17th June 1913.   It was at the Visitors’ Room at the Belur Math. After the afternoon class on Sri Sri Ramakrishna  ‘Kathamrita, Swami Premananda said :   “Every Sadhaka must take up a definite attitude towards God and stick to  it. He must maintain it under all conditions. There are many bhavas (attitudes) possible. Sri Ramakrishna practised in all bhavas: as a friend, a lady-friend and a sweetheart of the Lord,  and also in the attitude of Balarama,  the brother of Sri Krishna. One can also practise in the bhava of Mahadeva.   “One must have intense dispassion  for the world and deep hankering for  the Lord — I must realise Him even in  this birth: even now! No slow process !  Remember this carefully: Work is of no use if you do not get immersed in Him.  Make your heart a temple of the Lord  and install Him there. Take His name and for ever lose yourselves in Him.”

Next day Swami Premananda’s mother visited the Math. After she  had rested a while, the disciple asked  her: “When Sri Ramakrishna asked you to  give him your son, what did he  actually say?”    She replied : “He said: ‘Give me  your son. I feel much pleased when he gives me even a glass of water.’ I  said: “Does anybody give away her son  for nothing?” To this Sri Ramakrishna smiled and replied: ‘Wliat shall I give you ? May  you have devotion to your Chosen  Deity!’”

A villager, who was a teacher in a school,  was narrating his family mishaps to Swami Premananda. The Swami said:   “There was a Brahmo gentleman named Mani Mallik, who used to visit Sri Ramakrishna. His son died. Mani Mallik was overwhelmed  with grief and came to the Master for  relief. At first the Master said : ‘Indeed, what can you do? The bereavement of a son is no trifling thing,’ and  so on. He then sat silent for a while after which he began to sing, clapping  his hands: ‘To arms! To arms! O man!  Death enters thy home in battle array!’  etc. Before he left, Mallik said to the  Master: ‘My mind is quite peaceful  now. Now I suffer no more.’   Seeing the villagers, Swami Premananda remarked: “I am overjoyed to see their (of the villagers) enthusiasm. The Master fed us so often with sweets, and loved us so much! Thus did we go to him.  But what have these people received? They merely read of him in books. And yet how full of joy and enthusiasm they are! In this hot sun they went to the station and themselves carried all loads, barefooted and bareheaded.  And they are cooking for all. They also serve cholera patients and thus  rid themselves of all pride, egoism  and fear. And they are quite mindful of their studies also. All this fills me with a great joy. It is to see these  things that I hasten to these parts.  What am I doing? The Master himself  has accomplished everything already.  Swamiji said: “The Master will be  worshipped in every home. Go forth all of you and spread his name everywhere.” Otherwise what shall I, an ignorant man, preach?. . . When I see all this, I think thus: ‘This body will perish one day. What is the good of remaining at home for the sake of health? If my presence serves any  purpose of the people, let me suffer all  the troubles of travel and movement. I don’t mind. In these places I actually see what  the Master and Swamiji had prophesied  before. You will not be required to do much. Just observe these things carefully, and you will learn to love Sri Ramakrishna automatically. Is it easy to meditate and repeat His name continually ? Impossible. Therefore meditate as long as you can and devote the rest of the time in selfless service to others. Thus gradually will your mind be purified and attached to the Lord.”

“My mother used now and then to  shut herself within a room and meditate  all day. If we happened to return home from Calcutta on those days, we had to live in a neighbouring house,  and meet her next day. She was very strict in her discipline. She would never allow us to stay with her in the village home, because she feared that would spoil our education. But she would never utter a harsh word to her daughters-in-law and maidservants.”

Nederlands

17 juni 1913. Het vond plaats in de bezoekersruimte van de Belur Math. Na de middagles over Sri Sri Ramakrishna ‘Kathamrita’ zei Swami Premananda: “Elke Sadhaka moet een bepaalde houding ten opzichte van God aannemen en daaraan vasthouden. Hij moet die onder alle omstandigheden handhaven. Er zijn vele bhavas (houdingen) mogelijk. Sri Ramakrishna beoefende alle bhavas: als vriend, geliefde en geliefde van de Heer, en ook in de houding van Balarama, de broer van Sri Krishna. Men kan ook oefenen in de bhava van Mahadeva. “Men moet een intense onthechting van de wereld hebben en een diep verlangen naar de Heer – ik moet Hem zelfs in dit leven realiseren: zelfs nu! Geen langzaam proces! Onthoud dit goed: werk is nutteloos als je niet in Hem opgaat. Maak van je hart een tempel van de Heer en plaats Hem daar. Roep Zijn naam aan en verlies jezelf voor altijd in Hem.”
De volgende dag bezocht de moeder van Swami Premananda de Math. Nadat ze even had uitgerust, vroeg de discipel haar: “Wat zei Sri Ramakrishna precies toen hij u vroeg uw zoon aan hem te geven?” Ze antwoordde: “Hij zei: ‘Geef me uw zoon. Ik ben al heel blij als hij me zelfs maar een glas water geeft.’ Ik zei: ‘Geeft iemand zijn zoon zomaar weg?’ Daarop glimlachte Sri Ramakrishna en antwoordde: ‘Wat zal ik je geven? Moge je toewijding hebben aan je Uitverkoren Godheid!'”
Een dorpsbewoner, die leraar was op een school, vertelde Swami Premananda over de tegenslagen in zijn familie. De Swami zei: “Er was een Brahmo-heer genaamd Mani Mallik, die Sri Ramakrishna regelmatig bezocht. Zijn zoon was overleden. Mani Mallik was overweldigd door verdriet en kwam naar de Meester voor troost. In eerste instantie zei de Meester: ‘Inderdaad, wat kun je doen?'” Het verlies van een zoon is geen kleinigheid,’ enzovoort. Hij zweeg even, waarna hij begon te zingen en in zijn handen te klappen: ‘Naar de wapens! Naar de wapens! O mens! De dood betreedt je huis in slagorde!’ enz. Voordat hij wegging, zei Mallik tegen de Meester: ‘Mijn geest is nu volkomen vredig.’ ‘Nu lijd ik niet meer.’ Toen hij de dorpelingen zag, merkte Swami Premananda op: ‘Ik ben dolblij om hun (de dorpelingen) enthousiasme te zien. De Meester gaf ons zo vaak zoetigheden en hield zoveel van ons! Zo gingen we naar hem toe. Maar wat hebben deze mensen ontvangen? Ze hebben alleen over hem gelezen in boeken. En toch, wat zijn ze vol vreugde en enthousiasme! In deze brandende zon gingen ze naar het station en droegen zelf alle lasten, blootsvoets en met onbedekte hoofden. En ze koken voor iedereen. Ze verzorgen ook cholerapatiënten en ontdoen zich zo van alle trots, egoïsme en angst. En ze zijn ook nog eens heel geconcentreerd op hun studie. Dit alles vervult me ​​met grote vreugde. Het is om deze dingen te zien dat ik me naar deze streken haast. Wat doe ik? De Meester zelf heeft alles al volbracht. Swamiji zei: “De Meester zal in elk huis vereerd worden. Ga heen en verspreid zijn naam overal.”‘ Anders wat zou ik, een onwetende man, dan prediken?… Wanneer ik dit alles zie, denk ik: ‘Dit lichaam zal op een dag vergaan. Wat heeft het voor zin om thuis te blijven omwille van mijn gezondheid? Als mijn aanwezigheid de mensen ten goede komt, laat mij dan alle moeite van het reizen en de verplaatsingen maar verdragen. Dat vind ik niet erg. Op deze plekken zie ik daadwerkelijk wat de Meester en Swamiji eerder hadden voorspeld. Je hoeft niet veel te doen. Observeer deze dingen aandachtig, en je zult vanzelf van Sri Ramakrishna gaan houden. Is het gemakkelijk om te mediteren en Zijn naam voortdurend te herhalen? Onmogelijk. Mediteer daarom zo lang als je kunt en wijd de rest van de tijd aan onbaatzuchtige dienstbaarheid aan anderen. Zo zal je geest geleidelijk aan gezuiverd worden en aan de Heer gehecht raken.’

“Mijn moeder sloot zich zo nu en dan op in een kamer om de hele dag te mediteren. Als we op die dagen toevallig uit Calcutta terugkwamen, moesten we in een naburig huis logeren en haar de volgende dag weer ontmoeten. Ze was erg streng. Ze stond ons nooit toe om bij haar in het dorp te blijven, omdat ze bang was dat dat onze opleiding zou schaden. Maar ze sprak nooit een hard woord tegen haar schoondochters en dienstmeisjes.”

Reminiscences of Swami Vivekananda

H. J. VAN HAAGEN

[Henry J van Haagen was Swami Vivekananda’s dear disciple and the first secretary of the first-ever Vedanta Society of the world in New York, USA. Along with two others Henry received the first vows of brahmacharya from Swamiji. Henry van Haagen was also the sole distributor of Ramakrishna-Vivekananda literature, photographs etc for the United States. Being a draughtsman, he was instrumental in finalizing the emblem of the Ramakrishna Order, which Swamiji drew on an envelope upon his request.]

WHEN a man steps from darkness into a very bright light, his eyes are dazed for a while and refuse to work properly for the moment. And when we are asked to speak and describe that great joy which lights our very soul, our answer would be, as it were, but a mere groping in the darkness for words. One may perceive and feel most perfect joy, yet not be able to describe it. It is with such feeling that my thoughts wander back to the great impressions of my life, which I can never forget. Although a number of years have passed, these events live in my memory as if they had occurred but yesterday. I well remember my first meeting with the Swami Vivekananda, that great teacher whose nativity we are commemorating this evening.

Though filled with prejudice by my friends, I went to one of the Swami’s classes, not so much to hear his lecture as to see for the first time a native of India, the land which I had learnt to love through reading the Bhagavad-Gita, the Song Celestial. I was seated in the class-room waiting for the Swami’s appearance when soon a man came in — one whose walk expressed dignity and whose general bearing showed majesty, like one who owns everything and desires nothing. After a short observation I also saw that he was a very superior man, and withal, one who quickly disclosed a most lovable character. Now I became anxious to hear the words he would speak; and after I had done so but a few minutes, I firmly resolved to be a regular attendant at all his lectures and classes.

