“If you don’t permit me to stay there as guest, I shall destroy you.”

A crook, posing as a holy man, enjoyed hospitality in different religious places for free.  Once this crook wanted to go to a distant land and stay at a place. He had heard about that place and wanted hospitality from the spiritual place. The local leaders said they could not entertain guests now as they were in difficult times.  This crook-holy man was furious.  “Rejecting me? How dare you! Do you know the consequence of rejecting me? I have very high connections. If you don’t allow me to stay there, I shall see that you are destroyed. You may be far away. What of that. I shall spread such fire against you that you shall be ruined.”  Evil appears to have power indeed. Otherwise, how is it that the world is on fire always? Evil people, posing as religious souls are looting, killing, destroying the honor of women, causing mass destruction–all in the name of religion.  According to them, their religion teaches them to destroy anyone who does not obey them. So they are free to destroy and harm others in whatever way they can. This is happening right in front of all of you, day and night.

When Swami Vivekananda was in the United States, all rats and snakes, who enjoyed religious status and earned millions, became uncomfortable. They realised that the awakened American would discard them and go for this blazing Sun, who enlightens the whole universe. So Swami Vivekananda had to endure tremendous suffering caused by crooks posing as religious people. Some of them would go from door to door to spread calumny. But what of that?  The blazing fire of knowledge, absolute purity and renunciation that Swamiji was, burnt all dirt and dust in no time.  The hissings of venomous snakes and noises of rats were subdued by the purity of the Divine Mahayogi in human form.

All of us become worried about the increasing evil. Sometimes we feel we are helpless before it. Two important things should be done: 1. Don’t add fuel to the fire of evil. 2. Have faith in Goodness. We should not give weapons to evil by doubting goodness, purity and divine power. We should have the faith that if evil appears to succeed, that does not mean goodness will not. Three things make every person great, every nation great, declared Swami Vivekananda: faith in the power of goodness is the first. Whether “religious people” following their books cause evil, whether self-centered people cause destruction, the fundamental point to note is that they are very weak. Weak mentally, weak in character and weak in mind. They resort to falsehood, tricks, cunning and evil due to this so that they may gain power, wealth and prosperity.

However, goodness rules the world. The so-called crook posing as holy man with whom we began our story, the so-called religious people who are trying to destroy the world, the so-called religious people who tried to harm Swami Vivekananda, are  all destroying themselves systematically. This world is ruled by the eternal law called Rta. [Rtam satyam parabrahma] Rta and Satya are the foundational structures of the universe. If the world was otherwise, evil would have used falsehood, criminality, etc and ruled the world. Just as the invincible Ravana became dust, evil will be dust and goodness will trumph always. Whether evil comes posing as holy men, religions or science–they will be dust soon.

Let us have faith in Goodness and move forward, improving ourselves every day through selfless service, prayer, surrender to the Will of God.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

“Als je me niet toestaat daar als gast te verblijven, zal ik je vernietigen.”

Een oplichter, die zich voordeed als een heilige man, genoot gratis van gastvrijheid in verschillende religieuze plaatsen. Op een dag wilde deze oplichter naar een ver land reizen en daar verblijven. Hij had over die plek gehoord en wilde er gastvrijheid ontvangen. De lokale leiders zeiden echter dat ze op dat moment geen gasten konden ontvangen, omdat ze in moeilijke tijden verkeerden. Deze oplichter-heilige man was woedend. “Mij afwijzen? Hoe durven jullie! Weten jullie wel wat de gevolgen zijn van het afwijzen van mij? Ik heb zeer hoge connecties. Als jullie me daar niet laten verblijven, zal ik ervoor zorgen dat jullie ten onder gaan. Jullie mogen dan ver weg zijn, maar wat maakt dat uit? Ik zal zo’n vuur over jullie verspreiden dat jullie geruïneerd zullen worden.” Het kwaad blijkt inderdaad macht te hebben. Hoe kan het anders dat de wereld altijd in brand staat? Kwaadaardige mensen, die zich voordoen als religieuze zielen, plunderen, moorden, schenden de eer van vrouwen en veroorzaken massavernietiging – allemaal in naam van de religie. Volgens hen leert hun religie hen om iedereen te vernietigen die hen niet gehoorzaamt. Ze kunnen dus ongestraft anderen op elke mogelijke manier vernietigen en schade berokkenen. Dit gebeurt recht voor jullie ogen, dag en nacht.

Toen Swami Vivekananda in de Verenigde Staten was, voelden alle ratten en slangen, die religieuze status genoten en miljoenen verdienden, zich ongemakkelijk. Ze beseften dat de ontwaakte Amerikaan hen zou verstoten en voor deze stralende Zon zou kiezen, die het hele universum verlicht. Swami Vivekananda moest dus enorm lijden door toedoen van oplichters die zich voordeden als religieuzen. Sommigen van hen gingen van deur tot deur om laster te verspreiden. Maar wat dan nog? Het laaiende vuur van kennis, absolute zuiverheid en onthechting dat Swamiji belichaamde, verbrandde in een oogwenk alle vuil en stof. Het gesis van giftige slangen en het gekrijs van ratten werden overstemd door de zuiverheid van de Goddelijke Mahayogi in menselijke gedaante.

We maken ons allemaal zorgen over het toenemende kwaad. Soms voelen we ons machteloos. Twee belangrijke dingen moeten we doen: 1. Gooi geen olie op het vuur van het kwaad. 2. Heb vertrouwen in het Goede. We mogen het kwaad geen wapens in handen geven door te twijfelen aan het goede, de zuiverheid en de goddelijke kracht. We moeten erop vertrouwen dat als het kwaad lijkt te zegevieren, dat niet betekent dat het goede niet zal zegevieren. Drie dingen maken ieder mens groot, ieder volk groot, verklaarde Swami Vivekananda: geloof in de kracht van het goede is de eerste. Of “religieuze mensen” die hun boeken volgen nu kwaad doen, of egocentrische mensen vernietiging veroorzaken, het fundamentele punt is dat ze erg zwak zijn. Zwak van geest, zwak van karakter en zwak van verstand. Daarom nemen ze hun toevlucht tot leugens, bedrog, list en kwaad om macht, rijkdom en voorspoed te verkrijgen.

