it, saying, “Yes, he has good tendencies.” He then asked me: “Shall I draw him towards me (i.e., turn his mind away from the world and towards God)? What do you say?” I replied, “Yes, please do.” But Sri Ramakrishna thought for a moment and said, “No, not anymore. I have taken one, and if I were to take this one too, your parents, especially your mother, would be very sad. I have displeased many a Shakti (woman) in my life. Not anymore.”
The Master used to say, “People with different tendencies also have different ways of functioning physiologically, such as sleeping. Experts can find signs of character in these things. For example, not all people breathe the same way during sleep. A worldly person breathes one way, a renounced person another.”
Sri Ramakrishna said of women that there are two kinds: Vidya Shakti, of a divine nature, and Avidya Shakti, of an asuric or low nature. “Those of divine nature,” he said, “eat and sleep little. They don’t care for sense gratification, they enjoy talking with their husbands about religious topics, and they save their husbands from evil thoughts and impure actions by inspiring them with spiritual thoughts. They help their husbands lead a spiritual life so that they (the husbands) can ultimately realize God. But the Avidya Shaktis are the exact opposite. They eat and sleep a lot, and they want their husbands to think of nothing but happiness. If their husbands talk about religion, they get irritated.”
Sri Ramakrishna told us many things in this way. Once, he examined the body of Naren (Swami Vivekananda) in the way we mentioned above. He was very pleased with the result. He said, “You have all the good signs on your body, only during sleep you breathe heavily. Yogis say that indicates a short life.”

[from: Sri Ramakrishna as They Saw Him]

Selection from the book by Mary Saaleman

_________________________________________________

India and Dharma

[Prabuddha Bharata 1920]

INDIA is One—from the spiritual viewpoint. ‘This is evidenced in our literature and religious beliefs, and the background is the vision of Brahman, the triumph of the soul over the consciousness of the body. ‘This is the land of spiritual ideas. At bottom we are one from Ceylon to the Himalayas, because our ideas, though innumerable and most marvellously complex, are one, bearing relation to the vision of the Divine. Never have there been greater men than the Rishis; never have there been more comprehensive thought-systems than those of the Vedanta. Our epics, the Ramayana and Mahabharata, are charged with most inspiring narratives of heroes and of sages. They embody the very highest ethical and spiritual outlook and they give us the history of the Indian ideas and of Indian greatness. Where shall one find more inspiring scriptures than those of the Vedas and the Upanishads? And where in the history of human thought are there elsewhere such divine utterances of soul as the Bhagavad Gita and the Nirvana Shatka!

Here, in our motherland, the human mind has thought out the most inclusive ideas, going beyond the very foundations of logic into the depths of the spiritual consciousness. Here, in our motherland, the human soul has struck the highest note of truth concerning the Nature of the individual. Here, in this land, the grand exclamations of the soul, which has attained the divine Consciousness, say, ‘‘Aham Brahmasmi!’’ and ‘’Tat ‘vam asi!’ Behold the long list of the Avataras: Rama! Krishna! Buddha! Shankara ! Chaitanya ! Guru Nanak! Behold the retinue of philosophers, Kapila, Gautama, Kanada, Jaimini, Ramanujacharya, Madvhacharya, Vallabhacharya and the philosophers of Nalanda and Nadia universities!

Aye, India is One. For from North to South and from East to West this is the basis of Hinduism. It is Hinduism. From Kashmir and Nepal to Rameswar and Bombay and from Kailash to Ceylon, India is One in its culture, in its faith, in its spiritual outlook. ‘True India is not an India of provinces, but of culture. It is a Nation.

Swami Raghavananda

_______________________

The Teachings of Acharya S.N. Goenka

Kees Boukema

Where there is darkness, there is a need for light. Now that the world is ravaged by violent conflict, war, and bloodshed, peace and harmony are desperately needed. This is a tremendous challenge for world leaders and for spiritual leaders. Let us rise to this challenge.

Religions have an inner essence and diverse manifestations, such as rituals, worship services, expressions of faith and dogmas. This external appearance varies from religion to religion, but the essence lies in the realm of morality and charity, and this is universal: developing a disciplined and pure mind full of love, compassion, goodwill, and tolerance. Spiritual leaders should emphasize what they have in common, and believers should put this into practice. If we were to focus on the essence of religions and be more tolerant of their external appearance, the risk of conflict would be significantly reduced.
These words were spoken on August 31, 2000 at the United Nations headquarters in New York at the opening of the Millennium World Peace Summit of Religious and Spiritual Leaders. [See YouTube www.dhamma.org/nl]. The audience responded with applause and cheers. The speaker, Acharya Satya Narayan Goenka, a meditation teacher in India, continued:
“Every individual should have freedom of religion. Believers must be careful not to neglect the essence and ensure that their own religious practices do not disrupt those of others. One should not condemn or denigrate differing beliefs. The Buddha was often approached by people with differing beliefs. He would say: ‘Let us put aside our differences, let us focus on what we agree on, and let us put it into practice.’”
“I come from an ancient country where, over the past thousands of years, many philosophical and spiritual schools have emerged. Aside from occasional violence, my country was a model of peaceful religious coexistence. About 2,300 years ago, that country was ruled by Emperor Ashoka the Great. He had edicts chiseled into stone pillars everywhere, stating that all religions must be respected. This allowed followers of all faiths to feel safe. These inscriptions are still legible:
“We may honor our own religion and must respect other religions. By doing so, we help our own religion grow and we do a good service to that of others. Someone who honors his own religion and condemns that of others may do so out of love for his own religion, but his behavior is more likely to harm it. There must be unity: the willingness to listen to the teachings of others.”
According to Goenka, there are still leaders who keep this tradition alive. He cites Oman, the sultanate on the southeast coast of the Arabian Peninsula, as an example. It is a country with freedom of religion, governed by a monarch who devoutly practices Islam and allows followers of various religions to practice their faith in mosques, churches, and temples. The propagation of religions is not tolerated, and missionary proselytizing is prohibited.

In Oman, Islam is the state religion; the vast majority of Omanis adhere to Ibadism, a branch of Islam that has traditionally been tolerant of other religions and teaches that faith can never be a reason for war or violence. A faith remains vibrant if it is in harmony with changing cultural and scientific circumstances. “Such rulers will regularly come to power in the future,” Goenka said. “It is written, ‘Blessed are the peacemakers, for they will be called the sons of God’ (Matt. 5:9). If there is no peace in the hearts of people, there can be no peace in the world. A religion worthy of the name does not divide, but unites. Let there be no conversion from one religion to another, but conversion from misery to joy, from bondage to freedom, and from cruelty to compassion.” (Again: Loud applause and enthusiastic cheers.)

A peaceful society requires more and more members to be peaceful. It is our responsibility as leaders to be an example and a source of inspiration. A peaceful society will also find a way to live in harmony with its natural environment. We all know how important it is to protect our environment and stop environmental pollution. Mental pollutants like ignorance, cruelty, and greed stand in our way. Eliminating these pollutants will not only promote peace among people but also a healthy relationship between human society and its natural environment.
“There are differences among religions, that is true. By gathering at this Summit for World Peace, the leaders of all major religions demonstrate their commitment to peace. May peace be the foundational principle of a ‘universal religion.’ Let us stand united and declare in our declaration that we will abstain from killing and condemn violence,” said Indian meditation teacher Satya Naryan Goenka in his address on August 31, 2000, at the United Nations headquarters in New York.

__________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

_____________________

A Story

Swami Vivekananda had a stock of funny stories, some of which he told  again and again. One was about a missionary to the cannibal islands who, upon his arrival, asked the people there how they liked his predecessor and received the reply, “He was de-li-cious”. Another was about the Negro preacher, who in telling the story of the creation of Adam, said: “God made Adam and put him up against de fence to dry,” when he was interrupted by a voice from the congregation, “Hold on dere, brudder. Who made dat fence?” At this, the Negro preacher leaned over the pulpit and said solemnly: “One more question like dat, and you smashes all teology.”

Then Swamiji would tell about the woman who asked him, “Swami, are you a Buddhist?” {pronounced like bud}, and he would say wickedly but with a grave face, “No, madam, I am a florist.”

Sister Christine

_______________

The “Redemption” of Babel

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

I am a perplexed witness to what Promethean humanity has ventured to accomplish, across the vast field of languages, in the year 2044. It is desperately for this reason that I write this missive, deprived, against my will, of the serenity against which the most urgent haste always threatens. For little time remains to me, and, as if that were not enough, dissenting voices are always targets of the most stupid persecution. I ardently wish that the words I weave here may echo in distant futures, reaching the ears of time travelers whose noble journeys we most yearn to undertake in dreams, although our steps, so upright, cannot, for now, tread them. Perhaps then the real pilgrims that our expectations idealize may opportunely warn the generations that preceded me about the dangers arising from their thoughtless actions.

I therefore firmly hope that these words, deposited in one of the virtually infinite bottles that sail the digital oceans, may be found, even through more intricate paths, by those whose feet are planted in the past. Here, I undertake an assessment of the resounding impacts on our ways of perceiving the world and human relations themselves resulting from the most revolutionary of virtual applications ever conceived. This is “Redeemed Babel,” which can be easily translated as “Babel Redeemed.”

Created 10 years ago, the application aimed at a most noble principle: to overcome the linguistic colonialism that so rampantly plagued a humanity divided by material and symbolic power asymmetries, even though the most widespread languages ​​currently spoken have been built, for most of history, only through the violent subjugation of some by others. It was estimated, however, that all these issues could be definitively overcome, so that if the colonizer never bothered to learn the language of the colonized, the subjugated would no longer need to assimilate the language of their subordinates.

In attempting to trace the history of this audacious project, I recall that its origins date back to the first virtual translators that were so widespread, for example, on the long-forgotten YouTube. This offshoot consisted, basically, of digital readers that simply translated the original languages ​​of content creators for the countries that replicated their channels. Obviously, it was a way to avoid the costs that would be demanded by paying a narrator whose native language was actually that of the target country.

It was then that, from this branch, the first steps of the application quickly unfolded in various countries, so that its acceptance accelerated geometrically. The program basically followed the same structural pattern as its birth, although the rapid advances in the world of computing have ensured a gradually cumulative efficiency to the point of instantaneity. The scheme is basically as follows. Through highly complex headsets that carry two interlocutors, each unfamiliar with the other’s language, the program processes the simultaneous translation of what is being said, in such a way that dialogues unfold in astonishingly real time. Studying foreign languages, therefore, came to be proclaimed as a completely superfluous activity.

It doesn’t take much thought to conclude that the large contingent of translators and teachers of foreign languages ​​was catapulted into the disunited masses of the world’s lumpenproletariat, from which only tiny strata were redirected in terms of labor. All those who devoted themselves to the study of living languages ​​came to be seen as the dilettante scholars of yesteryear researching dead languages. Their nascent voices merely echoed in deserts of listeners. Yes, it is true, it also became unnecessary for speakers of spatially more restricted languages ​​to learn to speak the languages ​​of empires.

