Let Us Change by Prayer

Day after day, we hear more and more stories about the destruction happening in the name of war. We had tsunami twenty years ago, then infections, then corona virus, then Ukraine war, and now this. They are bombing and burning buildings, but also the most essential fuels. Some ask themselves: “Are we heading backwards towards the 18th century, to be once again travelling by horses bullock carts or on foot?”  Wars have no principles, true. But some philosophically minded thinkers grumble that civilians at least shouldn’t be bombed,  religious places shouldn’t be bombed, and so on. When warmongers want to win,  they will do whatever is there in their capacities to win. It is the poor civilian who bears the brunt of all wars. Take the case of fuel. While the present war itself is purely over oil and fuel, if you keep burning fuel, millions will suffer the world over, and the world will not be richer. Burning essential items like food, fuel and medicines are criminal offences, which nobody should support or do. So if civilians are not attacked directly, they are crippled by such heinous acts of destruction.

How to stop this evil destruction? Wars happen not just because kings want to expand their territories.  There could be other reasons. Some helpless race may want to protect itself from evil. Then there are some people who will never let others sleep well. They are perpetual evil, the rakshasas of ancient times. While one or two helpless races fight and struggle to survive, others kill to conquer, dominate and destroy all others because their “book” says so. They then pose as victims to earn sympathy. This victimhood game is ending because such false victimhood tricks are nowadays easily spotted. Wars happen because people wish to save themselves from these barbarians. Much of the war in recent times is due to barbarians who want everyone else but them to go away. Which can never ever happen. And should not be allowed to happen. So such destruction happens. Showing the olive branch to barbarians is like trying to convince a hungry lion  with nice words and a biscuit. Barbarians eat you up. Displaying your weakness by bending before them is no solution. Evil doesn’t understand civility or goodness. Resisting evil is the best method, without starting anything but showing power when necessary, when evil tries to dominate.  So far so good. Sri Krishna did not want war. He tried his utmost, spoke to the enemy, tried to convince the mother of Karna, did everything he could. When evil powers thought that they will not care for anything but will only fight, Krishna had to say, “okay”. Within 18 days, the evil powers had been vanquished.

While all this happens, there is one simple thing common civilians can do: intense prayer. Let us not underestimate the power of prayer, or of collective prayer.  The most important way is collective prayer. Millions of pious people, in unison, pray to the Divine, which is more powerful than all the trillions of hydrogen bombs put together. By God’s grace, evil can be vanquished easily, from within. He knows His ways.

Evil is not a positive entity but a false covering over the Atman, the all Good. Therefore Swami Vivekananda used to insist on faith in the power of goodness. The inherent goodness, covered by huge mountains of darkness and evil, has to be touched and that can happen by God’s will.

So let us all pray earnestly that the earth will be peaceful, and that we all shall enjoy all the wonderful scientific inventions, instead of rushing backwards towards the 18th century.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Laten we veranderen

Dag na dag horen we steeds meer verhalen over de verwoesting die in naam van de oorlog plaatsvindt. Gebouwen worden gebombardeerd en in brand gestoken, maar ook de meest essentiële brandstoffen. Sommigen vragen zich af: “Gaan we terug naar de 18e eeuw, om weer per paard, ossenkar of te voet te reizen?” Oorlogen kennen geen principes, dat klopt. Maar sommige filosofisch ingestelde denkers mopperen dat burgers op zijn minst niet gebombardeerd zouden moeten worden, religieuze gebouwen niet, enzovoort. Als oorlogsstokers willen winnen, zullen ze alles doen wat in hun macht ligt om te winnen. Het zijn de arme burgers die de zwaarste last dragen van alle oorlogen. Neem bijvoorbeeld brandstof. Hoewel de huidige oorlog puur om olie en brandstof gaat, zullen miljoenen mensen wereldwijd lijden als we brandstof blijven verbranden, en de wereld zal er niet rijker van worden. Het verbranden van essentiële goederen zoals voedsel, brandstof en medicijnen is een misdrijf dat niemand zou moeten steunen of doen. Als burgers niet direct worden aangevallen, worden ze wel verlamd door zulke gruwelijke daden van vernietiging.

Hoe kunnen we deze kwaadaardige vernietiging stoppen? Oorlogen ontstaan ​​niet alleen omdat koningen hun territorium willen uitbreiden. Sommige weerloze volken willen zichzelf misschien beschermen tegen het kwaad. Dan zijn er ook nog mensen die anderen nooit een goede nachtrust gunnen. Zij zijn het eeuwige kwaad, de rakshasa’s uit de oudheid. Terwijl een of twee weerloze volken vechten en worstelen om te overleven, doden anderen om te veroveren, te domineren en alle anderen te vernietigen, omdat hun ‘boek’ dat voorschrijft. Vervolgens doen ze zich voor als slachtoffers om sympathie te winnen. Dit slachtofferspel loopt ten einde, omdat zulke valse slachtoffertrucs tegenwoordig gemakkelijk te herkennen zijn. Oorlogen ontstaan ​​omdat mensen zichzelf willen beschermen tegen deze barbaren. Veel van de oorlogen van de laatste tijd worden veroorzaakt door barbaren die willen dat iedereen behalve zijzelf verdwijnt. Dat kan nooit gebeuren. En mag ook niet gebeuren. Dus vindt zulke vernietiging plaats. Barbaren de hand reiken is als proberen een hongerige leeuw te overtuigen met mooie woorden en een koekje. Barbaren verslinden je. Je zwakte tonen door voor hen te buigen is geen oplossing. Het kwaad begrijpt geen beschaving of goedheid. Weerstand bieden aan het kwaad is de beste methode, zonder iets te beginnen maar wel kracht te tonen wanneer nodig, wanneer het kwaad probeert te overheersen. Tot zover, zo goed. Sri Krishna wilde geen oorlog. Hij deed zijn uiterste best, sprak met de vijand, probeerde de moeder van Karna te overtuigen, deed alles wat hij kon. Toen de kwade machten dachten dat ze zich nergens iets van aantrokken en alleen maar wilden vechten, moest Krishna zeggen: “oké”. Binnen 18 dagen waren de kwade machten verslagen.

Terwijl dit alles gebeurt, is er één simpel ding dat burgers kunnen doen: intens bidden. De belangrijkste manier is gezamenlijk bidden. Miljoenen vrome mensen bidden eensgezind tot het Goddelijke, dat machtiger is dan alle biljoenen waterstofbommen bij elkaar. Door Gods genade kan het kwaad gemakkelijk van binnenuit worden overwonnen. Hij kent Zijn wegen.

Het kwaad is geen positieve entiteit, maar een valse bedekking van de Atman, het algoede. Daarom hamerde Swami Vivekananda er altijd op dat we moesten geloven in de kracht van het goede. De inherente goedheid, die verborgen ligt achter enorme bergen van duisternis en kwaad, moet aangeraakt worden, en dat kan alleen met Gods wil.

Laten we daarom allemaal vurig bidden dat de aarde vreedzaam zal zijn en dat we allemaal mogen genieten van al die prachtige wetenschappelijke uitvindingen, in plaats van terug te vallen naar de 18e eeuw.

G.F. Hudson

There lived a yogi named Satyadeva, a zealous worshipper of the gods and well-versed in occult lore. The cares of this world were far from him, for he had neither possessions nor the desire of them. Howbeit, the world-sadness came upon him, so that the meaning of life was hidden from him, nor could he in any wise escape from the dismal labyrinth of his thoughts.

Wherefore he made pilgrimage to many holy places, yet he found no rest for his soul; last of all he came and prayed thus to Shiva, before the Ice-linga of Amarnath:

“I adore Thee, O mysterious Shiva, Lord of the Yogis. Long have I worshipped Thine image in my-mind, but what Thou art in Thyself I know not and Thy ways are inscrutable. Do unto me as Thou wilt, yet have mercy, for I no longer see any purpose or reality in this dream save only if I might attain to That which is beyond name and form, even the knowledge of the highest Brahman.’’

Then Satyadeva went on his way far up into the heart of the mountain-land, a wild-swept wilderness, above the clouds, where rippling lakes ruffle the reflections of the snow-peaks.

There no man comes nor any living creature, not even the prowling snow-leopard or the soft-fleeced yak; there is nought but rock and snow and creeping ice: ;

No sound breaks the brooding silence save the murmur of ice-born streams and the moaning of chill winds; the relentless frost-fiends guard the frozen solitudes. Satyadeva defied them with his Yoga powers, and when darkness came on he composed his limbs and restrained his breath, seated at the summit of a lofty crag; and cold and silent night was over all. And he contemplated the stars shining immeasurably remote in the immensity of the firmament, until he forgot his body and the scale of things terrestrial, and the perception of time and distance and motion faded away. And his vision was enlarged beyond measure so that he beheld the Cosmos as it were everywhere near at hand, and worlds and beings innumerable. Yet these he comprehended not, for they were beyond the ken of human thought and unintelligible to the mind of man, nor could he find beginning or end or any limit to the ocean of Samsara. Then terror unutterable and despair came upon him and he fled back from the abyss to his body, trance-wrapt on the mountain; eastwards the peaks stood out darkly against the dawn.

And lo! there stood before him a Sannyasin, spare of frame yet more than human in aspect and bearing; on his face was a great calm and in his eyes shone the bliss ineffable of the Nirvikalpa Samadhi. And seeing him Satyadeva rejoiced and fell at his feet, but the Master raised him up and spake unto him words of counsel, even the wisdom of the Vedanta.