Het goede regeert echter de wereld. De zogenaamde boef die zich voordoet als heilige man, waarmee ons verhaal begon, de zogenaamde religieuze mensen die de wereld proberen te vernietigen, de zogenaamde religieuze mensen die Swami Vivekananda probeerden te schaden, vernietigen zichzelf systematisch. Deze wereld wordt geregeerd door de eeuwige wet genaamd Rta. [Rtam satyam parabrahma] Rta en Satya zijn de fundamentele structuren van het universum. Als de wereld anders was, zou het kwaad leugens, criminaliteit, enzovoort hebben gebruikt om de wereld te regeren. Net zoals de onoverwinnelijke Ravana tot stof verging, zal het kwaad tot stof vergaan en zal het goede altijd zegevieren. Of het kwaad zich nu voordoet als heilige mannen, religies of wetenschap – het zal spoedig tot stof vergaan.

Laten we vertrouwen hebben in het goede en vooruitgaan, onszelf elke dag verbeteren door onbaatzuchtige dienstbaarheid, gebed en overgave aan de wil van God.

Laten we dus werken, bidden, onbaatzuchtig liefdadigheid bedrijven en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

{Concluding Part}

Kees Boukema

The Jewish historian Flavius ​​Josephus (37-100) was the first writer to mention the appearance of Jesus on earth. In his chronicle “The Ancient History of the Jews,” he wrote: “At that time lived Jesus, a wise man, insofar as it is permissible to call him a man. For he performed deeds that were considered impossible and he was a teacher of people who gladly received the truth […] Pilate had imposed upon him the punishment of the cross [..]. The divine prophets had spoken of these things and countless other wondrous things about him. To this day, the group of Christians named after him has not disappeared.” (See Fik Meijer, ‘Jezus en de vijfde evangelist’. Amsterdam, 2015, p. 158).

Based on this fragment, most historians assume that Jesus indeed existed and that he was crucified during the reign of the Roman procurator Pontius Pilate. For further details regarding the life and teachings of Jesus, we can turn to the four Biblical evangelists. They did not write accounts of historical events, but translated oral testimonies of believers, passed down in Aramaic, into Greek. This translation sometimes led, unintentionally, to a shift in meaning. For instance, the expression ‘son of god’ is used figuratively in Aramaic for a ‘child of god’, but in Greek, with its pantheon of gods and demigods, it is taken literally as “Son of God.” Thus: Someone with the same nature as God. (See Geza Vermes, ‘Ieder zijn eigen Jezus’, Baarn, 2002, p. 11).

The oldest Gospel is by Mark, written forty years after the death of Jesus. His story begins with the appearance of John the Baptist, a cousin of Jesus. Flavius ​​Josephus called him a charismatic preacher who mobilized large crowds and called for ‘repentance’. Mark viewed John the Baptist as a forerunner and trailblazer for Jesus. He writes that Jesus left Galilee and went to the Jordan to be baptized by John. At the moment of the baptism, the heavens opened and the Spirit descended upon Jesus like a dove. A voice came from heaven saying: “You are my beloved Son, in you I am well pleased.” [Mark 1:9-13]. Thereupon the ‘Spirit’ drove Jesus into the desert, where, in preparation for his mission, he would be tested by Satan for forty days of strict asceticism.

In the years that followed, Jesus gathered disciples around him, both men and women. He preached the coming of the ‘Kingdom of God’ and he healed the sick; the blind received sight, the lame walked, lepers were cleansed, the deaf heard, the dead were raised to life, and the gospel was preached to the poor [Matthew 11:5]. Jesus found a receptive audience among ordinary citizens, but also among people from affluent circles. In Jericho, a rich young man knelt before him and asked: “What must I do to inherit eternal life?” Jesus answered: “Keep all God’s commandments and love your neighbor.” The young man declared that he had always done this since his youth. Then Jesus said: “One thing still lacks you: Sell all your possessions and distribute the proceeds among the poor. Then come back and follow me.” The young man went home visibly distressed, for he was very rich. Then Jesus said to his disciples: “It is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the Kingdom of God.” [Mark 10:17ff].

Jesus traveled through the land, but visited exclusively places with Jewish inhabitants. His message was intended for “the lost sheep of Israel,” not for ‘Gentiles’. Only in very rare exceptions did he deviate from this (Mark 7:24ff). Jesus soon aroused resistance. The Roman authorities saw him as a danger to public order, and the scholars of the Torah saw Jesus as a threat to traditional religious practice. The fact that Jesus not only healed the sick but sometimes also forgave their ‘sins’ in the process branded him a ‘blasphemer’; for: ‘Only God can forgive sins’. Consequently, a counter-movement arose among people who would prefer to get rid of Jesus (Mark 3:6).

His message, that the ‘Kingdom of God’ was imminent, was considered a potential threat by the rulers in Jerusalem. That threat became concrete when Jesus rode into Jerusalem in a procession arranged by himself. Seated on a donkey foal, he was cheered by his followers. They had spread palm branches and cloaks over the road and cried out: “Hosanna! Blessed is he who comes and blessed is the coming kingdom of our father David. Hosanna in heaven!” This happened during the ‘Passover’; the feast commemorating the liberation of the enslaved Jews in Egypt!

Shortly thereafter, Jesus proceeded to perform a spiritual cleansing of the temple. He began to overturn stalls from afar buyers of sacrificial animals and of money changers who stood in the courtyard. This provocation could not remain unanswered. When he went to an olive grove one evening to pray, the temple police rushed out to take him into custody. Jesus, who had already often spoken to his disciples about his coming suffering and death, made no attempt to flee. On the contrary, he said to them: “The moment has come when the Son of Man is handed over to sinners. Get up, let us go. Look, he who betrays me is already close by.” Jesus was arrested and all his disciples fled. With one exception: “A young man, who was wearing only a linen garment, tried to stay near Jesus, but when he too was seized, he left the garment in their hands and fled away naked.” (Mark 14: 37-52; see Charles Vergeer, De Nameloze, p. 237 ff.)

Jesus was immediately brought before Caiaphas, the presiding high priest of the Sanhedrin, the Jewish court. The main charge: According to witnesses, Jesus had said, ‘that he could tear down the temple built by human hands and in three days build another temple, not made by human hands.’ Jesus makes no attempt to deny or refute this statement. To the question: “Are you the Messiah, the Son of God?”, he answered: “You say so.” (Matt. 26: 61). That was sufficient proof of blasphemy; he was guilty of death.

The Sanhedrin could pronounce a death sentence, but was not allowed to carry it out itself. Permission from the Romans was required for that. Jesus’ declaration that he was the King of the Jews and that the Kingdom of God was at hand would constitute a request to could support execution, for that pointed to ‘incitement to rebellion against Roman authority’ [Meijer, p. 266].