Humanity then discovered that the Tower of Babel could be built not with sun-dried clay bricks, but with intangible blocks amidst a planet of superheated temperatures. The discovery by all societies that other groups exist who speak a language different from their own is what imploded. The notion that distinct sounds produce similar meanings was completely lost. As Octavio Paz reminds us, it is precisely the diversity of languages ​​that breaks the link between sound and meaning, undermining the unity of the spirit. It was believed that this relationship belonged not only to the natural order, but also to the supernatural. Although unexplained, it was a bond that made the terms of the relationship inseparable and indissoluble. If the Spirit is united, the soul, as dispersion, institutes otherness. This was precisely the answer of the story of Babel to the perplexity among us produced by the existence of many languages. “The whole world used the same language and the same words.” (Genesis 11:1) Humanity then conceived a project that offended the Spirit. “Come, let us build ourselves a city and a tower with its top in the heavens!” (Genesis 11:4) Just as Prometheus was severely punished by Zeus for stealing fire from the gods and giving it to humanity, Yahweh also punishes human audacity. “‘Behold, they are all one people, and they all speak one language. This is only the beginning of what they have done; now no plan will be made for them. Come, let us go down and confuse their language so they will not understand each other.’” (Genesis 11:7) The consequence is that the people ceased to be one, and the beginning of plurality was also the beginning of history, with its empires, wars, and – as Octavio Paz warns – “those proud heaps of rubble that civilizations have left behind.” Thus, cosmopolitanism was condemned, “the plural and pluralistic society that admits the existence of the other and others.”

With “Redeemed Babel,” humanity realized the universal communicator of Star Trek, seeking to overcome the ruins of the original, fractured unity, but shamefully, against the interest in the singular linguistic history that has always constituted the irreducible singularities of the significant worlds of life among different cultures. If plurality appeared as a curse in destroyed Babel, redeemed Babel made the sin against the Spirit real. This is because what the other says is now understood only and always in terms of the language spoken by the observer, so that there is no longer any contemplation of the arbitrary conventions of the relationship between sound and meaning, as defended by Saussure and his disciples, and yet, the ancient magical belief, shared among poets, in the identity between the word and that which the word names, was also killed, but in an even more brutal way.

Speakers, now, are atoms of closed identities that harden, surprisingly, in the same proportion as they interact through language.

I make this warning driven solely by the belief that the power of indifference will never cease to be a form of subordination of others. As André Malraux argues, more than by the fascination of power itself, the will to force stems from the vain search to escape the human condition in favor of the chimerical disease that is the will to divinity. The builders of Babel thought the same.

It was then that linguistic diversity became merely a piece of ornamental tapestry that had long since grown weary. Through its death, a refined form of identity assassination of otherness was consecrated.

Human language, therefore, destroyed the world.

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

____________

“Pray to God with tears in your eyes whenever you want illumination or find yourself faced with any doubt or difficulty. The Lord will remove all your impurities, assuage your mental anguish, and give you enlightenment.”

Mother Sri Sarada Devi

_________

The heart is the greatest river of your life, the head is the bridge over the river. Always s follow the heart.

 Swami Vivekananda.

November 2025

[Please scroll down to read]

The Master taught me much. Sometimes he deliberately sent me to Loren (Naren. Swami Vivekananda’s pre-monastic name was Narendra, or simply Naren) so that I would hear from him about many things. Often the Master arranged a debate between Girish Ghosh and Loren, but Loren was forceful and not afraid to challenge anyone. He argued a lot, and I reported it all to the Master. Now and then the Master tested me. Once he asked, “Naren said all this and you remained silent?”

“What do I know?” was my answer. “How can I compete with Loren?”

The Master said, “You’ve heard so many things here (meaning himself) and you said nothing? You should tell him that if God didn’t create this world, who did?” “Loren says this creation is a natural process,” I replied.

“Is it possible for nature to create?” the Master asked. “If there is an effect, there must be a cause that preceded it. There is a powerful Being behind this creation. Did you know that the Master tore me from the strings of the world? I was an orphan. He showered me with love and affection. If he hadn’t accepted me, I would have been like an animal and worked like a slave all my days. My life would have been worthless. I am an uneducated man.” He used to tell me, “Always keep your mind spotless. Don’t allow impure thoughts to enter it. If you find such desires tormenting you, pray to God and chant His name. He will protect you. If the mind still won’t remain calm, go to the Mother’s temple and sit before Her. Or else come here (pointing to himself).”

Once a devotee in Dakshineswar was behaving very badly, and I found it impossible to contain my irritation. I scolded him, and he felt very hurt. The Master knew how much the devotee had suffered, and after he left, he said to me, “It is not good to speak harshly to those who come here.” They are tormented by worldly difficulties. If they come here and are scolded for their shortcomings, where will they go? In the presence of holy company, never use harsh words against anyone, and never say anything that will hurt anyone.

Do you know what he told me about that? Go to this man tomorrow and speak to him in such a way that he will forget what you said to him today. So the next day I visited him. My pride was humble. I spoke to him with kind words. When I returned, the Master simply asked, “Did you give him my greetings?” Surprised at his words, I said that I had not. Then he said, “Go to him again and offer him my greetings.”

So I went to that man again and gave the Master his greetings.

At this, the devotee burst into tears. I was touched to see him crying.

When I returned this time, the Master said, “Now your crime is forgiven.”

One day, Girish Gosh greeted the Master by bringing his folded hands to his forehead. The Master immediately responded to the greetings by bowing down from the waist. Girish greeted the Master again. The Master greeted Girish Babu with an even deeper bow. Finally, as Girish bowed down before him, flat on the ground, the Master blessed him. Later, Girish Babu would say, “At this time the Lord has come to conquer the world by bowing down. In His incarnations as Krishna, it was the flute; as Chaitanya, the Naam. But the weapon of His powerful Incarnation at this time is the greeting.” The Master used to say, “Be humble. That way the ego is removed.”

[from: Sri Ramakrishna as They Saw Him]

Selection from the book by Mary Saaleman

_________________________________________________

Stardust

Kees Boukema

“STARDUST ARE US” (Querido, Amsterdam, 2025) is a spiritual autobiography. It chronicles a search for answers to questions such as: Who am I? Does life have meaning? Does God exist? Why does evil exist? Is there life after death? For the author, Margot Brouwer, who struggled with the fear of death even as a child, these were tormenting questions. Could natural science, particularly astronomy, provide answers to these “life questions”? Understanding the natural laws of the world could also provide a “grip” on existence.

Margot Brouwer describes in easy-to-read Dutch what natural science has taught her. How our worldview has dramatically expanded over the centuries. Initially, the image was of a small Earth surrounded by water, under a dome of air. The later image: An Earth held together with other planets by the sun’s gravity. The sun turned out to be a star at the edge of the Milky Way: a rotating disk of stars, held together by its own gravity. And then came the insight that not one, but multiple galaxies exist within the observable universe: a sphere with a radius of 46 billion light-years [p. 33]. The science journal Nature recently published a photograph of the birth of a new solar system (HOPS-315), which had occurred 1300 light-years from Earth (Trouw, July 18, 2025).

At every point in our history, the universe has proven to be many times larger than what we could have imagined at the time, writes Brouwer. And there are strong indications that, in addition to the observable universe, multiple universes exist. We would not live in one finite universe, but in an infinite multiverse, in which everything conceivable exists. The author refers here to the discovery of the very first light, the so-called “cosmic microwave background radiation,” which occurred relatively shortly (379 thousand years!) after the moment of creation, the “Big Bang” 13.7 billion years ago. The discovery of this “microwave background radiation” not only answered existing questions but also opened new perspectives: Parts of the universe were said to be expanding, others to have come to a standstill, and parallel universes to have emerged.

All these awe-inspiring insights compelled Brouwer to look at the world differently, realizing the insignificance of his own existence. The gap between familiar faith and scientific knowledge seemed unbridgeable. Increasing doubt about the existence of God and heaven led the author to a fear bordering on panic of losing faith in his own continued existence in an “afterlife.”

During this period of upheaval, the author accidentally discovered the philosophy of the 17th-century philosopher Benedict de Spinoza and his radically different concept of God. According to Spinoza, God is not above or outside the universe, but coincides with the eternal universe: ‘Deus sive Natura’, ‘God, or Nature’. Everything that exists is a manifestation or mode of God. It is this concept of God that another physicist, Albert Einstein, was referring to in 1919 when asked, ‘Do you believe in God?’: “I believe in Spinoza’s God, who reveals himself in the lawful harmony of existence, not in a God concerned with the fate and behavior of people.”

Mathematics and natural science had opened the author’s eyes to Spinoza’s philosophy. Brouwer calls it a “new path through the wilderness.” His philosophy is not so much a faith or belief, but a “path.” A difficult path, Spinoza wrote at the end of his Ethics: “It cannot be otherwise; something that is so rarely found is difficult. For if salvation were within everyone’s grasp, how is it that it is ignored by almost everyone?”

[to be continued]

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

__________________________________

With the hat in hand

People are kind. That was the conclusion of my friend upon returning from his trip. For eleven weeks, he and another big Dutch guy rode a motorcycle to Mongolia. They were invited to people’s homes to eat, sleep, receive help, taste honey, and even received a bag of groceries when they arrived at their tent. Russian agents wanted to have their picture taken with them, and in Kazakhstan, someone spent half a day helping them get started with an E-SIM.

“With hat in hand, one can travel the whole country,” a colleague reflected when I told her about the conclusion of my friend’s expedition. A beautiful proverb that emphasizes the importance of kindness and a respectful attitude in dealing with others. The key to progress. (In my eyes…)

Being kind. A beautiful starting point, a beautiful way of life. Something we can live by, so that others can follow suit. Something that should be promoted in children’s books, TV series, at school, and at sports clubs. Being kind, showing consideration for others, caring for the vulnerable should be self-evident and normal.

I saw a popular post on Instagram with tips for being happy. (Unfortunately, I can’t find it.) One of those tips was: trust no one until proven otherwise. I’d like to turn that around and recommend trusting everyone until proven otherwise. That makes your worldview and your life much brighter. As a chaotic person, I often get my “forgotten” things back. “Is this your phone, bag, or jacket?” Even money I left in the ATM a few years ago—when I still used my debit card—was returned to me.

Interacting kindly with a stranger, standing up for someone else, requires trust. Trust in yourself, in the other person, and in the world around you. I try to do that because I want to, because I’ve been taught to do so, and because I find it makes me feel good. I don’t want bars on my windows, as a police officer suggested after two burglaries. I don’t believe in more rules, punishments, and restrictions.

You can go out of your way to attach caps to bottles and install soda vending machines, but you can also teach people to care for our environment. We can ban begging, but we can also ensure everyone has something to eat by making it normal to care for one another. We can try to limit street aggression with cameras, curfews, or stricter penalties, but we can also teach each other not to assault, harass, or hit others. With a hat in hand, you not only travel far, it also brings you closer.