“Friend, why do you seek to build the temple of your soul on the shifting sands of relativity? The human mind is something that must be surpassed; behold, I show you the Beyond-mind. Let not the stars oppress you with their distances, nor a First Cause with its necessity, for the Atman is timeless and infinite and beyond all. Take no thought for your immortality, seeing that you are Brahman and that no act is ever lost; you are in Nirvana already, you only but know it. Firmly rooted then in this Jnana, believe in God and cast yourself on His mercy, nor be you troubled that you can’t think of Him as He is. His love shall burn you as the flame the moth, yet He is good, though your eye be evil; remember also that the Atman is both the moth and the flame. As thou see a landscape through glass but the landscape is not in the glass, so also God is not in the Maya-world; yet He is within you, the Self of your self. Go forth therefore clad in the might of His measureless strength to break the spell of Maya; be not turned back by men who understand not the bliss of Mukti nor the romance of its quest. See that Mukti for you is not one end among many nor a means to aught else; nevertheless let it not exclude but rather include all other ends of life. Gaze on the Maya-world with wonder and adoration, for it is the vision of God, but impose no bounds upon thy reason, and recognise no law external to you as binding. The absolute Law which is spirituality is within you, not to be expressed in words; you must indeed work by the letter of the Law, but let it not enslave you; be master of your virtues as well as your vice. Mould your life as a sculptor to express the vision of God, for to live well is an art and not a science; love men and not systems. Thus, O Satyadeva, knowing the secret of Maya, may you look without terror on the dance of the Mother and revel in the lila of God, for there is no evil in it.”

from Prabuddha Bharata, 1920

Nederlandse Vertaling

Het Verhaal van een Yogi

Er leefde eens een yogi genaamd Satyadeva, een ijverige aanbidder van de goden en goed thuis in de occulte leer. De zorgen van deze wereld waren hem vreemd, want hij bezat geen bezittingen en verlangde er ook niet naar. Toch werd hij overvallen door wereldse droefheid, waardoor de zin van het leven hem ontging en hij op geen enkele wijze kon ontsnappen aan het sombere doolhof van zijn gedachten.

Daarom maakte hij pelgrimstochten naar vele heilige plaatsen, maar vond geen rust voor zijn ziel; Ten slotte kwam hij en bad aldus tot Shiva, voor de ijslinga van Amarnath:

“Ik aanbid U, o mysterieuze Shiva, Heer der Yogi’s. Lang heb ik Uw beeld in mijn gedachten aanbeden, maar wat U in Uzelf bent, weet ik niet en Uw wegen zijn ondoorgrondelijk. Doe met mij wat U wilt, maar heb genade, want ik zie geen enkel doel of werkelijkheid meer in deze droom, behalve als ik datgene zou kunnen bereiken wat voorbij naam en vorm gaat, namelijk de kennis van het hoogste Brahman.”

Toen vervolgde Satyadeva zijn weg hoog in het hart van het bergland, een woeste wildernis, boven de wolken, waar kabbelende meren de weerspiegeling van de besneeuwde bergtoppen weerkaatsen.

Daar komt geen mens, noch enig levend wezen, zelfs niet de rondsluipende sneeuwluipaard of de zachtbehaarde jak; er is niets dan rotsen, sneeuw en kruipend ijs:

Geen geluid verbreekt de stilte. Een broeierige stilte, op het gemurmel van ijskoude beekjes en het geklaag van ijzige winden na; de meedogenloze vorstdemonen bewaken de bevroren eenzaamheden. Satyadeva trotseerde hen met zijn yogakrachten, en toen de duisternis viel, ontspande hij zijn ledematen en hield hij zijn ademhaling in, zittend op de top van een hoge rots; en een koude en stille nacht daalde over alles neer. En hij beschouwde de sterren die onmetelijk ver in de oneindigheid van het firmament schitterden, totdat hij zijn lichaam en de schaal van aardse dingen vergat, en het besef van tijd, afstand en beweging vervaagde. En zijn blik werd onmetelijk verruimd, zodat hij de Kosmos als het ware overal dichtbij zag, en ontelbare werelden en wezens. Toch begreep hij deze niet, want ze gingen het menselijk bevattingsvermogen te boven en waren onbegrijpelijk voor de menselijke geest, noch kon hij een begin of einde of enige grens vinden aan de oceaan van Samsara. Toen overviel hem onuitsprekelijke angst en wanhoop en vluchtte hij terug van de Een afgrond drong tot zijn lichaam door, gehuld in trance op de berg; oostwaarts staken de toppen donker af tegen de dageraad.

En zie! Daar stond voor hem een ​​Sannyasin, tenger van gestalte, maar meer dan menselijk in uiterlijk en houding; op zijn gezicht heerste een grote kalmte en in zijn ogen straalde de onuitsprekelijke gelukzaligheid van de Nirvikalpa Samadhi. En toen Satyadeva hem zag, verheugde hij zich en viel aan zijn voeten, maar de Meester richtte hem op en sprak tot hem woorden van raad, ja, de wijsheid van de Vedanta.

“Vriend, waarom probeer je de tempel van je ziel te bouwen op het drijfzand van de relativiteit? De menselijke geest is iets dat overstegen moet worden; zie, ik toon je de Voorbij-geest. Laat de sterren je niet overweldigen met hun afstanden, noch een Eerste Oorzaak met haar noodzakelijkheid, want de Atman is tijdloos en oneindig en boven alles verheven. Maak je geen zorgen over je onsterfelijkheid, aangezien je Brahman bent en geen enkele daad ooit verloren gaat; Je bent al in Nirvana, je weet het alleen nog maar. Stevig geworteld in deze Jnana, geloof in God en werp jezelf op Zijn genade, en wees niet verontrust dat je Hem niet kunt zien zoals Hij is. Zijn liefde zal je verbranden als de vlam de mot, maar Hij is goed, ook al is je blik kwaad; bedenk ook dat de Atman zowel de mot als de vlam is. Zoals je een landschap door glas ziet, maar het landschap niet in het glas is, zo is God ook niet in de Maya-wereld; maar Hij is in jou, het Zelf van je zelf. Ga daarom heen, gehuld in de macht van Zijn onmetelijke kracht, om de betovering van Maya te verbreken; laat je niet tegenhouden door mensen die de zaligheid van Mukti noch de romantiek van haar zoektocht begrijpen. Zie dat Mukti voor jou niet slechts één doel is onder vele, noch een middel tot iets anders; laat het niettemin alle andere levensdoelen niet uitsluiten, maar juist omvatten. Beschouw de Maya-wereld met verwondering en aanbidding, want het is de visie van God, maar leg geen grenzen op aan je rede en erken geen wet van buitenaf als bindend. De absolute Wet, die spiritualiteit is, bevindt zich in jou en kan niet in woorden worden uitgedrukt; je moet weliswaar handelen volgens de letter van de Wet, maar laat je er niet door tot slaaf maken; wees meester over je deugden evenals over je ondeugden. Vorm je leven als een beeldhouwer om de visie van God uit te drukken, want goed leven is een kunst en geen wetenschap; heb mensen lief en geen systemen. Zo, o Satyadeva, moge je, nu je het geheim van Maya kent, zonder angst kijken naar de dans van de Moeder en je verheugen in de lila van God, want daarin schuilt geen kwaad.

]]> https://vedantavani.com/2026/04/english-articles-10/ Mon, 06 Apr 2026 10:00:24 +0000 https://vedantavani.com/?p=15263 Bhagavata vani

Kapila’s advice to Devahuti

By performing one’s duties with devotion and as service to Ishvara without seeking any fruits of one’s actions, and also by being devoted to God, one quickly overcomes bondages and shall be liberated.

The simple path for you

Sri Ramakrishna was visiting a devotee’s house in Belgharia, Kolkata. He told the devotees present: “It is God alone who has become all this. But in certain places — for instance, in a holy man — there is a greater manifestation than in others. You may say, there are wicked men also. That is true, even as there are tigers and lions; but one need not hug the ‘tiger God’. One should keep away from him and salute him from a distance. Take water, for instance. Some water may be drunk, some may be used for worship, some for bathing, and some only for washing dishes.”

A devotee asked Sri Ramakrishna: “Revered sir, what are the doctrines of Vedanta?”

Sri Ramakrishna replied: “The Vedantist says, ‘ 1 am He.’ Brahman is real and the world illusory. Even the ‘I’ is illusory. Only the Supreme Brahman exists. “But the ‘ I ’ cannot be got rid of. Therefore it is good to have the feeling, ‘I am the servant of God, His son. His devotee.’

For the Kaliyuga the path of bhakti is especially good. One can realize God through bhakti too. As long as one is conscious of the body, one is also conscious of objects. Form, taste, smell, sound, and touch — these are the objects. It is extremely difficult to get rid of the consciousness of objects. And one cannot realize ‘ I am He ’ as long as one is aware of objects. “The sannyasi is very little conscious of worldly objects. But the householder is always engrossed in them. Therefore it is good for him to feel, ‘ I am the servant of God.’”

Neighbour: “Sir, we are sinners. What will happen to us?”

Sri Ramakrishna: “ All the sins of the body fly away if one chants the name of God and sings His glories. The birds of sin dwell in the tree of the body. Singing the name of God is like clapping your hands. As, at a clap of the hands, the birds in the tree fly away, so do our sins disappear at the chanting of God’s name and glories.”

The Gospel of Sri Ramakrishna

NEDERLANDSE VERTALING

Het eenvoudige pad voor jou

Sri Ramakrishna bezocht het huis van een toegewijde in Belgharia, Kolkata. Hij vertelde de aanwezige toegewijden: “Het is God alleen die dit alles is geworden. Maar op bepaalde plaatsen – bijvoorbeeld in een heilige man – is er een grotere manifestatie dan elders. Je zou kunnen zeggen dat er ook slechte mensen zijn. Dat is waar, net zoals er tijgers en leeuwen zijn; maar men hoeft de ‘tijgergod’ niet te omarmen. Men moet afstand van hem houden en hem van een afstand begroeten. Neem bijvoorbeeld water. Sommige water kan gedronken worden, sommige kan gebruikt worden voor aanbidding, sommige om te baden en sommige alleen om de afwas te doen.”

Een toegewijde vroeg Sri Ramakrishna: “Eerbiedwaardige heer, wat zijn de leerstellingen van de Vedanta?”

Sri Ramakrishna antwoordde: “De Vedantist zegt: ‘Ik ben Hij.’ Brahman is reëel en de wereld illusoir. Zelfs het ‘ik’ is illusoir. Alleen het Allerhoogste Brahman bestaat. Maar het ‘ik’ kan niet worden afgeschaft.” Daarom is het goed om het gevoel te hebben: ‘Ik ben de dienaar van God, Zijn zoon. Zijn toegewijde.’