Jesus was taken to the palace of the Roman procurator, Pontius Pilate. Here, too, Jesus makes no effort whatsoever to deny or refute the accusation. On the contrary. To Pilate’s question: “Are you the King of the Jews?” he answered: “You say so.”
What Mark then writes about what supposedly took place after this confession is highly implausible. Historians have wondered what might have prompted Mark to portray the course of the trial in this way. After all, Pontius Pilate was an exceptionally brutal and cruel magistrate. All historians agree on that. He ordered executions on a large scale, often without a prior trial. Certainly after hearing the accusation brought against Jesus, he would have ordered a centurion to crucify him after a brief interrogation. In the Gospel of Mark, however, Pilate appears as a wavering and lenient judge who did not consider Jesus guilty and asks the accusers what he should do with Jesus. The incited crowd shouts “Crucify him!” and, when Pilate asks “What crime has he committed?”, shouts even louder: “Crucify him!” Pilate then allegedly handed Jesus over to be crucified “to satisfy the crowd” (Mark 15:1 ff.).
It is certain that Mark was not an eyewitness to the trial of Jesus. He wrote his Gospel in Rome around the year 70 and based it on what the apostles Peter and Paul had told him about Jesus. Mark had been an interpreter for Peter and a traveling companion of the apostle Paul. His Gospel was primarily intended to encourage the Gentile Christians in Rome. They were being persecuted, and Mark clearly tried to describe the course of events during the Jesus trial in such a way that the Christians in Rome would have as few problems as possible with the Roman authorities. Paul, too, had never met Jesus, but had seen him in a vision and received a commission from him to preach the gospel to all people, including non-Jews. As a traveling missionary in the Roman Empire, Paul was therefore very keen to minimize the role of the Roman authorities in the crucifixion of Jesus and to hold the Jewish priests responsible for his death [See Meijer p. 270]. This also explains the remarkable exclamation that Mark puts into the mouth of the Roman centurion who was charged with the crucifixion of Jesus. When he saw Jesus dying, he is said to have cried out: “Truly, this man was the Son of God.” Mark thereby led his readers to believe that the first person who had recognized the true nature of Jesus was a Roman.

After the death of Jesus, Joseph of Arimathea, a prominent counselor who ‘himself also expected the kingdom of God’, requested and obtained permission from Pontius Pilate to bury the body of Jesus. Joseph wrapped the body in linen, laid him in the cave of a mountain, and rolled a heavy stone in front of the entrance.

On the first day of the week that followed, three female disciples of Jesus went to the tomb to anoint him. When they arrived at the tomb, they found that the heavy stone in front of the tomb had been rolled away. To their great shock, they saw a young man dressed in dazzling white sitting on the right side of the empty tomb. He said to them: “Do not be afraid. You are looking for Jesus, the man from Nazareth who was crucified. He has been raised from the dead; he is not here. Go back and tell his disciples and Peter: ‘He is going ahead of you to Galilee; there you will see him, just as he told you.’ They went out and fled from the tomb, for they were seized with fear and terror. They were so frightened that they told no one anything.” [Mark 16:1-8; see Charles Vergeer. *Een Nameloze* p. 239 and 301).
With this, Mark concluded his Gospel. Verses 9 to 20 concerning the appearance of Jesus to his disciples were added to the Gospel a century later.

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

Een levenseinde met wil en dank

{Afsluitend Deel}

Kees Boukema

  De Joodse historicus Flavius Josephus (37-100) was de eerste schrijver die melding maakte van de verschijning van Jezus op aarde. In zijn kroniek “De Oude Geschiedenis van de Joden” schreef hij:“In die tijd leefde Jezus, een wijs man, voor zover het geoorloofd is om hem een man te noemen. Hij verrichtte namelijk daden die onmogelijk geacht werden en hij was leermeester van mensen die met vreugde de waarheid tot zich namen […] Pilatus had hem de straf van het kruis opgelegd [..]. De goddelijke profeten hadden die dingen en ontelbare andere wonderlijke dingen over hem gezegd. Tot op de dag van vandaag is de naar hem genoemde groep van de christenen niet verdwenen.” (Zie Fik Meijer, ‘Jezus en de vijfde evangelist’. Amsterdam, 2015, p. 158). 

     Op grond van dit fragment nemen de meeste historici aan dat Jezus inderdaad heeft bestaan en dat hij tijdens het bewind van de Romeinse procurator Pontius Pilatus is gekruisigd. Voor nadere gegevens omtrent het leven en de leer van Jezus kunnen we terecht bij de vier Bijbelse evangelisten. Zij schreven geen verslag van historische gebeurtenissen, maar vertaalden mondelinge getuigenissen van gelovigen, die in het Aramees waren doorgegeven, in het Grieks. Die vertaalslag leidde soms, onbedoeld, tot een verschuiving van betekenis. Zo wordt de uitdrukking ‘zoon van god’ in het Aramees figuurlijk gebruikt voor een ‘kind van god’, maar wordt in het Grieks, met zijn pantheon van goden en half-goden, letterlijk opgevat als “Zoon van God” Dus: Iemand met dezelfde natuur als God. (Zie Geza Vermes, ‘Ieder zijn eigen Jezus’, Baarn, 2002, p. 11).  

     Het oudste evangelie is van Marcus, geschreven veertig jaar na de dood van Jezus. Zijn verhaal begint met het optreden van Johannes de Doper, een neef van Jezus. Flavius Josephus noemde hem een charismatische prediker, die grote menigten op de been bracht en opriep tot ‘bekering’. Marcus zag Johannes de Doper als voorloper en wegbereider van Jezus. Hij schrijft, dat Jezus uit Galilea naar de Jordaan vertrok om zich door Johannes te laten dopen. Op het moment van de doop opende de hemel en daalde de Geest als een duif op Jezus neer. Er kwam een stem uit de hemel die zei: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde.” [Marcus 1 :9-13]. Daarop dreef de ‘Geest’ Jezus de woestijn in, waar hij als voorbereiding op zijn missie, gedurende veertig dagen van strenge ascese door Satan op de proef zou worden gesteld.

     In de jaren die volgden verzamelde Jezus discipelen om zich heen, zowel mannen als vrouwen. Hij predikte de komst van het ‘Koninkrijk van God’ en hij genas zieken; blinden werden zienden, kreupelen wandelden, melaatsen werden gereinigd, doven hoorden, doden werden weer tot leven gewekt en aan de armen werd het evangelie verkondigd [Mattheus 11:5].  

     Jezus vond gehoor bij eenvoudige burgers, maar ook bij mensen uit gegoede kringen. In Jericho knielde een rijke jongeman voor hem neer en vroeg :”Wat moet ik doen om het eeuwige leven te erven?” Jezus antwoordde: “Onderhoud al Gods geboden en heb uw naaste lief.” De jongeman verklaarde, dat hij zulks vanaf zijn jeugd altijd had gedaan. Daarop zei Jezus: “Eén ding ontbreekt u nog: Verkoop al uw bezit en verdeel de opbrengst onder de armen. Kom dan terug en volg mij.“ De jongeman ging zichtbaar aangeslagen naar huis, want hij was zeer rijk. Daarop zei Jezus tot zijn discipelen:”Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te gaan, dan voor een rijke om het Koninkrijk van God binnen te gaan.” [Markus 10: 17 e.v.].