That prejudice which was so strong within me when I entered, now seemed to be driven away by his profound knowledge and charming magnetism. It would be too long to describe the great treats that followed. As wholesome food satisfies the hungry and fresh water quenches the thirsty, so my longing for truth was satisfied through the teaching of this wonderful man. And to this very day I have found nothing that gives a better answer and a clearer explanation to the various vital questions which arise in a man’s mind than the Vedanta philosophy so ably taught by the Swami Vivekananda. Not only were his words in class-room and lecture-room those of instructive value, but also his conversations, while walking on the street or through Central Park, always conveyed the one message.

Many of our interesting little talks I can readily call to mind; for instance, on one occasion I expressed my regret to the Swami that his sublime teachings had no larger following, and his wise and fitting answer was: “I could have thousands more at my lectures if I wanted them. It is the sincere student who will help to make this work a success and not merely the large audiences. If I succeed in my whole life to help one man to reach freedom, I shall feel that my labours have not been in vain, but quite successful.” This remark filled me with the desire to be one of his students. The strong impression which this lovable teacher always gave to his students was that of causing them to feel that they alone, while with him, had his whole attention and sympathy. Always willing to devote his entire attention to heeding his students’ most humble wants and queries, he, by this most pleasing attitude, made them most enthusiastic and faithful disciples.

This created that enduring bond of love between teacher and disciple which is so necessary for any teacher’s real success. And how glorious was his success! Today almost every intelligent person is more or less familiar with the literature which like a flower blossomed out of his work. And many are those — the professor, clergyman, and layman alike — who have been influenced to the better through acquaintance with these literary gems. His teaching bore to us the peace of mind of the Aryan rishis of which we are so much in need. It is but recently that an American scientist pointed out how our fashionable and business life is a continuous nerve storm — a literal hurrying to the grave, speeding along every lifeway, exhausting energy, and inviting premature nervous and mental ruin. Through the strong desire for wealth and sense-gratification the nerve energy is exceedingly overtaxed, and no remedy is sought to restore it.

What better cure for this evil could be conceived than the living of that life which the Vedanta philosophy teaches? Not the excessive nervous rushing hither and tither. nor inactive dullness, but sattva — equipoise and tranquillity — is what is offered by Vedanta, and this only can bring back to us the calm which Western nations have long lost. In his teachings the Swami has admonished us not to direct the war-spirit in us to win the greatest victories, to the slaying of our fellowman in anger and hatred when he differs from us, but to the transmuting of this energy into a strict practice of self-control. And what better teaching can a man spread than one which contains such original thoughts as: “He conquers. all who conquers self; know this and never yield”, or “In books and temples vain thy search. Thine only is the hand that holds the rope that drags thee on.

Then cease lament, let go thy hold.” And now, though he has gone into the great Peace beyond, because his work was finished, he still lives in our memory and in his work, as he also lives in the message which he brought to us. He has done his duty as a great, good, and true teacher, and gave us the means, That we may know the Truth. But that is only one part, the other, without which all is in vain, is our duly, That we may live the Truth, and increased knowledge brings this additional duty with it. For that purpose, to help and assist us to better live the truth, Vedanta Societies have been formed, classes and lectures are being held, and his Brother-Swamis and sannyasin disciples have come to our shores.

However mighty nation we may be, he did not seek us for anything but for giving Truth and Wisdom, of which we are surely in need. Let us, by living the Truth of Vedanta, prove that this great Master has not brought his wonderful message in vain to us. (Prabuddha Bharata, June 1911)

Dutch

Herinneringen aan Swami Vivekananda

[Henry J. van Haagen was een geliefde discipel van Swami Vivekananda en de eerste secretaris van de allereerste Vedanta Society ter wereld in New York, VS. Henry van Haagen was ook de enige distributeur van Ramakrishna-Vivekananda-literatuur, foto’s, enz. voor de Verenigde Staten. Als tekenaar speelde hij een belangrijke rol bij het finaliseren van het embleem van de Ramakrishna Orde, dat Swamiji op verzoek op een envelop tekende.]

Wanneer een mens vanuit de duisternis in een zeer helder licht stapt, zijn zijn ogen even verblind en weigeren ze op dat moment goed te functioneren. En wanneer ons gevraagd wordt om die grote vreugde die onze ziel verlicht te beschrijven, is ons antwoord als het ware slechts een tastende zoektocht in het donker naar woorden. Men kan de meest volmaakte vreugde ervaren en voelen, maar die niet kunnen beschrijven. Met dat gevoel dwalen mijn gedachten terug naar de grote indrukken van mijn leven, die ik nooit zal vergeten. Hoewel er vele jaren zijn verstreken, leven deze gebeurtenissen voort in mijn geheugen alsof ze gisteren plaatsvonden. Ik herinner me nog goed mijn eerste ontmoeting met Swami Vivekananda, die grote leraar wiens geboorte we vanavond herdenken.

Hoewel ik door mijn vrienden met vooroordelen werd geconfronteerd, ging ik naar een van de lessen van de Swami, niet zozeer om zijn lezing te horen, maar om voor het eerst een inwoner van India te zien, het land dat ik had leren liefhebben door het lezen van de Bhagavad-Gita, het Hemelse Lied. Ik zat in het klaslokaal te wachten op de Swami, toen er plotseling een man binnenkwam – iemand wiens tred waardigheid uitstraalde en wiens algemene houding majesteit toonde, als iemand die alles bezit en niets begeert. Na een korte observatie zag ik ook dat hij een zeer voorname man was, en bovendien iemand die al snel een zeer innemend karakter toonde. Nu werd ik nieuwsgierig naar wat hij zou spreken; en na slechts enkele minuten had ik me vastberaden voorgenomen om al zijn lezingen en lessen regelmatig bij te wonen.

Dat vooroordeel dat zo sterk in mij leefde toen ik binnenkwam, leek nu verdreven te zijn door zijn diepgaande kennis en charmante uitstraling. Het zou te lang duren om de geweldige ervaringen te beschrijven die volgden. Zoals gezond eten de honger stilt en vers water de dorst lest, zo werd mijn verlangen naar waarheid bevredigd door het onderwijs van deze wonderbaarlijke man. En tot op de dag van vandaag heb ik niets gevonden dat een beter antwoord en een duidelijkere verklaring geeft voor de verschillende essentiële vragen die in iemands geest opkomen dan de Vedanta-filosofie die zo bekwaam werd onderwezen door Swami Vivekananda. Niet alleen waren zijn woorden in de klas en collegezaal van leerzame waarde, maar ook zijn gesprekken, tijdens wandelingen op straat of door Central Park, brachten altijd dezelfde boodschap over.

Veel van onze interessante gesprekjes kan ik me nog goed herinneren; Zo sprak ik bijvoorbeeld eens mijn spijt uit tegenover de Swami dat zijn verheven leer geen grotere aanhang had, waarop hij wijs en treffend antwoordde: “Ik zou er duizenden meer naar mijn lezingen kunnen trekken als ik dat wilde. Het is de oprechte leerling die dit werk tot een succes zal maken, en niet alleen de grote toehoorders. Als ik er in mijn hele leven in slaag één mens te helpen de vrijheid te bereiken, zal ik het gevoel hebben dat mijn inspanningen niet tevergeefs, maar juist zeer succesvol zijn geweest.” Deze opmerking vervulde mij met het verlangen om een ​​van zijn leerlingen te worden. De sterke indruk die deze geliefde leraar altijd op zijn leerlingen maakte, was dat hij hen het gevoel gaf dat zij, zolang ze bij hem waren, zijn volledige aandacht en sympathie genoten. Altijd bereid om zijn volledige aandacht te wijden aan de meest nederige behoeften en vragen van zijn leerlingen, maakte hij hen door deze zeer aangename houding tot enthousiaste en trouwe discipelen.

Dit creëerde die duurzame band van liefde tussen leraar en leerling die zo noodzakelijk is voor het ware succes van elke leraar. En hoe glorieus was zijn succes! Tegenwoordig is vrijwel ieder intelligent mens min of meer bekend met de literatuur die als een bloem uit zijn werk is voortgekomen. En velen – professoren, geestelijken en leken – zijn ten goede beïnvloed door de kennismaking met deze literaire pareltjes. Zijn leer bracht ons de gemoedsrust van de Arische rishi’s, waar we zo naar snakken. Nog niet zo lang geleden wees een Amerikaanse wetenschapper erop hoe ons modieuze en zakelijke leven een voortdurende zenuwstorm is – een letterlijke haast naar het graf, een race tegen de klok op alle levenspaden, die energie uitput en vroegtijdige zenuw- en mentale aftakeling uitlokt. Door het sterke verlangen naar rijkdom en zintuiglijke bevrediging wordt de zenuwenergie extreem overbelast, en er wordt geen remedie gezocht om deze te herstellen.

Welke betere remedie voor dit kwaad is denkbaar dan het leven zoals de Vedanta-filosofie dat leert? Niet het overmatige nerveuze gehaast, noch de passieve traagheid, maar sattva – evenwicht en rust – dat is wat Vedanta biedt, en alleen dit kan ons de kalmte teruggeven die westerse landen al lang kwijt zijn. In zijn leringen heeft de Swami ons gemaand om onze oorlogszucht niet te richten op het behalen van de grootste overwinningen, op het doden van onze medemens in woede en haat wanneer hij van ons verschilt, maar op het omzetten van deze energie in een strikte beoefening van zelfbeheersing. En welke betere leer kan een mens verspreiden dan een leer die zulke originele gedachten bevat als: “Hij overwint allen die zichzelf overwint; weet dit en geef nooit op”, of “Zoek tevergeefs in boeken en tempels. Alleen jij hebt de hand die het touw vasthoudt dat je meesleurt.