Voor de Kaliyuga is het pad van bhakti bijzonder goed. Men kan God ook door bhakti realiseren. Zolang men zich bewust is van het lichaam, is men zich ook bewust van objecten. Vorm, smaak, geur, geluid en aanraking – dat zijn de objecten. Het is buitengewoon moeilijk om het bewustzijn van objecten los te laten. En men kan ‘Ik ben Hij’ niet realiseren zolang men zich bewust is van objecten. “De sannyasi is zich zeer weinig bewust van wereldse objecten. Maar de huisvader is er altijd door in beslag genomen. Daarom is het goed voor hem om te voelen: ‘Ik ben de dienaar van God.’”

Buurman: “Meneer, wij zijn zondaars. Wat zal er met ons gebeuren?”

Sri Ramakrishna: “Alle zonden van het lichaam vliegen weg als men de naam van God aanroept en Zijn glorie bezingt. De vogels van de zonde nestelen zich in de boom van het lichaam. Het zingen van de naam van God is als in je handen klappen. Zoals de vogels in de boom wegvliegen bij een handklap, zo verdwijnen onze zonden bij het aanroepen van Gods naam en glorie.”

Image Worship

A few women devotees were in the adjacent room waiting to see the Mother. Two of them wore ochre robes. They prostrated themselves before Mother Sri Sarada Devi. They had brought some sweets for offering. We came to know that they were the disciples of Siva-Narayan Paramahamsa of Kalighat. Their teacher was just then engaged in performing a sacrifice.

One of the nuns asked Mother, “Is there any truth in image worship? Our teacher does not approve of it. He instructs people in the worship of the fire and the sun.”

Mother: You should not doubt the words of your own teacher. Why do you ask me about it, when you have heard the opinion of your Guru in the matter?

The nun: We want to know your opinion.

The Mother refused to give any opinion. But the nun was stubborn and began to press for a reply. The Mother said at last, “If your teacher was an illumined soul—you have forced me to say—then he would not have made such a statement. From time immemorial innumerable people have worshipped images and thereby attained spiritual knowledge. Do you want to deny this fact? Sri Ramakrishna never cherished any such parochial and one-sided view. Brahman exists everywhere. The prophets and incarnations are born to show the way to a benighted humanity. They give different instructions suited to different temperaments. There are many ways to realize the Truth. Therefore all these instructions have their relative value.

______________

Nederlandse Vertaling

Enkele vrouwelijke toegewijden bevonden zich in de aangrenzende kamer, wachtend om de Moeder te zien. Twee van hen droegen okerkleurige gewaden. Ze knielden neer voor Moeder Sri Sarada Devi. Ze hadden wat zoetigheden meegebracht om te offeren. We kwamen te weten dat ze discipelen waren van Siva-Narayan Paramahamsa van Kalighat. Hun leraar was op dat moment bezig met het uitvoeren van een offerritueel.

Een van de nonnen vroeg de Moeder: “Is er enige waarheid in beeldenverering? Onze leraar keurt het af. Hij onderwijst de mensen in de verering van vuur en zon.”

Moeder: Je moet niet twijfelen aan de woorden van je eigen leraar. Waarom vraag je het mij, terwijl je de mening van je Guru hierover al hebt gehoord?

De non: We willen uw mening weten.

De Moeder weigerde een mening te geven. Maar de non was koppig en bleef aandringen op een antwoord. De Moeder zei uiteindelijk: “Als uw leraar een verlichte ziel was geweest – u hebt mij gedwongen dit te zeggen – dan zou hij zo’n uitspraak niet hebben gedaan. Van oudsher hebben talloze mensen beelden aanbeden en daardoor spirituele kennis verworven. Wilt u dit feit ontkennen? Sri Ramakrishna koesterde nooit zo’n bekrompen en eenzijdige visie. Brahman bestaat overal. De profeten en incarnaties worden geboren om de weg te wijzen aan een onwetende mensheid. Ze geven verschillende instructies, afgestemd op verschillende temperamenten. Er zijn vele manieren om de Waarheid te realiseren. Daarom hebben al deze instructies hun relatieve waarde.”

Can anyone give up the life of a head of household, even if it is no longer attractive when he has a wife and children? What will his fate be then? What will their fate be then? It is selfishness, pure and simple. Being in the world and supporting a family, fulfilling your duties—this is certainly religion too. Nothing is gained by giving everything up at once. One cannot climb to the roof all at once. One must ascend step by step. Sri Ramakrishna always said: “A fruit that is plucked before maturity rots and becomes spoiled. A sore bleeds if you remove the scab too soon, but it falls off by itself when the sore has healed.” What fine illustrations these are! Everything depends only on the spirit. If someone happened to be married but later regretted it and informed Sri Ramakrishna of his intention to embrace the monastery, the Master would say: “Wait. Do not give up on the world. If you are sincere, everything will fall into place. You only need to faithfully follow the course established in the Scriptures.”

Sri Ramakrishna always told us about a man named Mukherji, who had left his home and come to Dakshineswar. He spent his days in the Kali Temple, living off the food that was regularly distributed there. One day the Master said to him: “You are a married man. Do you have children?” When he had answered in the affirmative, he then inquired who was taking care of them. As soon as he heard from Mukherji’s lips that his wife was wasting away at her father’s place, he shouted: “You villain. You were the man who married and had children, and now they must be fed and clothed by your father-in-law! And here you live off food intended for the poor!” Upon hearing these words, Mukherji went home and began diligently taking care of the household.

Sri Ramakrishna also told us the parable of a woman in love. She performed all her household duties, but her thoughts were with her lover.
When her entire mind is thus focused on her lover, she breaks family ties and follows the man of her heart. Is it not a beautiful parable? Work with one hand and serve the Lord with the other. When the time comes, one will be able to serve Him with both hands. And the time comes if one is sincere.
Once, a gentleman came to Sri Ramakrishna from Jabbalpur. He was a scholar, a Master of Art, and was very frank, but he had an agnostic outlook, so he had many discussions with the Master. He confessed that he had great mental unrest, but he did not want to pray to God because, as he said, there was no proof of it in his existence! Sri Ramakrishna said to him, “Well, I assume you have no objection to praying like this: ‘If You truly exist, then listen to my prayer.’ If you pray like this, it will do you good.”

The young man thought about it and then said that he had no objection to such prayers. Sri Ramakrishna asked him to follow this advice and come to him again. Some time later, the gentleman returned, and he was a changed man. As he touched the Master’s feet, he wept and said, “You have saved me!”

Collected from Sri Ramakrishna As we Saw Him

Translation and contribution: Mary Saaleman

Nederlandse v

Swami Turiyananda en Sri Ramakrishna

Kan iemand het leven van een gezinshoofd opgeven, ook als het niet langer aantrekkelijk is wanneer hij een vrouw en kinderen heeft? Wat zal dan zijn lot zijn? Wat zal dan hun lot zijn? Het is zelfzuchtigheid, puur en eenvoudig. In de wereld zijn en een gezin onderhouden, je plichten vervullen—–dit is zeker ook religie. Er wordt niets gewonnen door alles ineens op te geven. Men kan niet in een keer naar het dak klimmen. Men moet stap voor stap opstijgen. Sri Ramakrishna zei altijd:” Een vrucht die wordt geplukt voor de volwassenheid, rot en raakt bedorven. Een zweer bloed als je de korst te vroeg weghaalt, maar het valt af uit zichzelf als de zweer is genezen. ” Wat een fijne illustraties zijn dit! Alles hangt alleen af van de geest. Als iemand toevallig getrouwd was maar er later spijt van kreeg en Sri Ramakrishna op de hoogte bracht van zijn voornemen om het klooster te omarmen zou de Meester zeggen: ” Wacht. Geef de wereld niet op. Als je oprecht bent, zal alles op zijn plaats vallen. Je hoeft alleen maar trouw de koers te volgen die in de Geschriften is vastgelegd.

Sri Ramakrishna vertelde ons altijd over een man genaamd Mukherji, die zijn huis had verlaten en naar Dakshineswar was gekomen. Hij bracht zijn dagen door in de Kali tempel, en leefde van het voedsel dat daar regelmatig werf uitgegeven. Op een dag zei de Meester tegen hem:” Je bent een getrouwde man. Heb je kinderen? Toen hij bevestigend had geantwoord.informeerde hij vervolgens wie er voor hen zorgde. Zodra hij van Mukherji’s lippen hoorde dat zijn vrouw wegkwijnde bij haar vader’s plaats, schreeuwde hij:” Jij schurk. Jij was de man die trouwde en kinderen kreeg, en nu moeten ze gevoed en gekleed worden door je schoonvader! En hier leef je van voedsel dat bestemd is voor de armen!” Bij het horen van deze woorden ging Mukherji naar huis en begon met ijver voor het huishouden te zorgen.
Sri Ramakrishna vertelde ons ook de gelijkenis van een verliefde vrouw. Ze deed al haar huishoudelijke taken, maar haar gedachten zijn bij haar minnaar.
Wanneer zo haar hele geest op haar minnaar is gericht, verbreekt ze de familiebanden, en volgt ze de man van haar hart. Is het geen mooie parabel? Werk met een hand en dien de Heer met de andere. Als de tijd daar is, zal men Hem met beide handen kunnen dienen. En de tijd komt als men oprecht is.
Op een keer kwam er een heer naar Sri Ramakrishna vanuit Jabbalpur. Hij was een geleerde, een M.A., en was heel openhartig, maar hij had een agnostische instelling, dus hij had veel discussies met de Meester. Hij bekende dat hij grote mentale onrust had, maar hij wilde niet tot God bidden, omdat er, zoals hij zei, geen bewijs van was in zijn bestaan! Sri Ramakrishna zei tot hem, ” Nou, ik neem aan dat je er geen bezwaar tegen hebt om zo te bidden:” Als U echt bestaat, luister dan naar mijn gebed.” Als je zo bidt, zal je dat goed doen.”
De jongeman dacht erover na en zei toen dat hij er geen bezwaar tegen dat soort gebeden had. Sri Ramakrishna vroeg hem dit advies op te volgen en weer naar hem toe te komen. Enige tijd later keerde de heer terug, en hij was een veranderde man. Terwijl hij de voeten van de Meester aanraakte, huilde hij en hij zei,” Je hebt me gered!”