     Jezus trok door het het land, maar bezocht uitsluitend plaatsen met Joodse inwoners. Zijn boodschap was bestemd voor “de verloren schapen van Israël”, niet voor ‘heidenen’. Slechts bij hoge uitzondering week hij daarvan af (Marcus 7: 24 e.v.)  Jezus wekte al gauw weerstand op. De Romeinse overheid zag in hem een gevaar voor de openbare orde en de geleerden van de Thora zagen in Jezus een bedreiging voor de traditionele geloofsbeleving. Dat Jezus niet alleen zieken genas, maar daarbij soms ook hun ‘zonden’ vergaf bestempelde hem tot ‘godslasteraar’; want: ‘Alleen God kan zonden vergeven’. Er kwam dan ook een tegenbeweging op gang van mensen, die Jezus het liefst uit de weg zouden willen ruimen (Marcus 3:6).

     Zijn boodschap, dat het ‘Koninkrijk van God’ aanstaande was, gold voor de machthebbers in Jeruzalem als een potentiële bedreiging. Die bedreiging werd concreet toen Jezus in een, door hemzelf gearrangeerde optocht, Jeruzalem binnen reed. Gezeten op een ezelsveulen, werd hij toegejuicht door zijn volgelingen. Zij hadden palmtakken en mantels over de weg uitgespreid en riepen:”Hosanna! Gezegend is hij die komt en gezegend het komende koninkrijk van onze vader David. Hosanna in de hemel!” Dit gebeurde tijdens het ‘paasfeest’; het feest ter herdenking van de bevrijding van de tot slaaf gemaakte Joden in Egypte!

     Kort daarop ging Jezus over tot spirituele reiniging van de tempel. Hij begon kraampjes om te gooien van verkopers van offerdieren en van geldwisselaars die in de voorhof stonden. Deze provocatie kon niet onbeantwoord blijven. Toen hij op een avond naar een olijfgaard ging om te bidden, rukte de tempelpolitie uit om hem in hechtenis te nemen. Jezus, die tegenover zijn discipelen al vaak over zijn komend lijden en sterven had gesproken, deed geen poging om te vluchten. In tegendeel; hij zei tot hen: “Het ogenblik is gekomen, dat de Mensenzoon wordt uitgeleverd aan de zondaars. Sta op, laten we gaan. Kijk, hij die mij uitlevert is al vlakbij.’’ Jezus werd gearresteerd en al zijn discipelen sloegen op de vlucht. Met één uitzondering: “Een jongeman, die alleen een linnen kleed aan had, probeerde bij Jezus in de buurt blijven, maar toen hij ook werd vastgegrepen, liet hij het kleed in hun handen achter en vluchtte naakt weg.” (Marcus 14: 37-52; zie Charles Vergeer, De Nameloze, p. 237 e.v.} 

     Jezus werd direct voorgeleid aan Kajafas, de dienstdoende hogepriester van het Sanhedrin, het Joodse gerechtshof. De belangrijkste aanklacht: Volgens getuigen had Jezus gezegd, ‘dat hij de door mensenhanden gebouwde tempel kon afbreken en in drie dagen een andere tempel, niet door mensen gemaakt, kon opbouwen.’ Jezus doet geen poging deze uitspraak te ontkennen of te weerleggen. Op de vraag: ”Bent u de Messias, de Zoon van God?”, antwoordde hij: “U zegt het.” (Matt.26: 61). Dat was voldoende bewijs voor godslastering; hij was des doods schuldig. 

     Het Sanhedrin kon wel een doodvonnis uitspreken, maar mocht die niet zelf voltrekken. Daarvoor was toestemming van de Romeinen nodig. De verklaring van Jezus, dat hij de koning van de Joden was en dat het koninkrijk van God aanstaande was, zou een verzoek tot executie kunnen ondersteunen, want dat wees op ‘aanzetting tot opstand tegen het Romeinse gezag’ [Meijer, p. 266]. 

     Jezus werd overgebracht naar het paleis van de Romeinse procurator, Pontius Pilatus. Ook hier doet Jezus geen enkele moeite om de aanklacht te ontkennen of te weerleggen. Integendeel. Op de vraag van Pilatus: “Zijt gij de koning der Joden?” antwoordde hij: “Gij zegt het.”

    Wat Marcus dan schrijft over wat zich na deze bekentenis zou hebben afgespeeld is hoogst ongeloofwaardig. Historici vroegen zich af, wat Marcus bewogen kan hebben om het verloop van het proces zo weer te geven. Pontius Pilatus was namelijk een uitzonderlijk brute en wrede magistraat. Daar zijn alle historici het wel over eens. Hij liet op grote schaal executies uitvoeren, vaak zonder voorafgaand proces. Hij zal, zeker na het horen van de aanklacht die tegen Jezus werd ingebracht, na een korte ondervraging een centurion opdracht gegeven hebben om hem te kruisigen. In het evangelie van Marcus figureert Pilatus echter als een weifelmoedige en toegeeflijke rechter, die Jezus niet schuldig achtte en aan de aanklagers vraagt wat hij met Jezus moet doen. De opgehitste massa schreeuwt “Kruisig hem!” en gaat, als Pilatus vraagt “Wat heeft hij dan misdaan?”, nog harder schreeuwen: ”Kruisig hem!”. Pilatus zou dan “om de menigte tevreden te stellen”, Jezus hebben uitgeleverd om gekruisigd te worden (Marcus 15:: 1 e.v.)

     Het staat vast, dat Marcus geen ooggetuige is geweest bij het proces tegen Jezus. Hij schreef zijn evangelie in Rome rond het jaar 70 en had zich gebaseerd op hetgeen de apostelen Petrus en Paulus hem over Jezus hadden verteld. Marcus was tolk geweest voor Petrus en reisgenoot van de apostel Paulus. Zijn evangelie was in de eerste plaats bedoeld om de niet-joodse christenen in Rome een riem onder het hart te steken. Zij werden vervolgd en Marcus heeft duidelijk geprobeerd om de gang van zaken tijdens het Jezus-proces zo te beschrijven, dat de christenen in Rome zo min mogelijk problemen zouden krijgen met het Romeinse gezag.