Houd dan op met klagen, laat los.” En nu, hoewel hij is heengegaan naar de grote Vrede hiernamaals, omdat zijn werk voltooid was, leeft hij voort in onze herinnering en in zijn werk, evenals in de boodschap die hij ons bracht. Hij heeft zijn plicht gedaan als een groot, goed en waarachtig leraar en ons de middelen gegeven om de Waarheid te kennen. Maar dat is slechts één deel; het andere deel, zonder welk alles tevergeefs is, is onze plicht om de Waarheid te leven, en toegenomen kennis brengt deze extra plicht met zich mee. Om ons te helpen en bij te staan ​​de waarheid beter te leven, zijn Vedanta-verenigingen opgericht, worden er lessen en lezingen gehouden en zijn zijn broeder-swamis en sannyasin-discipelen naar onze kusten gekomen.

Hoe machtig onze natie ook moge zijn, hij zocht ons niet voor iets anders dan om ons de Waarheid en Wijsheid te schenken, waar we zeker behoefte aan hebben. Laten we, door de Waarheid van Vedanta te leven, bewijzen dat deze grote Meester zijn wonderbaarlijke boodschap niet tevergeefs aan ons heeft gebracht. (Prabuddha Bharata, juni 1911)

“The voices mingle and merge into a hazy silence:

a silence that is the infinity of space.”

James Joyce, Chronicles of Dublin 

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Here in Ireland, summer is dying. The warm face of the weather transforms into shades of gray, like a Phoenix, and the misty season of autumn gradually dawns.

I perceive what seems to be a pattern. Almost entirely, the days are taken over by dense clouds from whose opacity flow gentle, intermittent rains. But, at nightfall, a door of dense smoke gives way to the vestibule of the most indigo sky. At first, only timidly glimpsed, the announced sun soon loses its scruples and sensitivities. The celestial mist retreats devoutly before Phoebus, its pungent rays take over, and, at least for an instant, the meaning of the attribute conferred by the disinterested Romans to this land, that of distant Hibernia, the “Land of Winter,” is betrayed.

Today, the island, once celebrated for its isolation, has become the setting for very different odysseys. Wandering the streets of Dublin, a Babel-like jumble of voices accompanies the passerby wherever they go, as they perceive the overflowing polyphonic mix of languages ​​from the most distant corners of the world. These are dialects from India, China, Scandinavian countries, Mexico, Brazil and other parts of “Our America,” Portugal, the Levant, Africa, the United States, Canada, Spain, to name just a few of the most common and familiar. And these are not only nomads and visitors. They are long-established inhabitants. In this Celtic Sumeria, the island as a whole, there are no “ziggurat-towers” like that of biblical Nimrod. One sees more Norman elevations, many of them in ruins, with their rectilinear constructions of thick stones. Though they seem far from reaching the heavens, they point towards them, just like the scattered towers and pinnacles of Christian churches. Indeed, while the national identity of the island’s native populations remains strongly associated with Catholicism, the Catholicism that now predominates seems to be based more on another spiritual understanding. This is the secular “universalism” of the people, that of the “ecumenical world” which dispenses with religiosity, at least to define itself as such. Far from disintegrating in the confusion of linguistic chaos, the fabric of the multitude remains relatively cohesive through English, the language of more contemporary empires. Could this be the materialization of an idea outlined by the late Brazilian philosopher Gerd Borheim, according to which ideal universalism could not, in fact, be realized except through the lived mediation of particularisms? Looking at a much more distant future, I couldn’t help but envision the notion of absolutely fragmented national identities as ethnically homogeneous realities. One might be far from imagining, like John Lennon, that there will be no countries. But, at the very least, it would become almost a historical imperative to profoundly rethink their nature.

But, as I walked through the streets of Dublin, I entered a certain commercial establishment. It was then that I realized that, because it was September 7th, Brazilians, in particular, were serving the public. I had been thinking, shortly before, about how this Dublin, once an Ireland distanced from the world, has become this Dublin of fluid, diffuse, and porous ethnic borders, the capital of a country that was not viscerally traversed by the colonialist impulse of other European nations. On the contrary, I remembered the nearly 5 million Irish immigrants who went to the giant of North America between the 19th and 20th centuries, many of them reduced to the condition of pariahs and servants, alongside the even more vilified Black people. I couldn’t help but also remember idealistic young Irishmen, like Daniel Florence O’Leary, who became Simón Bolívar’s aide-de-camp during the struggles for South American independence in the first quarter of the 19th century. And then, when I found myself inside the same establishment I mentioned, I heard something that immediately turned my stomach. The implosive dissonance of a completely unexpected piece of music dismantled the edifice of rapture that had been built up within me. Yes, I was in the same Dublin of George Bernard Shaw, Oscar Wilde, James Joyce, and Samuel Beckett, and I couldn’t imagine anything more amazing than seeing Brazilians offering passersby a bit of Tom Jobim and João Gilberto, Chico and Caetano, Elis Regina and Maria Bethânia, Mutantes and Belchior, Raul Seixas and Legião Urbana. But no, I’m a dreamer from the countryside, who has “a song from the radio in my head where an old Bahian composer told me ‘Everything is divine, everything is wonderful.'”

Then, suddenly, it came to me, slapping me in the face, the parallel Brazil, the Brazil narrated by George Orwell, of the most horrific obtuse right wing, where everything is plunged into the most abominable crisis, a crisis far more than aesthetic, the monothematic and monotheistic extreme right wing, which has hijacked everything, absolutely everything, for itself, regurgitated the hostage into its disgusting entrails and vomited it out,  its foul content was shoved in our faces, in the face of the world, with the utmost audacity.

In that same establishment, they played non-stop country music.

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

“De stemmen vermengen zich en versmelten tot een wazige stilte:
een stilte die de oneindigheid van de ruimte is.”

James Joyce, Kronieken van Dublin

Prof Paulo Bittencourt

Hier in Ierland sterft de zomer ten einde. Het warme weer verandert in grijstinten, als een feniks die herrijst, en de mistige herfst breekt langzaam aan.

Ik zie een patroon. De dagen worden bijna volledig in beslag genomen door dichte wolken, waaruit zachte, intermitterende regenbuien stromen. Maar bij het vallen van de avond opent een sluier van dichte rook zich naar de voorhof van een diepblauwe hemel. Eerst slechts schuchter te zien, verliest de aangekondigde zon al snel haar schroom en gevoeligheid. De hemelse mist trekt zich eerbiedig terug voor Phoebus, haar doordringende stralen nemen het over, en, althans voor een moment, wordt de betekenis van de bijnaam die de onbaatzuchtige Romeinen aan dit land gaven, die van het verre Hibernia, het “Land van de Winter”, ontkracht.

Vandaag de dag is het eiland, ooit geroemd om zijn isolement, het decor geworden voor heel andere odyssees. Dwalend door de straten van Dublin, wordt de voorbijganger overal vergezeld door een Babylonische spraakverwarring, een overvloed aan polyfone talen uit de verste uithoeken van de wereld. Het zijn dialecten uit India, China, Scandinavische landen, Mexico, Brazilië en andere delen van “Ons Amerika”, Portugal, de Levant, Afrika, de Verenigde Staten, Canada, Spanje, om er maar een paar van de meest voorkomende en bekende te noemen. En het zijn niet alleen nomaden en bezoekers. Het zijn ook al lang gevestigde bewoners. In dit Keltische Sumerië, het eiland als geheel, zijn er geen “ziggurattorens” zoals die van de Bijbelse Nimrod. Men ziet er meer Normandische bouwwerken, waarvan vele in ruïne, met hun rechthoekige constructies van dikke stenen. Hoewel ze ver van de hemel lijken te reiken, wijzen ze er wel naar, net als de verspreide torens en pinakels van christelijke kerken. Hoewel de nationale identiteit van de inheemse bevolking van het eiland nog steeds sterk verbonden is met het katholicisme, lijkt het katholicisme dat nu overheerst meer gebaseerd te zijn op een ander spiritueel begrip. Dit is het seculiere ‘universalisme’ van het volk, dat van de ‘oecumenische wereld’ die religiositeit afwijst, althans om zichzelf als zodanig te definiëren. Verre van te desintegreren in de verwarring van de taalchaos, blijft de structuur van de massa relatief samenhangend door het Engels, de taal van meer hedendaagse rijken. Zou dit de verwezenlijking kunnen zijn van een idee dat de overleden Braziliaanse filosoof Gerd Borheim schetste, namelijk dat ideaal universalisme in feite alleen gerealiseerd kan worden door de geleefde bemiddeling van particularismen? Kijkend naar een veel verder verwijderde toekomst, kon ik niet anders dan het idee van absoluut gefragmenteerde nationale identiteiten als etnisch homogene realiteiten voor me zien. Men hoeft zich, zoals John Lennon al zei, niet voor te stellen dat er geen landen meer zullen bestaan. Maar het zou op zijn minst een bijna historische noodzaak worden om hun aard grondig te heroverwegen.

Maar terwijl ik door de straten van Dublin liep, ging ik een bepaalde winkel binnen. Toen besefte ik dat, omdat het 7 september was, er met name Brazilianen in de zaak zaten. Ik had kort daarvoor nog nagedacht over hoe dit Dublin, ooit een Ierland dat zich van de wereld afkeerde, nu een Dublin is met vloeiende, diffuse en poreuze etnische grenzen, de hoofdstad van een land dat niet op een diepgewortelde manier is doordrongen door de kolonialistische impulsen van andere Europese naties. Integendeel, ik dacht aan de bijna 5 miljoen Ierse immigranten die tussen de 19e en 20e eeuw naar de reus Noord-Amerika trokken, velen van hen tot paria’s en bedienden gereduceerd, net als de nog veel meer verguisde zwarte bevolking. Ik moest ook denken aan idealistische jonge Ieren, zoals Daniel Florence O’Leary, die in het eerste kwart van de 19e eeuw adjudant van Simón Bolívar werd tijdens de strijd voor de onafhankelijkheid van Zuid-Amerika. En toen ik me in hetzelfde etablissement bevond dat ik eerder noemde, hoorde ik iets dat me meteen misselijk maakte. De implosieve dissonantie van een volkomen onverwacht muziekstuk brak het bouwwerk van extase dat in mij was opgebouwd af. Ja, ik was in hetzelfde Dublin als George Bernard Shaw, Oscar Wilde, James Joyce en Samuel Beckett, en ik kon me niets mooiers voorstellen dan Brazilianen die voorbijgangers trakteerden op muziek van Tom Jobim en João Gilberto, Chico en Caetano, Elis Regina en Maria Bethânia, Mutantes en Belchior, Raul Seixas en Legião Urbana. Maar nee, ik ben een dromer van het platteland, die “een liedje van de radio in mijn hoofd heeft, waarin een oude componist uit Bahía me vertelde: ‘Alles is goddelijk, alles is wonderbaarlijk.'”