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

(This is a brilliant article on how a Norwegian scientist reshapes human thought from a violent reaction to a pacific and calm reaction, from destruction of environment to sa from a pain-filled thinking to joyful thinking, to attain political as well as spiritual fulfilment.)

Arne Naess

Kees Boukema

The Norwegian scientist Arne Dekke Eide Naess was born in Slemdal in 1912. He grew up in Kristianja (the current capital, Oslo). At the age of sixteen, he began studying philosophy and completed it in four years, with mathematics and astronomy as minor subjects. He continued his studies in Vienna, at that time the breeding ground of logical empiricism. (Logical Empiricism means statements that cannot be empirically verified are cognitively meaningless). An introduction to the work of the leading figure of this philosophy, Rudolf Carnap, prompted Naess to remark: “Carnap read Heidegger, just as Satan would read the Bible.”
At that time, a long-term study into the behavior of rats was underway in Berkeley, U.S.A. Naess participated in it; however, he did not study how rats react to stimuli, but rather the behavior of the researchers who were studying the behavior of the rats. In 1939, Naess accepted an appointment as professor of philosophy at the University of Oslo.
The previous year, Naess, together with local carpenters, had built a hut on the slopes of Mount Hallingskarvet. He would stay there for three months every year. In the nearby village of Ustaoset, he came into contact with students from India. Naess had been impressed by the non-violent actions that Mohandas Gandhi had led in South Africa and India in the 1930s. He received firsthand information from them.

According to Gandhi, there are three ways to respond to oppression and injustice: You can accept it or flee. Secondly, offering armed resistance. The best way, however, and also the way that requires the most courage, is: To resist and engage in non-violent action. Confronting your opponent through civil disobedience to unjust laws. Legendary is the 400-kilometer march that Gandhi led, along with thousands of supporters, straight across India to the west coast, with the aim of breaking the salt mining monopoly that the British had appropriated.

‘Civil disobedience’ as a justified method of fighting injustice had been defended a century earlier by the American author Henry David Thoreau. Gandhi had given it his own form, with the keywords: Satya (truth) and ahimsa (non-violence). He called his method satyagraha; the power that comes from holding fast to the truth. A satyagrahi is someone who has overcome fear. He is always willing to die for his cause, but never willing to kill. Many hundreds of non-violent activists perished in the struggle for India’s independence.

Naess understood the power of Mahatma Gandhi’s satyagraha and shared his conviction that every societal conflict can be resolved through non-violent resistance. His own starting point was always: ‘Before you take action, try to understand what it is that motivates your opponent.’ As a philosopher, Naess built upon the work of freethinker Benedictus de Spinoza (1632–1677). For Spinoza, “Nature” was not the value-free object of study of natural science, but that which manifests itself as the all-encompassing, creative, infinite Universe. ‘Nature’ is perfect in itself; it is the force (conatus) by which humans and all other life forms are animated to strive with perseverance in their own existence for perfection, for ‘Self-realization’. According to Naess, this demands of man a deep insight into himself, his relationship to other living beings, and to the earth. When Naess was asked in June 1995 whether he believed Gandhi’s thought was related to that of Spinoza, his answer was: “Gandhi looked upon joy as something necessary and beautiful, like Spinoza. According to Spinoza, joy stemming from your personality corresponds to a step towards greater freedom and greater virtue. And if there is melancholy, you lose in virtue. If you are depressed, with your entire personality, it’s not only very painful, you are also decreasing your level of freedom and virtue. And that’s Gandhian, that’s Spinoza for me.” (Documentary “The Call of the Mountain”, 1997).

After working at the University of Oslo for thirty years, Naess chose to take early retirement in 1969. The prospect of remaining an academic philosopher for the rest of his life felt very uncomfortable. He wanted to be able to dedicate himself more to environmental studies and action. Rachel Carson’s book ‘Silent Spring’, published in 1962, had been his wake-up call. In this book, the American biologist drew attention to, among other things, the large-scale use of pesticides, such as DDT, which has caused irreparable damage to human and environmental ecosystems. As a sign of impending doom, Carson noted the striking decline in the ‘spring song of birds’ and the demonstrable increase of DDT in bird eggs. She accused the chemical industry of spreading, and the government of blindly accepting, disinformation on this point:

“For mankind as a whole, a possession infinitely more valuable than individual life is our genetic heritage, our link with past and future. Shaped through long aeons of evolution, our genes not only make us what we are, but hold in their minute beings the future – be it one of promise or threat. Yet genetic deterioration through man-made agents is the menace of our time; ‘the last and greatest danger to our civilization’” [ibid. p. 185].
Unfortunately, the interplay of producers, users, government, and ecological action groups has led to the fact that worldwide production, trade, and large-scale use of pesticides—now 65 years after the publication of ‘Silent Spring’—under the guise of ‘crop protection’, has only increased. Rachel Carson was 56 years old when she died of cancer in 1964.
In 1970, Naess participated in actions aimed against plans to generate electricity using hydraulic engineering works. Dams that would disrupt the lives of the Sami people in Lapland in northern Scandinavia. Along with a thousand other activists, he chained himself to rocks with the slogan: “Keep the river alive!” The actions attracted worldwide attention, but the plans went ahead.

During his long life, Arne Naess visited various countries to support and inspire local environmental actions. The Indian environmental activist, Vandana Shiva, remembered Naess as a good friend with an exceptional combination of innocence and a brilliant mind. “Intelligent people are often arrogant and egocentric and therefore inwardly unfree, but Arne could still enjoy every moment of life.” [see The Call of the Mountain]. Through his publications and participation in environmental campaigns, Arne Naess made many people think, but he was usually unable to change the minds of the responsible authorities. Naess was and remained an optimist. When he was asked in early June 1995, at the end of his life, whether he was still optimistic, his answer was: “Yes, optimistic for the 22nd century; the life of our grandchildren’s grandchildren. How gruesome and shameful the situation will become in the 21st century, and from what depth the starting point will be for the road upwards, depends on what we do today and tomorrow. We have not a day to lose.” (Arne Naess, April 28, 1992, Ecology of Wisdom, Penguin Classics 2016, p. 308).

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Nederlands

Arne Naess

Filosoof, bergbewoner, mysticus en actievoerder

     De Noorse wetenschapper Arne Dekke Eide Naess werd in 1912 in Slemdal geboren. Hij groeide op in Kristianja (de huidige hoofdstad Oslo). Op zestienjarige leeftijd begon hij aan een studie filosofie en sloot die in vier af met als nevenvakken wiskunde en astronomie. Hij zette zijn studie voort in Wenen. In die tijd de broedplaats van het logisch empirisme (uitspraken die niet empirisch kunnen worden geverifieerd, zijn cognitief zonder betekenis). Kennismaking met het werk van de voorman van deze filosofie, Rudolf Carnap, ontlokte Naess de opmerking: “Carnap las Heidegger, zoals Satan de bijbel zou lezen”.

     In Berkeley U.S.A. liep in die een tijd een langjarig onderzoek naar het gedrag van ratten. Naess nam er aan deel; hij bestudeerde er echter niet hoe ratten op prikkels reageren, maar het gedrag van de onderzoekers die het gedrag van de ratten onderzochten. In 1939 nam Naess een benoeming aan als hoogleraar filosofie aan de Universiteit van Oslo.

     Het jaar daarvoor had Naess, samen met lokale timmerlui, een hut gebouwd op de helling van de berg Hallingskarvet. Hij zou er jaarlijks drie maanden verblijven. In het nabij gelegen dorp Ustaoset kwam hij in contact met studenten uit India. Naess was onder indruk geraakt van de geweldloze acties die Mohandas Gandhi in de jaren dertig had geleid in Zuid Afrika en India. Van hen kreeg hij informatie uit de eerste hand.

     Volgens Gandhi zijn er drie manieren om te reageren op onderdrukking en onrecht: Je kunt het accepteren of vluchten. Maar gewapend verzet bieden is beter. De beste weg, tevens de weg die de meeste moed vereist, is: Weerstand bieden en geweldloze actie voeren. De confrontatie aangaan met je tegenstander door burgerlijke ongehoorzaamheid aan onrechtvaardige wetten. Legendarisch is de mars van 400 kilometer, die Gandhi leidde samen met duizenden medestanders, dwars door India naar de westkust, met als doel het monopolie op zoutwinning, dat de Britten zich hadden toegeëigend, te breken.  

     ‘Civil disobedience’ als gerechtvaardigde strijdmethode tegen onrecht was een eeuw eerder verdedigd door de Amerikaanse auteur Henry David Thoreau. Gandhi had er een eigen vorm aan gegeven, met als kernwoorden: Satya (waarheid) en ahimsa (geweldloosheid). Hij noemde zijn methode satyagraha; de kracht die voortkomt uit het vasthouden aan de waarheid. Een satyagrahi is iemand die de angst heeft overwonnen. Hij is altijd bereid om te sterven voor zijn zaak, maar nooit bereid om te doden. Vele honderden geweldloze actievoerders zijn omgekomen in de strijd voor de onafhankelijkheid van India. 

     Naess begreep de kracht van Mahatma Ghandi’s satyagraha en deelde diens overtuiging dat elk maatschappelijk conflict door geweldloos verzet kan worden opgelost. Zijn eigen uitgangspunt was altijd: ‘Probeer, vóór je actie onderneemt, te begrijpen wat hetgeen is, waardoor jouw tegenstander wordt gemotiveerd.’ Als filosoof bouwde Naess voort op het werk van vrijdenker Benedictus de Spinoza (1632 – 1677). Voor Spinoza was “Natuur” niet het waardevrije studie-object van de natuurwetenschap, maar datgene dat zich manifesteert als het alles omvattende, creatieve, oneindige Universum. ‘Natuur’ is volmaakt in zichzelf, het is de kracht (conatus) waardoor mensen en alle andere levensvormen worden bezield om met volharding in eigen bestaan te streven naar volmaaktheid, naar ‘Zelfrealisatie’. Dit eist van de mens, volgens Naess, een diep inzicht in zichzelf, zijn relatie tot andere levende wezens en tot de aarde. 