    Ook Paulus had Jezus nooit ontmoet, maar had hem in een visioen gezien en van hem de opdracht gekregen om het evangelie aan alle mensen te verkondigen, ook aan niet-Joden. Paulus was er als rondreizend missionaris in het Romeinse Rijk, daarom veel aan gelegen om de rol van het Romeinse gezag bij de kruisdood van Jezus te minimaliseren en de Joodse priesters verantwoordelijk te houden voor zijn dood [Zie Meijer p. 270]. Dit verklaart ook de opmerkelijke uitroep die Marcus in de mond legt van de Romeinse centurio die belast was met de kruisiging van Jezus. Toen hij Jezus zag sterven, zou hij uitgeroepen hebben: ”Werkelijk, deze mens was Gods Zoon.” Marcus liet daarmee zijn lezers geloven, dat de eerste mens die de ware aard van Jezus had onderkend een Romein was.

     Na de dood van Jezus vroeg en verkreeg Jozef van Arimatea, een vooraanstaand raadsheer die ‘zelf ook het koninkrijk van God verwachtte’, toestemming van Pontius Pilatus om het lichaam van Jezus te begraven. Jozef wikkelde het stoffelijk overschot in linnen, legde hem in de grot van een berg en rolde een zware steen voor de ingang. 

     Op de eerste dag van de week die volgde gingen drie vrouwelijke discipelen van Jezus naar het graf om hem te balsemen. Bij het graf gekomen bleek dat de zware steen voor het graf was weggerold. Zij zagen aan de rechter zijde van het lege graf tot hun grote schrik een in stralend wit geklede jongeman zitten. Hij zei tot hen: “Wees niet bang. U zoekt Jezus, de man uit Nazareth die gekruisigd is. Hij is opgewekt uit de dood, hij is niet hier. Ga terug en zeg tegen zijn leerlingen en tegen Petrus: “Hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zullen jullie hem zien, zoals hij jullie heeft gezegd”. Zij gingen naar buiten en vluchtten bij het graf vandaan, want ze waren bevangen door angst en schrik. Ze waren zo erg geschrokken, dat ze tegen niemand iets zeiden.”  [Marcus 16: 1-8; zie Charles Vergeer. Een Nameloze’’ p. 239 en 301).

     Hiermee sloot Marcus zijn evangelie af. De verzen 9 tot 20 over de verschijning van Jezus aan zijn discipelen zijn een eeuw later aan het evangelie toegevoegd.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.

Nag Mahashaya’s Perception of Sri Ramakrishna

One time, Nagmahashaya visited Sri Ramakrishna. This time he was alone. The Master, as on previous occasions, attained Bhava. He stood up from his seat and muttered something. Seeing him in that state, Nagmahashaya became terrified. Sri Ramakrishna then told him, “Well, you are a medical man. Please examine my legs and see what is there.” When Nagmahashaya heard him talking in a normal voice, he was greatly relieved. He touched his feet, examined them well and said that he found nothing there. Sri Ramakrishna again asked him to examine them more carefully. Now Nagmahashaya touched the Master’s feet with more enthusiasm and felt how the Guru removes the wants and difficulties of the disciple. A small act of charity on the part of the Guru makes a true disciple feel that as an extremely gracious act of love towards him. And what to speak of such a devotee as Nagmahashaya! His grief over the Master not allowing him to touch his feet on his first visit was now assuaged, and he considered himself blessed, now that he was given the privilege of doing so. Tears trickled down his cheeks and he placed those long desired feet on his head and heart. Blessed are the souls that know the relation between the Guru and the disciple, for they shall see God! About this time Nagmahashaya was convinced that Sri Ramakrishna was God-incarnate. Being questioned how he could know this, he said, “After my going to Sri Ramakrishna for a few days, I came to know through His Grace that Sri Ramakrishna was Narayana personified and He was having His Lila in secret at Dakshineswar.” He then remarked, “No one can realize Him unless blessed by Him. Even austere penances for a thousand years will be of no avail to realize Him, if He does not show mercy.”

Another day Nagmahashaya went to see Sri Ramakrishna at Dakshineswar. When he reached there, he saw the Master taking rest after his meal. It was the month of May and the day was very sultry. Sri Ramakrishna asked him to fan him and then went to sleep. Nagmahashaya fanned him long and his hands became tired but he could not stop without the Master’s permission. He consequently continued the task but his hands became very heavy and he could not hold the fan any longer. Just then Sri Ramakrishna caught hold of his hand and took the fan. Referring to this incident, Nagmahashaya said, “His sleep was not like that of ordinary persons. He could always remain awake. Excepting God, this state is not attainable for any aspirant or even a Siddha.”

_____________________________

Op een keer bezocht Nagmahashaya Sri Ramakrishna. Deze keer was hij alleen. De Meester bereikte, net als bij eerdere gelegenheden, Bhava. Hij stond op van zijn zetel en mompelde iets. Toen Nagmahashaya hem in die toestand zag, werd hij doodsbang. Sri Ramakrishna zei toen tegen hem: “Welnu, u bent een arts. Onderzoek alstublieft mijn benen en kijk wat er aan de hand is.” Toen Nagmahashaya hem weer normaal hoorde spreken, was hij enorm opgelucht. Hij raakte zijn voeten aan, onderzocht ze grondig en zei dat hij niets kon vinden. Sri Ramakrishna vroeg hem opnieuw om ze zorgvuldiger te onderzoeken. Nu raakte Nagmahashaya de voeten van de Meester met meer enthousiasme aan en voelde hoe de Guru de behoeften en moeilijkheden van de discipel wegneemt. Een kleine daad van naastenliefde van de Guru zorgt ervoor dat een ware discipel het als een buitengewoon genadige daad van liefde jegens hem ervaart. En wat te denken van zo’n toegewijde als Nagmahashaya! Zijn verdriet over het feit dat de Meester hem bij zijn eerste bezoek niet toestond zijn voeten aan te raken, was nu verzacht en hij beschouwde zichzelf als gezegend, nu hij die eer wel had gekregen. Tranen stroomden over zijn wangen en hij legde die langverwachte voeten op zijn hoofd en hart. Gezegend zijn de zielen die de relatie tussen de Guru en de discipel kennen, want zij zullen God zien! Rond deze tijd raakte Nagmahashaya ervan overtuigd dat Sri Ramakrishna God in menselijke gedaante was. Toen hem werd gevraagd hoe hij dit kon weten, zei hij: “Nadat ik een paar dagen bij Sri Ramakrishna was geweest, kwam ik door Zijn genade te weten dat Sri Ramakrishna Narayana in menselijke gedaante was en dat Hij in het geheim Zijn Lila (goddelijke spel) speelde in Dakshineswar.” Hij merkte vervolgens op: “Niemand kan Hem realiseren tenzij Hij hem zegent. Zelfs duizend jaar strenge boetedoening zal niet baten om Hem te realiseren, als Hij geen genade toont.”