Writer: Fook Hali

Contributed by Francis Schaik

From The Optmist

____________________________

To Read is to Live

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

“Read to live.” The expression is by Gustave Flaubert. I first encountered it as an epigraph to the book “A History of Reading,” by Alberto Manguel.
The concept of “living well” has already received the forceful reflection of Alberto Acosta, in “Living Well: An Opportunity to Imagine Other Worlds.” Starting, above all, in the first decade of this century, the notion derived from popular mobilizations and rebellions, mainly from the Ecuadorian and Bolivian indigenous worlds. It presents itself “as an opportunity to collectively build a new way of life.” “Living well” would essentially constitute “a process originating from the community matrix of peoples who live in harmony with Nature.” It is a paradigm whose worldview is in direct opposition to the Western “living better,” to the “dolce vita,” to predatory capitalism, which “exploits the maximum of available resources until it exhausts the basic sources of life.”
I believe that the practice of reading constitutes a fruitful path to a good life. I am not referring only to bookish reading. We are almost always referred to bookish reading when the subject comes up. But I am referring to reading in its broadest sense, which is not only the most inclusive, but perhaps the most fundamental, and illuminates the very act of reading books. In this case, every worldview updated and remembered through collective life experiences, or every interpretation of the worlds of life and their multiple phenomenal expressions, is always a broad and viscerally profound horizon. It does not matter whether human intelligence is conceived as stemming from strictly logical principles or from a magical order.
Indeed, the constitution of meaningful worlds of life is almost always found against two backdrops. Albert Camus formulated the dilemma in forceful terms. Either “the world has a higher meaning that transcends its agitations, or only these agitations are true.” But, between Dostoevsky and Camus, it is necessary to live. It seems certain that, since ancient times, human experiences have sought, at all costs, to maintain the ever-fragile and precarious balance between the cosmic forces of stability and the chaotic forces of instability. Nancy Huston establishes that this irresistible movement on our part in favor of the world’s coherence stems from the fact that we are the “fabulating species.” In this case, the “hard drug” that feeds us is “meaning.” Another opportune reference to what is said here comes from the experience of music. Indeed, in “Sound and Meaning: Another History of Music,” José Miguel Wisnik points out: “Music is originally described as the very extraction of ordered and periodic sound from the turbulent medium of noises.” Does everything seem to make sense? Caution is necessary.

In the name of obsession with the Ionic foundation, namely, the conception of the single principle that orders everything, we can marginalize the dissonances of the world, the chaotic nature of the unpredictable, the transgression of noise. Yes, the clamor for the world’s coherence is a demand for a map of life. Coherence, here, is far from meaning a sugar-coated picture of the world. Maps allow us to situate ourselves in a network permeated by interrelationships, enabling us to safely navigate paths that were previously unknown, even if the connected elements seem devoid of any harmonious associations.
The readings that we experience online, or even the libraries that we spatially organize, are, at the very least, these mental maps of the world. There will always be, of course, the risk of mistaking the map for the world, even though the map is also the world. At least in intelligible terms, we will hardly arrive at a world that is not formulated by maps, at least in comprehensive terms. Whether through the global intuition of the contemplator or the logical chaining of the verbal discourser, the sharing of the possible meanings of life and the world will necessarily imply the creation of maps.
I chose, for myself, a map: the map of reading books. But it is not about “the way, the truth, and the life,” without which one cannot reach the “Father” or the “Mother.” It may be, in my view, a most noble map; otherwise, I would not choose it. However, it is “a” map, not “the” map. I here make my own the ecumenical motto of Quintus Aurelius Symmachus, who, in opposing the intolerance of Christians in the Roman Empire at the end of the 4th century, declared that one cannot “reach such a great mystery by a single path.”
The question, therefore, that I see in reading as a path to a good life, is the constitution of an existential map, that is, an organized reference to situate oneself before the sphere of the unpredictable, in the case of a world ontologically devoid of purpose or not. The interesting thing in the making of this map is the dialogical interrelation that is established between the reader and the multiple voices of the authors, beyond my time and my space, and the community of readers. In this sense, reading will never be a solitary practice. But of course, there will always be the risk.

The reader’s role is to create, through their practice, an opaque bubble in the face of the world’s chaos. It is prudent to remember that chaos is never lost, but always transformed, and the oracular practices of all times and places, despite seemingly following the reverse order of reading, carry with them a salutary directive. Through contemplation of the “data” of chaotic randomness, they weave coherent plots that guide more conscious action.

I therefore read the myriad narratives of the universal library to weave a thread that leads me to the exit of the labyrinth. We are, in the end, Ariadne and Theseus. Like everyone else in their own way, I forge a meaningful map that allows me, with “amor fati,” to tread the paths of the “great hinterland” of what does not depend on my will. If it is necessary to live, let us seek to live well, without the mutilating haste of the world in which we live, weaving a thread that justifies existence.

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी |
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुने: || 2:69||

yā niśhā sarva-bhūtānāṁ tasyāṁ jāgarti sanyamī
yasyāṁ jāgrati bhūtāni sā niśhā paśhyato muneḥ

Millions upon millions are running after darkness, thinking that it is light. They do everything possible for getting that darkness. They fight, wage wars, kill, burn, harm others, everything possible to be in that darkness and get more and more of it. However, after all it is just darkness. The wise are very few on the earth. They know that darkness is misery.  They are in Light. They seek light through prayer, meditation, service, and so on. That is the path. This confusion of darkness as light is the hold of evil on life.

Lalit Mohan Chatterjee

Lalit Mohan Chatterjee was a heroic devotee and a great benefactor of the Ramakrishna Mission during those early days. He had a moustache like the German Kaiser, so Swami Brahmananda called him “Kaiser”. Whenever Mother Sri Sarada Devi had any problem, Lalit was there to take care of it, and whenever she was ill, Doctor Kanjilal would rush to look after her. Of course, rushing in the sense of arriving, if possible, by a bullock cart at the most. And taking care means providing a few homeopathic medicines. However, when these two gentlemen visited Jayrambati, Mother  cooked for them and tried to make their lives comfortable there.

Once Lalit became ill and the illness worsened by the hour. The condition became serious and there was no “hospital” or medical help like now. Every day, Mother sent a boy by name Ashu to get news about Lalit’s condition.  Lalit’s condition became critical. Lalit’s wife, Prasadi, ran to Mother to bless her dying husband. Mother told Ashu: “Take this offered flower and put it on his head. Tell him that he will be cured soon. Also ask him to have ayurvedic treatment. I am offering tulsi leaves every day to the Master for him.” Lalit came around after taking auyrvedic medicines as Mother suggested. But the Mother said: “It’s due to Prasadi’s virtue that Lalit got back his life this time. I can’t bear to hear Prasadi’s pitiful cries.”

Owing to Mother’s grace, a dying person became strong and healthy once again.

____________

“Pray to God with tears in your eyes whenever you want illumination or find yourself faced with any doubt or difficulty. The Lord will remove all your impurities, assuage your mental anguish, and give you enlightenment.”

Mother Sri Sarada Devi

November 2025

Let op! Net zoals je kinderen leert hoe ze geld kunnen verdienen en zaken kunnen doen, leer ze ook bidden. Leer ze ook hoe ze op God kunnen vertrouwen. Als ouders is het jullie plicht. Gebed is de ware kracht. Lees verder…

Ramakrishna en Swami Adbhutananda

De Meester heeft me veel geleerd. Soms stuurde hij me met opzet naar Loren (=Naren. De pre-monastieke naam van Swami Vivekananda was Narendra, kortweg Naren) , zodat ik over veel dingen van hem zou horen. Vaak regelde de Meester een debat tussen Girish Ghosh  en Loren, maar Loren was krachtig en niet bang iemand uit de dagen.  Hij argumenteerde veel, en ik meldde het allemaal aan de Meester. Nu en dan stelde de Meester me op de proef.  Eens vroeg hij: ” Naren zei dit allemaal en jij bleef stil?” “Wat weet ik?”  was mijn antwoord.  “Hoe kan ik wedijveren met Loren ? ”

De Meester zei : “Je hebt hier zoveel dingen gehoord ( hij bedoelt zichzelf )  en je zei niets? ”   Je zou hem moeten vertellen dat als God deze wereld  niet heeft geschapen, wie dan wel?”   “Loren zegt dat deze creatie een natuurlijk proces is,” antwoordde ik .

“Is het mogelijk voor de natuur om te creeren?” zei de Meester.  “Als er een gevolg is , moet er een oorzaak zijn  die eraan vooraf ging.  Er is een krachtig  Wezen achter deze creatie.  Wist je dat de Meester me heeft weggerukt  uit de snaren van de wereld?  Ik was een wees.  Hij overspoelde me met liefde en genegenheid. Als hij me niet had geaccepteerd, zou ik als een dier zijn geweest en al mijn dagen als een slaaf hebben gewerkt. Mijn leven zou niets waard zijn geweest. Ik ben een ongeletterde man . Hij zei altijd tegen me : ” Houdt je geest altijd vlekkeloos. Sta niet toe dat er onzuivere gedachten in komen.  Als je merkt dat zulke verlangens je kwellen, bidt dan tot God en zing zijn naam. Hij zal je beschermen. Als de mind dan nog steeds niet kalm wil blijven, ga dan naar de tempel van de Moeder, en ga voor haar zitten. Of kom ander hier ( wijst naar zichzelf ) .”

Eens gedroeg een toegewijde in Dakshineswar zich erg slecht , en ik vond het onmogelijk mijn irritatie te bedwingen.  Ik schold hem uit  en hij voelde zich erg gekwetst. De Meester wist hoe de toegewijde had geleden , en toen hij weer weg was, zei. hij tegen mij : ” Het is niet goed om hard te spreken tegen degenen die hier komen. ”  Zij zijn gekweld door wereldse moeilijkheden. Als ze hier komen en dan worden uitgescholden voor hun tekortkomingen , waar zullen ze dan heen gaan?  Gebruik in de tegenwoordigheid van heilig gezelschap nooit harde woorden tegen niemand  en zeg nooit iets dat een ander pijn bezorgt.”

Weet je wat hij me daarover vertelde?  Ga morgen naar deze man en spreek zo met. hem dat hij vergeet wat je vandaag tegen hem hebt gezegd. ”  Dus de volgende dag bezoek ik hem. Mijn trots was nederig. Ik sprak hem toe  met vriendelijke woorden. Toen ik terugkwam, vroeg de Meester slechts, ” Heb je hem de groeten van mij gebracht? ”   Verbaasd over zijn woorden, zei ik dat ik dat niet had gedaan. Toen zei hij : ” Ga nog een keer naar hem toe en biedt hem mijn groeten aan. ” Dus ik ging weer naar die man en bracht de Meester’ s groeten over. Hierop barsste de toegewijde in tranen uit. Ik was ontroerd hem te zien huilen. Toen ik deze keer terugkwam , zei de Meester : ” Nu is je misdaad vergeven . ”

Op een dag groette Girish Gosh de Meester  door zijn gevouwen handen naar zijn voorhoofd te brengen. De Meester beantwoordde de begroetingen onmiddelijk door vanuit de taille voorover te buigen. Girish groette de Meester weer.  De Meester groette Girish Babu met een nog diepere buiging.  Op het laatst, toen Girish voor hem vooroverboog plat op de grond, zegende de Meester hem.  Later zou Girish Babu zeggen: ” In deze tijd is de Heer gekomen om de wereld te overwinnen door voorover te buigen.  In zijn incarnaties als Krishna wat het de fluit;  als Chaitanya , de Naam.  Maar het wapen van zijn krachtige Incarnatie in deze tijd is de begroeting. ”  De Meester zei altijd: ” Wees nederig. Op die manier wordt het ego verwijderd. ”

Uit het boek: Sri Ramakrishna zoals zijn discipelen hem zagen

selectie en vertaling : Mary Saaleman

___________________

Sterrenstof

Kees Boukema

   “STERRENSTOF ZIJN WIJ” (Querido, Amsterdam, 2025) is een spirituele autobiografie. Het is het verslag van een zoektocht naar antwoord op vragen als: Wie ben ik? Heeft het leven zin? Bestaat God? Waarom bestaat het kwaad? Is er leven na de dood? Voor de auteur, Margot Brouwer, die als kind al worstelde met angst voor de dood, waren dat kwellende vragen. Zou de natuurwetenschap, met name sterrenkunde, antwoord geven op deze ‘levensvragen’? Het begrijpen van de natuurwetten van de wereld zou ook ‘grip’ kunnen geven op het bestaan.