     Toen Naess in juni 1995 werd gevraagd of het denken van Gandhi volgens hem verwant was met dat van Spinoza, was zijn antwoord: “Gandhi looked upon joy as something necessary and beautiful, like Spinoza. According to Spinoza, joy stemming from your personality corresponds to a step to greater freedom and greater virtue. And if there is melancholy, you lose in virtue. If you are depressed, with your total personality, it’s not only very painful, you are also decreasing your level of freedom and virtue. And that’s Gandhian, that’s Spinoza for me.” (Documentaire “The Call of the Mountain”, 1997).  

     Na dertig jaar werken aan de universiteit van Oslo, koos Naess in 1969 ervoor om vervroegd met emeritaat te gaan. Het vooruitzicht om de rest van zijn leven academisch filosoof te blijven, voelde erg ongemakkelijk. Hij wilde zich meer kunnen inzetten voor milieustudie en milieuactie. Het boek ‘Silent Spring’ van Rachel Carson dat verscheen in 1962, was voor hem de ‘wake-up call’ geweest. De Amerikaanse biologe vestigde in dit boek de aandacht op, onder meer, het grootschalig gebruik van pesticiden, zoals DDT waardoor onherstelbare schade is toegebracht aan ecosystemen van mens en milieu. Als teken van naderend onheil signaleerde Carson de opvallende afname van ‘de lentezang van vogels’ en de aantoonbare toename van DDT in vogeleieren. Zij beschuldigde de chemische industrie van het verspreiden, en de overheid van het klakkeloos accepteren van desinformatie op dit punt:

     “For mankind as a whole, a possession infinitely more valuable than individual life is our genetic heritage, our link with past and future. Shaped through long aeonen of evolution, our genes not only make us what we are, but hold in their minute beings the future – be it one of promise or threat. Yet genetic deterioration through man-made agents is the menace of our time; ‘the last and greatest danger to our civilization’” [a.w. blz. 185].

     Helaas heeft het krachtenveld van producenten, gebruikers, overheid en ecologische actiegroepen er toe geleid, dat wereldwijd de productie, handel en het grootschalig gebruik van pesticiden nu –  65 jaar na de publicatie van ‘Silent Spring’ –  onder de schuilnaam ‘gewasbescherming’, alleen maar is toegenomen. Rachel Carson was 56 jaar toen ze in 1964 overleed aan de gevolgen van kanker.

     In 1970 nam Naess deel aan acties die gericht waren tegen de plannen voor het opwekken van elektriciteit met waterbouwkundige werken. Dammen, die het leven van het Sami-volk in Lapland in het noorden van Scandinavië zouden ontwrichten. Hij ketende zich, samen met duizend andere actievoerders, vast aan rotsen met de slagzin: “Houd de rivier in Leven!”. De acties trokken wereldwijd de aandacht, maar de plannen gingen door.

    Arne Naess bezocht in zijn lange leven diverse landen om plaatselijke milieu-acties te steunen en te inspireren. De Indiase milieu-activiste, Vandana Shiva, herinnerde zich Naess als een goede vriend, met een uitzonderlijke combinatie van onschuld en een briljant brein. “Intelligente mensen zijn vaak arrogant en egocentrisch en daardoor innerlijk onvrij, maar Arne kon nog altijd genieten van elk moment van het leven.”[zie The Call of the Mountain].

     Arne Naess heeft met publicaties en zijn deelname aan acties voor het milieu veel mensen aan het denken gezet, maar hij heeft de verantwoordelijke autoriteiten meestal niet op andere gedachten kunnen brengen. Naess was en bleef een optimist. Toen hem begin juni 1995, aan het eind van zijn leven werd gevraagd of hij nog steeds optimistisch was, was zijn antwoord: “Ja, optimistisch voor de 22e eeuw; het leven van de kleinkinderen van onze kleinkinderen. Hoe gruwelijk en schandelijk de toestand in 21e eeuw wordt en vanaf hoe diep het startpunt zal zijn voor de weg naar boven, hangt af van wat wij vandaag en morgen doen. We hebben geen dag te verliezen.” (Arne Naess, 28 april 1992, Ecology of Wisdom, Penguin Classics 2016, p. 308).

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Writer: Janine Schimmelpenninck

Many misunderstandings about mental well-being arise because we misunderstand the causes of our suffering and, as a result, sometimes seek the wrong solutions. In this newsletter, I explain what does and does not work, from the psychological perspective of Natural Skills, based on Buddhist psychology and the natural functioning of the mind.
Taking good care of yourself is not only pleasant for yourself, but also for those around you. If only because your surroundings then cannot or do not have to do it for you. But how do you actually do that: truly take good care of yourself? And in particular: how do you best care for your own deep mental well-being? That is not always clear. And unfortunately, we do not (yet) learn it in school.
Sometimes something looks like good self-care, while it isn’t necessarily so. To begin with, we need self-knowledge. Grounded self-knowledge is one of the most important prerequisites for good self-care. Not just ‘personal’ knowledge of your quirks and hobbies, but insight into the ‘human’ part of you. Self-knowledge that is essential for a good life and that is worth reflecting on and asking questions about. Questions such as:

How well do you know yourself as a human being?
• What does it mean to be human?
• What is most essential to a human being?

• What does a human being naturally long for most?

Humans naturally long for happiness, freedom, and connection
Every human being naturally longs for three fundamental elements in life: happiness, freedom, and connection. Within Natural Skills psychology, these are seen as the three pillars. Together, they form our deep inner nature and express a primal desire that we carry with us from birth. It is a natural given and perhaps our greatest common denominator as human beings.

We cannot switch off this primal desire. And if we ignore it, we ultimately shortchange ourselves. In a moment of despair, we might cry out that nothing matters anymore, but even that is an attempt to feel better. Everything we do—directly or indirectly, consciously or unconsciously—has to do with the fulfillment of our primal desire for happiness, freedom, and connection. This also applies to the way we take care of ourselves.

We can measure our self-care against this. Self-care is healthy and effective when it makes us happier, freer, and more connected as human beings. Good self-care is the care that preserves and strengthens the humanity within ourselves—and in relation to others.

Good self-care is the care that preserves and strengthens the humanity within ourselves—and in relation to others.
That is the form of self-care we need and are looking for as human beings. But sometimes we lose our way in this. Fortunately, we can learn to steer toward something that will always point us in the right direction. What is that right direction? Space! Good self-care requires humanity and ‘therefore’ space

Good self-care requires space: space in our minds, space in our hearts, and space in our relationships. Space for ourselves, for each other, and in our lives. An important indicator of whether our self-care is truly healing is the degree of inner space we experience as a result. The more space we feel, the better we will feel, and the more the natural, healing capacity of our mind gets the chance to do its work.

We can roughly divide mental self-care into two types.

Self-cherishing self-care – Here, attention is primarily focused on one’s own pain. The cause of this is placed outside oneself (consciously or unconsciously). Consequently, this form of self-care is often accompanied by blame directed at others and reinforces the feeling of victimhood. Characteristic is a recurring focus on holding onto pain, while constantly seeking recognition from the outside world. Relief from the pain is sought in cherishing one’s own suffering. That suffering – often connected to the past – can thus develop into a heavy identity. Everything revolves around the ‘I’; self-pity, restlessness, and conflict are constantly lurking.
• Self-liberating self-care – Here, the focus shifts to learning to befriend your pain instead of cherishing it. This form does not involve blaming others, based on the realization that the cause of your pain can never be healed outside of yourself. It is characterized by gentleness and caution, allowing you to experience more inner space. Where there is more space, more calmness arises naturally. Calmness and loving attention make forgiveness and the letting go of pain possible. This provides confidence and a strong sense of natural self-reliance. In this form of self-care, there is room for your pain, but you do not hold onto it. As a result, self-pity, restlessness, and conflict have much less of a grip on you.

The first form of self-care revolves mainly around a lot of ‘self’, but little real, loving care. It may perhaps alleviate the pain, but not heal it; it merely masks the pain. What began as licking your wounds has become an end in itself. There is a case of false softness and false self-reliance. Those who are stuck in self-cherishing self-care reject true self-reliance. This form is often accompanied by an (unconscious) unwillingness to take responsibility for the liberation from pain, because the pain is still cherished too much.

The second form of self-care is characterized by little ‘self’, but much genuine, loving care. It is supported by space, humanity, and compassion – both for yourself and for the other. What began with licking your wounds has not become an end in itself, but has instead created space for healing. By not investing in the pain and not assigning an identity or function to it, it can be let go. In this way, a deep self-reliance emerges, which clears the way for the natural joy of liberation.

“Whatever makes you free is happiness.” – Tulku Lobsang Rinpoche

The more self-centeredness, the less freedom

Both forms of self-care involve self-knowledge, but they differ greatly in the degree of freedom and ‘self-centeredness’. As long as we make our ‘self’ too big or too heavy, we create problems for ourselves, experience no true freedom, and the past will continue to haunt us.

When we make our ‘self’ more expansive and lighter, life naturally becomes easier. Creating space means feeling freedom and the capacity for compassion. Too much ‘I’ only leads to confusion about how you can truly help yourself. A freer ‘I’ does not get confused and can practice wisdom.

Sometimes we say things like:

•      “I am going to take better care of myself now”
•        “I choose myself first.”

But which form of self-care do we actually mean? Self-nurturing self-care or self-liberating self-care? Where is the focus directed: on the pain or on the liberation from the pain? On self-pity or on self-reliance?