Op een andere dag ging Nagmahashaya Sri Ramakrishna in Dakshineswar bezoeken. Toen hij daar aankwam, zag hij de Meester rusten na zijn maaltijd. Het was mei en het was een erg zwoele dag. Sri Ramakrishna vroeg hem om hem te verkoelen met een waaier en ging toen slapen. Nagmahashaya verkoelde hem langdurig met de waaier en zijn handen werden moe, maar hij kon niet stoppen zonder toestemming van de Meester. Hij ging daarom door, maar zijn handen werden zo zwaar dat hij de waaier niet langer kon vasthouden. Juist op dat moment greep Sri Ramakrishna zijn hand en nam de waaier over. Verwijzend naar dit voorval zei Nagmahashaya: “Zijn slaap was niet zoals die van gewone mensen. Hij kon altijd wakker blijven. Behalve God is deze toestand voor geen enkele aspirant of zelfs een Siddha bereikbaar.”

Swami Turiyananda narrates this incident: “After M.’s eldest son died, his wife came to Sri Ramakrishna weeping bitterly. I was there. Seeing her crying so much, Sri Ramakrishna said sternly to her: ‘At other times you talk about knowledge, devotion, and so on. Where are these things now? Have they disappeared?’ His words resonated deeply with me. It is often very effective when someone speaks sternly to a person who is sad or grieving. The influence of tamas disappears immediately.
If someone were to lose something or place it somewhere else, Sri Ramakrishna would be irritated. On one occasion, Hazra lost a towel in the Ganges. Sri Ramakrishna was very displeased about this fact and said to him: “I am often outside the normal level of consciousness, but I have never lost anything.” “And you are so forgetful!” The Master kept everything in his room perfectly in order.  Every object had its proper place, so that he could find what he was looking for even in the dark. An orderly mind is just as necessary as external order.
Man is completely absorbed in sensual gratification. Eating, sleeping, and sexual pleasures—in these he spends his entire life.

Sri Ramakrishna used to say: “Many rice merchants place puffed rice at the main entrance to prevent rats from entering the storerooms. As soon as the rats come, they eat the puffed rice instead of the sacks of rice. The rats do not even smell the scent of the rice in the storerooms. In the same way, the Divine Mother has misled man with many seductive things—lust and gold. Man cannot go further and reach the rice sacks—that is to say, God.”

This world is like a maze. Once you enter, one finds it difficult to get out again. With human birth comes an opening to escape. But what use is it? Man forgets everything and occupies himself with things related to the senses. Sri Ramakrishna did not hold people who were immersed in the physical in high regard. He said that they had lost all substance.

The Master used to say: The enormous plum is all skin and pit. It has no flesh and causes colic when eaten. But it does have an attractive taste. The same applies to the world. Where is happiness in the world? It is full of suffering, a dwelling place of misery. Sri Krishna said to Arjuna: “Those who seek refuge in Me alone cross this maya.”

Instead of merely smearing the body with mud to endure the effort of washing it off, isn’t it better to stay away from mud? But how many can do that? So Sri Ramakrishna often said that it is better to enjoy the world a little. But then it must be accompanied by appropriate discrimination. Through this cycle of birth and death, one gradually moves towards God. Divine love must be awakened, intensified, and crystallized in the heart. Only then does the vision of God open up. Take, for example, the life of Gopaler-Ma (a female disciple of Sri Ramakrishna, who had a constant vision of Gopala, the Lord Krishna, as a child). She would see Gopala accompanying her and gathering fuel for her. And Sri Ramakrishna had visions of Ramlala (the child Rama) walking and playing with him. Oh, how wonderful was the Master’s play with the copper brass image of Ramlala! When he told us about these strange events, we understood little of them. Once, Ramlala went frolicking in the Ganga to bathe and ended up in deep water. Sri Ramakrishna asked him to get out, and when he refused, the Master gave him a slap on his cheek.

Collected from Sri Ramakrishna As we Saw Him

contribution: Mary Saaleman

Nederlandse 

Hoe Trainde Sri Ramakrishna zijn discipelen?

   Nadat M.’ s oudste zoon stierf, kwam zijn vrouw bitter huilend naar Sri Ramakrishna. Ik was erbij. Haar zoveel te zien huilen, zei Sri Ramakrishna streng tegen haar:” Andere keren praat je over kennis, toewijding, enzovoort. Waar zijn deze dingen nu? Zijn ze verdwenen? Zijn woorden spraken me enorm aan. Vaak is het zeer effectief als iemand streng spreekt tegen een persoon die verdrietig is of rouwt. De invloed van tamas verdwijnt direct.

Als iemand iets zou verliezen of ergens anders zou plaatsen, zou Sri Ramakrishna erg geirriteerd zijn. Op een keer verloor Hazra een handdoek in de Ganges. Over dit gegeven was Sri Ramakrishna erg ontevreden en zei tegen hem:” Ik ben vaak buiten het normale bewustzijnsniveau, maar ik heb nog nooit iets verloren. En jij bent zo vergeetachtig!” De Meester hield alles in zijn kamer perfect in orde.

Ieder object had zijn juiste plaats, zodat hij zelfs in het donker kon vinden wat hij zocht. Een ordelijke geest is net zo noodzakelijk als externe orde.

De mens gaat geheel op in zinsbevrediging. Eten, slapen, en seksuele genoegens—-in deze brengt hij zijn hele leven door.

Sri Ramakrishna placht te zeggen: ” Veel rijsthandelaren plaatsen gepofte rijst bij de hoofdingang om te voorkomen dat ratten de voorraadkamers binnendringen. Zodra de ratten komen, eten ze de gepofte rijst in plaats van de zakken rijst binnen. De ratten ruiken niet eens de lucht van de rijst in de voorraadkamers. Op dezelfde manier, heeft de Goddelijke Moeder de mens misleid met vele verleidelijke dingen—-lust en goud. De mens kan niet verder gaan en bij de rijstzakken komen——dat wil zeggen God.

Deze wereld is als een doolhof. Als je eenmaal binnengaat, vindt men het moeilijk er weer uit te komen. Met de menselijke geboorte komt er een opening om te ontsnappen. Maar wat heeft het voor nut? De mens vergeet alles, en houdt zich bezig met dingen die met de zintuigen te maken hebben.”  Sri Ramakrishna achtte mensen niet hoog die ondergedompeld waren in het fysieke.  Hij zei dat ze alle substantie verloren hadden.