Margot Brouwer beschrijft in prettig leesbaar Nederlands wat de natuurwetenschap haar heeft geleerd. Hoe ons wereldbeeld in de loop der eeuwen spectaculair is verruimd. Aanvankelijk het beeld van een kleine aarde omringd door water, onder een koepel van lucht. Het latere beeld: Een aarde die samen met andere planeten bij elkaar gehouden wordt door de zwaartekracht van de zon. De zon bleek een ster te zijn aan de rand van de ‘Melkweg’: een roterende schijf van sterren, bij elkaar gehouden door haar eigen zwaartekracht. En dan het inzicht, dat er niet één. maar meerdere sterrenstelsels bestaan, binnen het voor ons waarneembaar universum: Een bol met een straal van 46 miljard lichtjaar [p.33]. Onlangs publiceerde het wetenschapsblad Nature een foto van de geboorte van een nieuw zonnestelsel (HOPS-315), die op een afstand van 1300 lichtjaar van onze aarde had plaatsgevonden (‘Trouw’, 18 juli 2025).

Op elk punt in onze geschiedenis is het heelal vele malen groter gebleken dan hetgeen we ons toen konden voorstellen, schrijft Brouwer. En er zijn sterke aanwijzingen dat er, behalve het voor ons waarneembare universum, meerdere universa bestaan. Wij zouden niet in één eindig universum leven, maar in een oneindig multiversum, waarin ál het denkbare bestaat. De auteur refereert hier aan de ontdekking van het allereerste licht, de zogenaamde ‘kosmische achtergrondstraling’, die optrad betrekkelijk kort (379 duizend jaar!) na het creatie-moment, de ’Big Bang’ (‘oerknal’) 13,7 miljard jaar geleden. De ontdekking van deze ‘achtergrondstraling’ gaf niet alleen antwoord op bestaande vragen, maar opende ook nieuwe perspectieven: Delen van het universum zouden expanderen, andere tot stilstand zijn gekomen en er zouden parallelle universa zijn ontstaan.

Door al deze ontzagwekkende inzichten voelde Brouwer zich gedwongen om anders naar de wereld te kijken, in het besef van de nietigheid van het eigen bestaan. De kloof tussen enerzijds het vertrouwde geloof en anderzijds de wetenschappelijke kennis leek onoverbrugbaar. Door toenemende twijfel aan het bestaan van God en hemel groeide bij de auteur een aan paniek grenzende angst het geloof in het eigen voortbestaan in een ‘hiernamaals’ te verliezen.

In deze periode van ontreddering ontdekte de auteur bij toeval de wijsbegeerte van de 17^e-eeuwse filosoof Benedictus de Spinoza en diens radicaal andere Godsbeeld. Volgens Spinoza bevindt God zich niet boven of buiten het universum, maar valt samen met het eeuwige universum: ‘Deus sive Natura’, ‘God, ofwel de Natuur’. Al wat is, is een manifestatie of modus van God. Het is dit godsbeeld waar die andere natuurkundige, Albert Einstein in 1919 op doelde, toen hem werd gevraagd: ‘Gelooft u in God?’: “Ik geloof in Spinoza’s God, die zich openbaart in de wetmatige harmonie van het bestaan, niet in een God die zich bezig houdt met het lot en het gedrag van mensen.”

Wiskunde en natuurwetenschap had de auteur de ogen geopend voor de filosofie van Spinoza. Brouwer noemt het een ‘nieuw pad door de wildernis’. Zijn filosofie is niet zozeer een geloof of overtuiging, maar een ‘weg’. Een moeilijke weg, schreef Spinoza aan het slot van zijn ‘Ethica’: “Dat kan ook niet anders; iets wat zo zelden gevonden wordt is moeilijk. Want als het heil binnen ieders handbereik lag, hoe kan het dan, dat het door bijna iedereen wordt genegeerd?”

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

_____________________________

Met de hoed in de hand

The Optmist

Schrijver: Fook Hali

Contributie: Francis van Schaik

_________________

Lees om te Leven

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

“Lees om te leven.” Deze uitdrukking is van Gustave Flaubert. Ik kwam het voor het eerst tegen als motto van het boek “Een geschiedenis van het lezen” van Alberto Manguel.
Het concept “goed leven” is al krachtig belicht door Alberto Acosta in “Goed leven: een kans om andere werelden te verbeelden”. Het idee is vooral ontstaan ​​in het eerste decennium van deze eeuw, als gevolg van volksmobilisaties en -opstanden, voornamelijk in de inheemse Ecuadoraanse en Boliviaanse wereld. Het presenteert zich “als een kans om gezamenlijk een nieuwe manier van leven op te bouwen.” “Goed leven” zou in wezen neerkomen op “een proces dat voortkomt uit de gemeenschapsmatrix van volkeren die in harmonie met de natuur leven.” Het is een paradigma waarvan het wereldbeeld lijnrecht tegenover het westerse “beter leven” staat, tegenover het “dolce vita” en het roofzuchtige kapitalisme, dat “de maximaal beschikbare middelen uitbuit totdat de basisbronnen van het leven zijn uitgeput.”
Ik geloof dat lezen een vruchtbare weg naar een goed leven vormt. Ik doel niet alleen op boekenlezen. We worden bijna altijd verwezen naar boekenlezen wanneer het onderwerp ter sprake komt. Maar ik doel op lezen in de breedste zin van het woord, wat niet alleen de meest inclusieve, maar misschien wel de meest fundamentele is, en de handeling van het lezen zelf belicht. In dit geval is elke wereldvisie die wordt bijgewerkt en herinnerd door collectieve levenservaringen, of elke interpretatie van de werelden van het leven en hun vele fenomenale uitingen, altijd een brede en diepzinnige horizon. Het maakt niet uit of menselijke intelligentie wordt opgevat als voortkomend uit strikt logische principes of uit een magische orde.
In feite speelt de vorming van betekenisvolle werelden van het leven zich bijna altijd af tegen twee achtergronden. Albert Camus formuleerde het dilemma in krachtige bewoordingen. Ofwel “heeft de wereld een hogere betekenis die haar onrust overstijgt, ofwel zijn alleen deze onrusten waar.” Maar tussen Dostojevski en Camus is het noodzakelijk om te leven. Het lijkt zeker dat menselijke ervaringen sinds de oudheid, koste wat kost, hebben geprobeerd het immer fragiele en precaire evenwicht tussen de kosmische krachten van stabiliteit en de chaotische krachten van instabiliteit te handhaven. Nancy Huston stelt vast dat deze onweerstaanbare beweging van onze kant ten gunste van de coherentie van de wereld voortkomt uit het feit dat wij de “fabulerende soort” zijn. In dit geval is de “hard drug” die ons voedt “betekenis”. Een andere toepasselijke verwijzing naar wat hier gezegd wordt, komt voort uit de ervaring van muziek. In “Sound and Meaning: Another History of Music” merkt José Miguel Wisnik namelijk op: “Muziek wordt oorspronkelijk beschreven als het onttrekken van geordend en periodiek geluid aan het turbulente medium van lawaai.” Lijkt alles logisch? Voorzichtigheid is geboden.

In naam van de obsessie met het Ionische fundament, namelijk het concept van het ene principe dat alles ordent, kunnen we de dissonanten van de wereld, de chaotische aard van het onvoorspelbare, de overtreding van lawaai, marginaliseren. Ja, de roep om de coherentie van de wereld is een vraag naar een kaart van het leven. Coherentie betekent hier verre van een geromantiseerd beeld van de wereld. Kaarten stellen ons in staat ons te situeren in een netwerk doordrongen van onderlinge relaties, waardoor we veilig paden kunnen bewandelen die voorheen onbekend waren, zelfs als de verbonden elementen geen enkele harmonieuze associatie lijken te hebben.
De lectuur die we online ervaren, of zelfs de bibliotheken die we ruimtelijk organiseren, zijn op zijn minst deze mentale kaarten van de wereld. Er zal natuurlijk altijd het risico bestaan ​​dat we de kaart voor de wereld aanzien, ook al is de kaart ook de wereld. Tenminste in begrijpelijke termen zullen we nauwelijks tot een wereld komen die niet door kaarten wordt geformuleerd, althans niet in alomvattende termen. Of het nu door de globale intuïtie van de beschouwer komt of door de logische keten van de verbale vertoog, het delen van de mogelijke betekenissen van het leven en de wereld zal noodzakelijkerwijs het creëren van kaarten impliceren. Ik koos voor mezelf een kaart: de kaart van het lezen van boeken. Maar het gaat niet om “de weg, de waarheid en het leven”, zonder welke men de “Vader” of de “Moeder” niet kan bereiken. Het is, naar mijn mening, misschien een zeer nobele kaart; anders zou ik hem niet kiezen. Het is echter “een” kaart, niet “de” kaart. Ik maak hier de oecumenische leus van Quintus Aurelius Symmachus eigen, die, in zijn verzet tegen de intolerantie van christenen in het Romeinse Rijk aan het einde van de 4e eeuw, verklaarde dat men “zo’n groot mysterie niet via één pad kan bereiken”.
De vraag die ik dus zie in het lezen als een pad naar een goed leven, is de samenstelling van een existentiële kaart, dat wil zeggen, een georganiseerde referentie om zichzelf te situeren in de sfeer van het onvoorspelbare, in het geval van een wereld die ontologisch doelloos is of niet. Het interessante aan het maken van deze kaart is de dialogische verwevenheid die ontstaat tussen de lezer en de vele stemmen van de auteurs, buiten mijn tijd en ruimte, en de gemeenschap van lezers. In die zin zal lezen nooit een solitaire bezigheid zijn. Maar natuurlijk blijft er altijd een risico.

De rol van de lezer is om door middel van zijn of haar praktijk een ondoorzichtige bubbel te creëren in het licht van de chaos in de wereld. Het is verstandig te onthouden dat chaos nooit verloren gaat, maar altijd transformeert, en de orakelpraktijken van alle tijden en plaatsen, ondanks dat ze schijnbaar de omgekeerde leesvolgorde volgen, dragen een heilzame richtlijn met zich mee. Door de “data” van chaotische willekeur te overpeinzen, weven ze coherente plots die een bewustere handeling sturen.