Source

Nederlands

Gedachten over de Menselijke Matuur

Veel misverstanden over mentaal welzijn ontstaan doordat we de oorzaken van ons lijden verkeerd begrijpen en daardoor soms naar de verkeerde oplossingen zoeken. In deze nieuwsbrief leg ik uit wat wél en niet werkt, vanuit het psychologische perspectief van Natural Skills, gebaseerd op boeddhistische psychologie en de natuurlijke werking van de geest.
Goed voor jezelf zorgen is niet alleen prettig voor jezelf, maar ook voor je omgeving. Al is het maar omdat je omgeving het dan niet voor jou kan of hoeft te doen. Maar hoe doe je dat eigenlijk: écht goed voor jezelf zorgen? En in het bijzonder: hoe zorg je het beste voor je eigen diepe geestelijke welzijn? Dat is niet altijd even helder. En helaas leren we het (nog) niet op school.
Soms lijkt iets op goede zelfzorg, terwijl het dat niet per se is. Om te beginnen hebben we zelfkennis nodig. Gegronde zelfkennis is een van de belangrijkste voorwaarden voor goede zelfzorg. Niet alleen ‘persoonlijke’ kennis van je eigenaardigheden en hobby’s, maar inzicht in het ‘menselijke’ in jou. Zelfkennis die essentieel is voor een goed leven en die het waard is om bij stil te staan en vragen over te stellen. Vragen zoals:
Hoe goed ken je jezelf als mens?
•       Wat betekent het om mens te zijn?
•       Wat is voor een mens het meest wezenlijke?
•       Waar verlangt een mens van nature het meest naar?

De mens verlangt van nature naar geluk, vrijheid en verbondenheid
Ieder mens verlangt van nature naar drie fundamentele elementen in het leven: geluk, vrijheid en verbondenheid. Binnen de Natural Skills-psychologie worden deze gezien als de drie pijlers. Samen vormen zij onze diepe innerlijke natuur en drukken zij een oerverlangen uit dat we al vanaf onze geboorte met ons meedragen. Het is een natuurlijk gegeven en misschien wel onze grootste gemene deler als mens.
We kunnen dit oerverlangen niet uitzetten. En als we het negeren, doen we onszelf uiteindelijk tekort. In een wanhoopsmoment kunnen we misschien roepen dat niets er meer toe doet, maar zelfs dat is een poging om ons beter te voelen. Alles wat we doen heeft – direct of indirect, bewust of onbewust – te maken met de vervulling van ons oerverlangen naar geluk, vrijheid en verbondenheid. Dat geldt ook voor de manier waarop we voor onszelf zorgen.

Hieraan kunnen we onze zelfzorg toetsen. Zelfzorg is gezond en effectief wanneer zij ons als mens gelukkiger, vrijer en meer verbonden maakt. Goede zelfzorg is de zorg die de menselijkheid in onszelf – en in relatie tot anderen – bewaart én versterkt.
Goede zelfzorg is de zorg die de menselijkheid in onszelf – en in relatie tot anderen – bewaart én versterkt.
Dat is de vorm van zelfzorg die we nodig hebben en waar we als mens naar op zoek zijn. Maar daarin raken we weleens de weg kwijt. Gelukkig kunnen we leren koersen op iets, dat ons altijd in de goede richting zal wijzen. Wat is die goeie richting? Ruimte!

Goede zelfzorg vraagt om menselijkheid en ‘dus’ om ruimte

Goede zelfzorg vraagt om ruimte: ruimte in ons hoofd, ruimte in ons hart en ruimte in onze relaties. Ruimte voor onszelf, voor elkaar en in ons leven. Een belangrijke graadmeter voor de vraag of onze zelfzorg werkelijk helend is, is de mate van innerlijke ruimte die we daardoor ervaren. Hoe meer ruimte we voelen, hoe beter we ons gaan voelen en hoe meer het natuurlijke, helende vermogen van onze geest de kans krijgt om zijn werk te doen.

Mentale zelfzorg kunnen we grofweg onderverdelen in twee typen.

De zelfkoesterende zelfzorg – Hierbij gaat de aandacht vooral uit naar de eigen pijn. De oorzaak daarvan wordt (bewust of onbewust) buiten jezelf geplaatst. Deze vorm van zelfzorg gaat daardoor vaak gepaard met verwijten aan anderen en versterkt het gevoel van slachtofferschap. Kenmerkend is een herhalende focus op het vasthouden van pijn, waarbij voortdurend erkenning van de buitenwereld wordt gezocht. De verlossing van de pijn wordt gezocht in het koesteren van het eigen leed. Dat leed – vaak verbonden aan het verleden – kan zo uitgroeien tot een zware identiteit. Alles draait om het ‘ik’; zelfmedelijden, onrust en conflict liggen steeds op de loer.
•       De zelfbevrijdende zelfzorg – Hier verschuift de aandacht naar het leren bevrienden van je pijn in plaats van haar te koesteren. Deze vorm gaat niet gepaard met verwijten aan anderen, vanuit het besef dat de oorzaak van je pijn nooit buiten jezelf kan worden geheeld. Ze kenmerkt zich door zachtheid en voorzichtigheid, waardoor je meer innerlijke ruimte kan gaan ervaren. Waar meer ruimte is, ontstaat vanzelf meer kalmte. Kalmte en liefdevolle aandacht maken vergeving en het loslaten van pijn mogelijk. Dat geeft vertrouwen en een sterk gevoel van natuurlijke zelfredzaamheid. In deze vorm van zelfzorg is er ruimte voor je pijn, maar je houdt haar niet vast. Daardoor krijgen zelfmedelijden, onrust en conflict veel minder grip op je.

De eerste vorm van zelfzorg draait vooral om veel ‘zelf’, maar weinig echte, liefdevolle zorg. Ze kan de pijn misschien verzachten, maar niet helen; ze maskeert de pijn slechts. Wat begon als het likken van je wonden, is een doel op zich geworden. Er is sprake van schijnzachtheid en schijnzelfredzaamheid. Wie vastzit in zelfkoesterende zelfzorg, wijst echte zelfredzaamheid af. Deze vorm gaat vaak gepaard met een (onbewuste) onwil om verantwoordelijkheid te nemen voor de bevrijding van de pijn, omdat de pijn nog te zeer gekoesterd wordt.

De tweede vorm van zelfzorg kenmerkt zich door weinig ‘zelf’, maar veel echte, liefdevolle zorg. Ze wordt gedragen door ruimte, menselijkheid en compassie – zowel voor jezelf als voor de ander. Wat begon met het likken van je wonden, is geen doel op zich geworden, maar heeft juist ruimte gecreëerd voor heling. Door niet te investeren in de pijn en er geen identiteit of functie aan te geven, kan ze losgelaten worden. Zo ontstaat een diepe zelfredzaamheid, die de weg vrijmaakt voor de natuurlijke blijdschap van bevrijding.

“Whatever makes you free is happiness.” – Tulku Lobsang Rinpoche

Hoe meer ikkigheid, hoe minder vrijheid

Beide vormen van zelfzorg hebben te maken met zelfkennis, maar ze verschillen sterk in de mate van vrijheid en ‘ikkigheid’. Zolang we ons ‘zelf’ te groot of te zwaar maken, creëren we problemen voor onszelf en ervaren we geen echte vrijheid en zal het verleden ons blijven achtervolgen.

Wanneer we ons ‘zelf’ ruimer en lichter maken, wordt het leven vanzelf makkelijker. Ruimte creëren betekent vrijheid en het vermogen tot compassie voelen. Teveel ‘ik’ leidt alleen maar tot verwarring over hoe je jezelf werkelijk kunt helpen. Een vrijer ‘ik’ raakt niet in verwarring en kan wijsheid beoefenen.

Soms zeggen we dingen als:

•       “Ik ga nu meer voor mezelf zorgen”
•       “Ik kies eerst voor mezelf.”

Maar welke vorm van zelfzorg bedoelen we dan eigenlijk? De zelfkoesterende zelfzorg of de zelfbevrijdende zelfzorg? Waar gaat de aandacht naar uit: naar de pijn of naar de bevrijding van de pijn? Naar zelfmedelijden of naar zelfredzaamheid?

Source

Contributor:

Francis van Schaik is een coach van jongeren en ook een student van menselijke relaties met de natuur, de wereld en de Waarheid. Ze levert regelmatig bijdragen aan ons online magazine. Francis is de bijdragende redacteur van deze pagina: Ik Ben.. – Home (kindercoaching-ikben.nl

This is an excellent article about the importance of every corner of the written page, and of the importance of giving credit where it is due.

In Defense of the Footnote

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Once, a professor whom I greatly admire told me that footnotes are absolutely unnecessary. He argued that if a footnote were important, its content should be included in the main body of the text. Otherwise, it is completely superfluous. In both cases, the only option left for the footnote was its extermination.

This situation reminded me of one of the possibly legendary accounts of the destruction of the Library of Alexandria. In 640, Caliph Omar is said to have ordered General Anre Ibn Alas to destroy what remained of the Great Library. To do so, he argued that if the books confirmed what is said in the Quran, they were absolutely unnecessary; on the other hand, if they contradicted the Revelation received by the Prophet, they should be not only unnecessary but also abominable. The only way out for one of the most remarkable libraries of antiquity was its own destruction. Of course, this event, if it actually occurred, sounds much more dramatic than the declaration of the canceler of “footnotes,” and thankfully he wasn’t a caliph. But the analogy is valid, because here too, the same argumentative scheme emerges: two seemingly contrary alternatives lead to a single outcome, namely, banishment.