De Meester placht te zeggen: ” De enorme pruim is een en al schil en pit. Het heeft geen vruchtvlees en veroorzaakt koliek als het wordt gegeten. Maar het heeft wel een aantrekkelijke smaak. Dat geldt ook voor de wereld. Waar is geluk in de wereld? Het is vol lijden, een verblijfplaats van ellende. Sri Krishna zei tegen Arjuna:” Zij die hun toevlucht tot Mij alleen zoeken, steken dit maya over.”

In plaats van het lichaam alleen met modder in te smeren om de moeite van het afwassen te ondergaan, is het niet beter om uit de buurt van modder te blijven? Maar hoeveel kunnen dat? Dus Sri Ramakrishna zei vaak dat het beter is een beetje werelds te genieten. Maar dan moet het wel gepaard gaan met gepaste discriminatie. Door deze cyclus van geboorte en dood beweegt men zich geleidelijk aan naar God.

Goddelijke liefde moet in het hart worden gewekt en geintensiveerd en uitgekristalliseerd. Alleen dan opent zich de visie van God. Neem bijvoorbeeld het leven van Gopaler-Ma (een vrouwelijke discipel van Sri Ramakrishna, die een voortdurend visioen had van Gopala, de Heer Krishna als kind). Ze zou Gopala haar zien vergezellen en brandstof voor haar verzamelen.En Sri Ramakrishna had visioenen van Ramlala (het kind Rama) die met hem liep en speelde. Oh, Hoe geweldig was het spel van de Meester met het koperen messing afbeeld van Ramlala! Toen hij ons vertelde over deze vreemde gebeurtenissen, begrepen we er weinig van. Een keer ging Ramlala in de Ganga stoeien om te baden en hij kwam in diep water terecht. Sri Ramakrishna vroeg hem eruit te komen, en toen hij weigerde, gaf de Meester hem en klap op zijn wang.

vanuit Sri Ramakrishna zoals wij Hem zagen

Mevrouw Mary Saaleman is een toegewijde volgelinge van Moeder. Ze bestudeert al tientallen jaren de Vedanta en heeft vele werken over Ramakrishna en Vivekananda bestudeerd.

I am me and (also) my Readings
(In imitation of “Ode to Marc Bloch”)

Paulo J. S. Bittencourt

Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

As an aspiring reader, whenever I’m asked about any aspect of life, it’s practically impossible for me not to quote an excerpt from one or another book I’ve read. But it’s not uncommon for me to then hear, in response, a question with a certain air of reprimand:
– You quoted books, but what do you really think about the question I asked you?

It was then that I thought that I myself am also a product of the readings I’ve done. I am what I am and (also) the readings I’ve done. I can’t detach myself from them without failing to recognize a large part of my own identity. Perhaps it will be said that I am avoiding the challenge of revealing what I think precisely by hiding behind books. I would say that, possibly, I seek to dissolve (or expand) this core of egoic identity of what I think, in particular, in the very universe of books, just as the Vedantists of India believe they extinguish the ego in Brahman.

Being an author, therefore, is not a principle or an obsession for me, as something that should be pursued at all costs as a priority. I’ve already written a thesis, and I have no desire to write another. It’s out there for the world, whether remembered or not. That’s not the point for me either. I’m not a scholar or an intellectual, I never will be, nor do I have any pretensions of being so. I greatly admire those who are, but I am fully aware that it’s not my field. I see myself much more as a disseminator-apprentice of the knowledge I have acquired dialectically and existentially through the path of reading I have traveled. But I cannot fail to recognize that authorship is, to a certain extent, an inevitable consequence of the creative dialogues we establish with the books we read, one by one, all of them in dialogical connection. In this sense, it is practically impossible not to establish some kind of personal or authorial elaboration as a result of the constant act of reading. Such connections are inevitable, forging significant memories, and refer to the unique experience of each reader, who, whether they like it or not, will never be a purely passive reader, although they are always circumscribed by the limits of interpretation. It is in this sense that I accept, when appropriate, the epithet of author.
I am more concerned with seeking the truth than with actually expressing what I “think” about the truth. This is how books expand our own horizons of thought. I tend to agree with the philosophers of the linguistic-pragmatic turn, such as Wittgenstein and so many others, when they state, roughly speaking, that the universe we know is really the size of our language. When we read “The Special and General Theory of Relativity,” we inevitably participate in the same discovery. The meaning of the work, when understood even partially, reverberates in our spirit and, with unspeakable emotion, we shout with Einstein the same clamorous expression of Archimedes, when in his bathtub, in reflection, he made the greatest discovery of his life. Perhaps, in this way, I will one day say what I think about the truth, but, if that happens, like the waters of the river of Thales of Miletus, I will no longer be what I was before. (And if I can’t say it, perhaps a lifetime of searching will, in itself, have been worthwhile, if it isn’t only about that.)
Then, I will be without books, for they will be within myself, dissolved in the library that is the world itself.
I will always be myself and (also) my readings.

***
Where does the need for that obfuscating hermeticism come from, a knowledge reserved for a few and especially for those who consider themselves, like a bard of themselves, the cherry on top of the history of thought?
The privilege of those who speak in the same tone to the learned and the scholars, rare chosen ones so well remembered by Marc Bloch, attests that the association between monumental erudition and limpid simplicity is indeed possible.

Perhaps more than a possible association, it is, in the end, an indispensable correlation…

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

Nederlandse Vertaling

Ik ben Ik en (ook) mijn lezingen

(Gevolgd door “Ode aan Marc Bloch”)

Als beginnend lezer is het voor mij vrijwel onmogelijk om, wanneer mij naar welk aspect van het leven dan ook gevraagd wordt, geen fragment uit een of ander boek te citeren dat ik heb gelezen. Maar het is niet ongebruikelijk dat ik dan als reactie een vraag krijg met een zekere berisping:
– Je citeerde boeken, maar wat denk je nu echt van de vraag die ik je stelde?

Toen bedacht ik dat ik zelf ook een product ben van de boeken die ik heb gelezen. Ik ben wie ik ben en (ook) de boeken die ik heb gelezen. Ik kan me er niet van losmaken zonder een groot deel van mijn eigen identiteit te verliezen. Misschien zal men zeggen dat ik de uitdaging om te onthullen wat ik denk juist ontwijk door me achter boeken te verschuilen. Ik zou zeggen dat ik wellicht juist probeer deze kern van egoïstische identiteit, van wat ik denk, te ontbinden (of uit te breiden) in het universum van boeken, net zoals de Vedantisten in India geloven dat ze het ego in Brahman uitdoven.