Ik lees daarom de talloze verhalen van de universele bibliotheek om een ​​draad te weven die me naar de uitgang van het labyrint leidt. Uiteindelijk zijn we Ariadne en Theseus. Net als ieder ander op zijn of haar eigen manier, smeed ik een betekenisvolle kaart die me in staat stelt om, met “amor fati”, de paden te bewandelen van het “grote achterland” van wat niet van mijn wil afhangt. Als het nodig is om te leven, laten we er dan naar streven goed te leven, zonder de verminkende haast van de wereld waarin we leven, een draad wevend die het bestaan ​​rechtvaardigt.

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________

“Wie er een gewoonte van maakt om te bidden, zal gemakkelijk alle moeilijkheden overwinnen en kalm en onbewogen blijven te midden van de beproevingen in het leven.” Moeder Sri Sarad

Er is geen grotere heilige dan hij…

Het leven van Durga Charan Nag

Op verzoek van de familie van meneer Paul ging de grote toegewijde, Durga Charan Nag, eens naar Bhojeswar. Toen hij op het punt stond terug te keren naar Calcutta, gaf de familie hem 8 roepies als zijn stoombootkost en een goede deken om zichzelf tegen de kou te beschermen. Meneer Paul wist heel goed dat Durga Charan Nag niets van wie dan ook accepteerde, een uiterst sober leven leidde, nooit een cent meer zou accepteren en de grootste, allesverzakende heilige van de moderne tijd was. Hij drukte Durga Charan op de een of andere manier 8 roepies en de deken in handen. Het stoombootstation lag ongeveer tien kilometer van Bhojeswar. Toen Durga Charan daar aankwam en zijn ticket ging kopen, kwam een ​​vrouw in gescheurde kleren en met vijf of zes kinderen aan haar lichaam naar hem toe en bracht hem op een zeer meelijwekkende toon haar lijden en ontberingen onder de aandacht. Ze vroeg om hulp. Toen Nagmahashaya haar verhaal hoorde, barstte ze in tranen uit en gaf ze de 8 roepies en de deken weg met de woorden: “Moeder, neem deze mee en red uzelf en uw kinderen.” De bedelvrouw zegende hem en vertrok. Vermoeid door de lange wandeling en vermoeiende reis, rustte Nagmahashaya even uit op het station. Toen de stoomboot het station had verlaten, hervatte hij zijn reis naar Calcutta te voet, omdat hij geen geld meer had om de overtocht te betalen. Onderweg, als hij een tempel tegenkwam, bedelde hij om wat Prasad, en soms leefde hij van geroosterde rijst. Hij stak de rivieren en beekjes over met een veerboot tegen betaling van de overtocht wanneer ze breed waren, maar wanneer ze smal waren, stak hij ze zwemmend over. Hij had slechts zeven anna’s en zes pasteien bij zich. Afhankelijk van dat kleine bedrag vertrok hij naar Calcutta en bereikte hij, 29 dagen lang onafgebroken te voet, zijn thuis.

Vedantavani

October 2025

The Master’s Test

Where there is a need, there is also a fulfillment. Where there is a demand, there is also a supply. Whenever an aspirant yearns intensely for God, they find the path to fulfillment. Sri Ramakrishna often said, “The Mother will not allow any of her children to go hungry. He who is hungry in the morning will be fed in the morning. He whose appetite is awakened late at night will be fed in the evening.” Every sincere wish of a person will be fulfilled.

To determine the tendency of a person’s mind, whether it is toward good or evil, Ramakrishna would weigh the person’s hand in his own hand, from the fingers to the elbow. If the Master found the weight less than normal, he would conclude that the mind was leaning toward good. Let us give an example. While Sri Ramakrishna was staying in the Cossipore garden, suffering from cancer, the younger brother of the present writer one day came to visit the Master. The Master was very happy to see him. He had him sit beside him, questioned him about various things, and gave him many instructions. When I came in to see Sri Ramakrishna, he asked me, “Is this your younger brother? He is a fine boy and more intelligent than you. Let me see if he has good or bad inclinations.” Saying this, he took my brother’s hand in his, weighed it, and said, “Yes, he has good inclinations.” He then asked, “Shall I draw him towards me (i.e., turn his mind away from the world and towards God)? What do you say?” I replied, “Yes, please do so.” But Sri Ramakrishna thought for a moment and said, “No, not anymore. I have taken one, and if I were to take this one too, your parents, especially your mother, would be very sad. I have displeased many a Shakti (woman) in my life. Not anymore.”
The Master used to say, “People with different inclinations also have different ways of functioning physiologically, such as sleeping.” Experts can find signs of character in these things. For example, not all people breathe the same way during sleep. A worldly person breathes one way, a renounced person another.
Sri Ramakrishna said of women that there are two kinds: vidya Shakti, of a divine nature, and avidya Shakti, of an asuric or low nature. “Those of divine nature,” he said, “eat and sleep little. They do not care for sense gratification, they enjoy talking with their husbands on religious topics, and they save their husbands from evil thoughts and impure actions by inspiring them with spiritual thoughts. They help their husbands to lead a spiritual life so that they (the husbands) can ultimately realize God.” But the avidya Shakti are the exact opposite.
“They eat and sleep a lot, and they want their husbands to think of nothing but happiness.” When their husbands talk about religion, they get irritated.”
Sri Ramakrishna told us many things in this way. Once, he examined the body of Naren (Swami Vivekananda) in this way. He was very pleased with the result. He said, “You have all the good signs on your body, except that you breathe heavily during sleep. Yogis say that this indicates a short life.”

[from: Sri Ramakrishna as They Saw Him]

Selection from the book by Mary Saaleman

Kunt Hamsun

Kees Boukema

As Hamsun expected, his second novel, “Mysteriën,” received bad press. One reviewer wrote: “The extreme, tormented mind in ‘Hunger’ is presented here in a more subtle and even more perverse form, without explanation.” In another book review, “Mysteriën” was compared to the paintings of Edvard Munch, “an exponent of perversity, mysticism, and morbid hallucinations.” The comparison was apt: Just as Hamsun had declared that literature would no longer concern itself with one-dimensional people, but with real people, so Munch had announced that painting would no longer focus on people who read or knit, but on those who breathe, feel, suffer, and love. His now world-famous painting “Skrik” (Scream) is a case in point. It is a psychic self-portrait. It depicts a spiritual experience Munch had during an evening walk. He heard the landscape scream and was overwhelmed by a sense of despair, powerlessness, and depression. This painting, dating from 1893, depicts a sexless creature with its ears covered against a backdrop of the bright and soft colors of the sunset. Vague figures walk along the sides of the painting, completely oblivious to what is happening around them.

In the contrasts, the shifting perspectives, and the recurring inner contradiction of this Norwegian artistic concept, one can find the Yin-Yang symbol of Chinese Taoism. It is a dualistic symbol: two decorative scrolls depict a white and a black tadpole within a circle. The white Yang fish represents the active, masculine principle. The black Yin fish represents the passive, feminine principle. This opposition is not static; there is movement and sometimes struggle. It is precisely from this that the eternal energy of the universe arises. The attempt to suppress the other will never succeed, because that other is present within its own core. Each fish contains an ‘eye’ the color of the other fish. This eye can be seen as a seed of the other fish and can transform into its opposite. The ebb and flow is within ourselves, in our relationships, and in the world around us. It is the essence of Chinese philosophy.

In Vedanta terminology, the Yin-Yang symbol corresponds to maya. The Tao, literally the path or way, is described in the Tao Te Ching as “the origin of heaven and earth,” “the mother of the ten thousand things.” This description is reminiscent of what Vedanta calls Brahman/Atman. However, with the understanding that the Tao primarily denotes immanence, the connection with nature and the natural. The Taoist is not encouraged to realize the Tao, as a Vedantist aims to realize Brahman or the Self within us. The goal of the Taoist is to live a simple and natural life; a life attuned to and in harmony with nature. The yin-yang symbol is recognizable not only in Knut Hamsun’s work, but also in his personality and in his life, which had its ups and downs [‘Enigma’, p. 422].

Despite the negative reviews of ‘Mysteriën’, this and Hamsun’s subsequent novels proved to appeal to a wide audience. His books were successful not only in Norway, Germany, and Russia, but also in other European countries and in North and South America. His novel “How It Grew” won him the Nobel Prize for Literature in 1920. However, between 1924 and 1927, Hamsun fell into a deep depression. He sought treatment from a Freudian psychiatrist. His later novels exude a profound aversion to “progressive” Western culture: the new school system, women’s emancipation, leveling socialism, industrialization, urbanization, and the growing obsession with sports. Hamsun considered England the origin and cradle of this “progress.”

When Germany invaded Norway in 1940, Hamsun called on the Norwegian people to lay down their arms. The Germans, in his view, had come to protect Norway from an attack by England and had assured them that Norwegian independence, integrity, and neutrality would be respected. Hamsun expected that, under German leadership, Norway could play a significant role in the “New Europe.” Hamsun himself was never a member of the Norwegian Nazi Party, but he did write dozens of pro-fascist articles in various Norwegian newspapers and magazines between 1940 and 1945. In 1943, he visited Adolf Hitler and Josef Goebbels. This visit and his pro-German journalism in the years 1940 and 1945 formed the main grounds for the charges brought against him after the war. On May 25, 1945, Hansun was placed under house arrest. On June 14, he was transferred to a hospital and then “for observation” to the University Psychiatric Clinic in Oslo. Based on the psychiatric report, Hamsun was acquitted of charges due to “permanently impaired mental capacity.” He was, however, ordered to pay a very large amount of compensation that ruined him.

During his detention, Hamsun once again showed himself to be “the ageless Asiatic philosopher, flowing along with life, objecting to nothing, in the dust, but not of the dust (…..). If the paths of great wisdom and great foolishness run close together, then he walked them both with the same kind of fearless helplessness, never quite knowing which one was on at any given time, and never caring.” (‘Enigma’, pp. 389 and 421). Hamsun, who—like the anonymous protagonist of ‘Hunger’—tried to maintain his dignity despite all adversity and humiliation, wrote his final masterpiece: ‘Along Overgrown Paths’.

It is a collection of memories in the form of novellas, diary entries, a retrospective, and the text of his defense speech during the criminal trial. The book was published in 1949 and sold out immediately. A passage from this book: “It said in ‘Verdens Gang’ that my case would be heard in September. Three days later, another newspaper said my case would not be heard in September. Nobody knows anything, but everyone seems to enjoy writing about it. Why don’t they keep quiet? The same sunshine, the same drought. I take my daily walk in the area and see everything scorched. It’s a terrible miracle. The forest is in bad shape and will have to be replanted, the heath is devoid of flowers for the bees. Has this ever happened before? The bees settle in their spots, look around, buzz a bit, and fly back home. I come to a precipice. I flee from that grim spot and continue walking along the inside of the road. For years, small stones, garbage, and all sorts of rubbish have been dumped here.