Toen drong het plotseling tot me door, als een klap in mijn gezicht, het parallelle Brazilië, het Brazilië zoals beschreven door George Orwell, van de meest afschuwelijke, kortzichtige rechtse vleugel, waar alles is ondergedompeld in de meest weerzinwekkende crisis, een crisis die veel meer is dan esthetisch, de monothematische en monotheïstische extreemrechtse vleugel, die alles, absoluut alles, voor zichzelf heeft gekaapt, de gijzelaar in zijn walgelijke ingewanden heeft opgegeten en weer heeft uitgebraakt.

De walgelijke inhoud werd ons, de hele wereld, met de grootste brutaliteit opgedrongen.

In diezelfde zaak werd non-stop countrymuziek gedraaid.

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

and

the girl who could not kneel

Kees Boukema

“The Posthumous Writings of Etty Hillesum” (Amsterdam, 1986) contains diaries and letters that provide a picture of the spiritual development of a Jewish woman in the first years of the Second World War. In January 1939, Adolf Hitler had announced in the Reichstag: “If international Jewish capitalism succeeds once again in unleashing a world war, then that will not lead to a victory for Judaism, but to the destruction of the Jewish race in Europe.” From that moment on, Etty, her family, and her friends knew that they were threatened with total extermination. When the Second World War broke out in September of that same year and the German army invaded the Netherlands on May 10, 1940, that threat became concrete.

In early February 1941, Etty comes into contact with chirologist Julius Spier, a psychotherapist trained by Carl Gustav Jung. She decides to start therapy with him. He instructs her to start every day with physical exercises and meditation. He teaches her to view depression as a ‘creative pause’ and advises her to keep a diary. Through strict self-discipline, Etty succeeds in controlling her inner chaos; she makes herself resilient by becoming aware of the deep inner forces within her.

Spier also gave her ‘inspiring’ reading material. Among it were the ‘Confessions’ by the North African-born bishop Aurelius Augustinus (354 – 430). She makes it a habit to read it early in the morning and soon becomes captivated: “He is so compelling and passionate, my Augustinus on an empty stomach.” She recognizes the sexual obsessions with which Augustinus struggled, but which she gladly allowed herself to be carried away by. From Augustinus she learns how to pray: by speaking confidentially, pouring out her heart to God. On May 30, 1942, she writes: “I was already with Saint Augustine early this morning and wish to retain a few words of his here: ‘Let my soul praise you for these things, my God, Creator of all things, but let my senses not attach themselves to them in sinful love, for they go the way like all things and cease to exist. They tear the soul apart with a sickening desire, for the soul wants to dwell in what it loves and rest in it. But there is no rest in those things, they are fleeting. They fly away and with the bodily senses one cannot follow them. One cannot even grasp them, even though they stand right before you. Bodily sensations are slow, so they are created.” (Confessions 4:15).

On April 3, 1942: “Between Spier’s bookcase and my narrow monk’s bed there is still just enough space,
for me to kneel there. Something I have wanted to write down for days, or for weeks, but which I cannot formulate out of a kind of shyness – or still false shame? Sometimes a natural movement of wanting to kneel runs through my entire body; no, it is something else: it is as if the kneeling gesture has been molded throughout my entire body. Sometimes, in moments of great gratitude, it is an irresistible urge to kneel down, head bowed deeply, hands in front of the face. It has become a gesture that resides within my body, and that gesture sometimes wants to be realized. And I remember: The girl who could not kneel. And while writing these things, a feeling of a certain embarrassment, as if one were writing about the most intimate of the intimate. Much more shame and shyness than if I were to write about my love life. Is there really anything as intimate as man’s relationship to God?

June 22, 1942, she came home dead tired and dejected and could not resist ‘parasitic fantasies’ and writes: “I was exhausted [….] and could make myself so miserable, but I knelt before my bed just in time and said: ‘No God, so much nonsense is beneath my dignity, please take this away from me. And I said hard and simple things to myself and then it was over with those energy-devouring fantasies and I went to sleep obediently.”.

Then later: “I am a loner and can take as high and strong a flight as I wish. I am at a beginning, but that beginning is there, I know for sure. It is a being drawn to oneself by all the forces that are within a human being; it is a life with God and in God and God in me (I sometimes find the word God so
primitive; after all, it is merely a metaphor, an approximation of our greatest and uninterrupted inner
adventure; I believe that I do not even need the word God; sometimes it strikes me as a primitive
primeval sound). And when I sometimes feel the urge to speak to God in the evening and say very childishly, God, things cannot go on like this any longer with me, and sometimes my prayers can be very desperate and seeking help, then it is just as if I am speaking to something that is within myself, and as if I am trying to exorcise a part of myself.”

In the summer of 1942, new ordinances against Jews are promulgated. All Jews are required to wear a yellow star on their clothing, and their freedom of movement is drastically restricted. It is a social isolation in preparation for their deportation via Drenthe to Poland. Etty feels that the fear and suffering of the people around her are increasing. She writes: “One time it is Hitler, another time Ivan the Terrible, and another time wars, the plague, earthquakes, and famine. Ultimately, it is about how one bears, endures, and processes the suffering that is essential to this life, and how one can preserve a piece of one’s soul intact through it all. Suffering, yes, total destruction, must be accepted without hatred, without vindictiveness, without despair (…). Life and death, suffering and joy. The blisters on worn-out feet and the jasmine behind my garden, the persecutions, the countless cruelties, everything and everything, it is within me as one powerful whole and I accept all of that as one whole (…). One can suffer with dignity and with indignity. I mean: most Westerners do not understand the art of suffering and they get a thousand fears in its place. This is no longer life, what most do: fear, resignation, bitterness, despair. (…).  Actually, my life is a continuous inner listening within myself, within others, within God. It is actually God, the most essential and deepest part of me, listening to the most essential and deepest part of the other, God to God.”

When the mass deportation of Jews begins, some of her friends try to go into hiding, others flee the country, or join the resistance. At the urging of her family, Etty applies for a job at the Jewish Council and is hired. With that, she is ‘temporarily’ exempt from deportation. At her own request, she is assigned to work in the ‘Aid to Those Departing’ department in the Westerbork transit camp, where she could support her fellow sufferers.
On October 9, 1942, she writes: “I am going to read Saint Augustine again. He is so strict and fervent. And so full of outright surrender in his letters of love to God. Actually, those are the only love letters one should write: those to God. Is it very arrogant of me to say that I have far too much love inside me to be able to give to just one person? I find something childish in the thought that one should only be allowed to love one person his whole life and no one else. There is something very impoverished and meager in that.”

And the next day: “I believe I can bear and process everything of this life and this time. And when the turbulence is too great, and when I can no longer find my way out of it at all, then two folded hands and a bent knee always remain for me. It is a gesture that has not been handed down to us Jews from generation
to generation. I had to learn it with difficulty. It is my most precious inheritance from the man whose name I have almost forgotten, but with whose best part I live on.  What a remarkable history that has actually been of mine: that of the girl who could not kneel. Or, with a variation: of the girl who learned to pray. It is my most intimate gesture, more intimate than the intimacy I have in being with a man. After all, one cannot pour out all one’s love over one person, can one?” [p. 580].
On September 7, 1943, Etty Hillesum was deported with her parents and brother from Westerbork to
the extermination camp Auschwitz. There she was murdered on November 30 of that year.