Hedonistic readers continually reduce the place of footnotes, that is, the “ground floor,” to the condition of masses silenced in their right to discreetly point out, among the most avid tribe of the reading community, the most diverse sections of the Universal Library. Here, footnotes are excluded even from linguistic-textual citizenship. Yes, it is often not easy to read footnotes, especially those with almost exhaustive references to various works, many of them in a foreign language. But even of those I consider myself an inveterate reader, and it cannot be overlooked that many explanatory notes stand out as radiant pearls that are valuable in themselves.
At least allow footnotes the right to exist, so that readers who wish to may draw from them. If you cannot tolerate them, skip reading the footnote and acknowledge, once and for all, that you are reading a mutilated work. But, for me, footnotes will always be root-branches of the most vertical trunk-text of Yggdrasil, that colossal tree of life that is reading, the axis of the world balancing it amidst the chaos of absurdity. True linguistic networks of the Library of Babel, footnotes, especially explanatory ones, connect the text, through its branches, to the multiple essence of the earth and the vast immensity of the sky. In a footnote you can enjoy the delight of encountering a critical reading – sometimes categorical, sometimes more verbose – about a fundamental work that you did not know, but that interested you so much that you wanted to read it. It is the Universal Library telling you: “Take and read!”
Footnotes are precisely wormholes to seemingly more distant sections of the Universal Library, weaving a vast architecture that extends beyond, while simultaneously clarifying, the main text.

That line that separates the main text from the footnote is not one of segregation. It is the line of the earth that marks the continuity of the trunk in relation to the roots. What lies below is the foundation, and the fertile ground of the “WHEEL/FOOT” notes has always reminded me of the footprints – the FOOT – of the Buddha’s Body – here, for me, the body of all libraries – enclosing within itself the WHEEL of Dharma, the Book-World, alive and dancing like a dervish, which only readers can turn within themselves.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

Ter verdediging van de voetnoot

Ooit vertelde een professor die ik zeer bewonder me dat voetnoten absoluut overbodig zijn. Hij betoogde dat als een voetnoot belangrijk was, de inhoud ervan in de hoofdtekst opgenomen moest worden. Anders was het volkomen overbodig. In beide gevallen was de enige optie die voor de voetnoot overbleef, de vernietiging ervan.

Deze situatie deed me denken aan een van de mogelijk legendarische verhalen over de vernietiging van de Bibliotheek van Alexandrië. In 640 zou kalief Omar generaal Anre Ibn Alas opdracht hebben gegeven om de overgebleven delen van de Grote Bibliotheek te vernietigen. Hij redeneerde dat als de boeken de leer van de Koran bevestigden, ze absoluut overbodig waren; aan de andere kant, als ze de Openbaring van de Profeet tegenspraken, waren ze niet alleen overbodig, maar ook verwerpelijk. De enige uitweg voor een van de meest opmerkelijke bibliotheken uit de oudheid was de vernietiging ervan. Natuurlijk klinkt deze gebeurtenis, als die al heeft plaatsgevonden, veel dramatischer dan de verklaring van de afschaffer van “voetnoten”, en gelukkig was hij geen kalief. Maar de analogie is terecht, want ook hier komt hetzelfde argumentatieschema naar voren: twee ogenschijnlijk tegenstrijdige alternatieven leiden tot één uitkomst, namelijk verbanning.

Hedonistische lezers reduceren de plaats van voetnoten, oftewel de “begane grond”, voortdurend tot de positie van een massa die het recht is ontnomen om, te midden van de meest fervente lezers, discreet te wijzen op de meest uiteenlopende delen van de Universele Bibliotheek. Hier worden voetnoten zelfs uitgesloten van taalkundig-tekstueel burgerschap. Ja, het is vaak niet gemakkelijk om voetnoten te lezen, vooral die met bijna uitputtende verwijzingen naar diverse werken, waarvan vele in een vreemde taal. Maar zelfs van die voetnoten – ik beschouw mezelf als een verstokte lezer – valt niet te ontkennen dat veel verklarende noten eruit springen als stralende parels die op zichzelf waardevol zijn.

Geef voetnoten tenminste het recht om te bestaan, zodat lezers die dat willen er gebruik van kunnen maken. Als u ze niet kunt verdragen, sla dan de voetnoot over en erken, voor eens en voor altijd, dat u een verminkt werk leest. Maar voor mij zullen voetnoten altijd de wortels zijn van de meest verticale stam van Yggdrasil, die kolossale levensboom die lezen is, de as van de wereld die het in evenwicht houdt te midden van de chaos van de absurditeit. Als ware taalkundige netwerken van de Bibliotheek van Babel verbinden voetnoten, vooral verklarende, de tekst via zijn takken met de veelvoudige essentie van de aarde en de immense uitgestrektheid van de hemel. In een voetnoot kun je genieten van een kritische lezing – soms categorisch, soms meer uitgebreid – over een fundamenteel werk dat je niet kende, maar dat je zo interesseerde dat je het wilde lezen. Het is de Universele Bibliotheek die je zegt: “Neem en lees!”

Voetnoten zijn precies wormgaten naar schijnbaar verderaf gelegen delen van de Universele Bibliotheek, die een immense architectuur weven die verder reikt dan de hoofdtekst en deze tegelijkertijd verheldert.

De lijn die de hoofdtekst van de voetnoot scheidt, is geen lijn van segregatie. Het is de aardlijn die de continuïteit van de stam ten opzichte van de wortels markeert. Wat eronder ligt, is het fundament, en de vruchtbare grond van de aantekeningen over het “WIEL/VOET” heeft me altijd doen denken aan de voetafdrukken – de VOET – van het Lichaam van de Boeddha – hier, voor mij, het lichaam van alle bibliotheken – dat het WIEL van de Dharma, de Boekenwereld, in zich omsluit, levend en dansend als een derwisj, dat alleen lezers in zichzelf kunnen laten draaien.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

December 2025

Instructies van Sri Ramakrishna

Op een dag zei Sri Ramakrishna tegen Yogananda: ” Wees een toegewijde, maar wees geen dwaas! Als je iets wilt kopen, ga dan naar verschillende winkels, vergelijk prijzen en neem de beste en de goedkoopste. Als je op deze manier geld bespaart, geef je het aan de armen.”
Er is nog een voorbeeld. Toen Maharaj (Swami Brahmananda ) een muntstuk vond (a pice) dat iemand had verloren en hij het aan de Meester liet zien, zei de laatste:” Waarom heb je het gepakt? Je hebt het niet nodig. Waarom zou iemand die geen vis wil naar de vismarkt gaan en onderhandelen over prijzen?”
Hoe kan men deze tegenstellingen met elkaar verzoenen? Een keer gedroeg Sri Ramakrishna zich als enig ander wereldse man, zorgvuldig alles berekenend. Dan weer was hij een voorbeeld van het ideaal van verzaking. Zie je, hij was een man van verzaking. Hij vertegenwoordigde het ideaal (gezinshoofd of kloosterling) in alles wat hij deed. Dat is wat ik zou willen noemen een perfecte ziel.
Een werelds mens is inhalig. En als een gewone man een beetje verzaking voelt, verliest hij volledig zijn hoofd. Omdat we met Sri Ramakrishna omgingen, werden onze ogen geopend. Hij toonde ons het ideale leven door zijn eigen voorbeeld.
Toen een toegewijde uit Mawari, Laksminarayan, Sri Ramakrishna tienduizend roepies (Indiaans geld) aanbood, viel de Meester bewusteloos. Toen hij weer bij bewustzijn kwam, zei hij tegen de toegewijde dat hij bij hem weg moest gaan. Toen Laksminarayan voorstelde het geld aan Hriday te geven voor het gebruik voor de Meester, riep de Meester uit: ” Oh nee! Hij zal het in mijn naam accepteren, en ik kan de gedachte niet verdragen geld te bezitten!” De toegewijde zei toen: ” Ah, ik begrijp het, Je hebt het idee van acceptatie en afwijzing nog niet overwonnen.” De Meester antwoordde eenvoudig, ” Nee, dat heb ik niet.”

Hoe wonderbaarlijk leerde Sri Ramakrishna elke persoon om zijn specifieke behoeften weg te nemen! Hij illustreerde deze manier van lesgeven door te zeggen: ” Een moeder heeft verschillende curries gemaakt van een vis. Ze geeft niet al haar zonen hetzelfde. Zij geeft aan elk wat precies past bij zijn maag.” De Meester volgde dit ook in de praktijk.
Swami Yogananda hoorde eens verschillende mannen kritiek uitten op Sri Ramakrishna. Hij stak de belediging in zijn zak en meldde het incident aan de Meester. De Meester hoorde ervan en zei:” Ze hebben me misbruikt en jij bleef stil!” Toen berispte hij Swami Yogananda. Bij een andere gelegenheid, enige tijd na deze gebeurtenis, was Swami Niranjanananda per boot op weg naar Dakshineswar. Verschillende passagiers hadden kritiek op Sri Ramakrishna. De swami was buitengewoon sterk en hij kwam meteen uit de kajuit, zette zijn benen over het dek en begon te wiegen.
” Je beledigt Sri Ramakrishna,” zei hij. ” ik zal nu de boot laten zinken.
Ik zou graag willen zien wie me durft tegen te houden.” Zij waren allemaal bang en smeekten hem te stoppen. Toen Sri Ramakrishna over dit incident hoorde, zei hij: ” Dwaas. Als ze me mishandelen, wat betekent dat dan voor jou? Laat mensen zeggen wat ze leuk vinden. Wat maakt het jou uit?”
Zie het plezier! Het onderwijs was verschillend, afhankelijk van de behoefte van elke ontvanger. Waar vind je nog een leraar zoals hij?
Eens ving Kali Maharaj (Swami Abhedananda) een vis, redenerend dat de Atman onsterfelijk is—-hij doodt niet en wordt niet gedood.
Toen hij hiervan hoorde, liet Sri Ramakrishna hem halen. Hij zei tegen Kali Maharaj
” Wat je zegt is waar. Maar in jouw staat van ontwikkeling, voordat je de Atman hebt gerealiseerd, is het niet goed om op die manier onderscheid te maken en welk schepsel dan ook te doden.Je moet weten dat realisatie van de Atman een bereikte staat is die alle logica en rede te boven gaat. Hij die die staat bereikt, voelt mededogen voor alle wezens. Een heilige man is bevrijd van alle samkaras (indrukken uit het verleden), maar de gedachtegolf van mededogen blijft bij hem tot aan het laatste moment van zijn leven. Geef nooit het ideaal van een heilig man op.