Rocks have also rolled down from the road at the edge. All well and good, but when I return, I have to walk along the outside and risk my life. It irritates me that I’m dizzy and a born coward; today I resolve that, just this once, I’ll stop and look down. I tremble and feel lightheaded, but I force myself to go a little further and look down. Yes, I was exaggerating…. It wasn’t bad, I didn’t roll over and over, but cowardly slid down the slope on my back. Then I stayed put.

Oh, it wasn’t dangerous at all. I looked around. From where I was sitting, it wasn’t so horribly deep down to the abyss, not so bottomlessly deep. I looked triumphantly over the lake that lay there, despising it somewhat, pretending it wasn’t there. I had only ended up here by chance; I wasn’t about to let this chance get the better of me; I pretended to be completely absorbed in stirring the trash. There were interesting things lying there, bits of wire and bones, a dead cat and tin cans. If someone were to pass by upstairs, they didn’t want to get the impression that I’d fallen down. I wanted to show them that I was looking for something, that I was searching for important papers that had blown away. A piece of paper was sticking out of the pile, a scrap of newspaper. I tried to pull the entire newspaper toward me, but that didn’t work. I was left with a torn piece in my hand. Since I don’t have my glasses, I can’t read what’s on it, but it looked like Gothic script, a local newspaper, so to speak. I tucked the piece away. Now I have to get back on the road. If a passerby happens to be there, I don’t want to give them the satisfaction of seeing me clamber straight up the slope, so I weave my way up. I haven’t made the journey in vain; I have loot in my pocket; chance hasn’t won.” (“Paa gjengrodde stier,” 1949; Dutch translation: “Along Overgrown Paths,” 1978, p. 107 et seq.).

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

__________________________________

About Family

From Psychologie magazine

Contributed by Francis Schaik

Our family influences our lives in all sorts of ways—even long after we’ve left home. The inescapable pressure of vertical loyalty. “No swearing in this house”—you might have heard that over and over again. These kinds of values ​​and beliefs are passed on in every family. This can also be done without words: for example, we always eat together at a beautifully set table, unexpected guests are always welcome (or must be waved away at the front door). But whether we were taught them explicitly or very casually, values ​​and beliefs endure throughout our lives and almost automatically influence our choices and the way we raise our own children. But do they still align with who we want to be? About loyalty and family rules. Why we do what our parents want (even if we think we don’t)

Thinking back on your family history can bring warmth, a sense of continuity and solidarity. It can also be a source of inspiration. The fact that your grandmother risked her life in the resistance against the Nazis strengthens your sense that you, as an individual, can do something about injustice. And the fact that your father played the violin so beautifully encourages you to let your children play an instrument too. Being part of a family of hardworking laborers can fill you with pride and self-confidence. Even frugality, combined with the ability to enjoy the little things, can be something to proudly pass on: “My mother knew how to cook delicious meals on a budget, why should we buy expensive ingredients?”

Unfortunately, unwritten family rules and traditions can sometimes be a burden. For example: we’ve been good doctors for generations; who am I to choose a different profession? Or: my parents say, “Just act normal, that’s crazy enough already”; can I still get married in a French chateau? And can I be content as a stay-at-home mom, while all the women in my family have careers?

Vertical Loyalty

Why do family values ​​still have such an influence on us? Even after we’ve long left home and gone our own way, we still consider our parents’ interests and expectations. This has to do with one of the most important motivators in human relationships: loyalty. A concept introduced into psychology in the 1960s by the Hungarian-American psychiatrist Ivan Boszormenyi-Nagy and now a fundamental principle of family therapy.

In our daily lives, we are constantly guided by loyalties, both large and small. Boszormenyi-Nagy calls loyalty in self-chosen, reciprocal relationships—such as those with friends, partners, colleagues, and even the greengrocer—horizontal loyalty. The stronger we feel connected to people, the stronger our loyalty: we do our best to meet their expectations and consider their interests. And if we receive too little in return for our efforts, we can always choose to end the relationship.

Vertical loyalty is of a completely different order: that between parent and child. All our choices—from our careers to our choice of partner—are colored by the desire to meet parental expectations, Boszormenyi-Nagy argued. Even if we are determined to do things differently from our parents. That is the inescapable pressure of vertical loyalty. Because the existential bond between parent and child can never be undone, loyalty to our parents remains unconditional and ever-present.

No matter how badly our parents may treat us, or how much we despise them. Even if your parents are long dead, or if you have broken off all contact and moved halfway around the world, you remain a child of your parents. Loyalty between parent and child is not just about being faithful to each other, says psychiatrist Ivan Boszormenyi-Nagy. It is about the giving and receiving between generations. In self-chosen relationships, the balance between giving and taking is roughly equal, but not in vertical relationships. Initially, parents give much more to their children than the other way around: they bear all the responsibility and invest time, money, and energy in caring for their children. According to Boszormenyi-Nagy, a child realizes that they owe their life to their parents and wants to give something back. They repay their parents in their own way. A baby rewards their parents by smiling at them, a schoolchild works hard to bring home a good report card, comforts their mother when she’s sad, or draws a picture for their father who is in bed with the flu. Children want their parents to be proud and satisfied.

About the Historical Jesus

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Dogmatic theologians and religious fundamentalists might argue that historical research on Jesus is irrelevant. It is the historian’s responsibility to refrain from theological speculation. Two temptations, therefore, lure them into the wilderness of certainties regarding what can be reliably known about Jesus of Nazareth. The first reflects the apologetic (or laudatory) danger, often more in the end products than in their intentions, and can be categorically expressed in the following terms: it is a grave error to assume that the study of the historical Jesus justifies Christianity without dogma or doctrine. The second arises from the historian’s own discipline and is closely linked to the previous threat. Marc Bloch called it “the idol of origins,” that embryonic obsession that blindly compels the historian of religion to provide a criterion for the value of religions based on the study of origins. Christians may ignore history in shaping their religious experiences, but they cannot deny that Christianity is essentially a historical religion. Its fundamental dogmas are based on historically unique events. [James H. Charlesworth warns us: “As James P. Mackey states in ‘Jesus the Man and the Myth: A Contemporany’ (London, 1979, 1985), ‘the Christian faith is more closely bound up with the person of its founder than any other faith, living or dead… the real person of Jesus of Nazareth, its historical founder, is central to the Christian confession than the founder of any other religion is to the formulated creeds’ (…).” Charlesworth emphasizes in this regard that the Gospels are not simply creeds. “Pontius Pilate, for example, is a familiar name, not because he has now been found inscribed on a stone in Caesarea (…), but because he is part of the Passion narrative.” Let us, for example, return to his Confession of Faith, quoted by Bloch himself: “I believe in Jesus Christ (…) who was crucified under Pontius Pilate.” It is thus from the very beginning that its foundations spring. Reinforced by this theological infiltration, the focus on origins is another way of anticipating a threat lurking within the historian, a threat much more familiar to him: that of projecting the plot’s unfolding a posteriori, both in its meanderings and its resolutions, back to the beginning of the first act. “The oak grows from the acorn. But the oak comes into being and remains only when it encounters favorable environmental conditions, which do not originate from embryology.”
This danger is all the greater given that the historian uses tradition as a source for the analysis of Christian origins. Tradition is not merely the fog that obscures the object of interest; it becomes the very means of investigating and merging with it. It therefore seems impossible to dispel it. With Ernst Käsemann, we learn, in fact, to understand that “history is accessible only through tradition, that is, through what has been handed down to us by others who came before us. There is no other way to penetrate that time before us and to stand apart from us.” But, Charlesworth emphasizes, “tradition must be selected and interpreted. History, therefore, only acquires meaning through interpretation.” After many letters of Paul, three of the four canonical Gospels, in this case the Synoptic Gospels, are precisely the best sources we use to reconstruct the historical Jesus and the first generations of his movement. But are they better because they are in the New Testament? Aren’t we forgetting the apocryphal sources, which have been rejected as heretical since Irenaeus of Lyons consecrated the canon of the Gospels in the second century, or when the Council of Nicaea (325) laid the foundations for orthodox Trinitarianism? Are we not endorsing an apologetic stance here? Surprising as it may sound, the answer is no.

The Gospels are the best sources for historical research, precisely because they are the earliest surviving accounts of Jesus’ life. Yet, they are far from ideal. We are dealing with interpreted traditions, naturally with a view to conversion, which gives us access to evangelical and pre-evangelical traditions that are important to those who passed them on. The apocryphal Gospels, despite disagreements, can undoubtedly provide additional information about Jesus. This is true, for example, of the Gospel of Thomas and the Gospel of Peter. But aside from their generally highly legendary nature, they were all written after the New Testament Gospels. We seek older sources, although the age of a source is not always the correct one.

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी |
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुने: || 2:69||

yā niśhā sarva-bhūtānāṁ tasyāṁ jāgarti sanyamī
yasyāṁ jāgrati bhūtāni sā niśhā paśhyato muneḥ

Millions upon millions are running after darkness, thinking that it is light. They do everything possible for getting that darkness. They fight, wage wars, kill, burn, harm others, everything possible to be in that darkness and get more and more of it. However, after all it is just darkness. The wise are very few on the earth. They know that darkness is misery.  They are in Light. They seek light through prayer, meditation, service, and so on. That is the path. This confusion of darkness as light is the hold of evil on life.

Sri Ramakrishna: Why should that be so ? I have heard of a deputy magistrate named Pratap Singh. He is a great man. He has many virtues: compassion and devotion to God. He meditates on God. Once he sent for me. Certainly there are people like him.

The practice of discipline is absolutely necessary. Why shouldn’t a person succeed if he or she practises sadhana ? But he doesn’t have to work hard if he has real faith in his guru’s words.

Once Vyasa was about to cross the Jamuna, when the gopis also arrived there, wishing to go to the other side. But no ferry boat was in sight. They said to Vyasa, ‘Revered sir, what shall we do now ?’  ‘Don’t worry,’ said Vyasa. ‘I will take you across. But I am very hungry. Have you anything for me to eat?’ The gopis had plenty of milk, cream, and butter with them. Vyasa ate it all. Then the gopis asked, ‘Well, sir, what about crossing the river?’ Vyasa stood on the bank of the Jamuna and said, ‘O Jamuna, if I have not eaten anything today, then may your waters part so that we may all walk to the other side.’ No sooner did the sage utter these words than the waters of the Jamuna parted. The gopis were speechless with wonder. ‘He ate so much just now’, they said to themselves, ‘and he says, “If I have not eaten anything . . !” ’ Vyasa had the firm conviction that it was not he, but the Narayana who dwelt in his heart that had partaken of the food.

]]> https://vedantavani.com/2025/10/dutch-articles-4/ Thu, 02 Oct 2025 12:00:04 +0000 https://vedantavani.com/?p=14777 Welkom!