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

De Heilige Augustinus en het meisje dat niet kon knielen

Kees Boukema

“De nagelaten geschriften van Etty Hillesum.” (Amsterdam, 1986) bevatten dagboeken en brieven die
een beeld geven van de geestelijke ontwikkeling van een joodse vrouw in de eerste jaren van de tweede
wereldoorlog. In januari 1939 had Adolf Hitler in de Rijksdag aangekondigd:“Als het internationaal
joods-kapitalisme opnieuw er in slaagt om een wereldoorlog te ontketenen, dan zal dat niet leiden tot een
overwinning van het jodendom, maar tot de vernietiging van het joodse ras in Europa.”. Vanaf dat
moment wisten Etty, haar familie en haar vrienden dat zij met totale uitroeiing werden bedreigd. Als in
september van datzelfde jaar de tweede wereldoorlog uitbreekt en op 10 mei 1940 het Duitse leger
Nederland binnenvalt wordt die dreiging concreet.
Begin februari 1941 komt Etty in contact met chiroloog Julius Spier, een door Carl Gustav Jung
opgeleide psycho-therapeut. Zij besluit om bij hem in therapie te gaan. Hij draagt haar op om elke dag te
beginnen met lichaamsoefeningen en meditatie. Hij leert haar om een depressie te zien als een ‘creatieve
pauze’en raadt haar aan om een dagboek bij te houden. Door strikte zelfdiscipline slaagt Etty erin, om
haar innerlijke chaos te beheersen; ze maakt zich weerbaar door zich bewust te worden van de diepe
innerlijke krachten in haar.
Spier gaf haar ook ‘inspirerende’ lectuur mee. Daaronder de ‘Confessiones’ van de in Noord Afrika
geboren bisschop Aurelius Augustinus (354 – 430). Zij maakt er een gewoonte van om er ‘s ochtends
vroeg in te lezen en raakt al gauw geboeid: “Hij is zo meeslepend en gloedvol mijn Augustinus op de
nuchtere maag”. Ze herkent de seksuele obsessies waarmee Augustinus worstelde, maar waar zij zich
graag door liet meevoeren. Van Augustinus leert ze hoe ze kan bidden: door vertrouwelijk te spreken, haar
hart uit te storten voor God. Op 30 mei 1942 schrijft ze:“Ik was vanmorgen in de vroegte al samen met de
Heilige Augustinus en wil een paar woorden van hem hier vasthouden: “Laat mijn ziel je voor deze
dingen prijzen, mijn God, Schepper van alles, maar laten mijn zintuigen zich er niet aan hechten in
zondige liefde, want ze gaan de weg als alle dingen en houden op te bestaan. Ze verscheuren de ziel met
een ziekmakend verlangen, want de ziel wil verblijven in wat ze bemint en er in rusten. Maar er is geen
rust in die dingen, ze zijn vluchtig. Ze vliegen heen en met de lichamelijke zintuigen kan men ze niet
volgen. Men kan ze zelfs niet grijpen, al staan ze pal voor je. Lichamelijke gewaarwordingen zijn traag,
zo zijn ze geschapen.” ( Confessiones 4:15).
Op 3 april 1942: “Tussen Spier zijn boekenkast en mijn smalle monnikenbed is nog net zoveel ruimte,
dat ik er kan neerknielen. Iets wat ik al dagen lang, of al weken lang, wil opschrijven, maar dat ik uit een
soort schuchterheid – of nog steeds valse schaamte? – niet formuleren kan: Door mijn hele lichaam gaat
soms een natuurlijke beweging van te willen knielen, nee, het is nog anders: het is of het knielgebaar
gemodelleerd is door heel mijn lichaam heen. Soms, in momenten van grote dankbaarheid, is het me een
onweerstaanbare behoefte neer te knielen, het hoofd diep gebogen, de handen voor het gezicht. Het is een
gebaar geworden, dat in m’n lichaam zit en dat gebaar wil soms verwezenlijkt zijn. En ik herinner me:
Het meisje, dat niet knielen kon. En bij het schrijven van deze dingen toch een gevoel van een zekere
gêne, of men over het intiemste van het intiemste schrijft. Veel meer schaamte en schuchterheid, dan
wanneer ik over mijn liefdesleven zou schrijven. Is er ook wel iets zo intiems als ‘s mensen verhouding
tot God?”
22 juni 1942, ze is doodmoe en terneergeslagen thuisgekomen en kan geen geen weerstand bieden
tegen ‘uitvretende fantasiëen’ en schrijft : “Ik was oververmoeid [….] en kan mezelf dan zo ongelukkig
liggen te maken, maar nog tijdig knielde ik voor mijn bed en zei: ‘Nee God, zoveel onzin is toch beneden
mijn waardigheid, neem dit toch van mij weg.’ En ik zei harde en eenvoudige dingen tegen mezelf en toen
was het uit met die krachten verslindende fantasieën en ben ik braaf gaan slapen.”.
Dan later: “Ik ben een éénling en kan een zo hoge en sterke vlucht nemen als ik wil. Ik ben aan een
begin, maar dat begin is er, ik weet het zeker. Het is een, tot zich aangetrokken hebben van alle krachten,
die er in een mens zijn, het is een leven met God en in God en God in mij (ik vind het woord God soms zo
primitief, het is toch maar een gelijkenis, een benadering van ons grootste en ononderbroken, innerlijke
avontuur, ik geloof dat ik het woord God niet eens nodig heb, het komt me soms voor als een primitieve
oer-klank). En als ik soms ‘s avonds de neiging voel God toe te spreken en heel kinderlijk zeg, God, zo
gaat het toch niet langer met mij en soms kunnen mijn gebeden zeer vertwijfeld en hulpzoekend zijn, dan
is het toch net of ik iets toespreek dat er in mijzelf is, en of ik een stuk van mezelf probeer te bezweren.”.
In de zomer van 1942 worden nieuwe verordeningen tegen Joden afgekondigd. Alle Joden moeten een
gele ster gaan dragen op hun kleding en hun bewegingsvrijheid wordt drastisch ingeperkt. Het is een
sociaal isolement ter voorbereiding van hun deportatie via Drenthe naar Polen. Etty voelt, dat de angst en

het lijden van de mensen om haar heen toeneemt. Ze schrijft:”De ene keer is het Hitler, de andere keer
Ivan de verschrikkelijke en een andere keer oorlogen, de pest, aardbevingen en hongersnood. Het gaat er
in laatste instantie om hoe men het lijden, dat toch essentieel voor dit leven is, draagt en verdraagt en
verwerkt en dat men een stukje van zijn ziel ongeschonden kan bewaren door alles heen. Het lijden, ja de
totale vernietiging moet aanvaard worden zonder haat, zonder wraakzucht, zonder te wanhopen (….). Het
leven en het sterven, het lijden en de vreugde. De blaren van de kapot gelopen voeten en de jasmijn achter
mijn tuin, de vervolgingen, de ontelbare wreedheden, alles en alles, het is in mij als één krachtig geheel en
ik aanvaard dat alles als één geheel (….) Men kan menswaardig lijden en mensonwaardig. Ik bedoel: de
meeste westerlingen verstaan de kunst van het lijden niet en zij krijgen er duizend angsten voor in de
plaats. Dit is geen leven meer, wat de meesten doen: angst, resignatie, verbittering, wanhoop. (…).
Eigenlijk is mijn leven een voortdurend innerlijk luisteren in mijzelf, in anderen, in God. Het is eigenlijk
God, het wezenlijkste en diepste in mij dat luistert naar het wezenlijkste en diepste in de ander, God tot
God”.
Als de massale deportatie van Joden een aanvang neemt proberen sommige van haar vrienden onder te
duiken, anderen vluchten het land uit, of sluiten zich aan bij het verzet. Op aandringen van haar familie,
solliciteert Etty naar een baantje bij de Joodse Raad en wordt aangenomen. Daarmee is ze ‘voorlopig’
vrijgesteld van deportatie. Ze wordt op eigen verzoek te werk gesteld bij de afdeling ‘Hulp aan
Vertrekkenden” in het doorgangskamp Westerbork, waar ze haar lotgenoten kon steunen.
Op 9 october 1942 schrijft ze: “Ik ga weer de Heilige Augustinus lezen. Hij is zo streng en gloedvol. En
zo vol van regelrechte overgave in zijn minnebrieven aan God. Eigenlijk zijn dat de enige liefdesbrieven
die men zou moeten schrijven: die aan God. Is het heel hovaardig van me als ik zeg, dat ik veel te veel
liefde in me heb om aan één mens alleen te kunnen geven? Ik vind iets kinderachtigs in de gedachte, dat
men z’n hele leven maar één mens zou mogen liefhebben en niemand anders. Daar zit iets heel armoedigs
en schraals in.”.
En de volgende dag: “Ik geloof, ik kan alles van dit leven en deze tijd dragen en verwerken. En
wanneer de onstuimigheid te groot is, en wanneer ik er helemaal niet meer uit weet te komen, dan blijven
me altijd nog twee gevouwen handen en gebogen knie. Het is een gebaar, dat ons Joden niet van geslacht
op geslacht is overgeleverd. Ik heb het moeizaam moeten leren. Het is mijn kostbaarste erfdeel van de
man wiens naam ik al bijna vergeten heb, maar met wiens beste deel ik verder leef.
Wat is dat eigenlijk een merkwaardige geschiedenis geweest van mij: die van het meisje dat niet
knielen kon. Of met een variatie: van het meisje dat leerde te bidden. Het is mijn intiemste gebaar,
intiemer dan de intimiteit die ik heb in het samenzijn met een man. Men kan toch immers niet al z’n liefde
over één mens uitgieten?” [p. 580].
Op 7september 1943 werd Etty Hillesum met haar ouders en broer weggevoerd van Westerbork naar
het vernietigingskamp Auschwitz. Daar werd ze op 30 november van dat jaar vermoord.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

India

Recently India had to witness some disturbance. A disturbance by students but not students. It turned into an anti-national horror by criminals, leftists, political power-mongers, conversion machinery and desert people, funded by international gangs to harm Hindu dharma and India. During this extremely unpleasant situation where evil showed its ugliest face, some leftists were heard remarking that they disliked India. For leftists to hate India is natural. This is because, a small percentage of Indian leftists are originally from Bangladesh. They entered India as refugees and enjoyed all the benefits of India. Refugees who grew up in free India work against the nation and dharma to show their gratitude. Their dislike for punya-bhumi, the holy land, is also understandable. A worm that thrives in dung will be miserable in milk or honey. There are desert people who constantly blame India while sucking all the benefits day and night. They will not go away even when pushed out. But this is not about such people. This is about those normal people who feel India is not good and wish they were elsewhere.

Everywhere there is positive and there is negative. Let’s highlight the positive aspects of India here.

There is a general tendency to dream of rushing to foreign lands. Good. Though H-1B or non-immigrant visa for special skilled workers is under threat, though  jobs are evaporating fast and there is stress everywhere, the younger generation still dream to be in “foreign”.  They think that it is all luxury and happiness outside. First of all, what movies show is a completely green-screen world, a different world. Facts are completely different.  Without opening their eyes to the tremendous developments India is making, without seeing the plenty, the opportunity, the prosperity, the ease of life and so on in India, many dream that they will be happy elsewhere. Showrooms are not factories. In plain language, they are fooling themselves. India is the future.