Uit het boek: Sri Ramakrishna zoals zijn discipelen hem zagen

selectie en vertaling : Mary Saaleman

___________________

Swami Vivekananda had een voorraad grappige verhalen, waarvan hij er sommige steeds weer vertelde. Een daarvan ging over een missionaris op de kannibaleneilanden die bij aankomst aan de mensen daar vroeg hoe ze zijn voorganger vonden en het antwoord kreeg: “Hij was hee-lijk”. Een ander ging over de zwarte prediker die, terwijl hij het verhaal van de schepping van Adam vertelde, zei: “God schiep Adam en zette hem tegen het hek om te drogen.” Toen werd hij onderbroken door een stem uit de gemeente: “Wacht even, broeder. Wie heeft dat hek gemaakt?” Hierop boog de zwarte prediker zich over de preekstoel en zei plechtig: “Nog één dergelijke vraag en u gooit alle theologie omver.”

Dan vertelde Swamiji over de vrouw die hem vroeg: “Swami, bent u boeddhist?” {uitgesproken als bud = knop}, en hij zei dan gemeen maar met een ernstig gezicht: “Nee, mevrouw, ik ben bloemist.”

Zuster Christine

____________________

Sterrenstof

Kees Boukema

“We are such stuff as dreams are made on
and our little life is rounded with a sleep.”
(Tempest)

God, is het geheel. Dat omvat niet alleen de materie, maar ook alle bewustzijn, ruimte en tijd. Alles wat wij ons kunnen voorstellen. Dat maakt dat je gaat inzien dat de hele stoffelijke wereld, niet alleen de mens, maar elk dier en elke plant op de een of andere manier bezield, of bewust is. Om dit idee enigszins te verhelderen maakt Brouwer gebruik van het het begrip ‘emergentie’ . Het eenvoudigste voorbeeld van emergentie is opwarming van water. Warmte wordt niet veroorzaakt door een ingrediënt aan het water toe te voegen en daarmee de samenstelling te veranderen, maar door de gemiddelde snelheid van de samenstellende deeltjes, de watermoleculen te verhogen. Op soortgelijke wijze kunnen spontane veranderingen in meer complexe systemen worden verklaard: Interactie van de samenstellende delen. Denk aan de sierlijke bewegingen van zwermen spreeuwen, het oriëntatievermogen van dieren, klimaatverandering. fluctuaties van financiële markten etc. Zo zou ook ‘bewustzijn’ het emergent kunnen zijn van interacties tussen de neuronen en neurotransmitters van het menselijke brein (Hub Zwart, Trouw, 28 juni 2025).
Albert Einstein bewonderde Spinoza’s pantheïsme, maar meer nog zijn bijdrage aan het moderne denken, dat de ziel en het lichaam één en hetzelfde zijn, niet twee afzonderlijke dingen.” Volgens Spinoza is er slechts één Substantie, dat zichzelf verklaart en veroorzaakt. Het is het enige dat bestaat ‘God of Natuur’. Alle verschijningsvormen die wij in het dagelijks leven tegenkomen, niet alleen mensen, maar ook dieren en planten, bestaan als modus van God, zoals golven en golfjes deel uitmaken van de oceaan. God heeft oneindig veel attributen, maar wij mensen kunnen slechts twee ervan ervaren: de ‘uitgebreidheid’ en het ‘denken’. Men kan bijvoorbeeld het menselijk brein beschrijven als een complex van lichaamscellen, maar ook als een complex van gedachten, emoties en herinneringen. De geest is niet een product van de materie, of omgekeerd; het zijn twee kanten van een en dezelfde Substantie: ofwel God/Natuur.
Brouwer wijst op tweeërlei onderscheid: Enerzijds het onderscheid tussen ‘denken’ [de verwerking van informatie in onze hersencellen] en ‘bewustzijn’ [het ervaren van deze informatieverwerking]. Anderzijds het onderscheid tussen de emergente eigenschappen van individuele deeltjes [bijv. snelheid] en die van vele deeltjes [bijv. temperatuur]. Het ‘denken’ van een persoon kunnen we waarnemen met een hersenscan, maar we kunnen niet vaststellen of deze persoon het denken ook zelf ervaart. Dat ons ‘bewustzijn’ bestaat dat weten we zelf, maar het is een ‘eerste-persoons-ervaring, die niet wetenschappelijk geverifieerd kan worden.
Spinoza schreef, dat alles niet alleen gezien kan worden vanuit het perspectief van materie, maar ook vanuit het bewustzijnsperspectief. Brouwer probeert dit baanbrekende idee met voorbeelden uit de biologie en neurologie enigszins aannemelijk maken, maar ze weet ook, dat ze het nooit zal kunnen bewijzen. Zie ook Alan Watts, ‘The book on the taboo against knowing who you are’ (1966) en Thomas Nagel, “What is it like to be a bat.” (1974 ).
Spinoza was er niet op uit om de aard van God/Natuur te bewijzen, maar om die te begrijpen. Vanuit het materie-perspectief komt God/Natuur overeen met het multi-universum van de moderne kosmologie: Een Substantie waaruit oneindig veel dingen op oneindig veel wijzen voortvloeien, dat is wat een oneindig verstand kan omvatten. Gods verstand is het noodzakelijk ontvouwende heelal zelf, bezien vanuit het innerlijke perspectief van bewustzijn. Dat is totaal iets anders dan het godsbeeld van monotheïstische religies:‘Het universum als schepping van een persoonlijke God.’

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

____________________________

Dienstbaarheid: een ode aan de helpende hand

Happinez

Contributie: Francis van Schaik

_________________

Kerstkronieken

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Volgens de overlevering predikte Franciscus van Assisi in 1223, op kerstavond, over de geboorte van Jezus en besloot hij daartoe een scène te creëren waarin, in een kribbe van stro, het “Kind van Nazareth” lag, omringd door een os en een ezel.

Franciscus’ organische samenhang is ontroerend.

In een van de mooiste en meest gevoelige artistieke scènes in de christelijke kunst vat “de arme man Gods” – een uitdrukking die ook in de literaire wereld is vastgelegd in de gelijknamige titel van Nikos Kazantzakis’ roman – de evangelische motto’s samen die hem het dierbaarst waren: (1) de naakte, kwetsbare en absoluut vrijwillige armoede van het goddelijk vleesgeworden, en (2) de ode aan de natuur, waarin het sublieme in alle schepselen wordt geprezen.

Op 24 december 1818 vroeg de Oostenrijkse priester Joseph Mohr de organist Franz Xaver Gruber om de melodie te componeren voor een gedicht dat hij had geschreven. Zo ontstond “Stille Nacht, heilige Nacht”, een van de beroemdste kerstliederen, vertaald in meer dan 300 talen en in het Portugees bekend als “Noite Feliz”. De versie die wij kennen, zingt: “(…) arme kleine werd geboren in Bethlehem / Zie in de grot, Jezus, onze goedheid”.

“Lapa” betekent aanvankelijk “een kleine grot of holte in de rots”, of zelfs een plaat die, uitstekend, “een natuurlijke schuilplaats daaronder vormt”.

[Het was verleidelijk om de figuur van het kindje Jezus in de kleine natuurlijke grot op de een of andere manier te associëren met de eveneens messiaanse gevangene in de grot uit Plato’s beroemde allegorie, ook al neigt het christelijk geloof ertoe te stellen dat de zoon van Maria gevangen werd om ons te bevrijden.]
Het woord “presépio” (kerststal) heeft echter een heel andere connotatie. De term verwijst veel meer naar een “omheining” voor het opsluiten van boerderijdieren en dramatiseert daarom, misschien op een veel ontroerender manier, de connotaties die Franciscus van Assisi, waar ik hierboven naar verwees, zo verheerlijkte.
Diezelfde Kazantzakis noemt in zijn motto voor de roman “De laatste verzoeking van Christus”, de “dubbele substantie van Christus, het verlangen zo menselijk, zo bovenmenselijk, dat de mens God moet bereiken”, een mysterie dat altijd ondoorgrondelijk is geweest voor de auteur, zijn “grootste angst en bron van alle vreugde en alle angst” sinds zijn jeugd, “het onophoudelijke en genadeloze conflict tussen de geest en het vlees”, wiens ziel de plaats was waar “deze twee legers vechten en elkaar ontmoeten”.

Maar voor John Lennon: “Dit is dus Kerstmis (de oorlog is voorbij).” En zijn vers lijkt de diepe betekenis van de door Franciscus verkondigde eenheid heel goed weer te geven. Voor mij roept die eenheid niet alleen op tot instrument van de vrede van de Heer, maar ook, voor zowel gelovigen als ongelovigen, tot ongewapende eenheid – in een somber Brazilië dat schreeuwt om wapens wanneer de honger naar brood het vlees van de armen verwoest en bossen en dieren verbranden – die navelstreng die gevierd en gecultiveerd wordt, of het nu tussen lichaam en geest, rede en hart is, of tussen onszelf en anderen, dichtbij of ver weg, de enige weg die ons zeker kan verlossen.

Het is deze universele betekenis van Kerstmis die ik zelfs aan de meest vrome volgeling van Ludwig Feuerbachs antropologisch atheïsme zou durven verkondigen – als het mogelijk is de kwestie in die termen te begrijpen. Voor degenen die niet geloven, is dit het begrip dat voortkomt uit het werk van handen in vlees en verbeelding, waarnaar Paul Valéry verwijst: de verzoening tussen “dit eindige en dit oneindige dat we in onszelf dragen, elk volgens zijn aard”, en dat “nu verenigd moet worden in een welgeordende constructie”. Ten slotte gaat het ook om oecumenische eenheid voor gelovigen, een ervaring die wijlen professor Hermógenes zo dierbaar was, wanneer hij in zijn “Cult of the One” Krishna om een ​​zegen vraagt ​​en door Christus gezegend wordt; wanneer hij tot Christus bidt, wordt hij door Boeddha verhoord; en wanneer hij Boeddha aanroept, wordt hij door Krishna verhoord. Omdat misschien, zoals de heidense Symmachus christenen in de 4e eeuw eraan herinnerde, die vaak de inclusieve toewijding aan diversiteit vergeten, men zo’n groot mysterie niet via één pad kan bereiken.

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________