Oktober 2025

Toets van de Meester

Waar een behoefte is, is ook een vervulling. Waar vraag is, is ook aanbod. Telkens wanneer een aspirant intens naar God verlangt, vindt hij de weg naar de vervulling van zijn verlangen. Sri Ramakrishna zei vaak: ” De Moeder zal niet toestaan dat een van haar kinderen hongerlijdt. Hij die s’ morgens honger heeft, zal in de morgen gevoed worden. Hij wiens eetlust laat op de avond wordt gewekt, zal s’ avonds gevoed worden. ” Elke oprechte wens van een persoon zal worden vervuld.

Om de neiging van iemands geest vast te stellen, of het nu naar goed of kwaad neigt, zou Ramakrishna de hand van de persoon van zijn vingers tot de ellleboog wegen in zijn eigen hand. Als De Meester het gewicht minder vond dan normaal zou hij concluderen dat de geest in de richting van goed was. We zullen een voorbeeld geven. Terwijl Sri Ramakrishna verbleef in de Cossipore tuin, lijdend aan kanker, kwam de jongere broer van de huidige schrijver op een dag de Meester bezoeken. De Meester was erg blij hem te zien. Hij liet hem naast zich zitten, ondervroeg hem over verschillende dingen en gaf hem veel instructies. Toen ik binnenkwam om Sri Ramakrishna te zien vroeg hij mij: ” Is dit je jongere broer? Hij is een fijne jongen en intelligenter dan jij. Laat me kijken of hij goede of slechte neigingen heeft. Dit zeggend nam hij de hand van mijn broer in de zijne en woog deze en zei:” Ja, hij heeft goede neigingen.” Hij vroeg toen: ” Zal ik hem naar me toetrekken ( dwz zijn geest van de wereld afwenden en op God richten)? Wat zeg je?” Ik antwoordde: ” Ja. doet u dat alstublieft.” Maar Sri Ramakrishna dacht even na en zei:” Nee, niet meer. Ik heb er een genomen, en als ik deze ook zou nemen, zouden je ouders speciaal je moeder, erg bedroefd zijn. Ik heb menig Shakti (vrouw) in mijn leven misnoegd. Niet meer nu.”
De Meester zei altijd:” Mensen met verschillende neigingen hebben ook verschillende manieren om fijsiologisch te functioneren, zoals slapen. Deskundigen kunnen in deze dingen tekenen van karakter vinden. Bijvoorbeeld, niet alle mensen ademen op dezelfde manier in de slaap. Een werelds mens ademt op de ene manier, een man van verzaking op een andere manier.”
Van vrouwen zei Sri Ramakrishna dat er twee soorten zijn: vidya Shakti, van een goddelijke natuur, en avidya Shakti, van asurische of lage natuur. ” Degenen van goddelijke aard, ” zei hij, ” eten en slapen weinig. Zij geven niet om zinsbevrediging, zij praten graag met hun echtgenoten over religieuze onderwerpen, en ze redden hun echtgenoten van kwade gedachten en onzuivere daden door hen te inspireren met spirituele gedachten. Zij helpen hun echtgenoten om een spiritueel leven te lijden, zodat zij (de echtgenoten) uiteindelijk God kunnen realiseren.” Maar de avidya Shakti zijn precies het tegenovergestelde.
” Zij eten en slapen veel, en ze willen dat hun echtgenoten aan niets anders dan aan geluk denken. Als hun echtgenoten over religie praten raken zij geirriteerd.”
Op deze manier vertelde Sri Ramakrisna ons veel dingen. Op een keer onderzocht hij het lichaam van Naren (Swami Vivekananda ) op die manier. Hij was erg blij met het resultaat. Hij zei: ” Je hebt alle goede tekens op je lichaam, alleen tijdens de slaap adem je zwaar. Yogis zeggen dat dat wijst op een kort leven.

Uit het boek: Sri Ramakrishna zoals zijn discipelen hem zagen

selectie en vertaling : Mary Saaleman

Familie

Anne Pek, Janneke Gieles, Dagmar van der Neut

Psychologie Magazine

Contributie: Francis van Schaik

Knut Hamsun

Kees Boukema

      Zoals Hamsun verwachtte kreeg zijn tweede roman ‘Mysterïen’, een slechte pers. Zo schreef een recensent: ‘De extreme, gekwelde geest in “Honger” wordt hier gepresenteerd in een subtielere en nog perverser vorm, zonder verklaring waarom.’ In een andere boekbespreking werd Mysteriën vergeleken met de schilderijen van Edvard Munch, ‘exponent van perversiteit, mysticisme en ziekelijke hallucinaties.’ Die vergelijking was goed getroffen: Zoals Hamsun had verklaard, dat de literatuur zich niet meer bezig zou houden met één-dimensionale mensen, maar met échte mensen, zo had Munch aangekondigd dat de schilderkunst zich niet meer richtte op mensen die lezen of breien, maar met hen die ademen, voelen, lijden en liefhebben. Diens, inmiddels wereldberoemde schilderij ‘Skrik’ (schreeuw) is een voorbeeld. Het is een psychisch zelfportret. De uitbeelding van een spirituele ervaring die Munch had tijdens een avondwandeling. Hij hoorde het landschap schreeuwen en werd overweldigd door een wanhopig, onmachtig en depressief gevoel. Op dit schilderij dat dateert uit 1893 is een geslachtloos wezentje afgebeeld dat de oren bedekt houdt tegen een achtergrond van felle en zachte kleuren van de zonsondergang. Aan de zijkant van het schilderij lopen vage gestalten, zich volstrekt niet bewust van wat zich om hen heen afspeelt.

In de contrasten, de wisseling van perspectief en de steeds terugkerende innerlijke tegenspraak van deze Noorse kunstopvatting kan men in het Yin-yang symbool van het Chinese Taoïsme terugvinden. Het is een dualistisch symbool: twee sierkrullen tonen een wit en een zwart kikkervisje in een cirkel. Het witte visje Yang, vertegenwoordigt het actieve, mannelijk principe. Het zwarte visje Yin, vertegenwoordigt het passieve, vrouwelijk principe. Deze tegenstelling is niet statisch; er is beweging en soms strijd. Juist daaruit ontstaat de eeuwige energie van het universum. Het streven om het andere te verdringen zal nooit slagen, omdat dat andere in de eigen kern aanwezig is. Ieder visje bevat een ‘oog’ in de kleur van het andere visje. Dat oog kan gezien worden als een zaadje van het andere visje en kan veranderen in zijn tegendeel. De eb en vloed is in ons zelf, in onze relaties en in de wereld om ons heen. Het is de essentie van de Chinese filosofie.

In de terminologie van ‘Vedanta’ komt het symbool Yin-Yang overeen met maya. De Tao, letterlijk het pad of de weg, wordt in de Tao Te Cing omschreven als ‘de oorsprong van hemel en aarde’, ‘de moeder van de tien duizend dingen’. Die omschrijving doet denken aan wat in Vedanta Brahman/Atman wordt genoemd. Echter met dien verstande, dat met de Tao vooral de immanentie, de verbondenheid met de natuur en het natuurlijke wordt aangeduid. De Taoist wordt niet aangemoedigd om de Tao te realiseren, zoals een Vedantist zich ten doel stelt om Brahman of het Zelf in ons te realiseren. Het doel van de Taoist is een eenvoudig en natuurlijk leven te leiden; een leven dat is afgestemd op, en in harmonie is met de natuur. Niet alleen in het werk van Knut Hamsun, maar ook in zijn persoonlijkheid en in zijn leven dat grote hoogtepunten kende en dieре dalen, is het yin-yang symbool te herkennen [‘Enigma’p. 422].

Ondanks de negatieve kritieken op ‘Mysteriën’, bleek deze en ook de volgende romans van Hamsun een breed publiek aan te spreken. Niet alleen in Noorwegen, Duitsland en Rusland hadden, zijn boeken succes, ze werden ook vertaald en gelezen in andere Europese landen en in Noord en Zuid Amerika. De roman ‘Hoe het groeide” bezorgde hem in 1920 de Nobelprijs voor literatuur. In de jaren 1924- 1927 raakte Hamsun echter in een diepe depressie. Hij stelde zich onder behandeling van een Freudiaanse psychiater. Zijn latere romans ademen een grondige afkeer van de ‘progressieve’ Westerse cultuur: Het nieuwe schoolonderwijs, de vrouwen emancipatie, het nivellerend socialisme, de industrialisatie, de verstedelijking en de toenemende sport-verdwazing. Hamsun beschouwde Engeland als oorsprong en bakermat van deze ‘vooruitgang’.

Toen Duitsland in 1940 Noorwegen binnenviel riep Hamsun het Noorse volk op om de wapens neer te leggen. De Duitsers waren, zijns inziens, gekomen om Noorwegen te beschermen tegen een aanval van Engeland en hadden daarbij verzekerd dat de Noorse onafhankelijkheid, integriteit en neutraliteit zou worden gerespecteerd. Hamsun verwachtte dat Noorwegen onder leiding van Duitsland een belangrijke rol zou kunnen gaan spelen in het ‘Nieuwe Europa’. Hamsun is zelf nooit lid geweest van de Noorse Nazi partij, maar hij schreef in de jaren 1940-1945 wel tientallen profascistische artikelen in diverse Noorse dagbladen en tijdschriften. In 1943 bracht hij een bezoek aan Adolf Hitler en Josef Goebbels. Dit bezoek en zijn pro-Duitse journalistiek in de jaren 1940- 1945 vormden de belangrijkste gronden voor de aanklacht die na de oorlog tegen hem werd ingediend. Op 25 mei 1945 kreeg Hansun huisarrest. Op 14 juni werd hij overgebracht naar een ziekenhuis en vervolgens ‘ter observatie’ naar de psychiatrische universiteitskliniek in Oslo. Op grond van het psychiatrisch rapport werd Hamsun, wegens ‘blijvend verzwakte geestvermogens’ ontslagen van rechtsvervolging. Hij werd wel veroordeeld tot het betalen van een zeer hoge schadevergoeding die hem ruïneerde.

Tijdens zijn detentie toonde Hamsun zich nog éénmaal ‘the ageless Asiatic philosopher, flowing along with life, objecting to nothing, in the dust, but not ofthe dust (…..). If the paths of great wisdom and great foolishnes run close together, then he walked them both with the same kind of fearless helplessness, never quite knowing wich one was on at given time, and never caring.” (‘Enigma’, p. 389 en 421). Hamsun, die – evenals de anonieme hoofdpersoon van ‘Honger’- onder alle tegenslag en vernedering probeerde zijn waardigheid niet te verliezen, schreef zijn laatste meesterwerk: ‘Langs overwoekerde paden’.

Het is een bundel met herinneringen in de vorm van novellen, dagboekbladen, een terugblik en de tekst van zijn verdedigingsrede tijdens het strafproces. Het boek verscheen in 1949 en was direct uitverkocht. Een passage uit dit boek: “Er stond in ‘Verdens Gang’ dat mijn zaak in september voor zou komen. Drie dagen daarna stond er in een andere krant dat mijn zaak niet in september voor zou komen. Niemand weet iets. maar iedereen schijnt het fijn te vinden erover te schrijven. Waarom doen ze er niet het zwijgen toe? Dezelfde zonneschijn, dezelfde droogte. Ik maak mijn dagelijkse wandeling in de omgeving en zie hoe alles verschroeit. Het is een boos mirakel. Het bos is er slecht aan toe en zal opnieuw beplant moeten worden, de hei is zonder bloemen voor de bijen. Is dat ooit al eens eerder voorgekomen? De bijen strijken neer op hun plekjes, kijken in het rond, zoemen wat en vliegen naar huis terug. Ik kom langs een afgrond. Ik vlucht weg van die lugubere plek en blijf verder aan de binnenkant van de weg lopen. Al jaren worden hier kleine stenen, huisvuil en allerlei afval gestort.