Beginning with light, heat and energy, everything outside is expensive including water.  Energy is a constant crisis, but you have to use energy in order to survive the extreme temperatures. You don’t get cheap energy, easy and inexpensive medical help, cheap medicines, food, etc as it is in India. House rent sucks much of the income. You don’t get free rations, food etc elsewhere as you get in India.  You can’t imagine of hospitality as it is in India. In India, they sell mountains of vegetables and fruit for throw-away price. You can’t imagine such things elsewhere. Despite the terrible population burden and the huge burden of illegal-immigrants, India is producing enormous quantity of food. You have to live in cold and rain and snow for at least six months if not more. For six months, nothing  grows naturally. To buy fruit and vegetables you must generally go to supermarkets, which are expensive.  Street bazars are expensive, if at all there are any.  Medical aid, dentist-help etc are not at all easy, not at all inexpensive. Repair works at home? Household help? It is not India. So there are challenges. People are very good, people are helpful, people are cooperative. But they also are struggling. Elderly have nobody to help them, what help can they give to you?

The most wonderful national song of India has this statement about Mother India: sasya-shyamalam mataram. Mother is filled with natural food and greenery. Her air is filled with positive energy born of tremendous austerities of millions of devotees, monks, nuns, mendicants and rishis. Though wave after wave of evil has entered India to subjugate Hindus, destroy the positive energy, destroy dharma and so on, the undercurrent can never be harmed. Culture, music, art, festivities, color, in everything there is life.  Spirituality is the undercurrent. The sacred rivers are the blood of the nation flowing through Her arteries, bringing health, wealth and happiness. This, in short, is India.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Onlangs was India getuige van onrust. Een onrust veroorzaakt door studenten, maar niet door studenten. Het ontaardde in een anti-nationale terreurdaad, gepleegd door criminelen, linkse activisten, politieke machtswellustelingen, bekeringsgezinde groepen en woestijnbewoners, gefinancierd door internationale bendes, met als doel de hindoeïstische dharma en India te schaden. Tijdens deze uiterst onaangename situatie, waarin het kwaad zijn lelijkste gezicht liet zien, lieten sommige linkse activisten merken dat ze een hekel hadden aan India. Dat linkse activisten India haten is begrijpelijk. Een klein percentage van de Indiase linkse activisten is immers afkomstig uit Bangladesh. Zij kwamen als vluchtelingen naar India en profiteerden van alle voordelen die India bood. Vluchtelingen die opgroeiden in een vrij India werken tegen de natie en de dharma om hun dankbaarheid te tonen. Hun afkeer van Punya Bhumi, het heilige land, is ook begrijpelijk. Een worm die gedijt in mest, zal zich ellendig voelen in melk of honing. Er zijn woestijnbewoners die India voortdurend de schuld geven, terwijl ze dag en nacht profiteren van alle voordelen. Ze zullen niet weggaan, zelfs niet als ze worden verdreven. Maar dit gaat niet over zulke mensen. Dit gaat over gewone mensen die vinden dat India niet goed is en liever ergens anders zouden zijn.

Er bestaat een algemene neiging om te dromen van een snelle verhuizing naar het buitenland. Goed zo. Hoewel het H-1B-visum, oftewel het niet-immigrantenvisum voor hoogopgeleide werknemers, onder druk staat, banen snel verdwijnen en er overal stress heerst, droomt de jongere generatie er nog steeds van om in het buitenland te zijn. Ze denken dat het daar alleen maar luxe en geluk is. Ten eerste is wat films laten zien een volledig geënsceneerde wereld, een andere wereld. De werkelijkheid is heel anders. Zonder de enorme ontwikkelingen in India te zien, zonder de overvloed, de kansen, de welvaart, het levensgemak en dergelijke in India te ervaren, dromen velen ervan dat ze elders gelukkig zullen zijn. Showrooms zijn geen fabrieken. Simpel gezegd, ze houden zichzelf voor de gek. India is de toekomst.

Overal is er positief en negatief. Laten we hier de positieve aspecten van India belichten.

Te beginnen met licht, warmte en energie: alles is daarbuiten duur, inclusief water. Energie is een constant probleem, maar je hebt energie nodig om de extreme temperaturen te overleven. Je krijgt geen goedkope energie, makkelijke en betaalbare medische hulp, goedkope medicijnen, goedkoop voedsel, enzovoort, zoals in India. Huurkosten slokken een groot deel van het inkomen op. Je krijgt nergens anders gratis voedsel, rantsoenen, etc. zoals in India. Je kunt je de gastvrijheid in India niet voorstellen. In India verkopen ze bergen groenten en fruit voor een prikkie. Zoiets zie je nergens anders. Ondanks de enorme bevolkingsdruk en de grote toestroom van illegale immigranten, produceert India enorme hoeveelheden voedsel. Je moet minstens zes maanden per jaar, zo niet langer, in de kou, regen en sneeuw leven. Gedurende die zes maanden groeit er niets vanzelf. Om groenten en fruit te kopen, moet je meestal naar de supermarkt, die duur is. Straatmarkten zijn duur, als ze er al zijn. Medische hulp, tandartsbezoek, etc. zijn helemaal niet makkelijk en helemaal niet goedkoop. Reparaties aan huis? Huishoudelijke hulp? Dat is niet India. Dus er zijn uitdagingen. Mensen zijn goed, behulpzaam en coöperatief. Maar ze hebben het ook moeilijk. Ouderen hebben niemand die hen helpt, welke hulp kunnen zij jou dan bieden?

Het mooiste volkslied van India bevat deze uitspraak over Moeder India: sasya-shyamalam mataram. Moeder is vol met natuurlijk voedsel en groen. Haar atmosfeer is doordrenkt met positieve energie, voortkomend uit de immense ascese van miljoenen toegewijden, monniken, nonnen, bedelaars en rishi’s. Hoewel golf na golf van kwaad India is binnengedrongen om hindoes te onderwerpen, de positieve energie te vernietigen, de dharma te ondermijnen, enzovoort, kan de onderstroom nooit worden aangetast. Cultuur, muziek, kunst, feesten, kleur, in alles is leven. Spiritualiteit is de onderstroom. De heilige rivieren zijn het bloed van de natie dat door haar aderen stroomt en gezondheid, welvaart en geluk brengt. Dit is, in het kort, India.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

Have Faith

Swami Paramananda

A simple, trustful attitude of faith and devotion will always bring a feeling of the nearness of the Divine. When we begin to analyse and calculate, God seems to go away from us. Why is this? If He is so near as we are gold, if He is our innermost being, the Soul of our soul, the Life of our life, how can He ever go far away? He does not. It is our attitude of mind which creates that impression. We hold Him aloof from us by our own attitude. Sri Ramakrishna used to say that a man realises the supreme through simple faith, but as soon as he begins to argue God seems to run away. It is because he is trying to realise Him by the wrong method. When we depend wholly upon our own inferior faculties, we are unable to fathom the fathomless and we are filled with doubts and despair. But when with utter humility, simplicity and surrender we seek Him, very soon we begin to feel His protection and guidance. Let us look up to the supreme Divine Being with child-like faith, simplicity and openness of heart. He is ever near us. He is within us. He knows our thoughts, our feelings, our needs; and He will grant us what is needful for us. All things are possible unto the Supreme. At times we may feel depression and a sense of inability, but unto Him nothing is impossible. If we can fasten our hearts to Him with steadfast devotion and faith, then through His grace all our imperfections will be removed.

Let us pray that our life may become more and more worthy, that He may surround us with His tender blessing and ever lead us by His protecting hand.

Swami Paramananda

_____________________________

Geloof

Een eenvoudige, vertrouwenwekkende houding van geloof en toewijding brengt altijd een gevoel van de nabijheid van het Goddelijke met zich mee. Wanneer we beginnen te analyseren en te berekenen, lijkt God zich van ons te verwijderen. Hoe kan dat? Als Hij zo dichtbij is als wij goud zijn, als Hij ons innerlijk is, de Ziel van onze ziel, het Leven van ons leven, hoe kan Hij dan ooit ver weg gaan? Dat doet Hij niet. Het is onze gemoedstoestand die die indruk wekt. We houden Hem op afstand door onze eigen houding. Sri Ramakrishna zei dat een mens het Allerhoogste beseft door eenvoudig geloof, maar zodra hij begint te redeneren, lijkt God weg te rennen. Dat komt omdat hij Hem probeert te beseffen met de verkeerde methode. Wanneer we volledig afhankelijk zijn van onze eigen beperkte vermogens, zijn we niet in staat het ondoorgrondelijke te doorgronden en worden we overspoeld door twijfel en wanhoop. Maar wanneer we Hem met volkomen nederigheid, eenvoud en overgave zoeken, beginnen we al snel Zijn bescherming en leiding te voelen. Laten we opzien naar het Allerhoogste Goddelijke Wezen met kinderlijk geloof, eenvoud en een open hart. Hij is altijd dichtbij ons. Hij is in ons. Hij kent onze gedachten, onze gevoelens, onze behoeften; en Hij zal ons geven wat we nodig hebben. Alles is mogelijk voor de Allerhoogste. Soms voelen we ons neerslachtig en machteloos, maar voor Hem is niets onmogelijk. Als we ons hart met standvastige toewijding en geloof aan Hem kunnen verbinden, zullen door Zijn genade al onze tekortkomingen worden weggenomen.

Laten we bidden dat ons leven steeds waardiger mag worden, dat Hij ons mag omringen met Zijn tedere zegen en ons altijd mag leiden met Zijn beschermende hand.

Swami Paramananda

Why Work? What does it do to us?

Work is necessary. Not just for earning money but also for eliminating the effects of past work. It is a cyclic process, if not a vicious circle. The whole issue of work and its effect is a cyclic process of cause and effect. We have to work in order to remove the effects of work. By removing the effects of work we can live happily. We are not happy now because of the effects of our past work. So work is imperative for human life.

Speaking, thinking and physical activities are all work. Every activity is voluntary. Nothing is involuntary. Even heartbeat and blood circulation, according to Yoga, is voluntary, though that happens unconsciously. Action of any kind produces results. And these results are not seen immediately, though we may get paid for the physical/mental labour. That is only a part of the story.

The greater part of the story of activities or work is the impressions left behind in the mind.  I did something, and its impression remains in the subconscious. This impression shapes my destiny, life, future, happiness, unhappiness, my physical personality: in fact everything.  What does this mean? Like a carpenter making a table, we are building ourselves through all our work.  We are shaping our destiny, future, everything while we are talking, thinking or doing something.

As we sow, so we reap. As we work, so is the result or impression on the mind. It cannot be different. Hatred creates hate impression, love creates love impression. So shall be our future.

Why is all this important? Read this from the standpoint of the present-day job situation. AI fear is looming large. Jobs may go, everything may go. What will happen to us?

This is where the karma cycle comes to answer you. Since the beginning of this earth, wars, floods, cyclones, changes, developments, have all been taking place. Side by side with all these changes, some people remain prosperous, rich, happy, while some suffer. Blaming the world, environment, etc for our sorrows is wrong. It is we who shape our lives. So, if you pray,  do selfless work, meditate, repeat God’s names, do charity, read scriptures, etc, you will build a solid future for yourselves and no AI changes or whatever can affect you in any way. External changes will not affect you, if you have built a solid future for yourself.

Hindu dharma does not want ANYTHING from you. Sanatana Dharma doesn’t want your money, wealth or anythiing, You give for shaping your own future. You work selflessly, pray, meditate, etc only for your own good.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Waarom werken? Wat doet het met ons?

Werk is noodzakelijk. Niet alleen om geld te verdienen, maar ook om de gevolgen van eerder werk te verwerken. Het is een cyclisch proces, zo niet een vicieuze cirkel. De hele kwestie van werk en de gevolgen ervan is een cyclisch proces van oorzaak en gevolg. We moeten werken om de gevolgen van werk te verwerken. Door de gevolgen van werk te verwerken, kunnen we gelukkig leven. We zijn nu niet gelukkig vanwege de gevolgen van ons werk uit het verleden. Werk is dus essentieel voor het menselijk leven.

Spreken, denken en fysieke activiteiten zijn allemaal werk. Elke activiteit is vrijwillig. Niets is onvrijwillig. Zelfs de hartslag en de bloedsomloop zijn volgens yoga vrijwillig, hoewel dat onbewust gebeurt. Elke vorm van handelen levert resultaten op. En deze resultaten zijn niet direct zichtbaar, ook al krijgen we misschien betaald voor de fysieke/mentale arbeid. Dat is slechts een deel van het verhaal.

Het grootste deel van het verhaal van activiteiten of werk bestaat uit de indrukken die in de geest achterblijven. Ik heb iets gedaan en de indruk ervan blijft in mijn onderbewustzijn hangen. Deze indruk vormt mijn lot, mijn leven, mijn toekomst, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn fysieke persoonlijkheid: eigenlijk alles. Wat betekent dit? Net als een timmerman die een tafel maakt, bouwen we aan onszelf door al ons werk. We geven vorm aan ons lot, onze toekomst, alles terwijl we praten, denken of iets doen.

Wat je zaait, zul je oogsten. Zoals we werken, zo is het resultaat of de indruk die het op ons maakt. Het kan niet anders. Haat schept een indruk van haat, liefde schept een indruk van liefde. Zo zal onze toekomst ook zijn.

Waarom is dit allemaal belangrijk? Lees dit vanuit het perspectief van de huidige banenmarkt. De angst voor AI is groot. Banen kunnen verdwijnen, alles kan verdwijnen. Wat zal er met ons gebeuren?

Hier komt de karmische cyclus in beeld. Sinds het begin van de aarde hebben er oorlogen, overstromingen, cyclonen, veranderingen en ontwikkelingen plaatsgevonden. Naast al deze veranderingen blijven sommige mensen welvarend, rijk en gelukkig, terwijl anderen lijden. Het is verkeerd om de wereld, het milieu, enzovoort de schuld te geven van ons verdriet. Wij zijn het die ons eigen leven vormgeven. Dus, als je bidt, onbaatzuchtig werk doet, mediteert, Gods naam herhaalt, liefdadigheid betoont, heilige geschriften leest, enzovoort, bouw je een solide toekomst voor jezelf op en kan geen enkele verandering door AI of wat dan ook je op welke manier dan ook beïnvloeden. Externe veranderingen zullen je niet raken als je een solide toekomst voor jezelf hebt opgebouwd.

Het hindoeïsme wil NIETS van je. Sanatana Dharma wil je geld, rijkdom of wat dan ook niet. Je geeft om je eigen toekomst vorm te geven. Je werkt onbaatzuchtig, bidt, mediteert, enzovoort, alleen voor je eigen welzijn.

Laten we dus onbaatzuchtig werken, bidden, liefdadigheid betuigen en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

December 2025

Instructies van Sri Ramakrishna

Op een dag zei Sri Ramakrishna tegen Yogananda: ” Wees een toegewijde, maar wees geen dwaas! Als je iets wilt kopen, ga dan naar verschillende winkels, vergelijk prijzen en neem de beste en de goedkoopste. Als je op deze manier geld bespaart, geef je het aan de armen.”
Er is nog een voorbeeld. Toen Maharaj (Swami Brahmananda ) een muntstuk vond (a pice) dat iemand had verloren en hij het aan de Meester liet zien, zei de laatste:” Waarom heb je het gepakt? Je hebt het niet nodig. Waarom zou iemand die geen vis wil naar de vismarkt gaan en onderhandelen over prijzen?”
Hoe kan men deze tegenstellingen met elkaar verzoenen? Een keer gedroeg Sri Ramakrishna zich als enig ander wereldse man, zorgvuldig alles berekenend. Dan weer was hij een voorbeeld van het ideaal van verzaking. Zie je, hij was een man van verzaking. Hij vertegenwoordigde het ideaal (gezinshoofd of kloosterling) in alles wat hij deed. Dat is wat ik zou willen noemen een perfecte ziel.
Een werelds mens is inhalig. En als een gewone man een beetje verzaking voelt, verliest hij volledig zijn hoofd. Omdat we met Sri Ramakrishna omgingen, werden onze ogen geopend. Hij toonde ons het ideale leven door zijn eigen voorbeeld.
Toen een toegewijde uit Mawari, Laksminarayan, Sri Ramakrishna tienduizend roepies (Indiaans geld) aanbood, viel de Meester bewusteloos. Toen hij weer bij bewustzijn kwam, zei hij tegen de toegewijde dat hij bij hem weg moest gaan. Toen Laksminarayan voorstelde het geld aan Hriday te geven voor het gebruik voor de Meester, riep de Meester uit: ” Oh nee! Hij zal het in mijn naam accepteren, en ik kan de gedachte niet verdragen geld te bezitten!” De toegewijde zei toen: ” Ah, ik begrijp het, Je hebt het idee van acceptatie en afwijzing nog niet overwonnen.” De Meester antwoordde eenvoudig, ” Nee, dat heb ik niet.”

Hoe wonderbaarlijk leerde Sri Ramakrishna elke persoon om zijn specifieke behoeften weg te nemen! Hij illustreerde deze manier van lesgeven door te zeggen: ” Een moeder heeft verschillende curries gemaakt van een vis. Ze geeft niet al haar zonen hetzelfde. Zij geeft aan elk wat precies past bij zijn maag.” De Meester volgde dit ook in de praktijk.
Swami Yogananda hoorde eens verschillende mannen kritiek uitten op Sri Ramakrishna. Hij stak de belediging in zijn zak en meldde het incident aan de Meester. De Meester hoorde ervan en zei:” Ze hebben me misbruikt en jij bleef stil!” Toen berispte hij Swami Yogananda. Bij een andere gelegenheid, enige tijd na deze gebeurtenis, was Swami Niranjanananda per boot op weg naar Dakshineswar. Verschillende passagiers hadden kritiek op Sri Ramakrishna. De swami was buitengewoon sterk en hij kwam meteen uit de kajuit, zette zijn benen over het dek en begon te wiegen.
” Je beledigt Sri Ramakrishna,” zei hij. ” ik zal nu de boot laten zinken.
Ik zou graag willen zien wie me durft tegen te houden.” Zij waren allemaal bang en smeekten hem te stoppen. Toen Sri Ramakrishna over dit incident hoorde, zei hij: ” Dwaas. Als ze me mishandelen, wat betekent dat dan voor jou? Laat mensen zeggen wat ze leuk vinden. Wat maakt het jou uit?”
Zie het plezier! Het onderwijs was verschillend, afhankelijk van de behoefte van elke ontvanger. Waar vind je nog een leraar zoals hij?
Eens ving Kali Maharaj (Swami Abhedananda) een vis, redenerend dat de Atman onsterfelijk is—-hij doodt niet en wordt niet gedood.
Toen hij hiervan hoorde, liet Sri Ramakrishna hem halen. Hij zei tegen Kali Maharaj
” Wat je zegt is waar. Maar in jouw staat van ontwikkeling, voordat je de Atman hebt gerealiseerd, is het niet goed om op die manier onderscheid te maken en welk schepsel dan ook te doden.Je moet weten dat realisatie van de Atman een bereikte staat is die alle logica en rede te boven gaat. Hij die die staat bereikt, voelt mededogen voor alle wezens. Een heilige man is bevrijd van alle samkaras (indrukken uit het verleden), maar de gedachtegolf van mededogen blijft bij hem tot aan het laatste moment van zijn leven. Geef nooit het ideaal van een heilig man op.

Uit het boek: Sri Ramakrishna zoals zijn discipelen hem zagen

selectie en vertaling : Mary Saaleman

___________________

Swami Vivekananda had een voorraad grappige verhalen, waarvan hij er sommige steeds weer vertelde. Een daarvan ging over een missionaris op de kannibaleneilanden die bij aankomst aan de mensen daar vroeg hoe ze zijn voorganger vonden en het antwoord kreeg: “Hij was hee-lijk”. Een ander ging over de zwarte prediker die, terwijl hij het verhaal van de schepping van Adam vertelde, zei: “God schiep Adam en zette hem tegen het hek om te drogen.” Toen werd hij onderbroken door een stem uit de gemeente: “Wacht even, broeder. Wie heeft dat hek gemaakt?” Hierop boog de zwarte prediker zich over de preekstoel en zei plechtig: “Nog één dergelijke vraag en u gooit alle theologie omver.”