Aan de rand zijn ook stenen uit het wegdek naar beneden gerold. Alles goed en wel, maar als ik terugkeer moet ik langs de buitenkant lopen en mijn leven op het spel zetten. Het ergert me dat ik duizelig ben en een geboren lafaard; vandaag neem ik me voor dat ik voor één keer zal blijven staan om naar beneden te kijken. Ik beef en voel me zweverig, maar ik dwing mezelf nog iets verder te gaan en naar beneden te kijken. Jazeker, ik overdreef…. Het was niet erg, ik rolde niet om en om, maar gleed lafhartig op mijn rug de helling af. Toen bleef ik liggen.

O, het was helemaal niet gevaarlijk. Ik keek om me heen. Vanwaar ik zat was het niet meer zo gruwelijk diep tot aan de afgrond, niet zo bodemloos diep. Ik keek triomfantelijk over het meer dat daar lag, verachtte het enigszins, deed of het er niet was. Ik was hier maar toevallig terechtgekomen, ik was niet van plan dit toeval over mij te laten zegevieren, ik deed alsof ik helemaal in beslag genomen werd door het roeren in het afval. Er lagen interessante dingen, stukjes staaldraad en botjes, een dode kat en conservenblikken. Als er boven iemand langs zou komen, moest hij niet de indruk krijgen, dat ik naar beneden gevallen was, ik wilde hem laten zien dat ik iets zocht, dat ik zocht naar belangrijke papieren die weggewaaid waren. Er stak een papier uit de hoop, een stuk uit de krant. Ik probeerde de hele krant naar me toe te trekken, maat dat lukte niet, ik bleef met een afgescheurd stuk in mijn hand zitten. Omdat ik geen bril bij me heb kan ik niet lezen wat er op staat, maar het leek op gotisch schrift, een plaatselijk blad dus. Ik stopte het stukje bij me. Nu moet ik weer op de weg zien te komen. Als er een voorbijganger mocht staan, dan wil ik hem niet het genoegen gunnen me recht de helling op te zien klauteren, dus laveer ik naar boven. Ik heb de tocht niet voor niets gemaakt, ik heb een buit in mijn zak, het toeval heeft niet gezegevierd.” (“Paa gjengrodde stier”, 1949; Nl. vert. ‘Langs overwoekerde paden’, 1978, p. 107, e.v.).

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

O Problema do Jesus Histórico

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Dogmatische theologen en geloofsfundamentalisten beweren wellicht dat historisch onderzoek naar Jezus irrelevant is. Het is de verantwoordelijkheid van de historicus om zich te onthouden van theologische bespiegelingen. Twee verleidingen lokken hem daarom de woestijn van zekerheden in over wat betrouwbaar bekend kan worden over Jezus van Nazareth. De eerste weerspiegelt het apologetische (of lovende) gevaar, vaak meer in de eindproducten dan in hun bedoelingen, en kan categorisch worden uitgedrukt in de volgende bewoordingen: het is een ernstige vergissing om aan te nemen dat de studie van de historische Jezus het christendom rechtvaardigt zonder dogma of doctrine. De tweede komt voort uit het vakgebied van de historicus zelf en is nauw verbonden met de vorige bedreiging. Marc Bloch noemde het “de afgod van de oorsprong”, die embryonale obsessie die de religiehistoricus er blindelings toe aanzet om, op basis van de studie van de oorsprong, een criterium te geven voor de waarde van religies. Christenen kunnen de geschiedenis weliswaar negeren bij het vormgeven van hun religieuze ervaringen, maar ze kunnen niet ontkennen dat het christendom in wezen een historische religie is. De fundamentele dogma’s ervan zijn gebaseerd op historisch unieke gebeurtenissen. [James H. Charlesworth waarschuwt ons: “Zoals James P. Mackey stelt in ‘Jesus the Man and the Myth: A Contemporany’ (Londen, 1979, 1985), ‘is het christelijk geloof nauwer verbonden met de persoon van zijn stichter dan enig ander geloof, levend of dood… de werkelijke persoon van Jezus van Nazareth, zijn historische stichter, staat centraal in de christelijke belijdenis dan de stichter van welke andere religie dan ook in de geformuleerde belijdenissen’ (…).” Charlesworth benadrukt in dit verband dat de evangeliën niet zomaar belijdenissen zijn. “Zo is Pontius Pilatus bijvoorbeeld een bekende naam, niet omdat die nu inscriptie op een steen in Caesarea is gevonden (…), maar omdat hij deel uitmaakt van het lijdensverhaal.”
Laten we bijvoorbeeld terugkeren naar zijn Geloofsbelijdenis, geciteerd door Bloch zelf: “Ik geloof in Jezus Christus (…) die gekruisigd werd onder Pontius Pilatus.” Het is dus vanaf het begin dat de fundamenten ervan ontspringen. Versterkt door deze theologische infiltratie, is de aandacht voor de oorsprong een andere manier om te anticiperen op een bedreiging die in de historicus sluimert, een bedreiging die hem veel vertrouwder is: die van het a posteriori projecteren van de ontvouwing van de plot, zowel in zijn meanders als in zijn ontknopingen, op het begin van de eerste akte. “De eik groeit uit de eikel. Maar de eik ontstaat en blijft alleen wanneer hij gunstige omgevingsomstandigheden tegenkomt, die niet voortkomen uit de embryologie.”
Dit gevaar is des te groter gezien het feit dat de historicus de traditie gebruikt als bron voor de analyse van de christelijke oorsprong. Traditie is niet slechts de mist die het object van interesse verduistert; ze wordt het middel zelf om het te onderzoeken en ermee samen te smelten. Het lijkt daarom onmogelijk om het te verdrijven. Met Ernst Käsemann leren we in feite begrijpen dat “geschiedenis alleen toegankelijk is via traditie, dat wil zeggen via wat ons is overgeleverd door anderen die ons voorgingen. Er is geen andere manier om die tijd vóór ons te doordringen en los te staan ​​van ons.” Maar, benadrukt Charlesworth, “traditie moet worden geselecteerd en geïnterpreteerd. Geschiedenis krijgt daarom (…) alleen betekenis door interpretatie.” Na vele brieven van Paulus zijn drie van de vier canonieke evangeliën, in dit geval de synoptische evangeliën, precies de beste bronnen die we gebruiken om de historische Jezus en de eerste generaties van zijn beweging te reconstrueren. Maar zijn ze beter omdat ze nu eenmaal in het Nieuwe Testament staan? Vergeten we niet de apocriefe bronnen, die als ketters zijn verworpen sinds Irenaeus van Lyon in de tweede eeuw de canon van de evangeliën wijdde, of toen het Concilie van Nicea (325) de grondslagen legde voor het orthodoxe trinitarisme? Onderschrijven we hier niet een apologetische houding? Hoe verrassend het ook mag klinken, het antwoord is nee.

De evangeliën zijn de beste bronnen voor historisch onderzoek, juist omdat ze de vroegst bewaard gebleven verhalen over Jezus’ leven zijn. Toch zijn ze verre van ideaal. We hebben te maken met geïnterpreteerde tradities, uiteraard met het oog op bekering, waardoor we toegang krijgen tot evangelische en pre-evangelische tradities die belangrijk zijn voor degenen die ze hebben doorgegeven. De apocriefe evangeliën kunnen, ondanks meningsverschillen, ongetwijfeld aanvullende informatie over Jezus verschaffen. Dit geldt bijvoorbeeld voor het Evangelie van Thomas en het Evangelie van Petrus. Maar afgezien van hun over het algemeen zeer legendarische karakter, zijn ze allemaal na de evangeliën van het Nieuwe Testament geschreven. We zoeken naar oudere bronnen, hoewel de ouderdom van een bron niet altijd de juistheid ervan garandeert.

Hoe dan ook, het loutere bestaan ​​van de evangeliën bewijst dat er vanaf de eerste decennia van de Jezusbeweging enige historische interesse in Jezus van Nazareth moet zijn geweest. De fundamentele vraag is hoe historisch betrouwbare informatie over wat hij zei, deed en meemaakte te onderscheiden is te midden van alle verfraaiingen, veranderingen en toevoegingen. De methoden die nieuwtestamentici hebben ontwikkeld om met dit soort bronnen om te gaan – dat wil zeggen bronnen die zijn vastgelegd in verhalende lagen die later uitgewerkte tradities combineren met authentieke kernen van Jezus’ uitspraken en daden – zullen echter een onderwerp zijn voor een andere gelegenheid.

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

____________________________________________

Er is geen grotere heilige dan hij…

Het leven van Durga Charan Nag

Op verzoek van de familie van meneer Paul ging de grote toegewijde, Durga Charan Nag, eens naar Bhojeswar. Toen hij op het punt stond terug te keren naar Calcutta, gaf de familie hem 8 roepies als zijn stoombootkost en een goede deken om zichzelf tegen de kou te beschermen. Meneer Paul wist heel goed dat Durga Charan Nag niets van wie dan ook accepteerde, een uiterst sober leven leidde, nooit een cent meer zou accepteren en de grootste, allesverzakende heilige van de moderne tijd was. Hij drukte Durga Charan op de een of andere manier 8 roepies en de deken in handen. Het stoombootstation lag ongeveer tien kilometer van Bhojeswar. Toen Durga Charan daar aankwam en zijn ticket ging kopen, kwam een ​​vrouw in gescheurde kleren en met vijf of zes kinderen aan haar lichaam naar hem toe en bracht hem op een zeer meelijwekkende toon haar lijden en ontberingen onder de aandacht. Ze vroeg om hulp. Toen Nagmahashaya haar verhaal hoorde, barstte ze in tranen uit en gaf ze de 8 roepies en de deken weg met de woorden: “Moeder, neem deze mee en red uzelf en uw kinderen.” De bedelvrouw zegende hem en vertrok. Vermoeid door de lange wandeling en vermoeiende reis, rustte Nagmahashaya even uit op het station. Toen de stoomboot het station had verlaten, hervatte hij zijn reis naar Calcutta te voet, omdat hij geen geld meer had om de overtocht te betalen. Onderweg, als hij een tempel tegenkwam, bedelde hij om wat Prasad, en soms leefde hij van geroosterde rijst. Hij stak de rivieren en beekjes over met een veerboot tegen betaling van de overtocht wanneer ze breed waren, maar wanneer ze smal waren, stak hij ze zwemmend over. Hij had slechts zeven anna’s en zes pasteien bij zich. Afhankelijk van dat kleine bedrag vertrok hij naar Calcutta en bereikte hij, 29 dagen lang onafgebroken te voet, zijn thuis.