Dan vertelde Swamiji over de vrouw die hem vroeg: “Swami, bent u boeddhist?” {uitgesproken als bud = knop}, en hij zei dan gemeen maar met een ernstig gezicht: “Nee, mevrouw, ik ben bloemist.”

Zuster Christine

____________________

Sterrenstof

Kees Boukema

“We are such stuff as dreams are made on
and our little life is rounded with a sleep.”
(Tempest)

God, is het geheel. Dat omvat niet alleen de materie, maar ook alle bewustzijn, ruimte en tijd. Alles wat wij ons kunnen voorstellen. Dat maakt dat je gaat inzien dat de hele stoffelijke wereld, niet alleen de mens, maar elk dier en elke plant op de een of andere manier bezield, of bewust is. Om dit idee enigszins te verhelderen maakt Brouwer gebruik van het het begrip ‘emergentie’ . Het eenvoudigste voorbeeld van emergentie is opwarming van water. Warmte wordt niet veroorzaakt door een ingrediënt aan het water toe te voegen en daarmee de samenstelling te veranderen, maar door de gemiddelde snelheid van de samenstellende deeltjes, de watermoleculen te verhogen. Op soortgelijke wijze kunnen spontane veranderingen in meer complexe systemen worden verklaard: Interactie van de samenstellende delen. Denk aan de sierlijke bewegingen van zwermen spreeuwen, het oriëntatievermogen van dieren, klimaatverandering. fluctuaties van financiële markten etc. Zo zou ook ‘bewustzijn’ het emergent kunnen zijn van interacties tussen de neuronen en neurotransmitters van het menselijke brein (Hub Zwart, Trouw, 28 juni 2025).
Albert Einstein bewonderde Spinoza’s pantheïsme, maar meer nog zijn bijdrage aan het moderne denken, dat de ziel en het lichaam één en hetzelfde zijn, niet twee afzonderlijke dingen.” Volgens Spinoza is er slechts één Substantie, dat zichzelf verklaart en veroorzaakt. Het is het enige dat bestaat ‘God of Natuur’. Alle verschijningsvormen die wij in het dagelijks leven tegenkomen, niet alleen mensen, maar ook dieren en planten, bestaan als modus van God, zoals golven en golfjes deel uitmaken van de oceaan. God heeft oneindig veel attributen, maar wij mensen kunnen slechts twee ervan ervaren: de ‘uitgebreidheid’ en het ‘denken’. Men kan bijvoorbeeld het menselijk brein beschrijven als een complex van lichaamscellen, maar ook als een complex van gedachten, emoties en herinneringen. De geest is niet een product van de materie, of omgekeerd; het zijn twee kanten van een en dezelfde Substantie: ofwel God/Natuur.
Brouwer wijst op tweeërlei onderscheid: Enerzijds het onderscheid tussen ‘denken’ [de verwerking van informatie in onze hersencellen] en ‘bewustzijn’ [het ervaren van deze informatieverwerking]. Anderzijds het onderscheid tussen de emergente eigenschappen van individuele deeltjes [bijv. snelheid] en die van vele deeltjes [bijv. temperatuur]. Het ‘denken’ van een persoon kunnen we waarnemen met een hersenscan, maar we kunnen niet vaststellen of deze persoon het denken ook zelf ervaart. Dat ons ‘bewustzijn’ bestaat dat weten we zelf, maar het is een ‘eerste-persoons-ervaring, die niet wetenschappelijk geverifieerd kan worden.
Spinoza schreef, dat alles niet alleen gezien kan worden vanuit het perspectief van materie, maar ook vanuit het bewustzijnsperspectief. Brouwer probeert dit baanbrekende idee met voorbeelden uit de biologie en neurologie enigszins aannemelijk maken, maar ze weet ook, dat ze het nooit zal kunnen bewijzen. Zie ook Alan Watts, ‘The book on the taboo against knowing who you are’ (1966) en Thomas Nagel, “What is it like to be a bat.” (1974 ).
Spinoza was er niet op uit om de aard van God/Natuur te bewijzen, maar om die te begrijpen. Vanuit het materie-perspectief komt God/Natuur overeen met het multi-universum van de moderne kosmologie: Een Substantie waaruit oneindig veel dingen op oneindig veel wijzen voortvloeien, dat is wat een oneindig verstand kan omvatten. Gods verstand is het noodzakelijk ontvouwende heelal zelf, bezien vanuit het innerlijke perspectief van bewustzijn. Dat is totaal iets anders dan het godsbeeld van monotheïstische religies:‘Het universum als schepping van een persoonlijke God.’

  _______________________________

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

____________________________

Dienstbaarheid: een ode aan de helpende hand

Happinez

Contributie: Francis van Schaik

_________________

Kerstkronieken

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Volgens de overlevering predikte Franciscus van Assisi in 1223, op kerstavond, over de geboorte van Jezus en besloot hij daartoe een scène te creëren waarin, in een kribbe van stro, het “Kind van Nazareth” lag, omringd door een os en een ezel.

Franciscus’ organische samenhang is ontroerend.

In een van de mooiste en meest gevoelige artistieke scènes in de christelijke kunst vat “de arme man Gods” – een uitdrukking die ook in de literaire wereld is vastgelegd in de gelijknamige titel van Nikos Kazantzakis’ roman – de evangelische motto’s samen die hem het dierbaarst waren: (1) de naakte, kwetsbare en absoluut vrijwillige armoede van het goddelijk vleesgeworden, en (2) de ode aan de natuur, waarin het sublieme in alle schepselen wordt geprezen.

Op 24 december 1818 vroeg de Oostenrijkse priester Joseph Mohr de organist Franz Xaver Gruber om de melodie te componeren voor een gedicht dat hij had geschreven. Zo ontstond “Stille Nacht, heilige Nacht”, een van de beroemdste kerstliederen, vertaald in meer dan 300 talen en in het Portugees bekend als “Noite Feliz”. De versie die wij kennen, zingt: “(…) arme kleine werd geboren in Bethlehem / Zie in de grot, Jezus, onze goedheid”.

“Lapa” betekent aanvankelijk “een kleine grot of holte in de rots”, of zelfs een plaat die, uitstekend, “een natuurlijke schuilplaats daaronder vormt”.

[Het was verleidelijk om de figuur van het kindje Jezus in de kleine natuurlijke grot op de een of andere manier te associëren met de eveneens messiaanse gevangene in de grot uit Plato’s beroemde allegorie, ook al neigt het christelijk geloof ertoe te stellen dat de zoon van Maria gevangen werd om ons te bevrijden.]
Het woord “presépio” (kerststal) heeft echter een heel andere connotatie. De term verwijst veel meer naar een “omheining” voor het opsluiten van boerderijdieren en dramatiseert daarom, misschien op een veel ontroerender manier, de connotaties die Franciscus van Assisi, waar ik hierboven naar verwees, zo verheerlijkte.
Diezelfde Kazantzakis noemt in zijn motto voor de roman “De laatste verzoeking van Christus”, de “dubbele substantie van Christus, het verlangen zo menselijk, zo bovenmenselijk, dat de mens God moet bereiken”, een mysterie dat altijd ondoorgrondelijk is geweest voor de auteur, zijn “grootste angst en bron van alle vreugde en alle angst” sinds zijn jeugd, “het onophoudelijke en genadeloze conflict tussen de geest en het vlees”, wiens ziel de plaats was waar “deze twee legers vechten en elkaar ontmoeten”.

Maar voor John Lennon: “Dit is dus Kerstmis (de oorlog is voorbij).” En zijn vers lijkt de diepe betekenis van de door Franciscus verkondigde eenheid heel goed weer te geven. Voor mij roept die eenheid niet alleen op tot instrument van de vrede van de Heer, maar ook, voor zowel gelovigen als ongelovigen, tot ongewapende eenheid – in een somber Brazilië dat schreeuwt om wapens wanneer de honger naar brood het vlees van de armen verwoest en bossen en dieren verbranden – die navelstreng die gevierd en gecultiveerd wordt, of het nu tussen lichaam en geest, rede en hart is, of tussen onszelf en anderen, dichtbij of ver weg, de enige weg die ons zeker kan verlossen.

Het is deze universele betekenis van Kerstmis die ik zelfs aan de meest vrome volgeling van Ludwig Feuerbachs antropologisch atheïsme zou durven verkondigen – als het mogelijk is de kwestie in die termen te begrijpen. Voor degenen die niet geloven, is dit het begrip dat voortkomt uit het werk van handen in vlees en verbeelding, waarnaar Paul Valéry verwijst: de verzoening tussen “dit eindige en dit oneindige dat we in onszelf dragen, elk volgens zijn aard”, en dat “nu verenigd moet worden in een welgeordende constructie”. Ten slotte gaat het ook om oecumenische eenheid voor gelovigen, een ervaring die wijlen professor Hermógenes zo dierbaar was, wanneer hij in zijn “Cult of the One” Krishna om een ​​zegen vraagt ​​en door Christus gezegend wordt; wanneer hij tot Christus bidt, wordt hij door Boeddha verhoord; en wanneer hij Boeddha aanroept, wordt hij door Krishna verhoord. Omdat misschien, zoals de heidense Symmachus christenen in de 4e eeuw eraan herinnerde, die vaak de inclusieve toewijding aan diversiteit vergeten, men zo’n groot mysterie niet via één pad kan bereiken.

Professor Paulo Bittencourt is a brilliant teacher of Ancient and Medieval History at the Universidade Federal da Fronteira Sul UFFS [Erechim Campus], Brazil. He contributes articles regularly, and is a columnist of a periodical too. He has several books to his credit. He is an ardent student of Vedanta.

______________________________________

Vedanta Vani is een gratis online magazine.

Het is voor iedereen en is gratis.

Het wordt maandelijks gepubliceerd op de 1e of 2e van elke maand door

Swami Sunirmalananda

Ramakrishna Vedanta Vereniging Nederland
Rijksweg 141
Hoogersmilde, 9423PA
Nederland

www.info.vedanta-nl.org