Auteurschap is voor mij dan ook geen principe of obsessie, iets wat ik koste wat kost als prioriteit moet nastreven. Ik heb al een proefschrift geschreven en ik heb geen behoefte om er nog een te schrijven. Het is er, voor de wereld, of het nu herinnerd wordt of niet. Dat is voor mij ook niet het punt. Ik ben geen academicus of intellectueel, dat zal ik nooit worden, en ik heb ook geen enkele pretentie om dat te zijn. Ik bewonder degenen die dat wel zijn, maar ik ben me er volledig van bewust dat het niet mijn vakgebied is. Ik zie mezelf veel meer als een verspreider-leerling van de kennis die ik dialectisch en existentieel heb verworven via het pad van lezen dat ik heb bewandeld. Maar ik kan niet ontkennen dat auteurschap tot op zekere hoogte een onvermijdelijk gevolg is van de creatieve dialogen die we aangaan met de boeken die we lezen, stuk voor stuk, allemaal in dialogische samenhang. In die zin is het praktisch onmogelijk om geen enkele vorm van persoonlijke of auteurlijke uitwerking te ontwikkelen als resultaat van de voortdurende handeling van het lezen. Dergelijke verbanden zijn onvermijdelijk, ze smeden betekenisvolle herinneringen en verwijzen naar de unieke ervaring van elke lezer, die, of hij of zij dat nu wil of niet, nooit een puur passieve lezer zal zijn, hoewel hij of zij altijd wordt begrensd door de grenzen van interpretatie. In die zin aanvaard ik, waar gepast, de titel van auteur.
Ik ben meer bezig met het zoeken naar de waarheid dan met het daadwerkelijk uitdrukken van wat ik “denk” over de waarheid. Zo verruimen boeken onze eigen denkhorizon. Ik ben het eens met de filosofen van de linguïstisch-pragmatische wending, zoals Wittgenstein en vele anderen, wanneer zij, grofweg gezegd, stellen dat het universum dat we kennen in werkelijkheid zo groot is als onze taal. Wanneer we “De speciale en algemene relativiteitstheorie” lezen, nemen we onvermijdelijk deel aan dezelfde ontdekking. De betekenis van het werk, wanneer zelfs maar gedeeltelijk begrepen, galmt na in onze geest en, met onbeschrijflijke emotie, roepen we met Einstein dezelfde luide uitroep als Archimedes, toen hij in zijn badkuip, in overpeinzing, de grootste ontdekking van zijn leven deed. Misschien zal ik op deze manier ooit zeggen wat ik denk over de waarheid, maar als dat gebeurt, zal ik, net als het water van de rivier de Thales bij Milete, niet langer zijn wie ik voorheen was. (En als ik het niet kan zeggen, is een leven lang zoeken misschien op zich al de moeite waard geweest, als het niet alleen daarover gaat.)
Dan zal ik geen boeken meer hebben, want die zullen in mijzelf zijn, opgelost in de bibliotheek die de wereld zelf is.

Ik zal altijd mezelf zijn en (ook) mijn lectuur.

*** Waar komt de behoefte aan die verhullende hermetiek vandaan, een kennis die is voorbehouden aan een enkeling en vooral aan hen die zichzelf, als een soort dichter van zichzelf, beschouwen als de kers op de taart van de geschiedenis van het denken?

Het voorrecht van hen die in dezelfde toon spreken tot de geleerden en de academici, zeldzame uitverkorenen die zo goed herinnerd worden door Marc Bloch, bewijst dat de associatie tussen monumentale eruditie en heldere eenvoud wel degelijk mogelijk is.

Het is wellicht meer dan een mogelijke samenhang; uiteindelijk is het een onmisbare correlatie…

Professor Paulo Bittencourt is een briljante docent Oude en Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universidade Federal da Fronteira Sul (UFFS) [Campus Erechim] in Brazilië. Hij publiceert regelmatig artikelen en is tevens columnist voor een tijdschrift. Hij heeft diverse boeken op zijn naam staan. Hij is een fervent aanhanger van de Vedantaleer.

Who we are

“Vedanta” means that knowledge which liberates us from narrow, limited, sorrowful existence and shows us the way to know our true nature, to know the Divine, to become free. Visit our What is Vedanta? page to know  more. “vani” is “voice”.

Our website  is: http://www.vedantavani.com. Vedanta Vani is a  free-of-charges, online monthly magazine. It is run by Ramakrishna Vedanta Vereniging Nederland. Our Address: Rijksweg 141, Hoogersmilde, 9423PA, The Netherlands.  It is not-for-profit, non-commercial, without advertisements.

No advertisements, no commercial interests.

Our provider host is: Vimexx.nl

Vedanta Vani  deals with non-sectarian, spiritual, intellectual, cultural, and religious topics.  The languages used in this magazine are English, Dutch, Sanskrit, etc. The magazine itself is in English and Dutch.

The Purpose

The purpose of Vedanta Vani is to spread the ideas and ideals of universal spiritual language called Vedanta as found in the Vedas and post-Vedic literature. The magazine has for its principle purpose and aim the distribution of the ideals and ideas of Sri Ramakrishna, Mother, Swami Vivekananda, the other Direct Disciples of Sri Ramakrishna and Mother, and so on.  Vedanta Vani, through the virtual world, brings this message of Vedanta to your mobile or laptop. These days, when you are all busy and are unable to read books, social media like virtual magazine is the best way to bring home noble truths..

This website is based on WordPress theme. 

What personal data we collect and why we collect it

Answer: NOTHING

Since time immemorial, people have given their names and addresses without hesitation: “What is your name?” “Where do you live?” These are natural questions everyone asks everyone and answers to these questions are not secret at all. However, now, we live in a strange world. Things, in the name of becoming simpler and easier, have become strange and terrible. Everything is commercial. Please note that we are NOT interested in collecting your information, nor do we do commercial business. We DO NOT USE COOKIES. We DO NOT USE Google Analytics. We do not collect personal information about visitors to our website. We never sell, rent or hire or buy any data or information.

Like every web service provider in the world, our service provider, generates a log of visits, [IP address, day and time of visit, etc] which does not identify you. The information thus collected is already in public domain. Secondly, we use WordPress. WordPress and its associate plugins may collect log of visits etc.

We use one third-party link (youtube) in our pages. Clicking on the link of third parties or enabling those connections may allow third parties to collect or share data about you. We do not control these third-party websites and are not responsible for their privacy statements.
You have come here of your own free will. You are heartily welcome to browse, to study, to know, to share. May you have quality time browsing our website and studying our little magazine.

Contributors

Our contributors write as volunteers. They do service.  There are no subscribers or mailing lists. We place the link of the magazine each month and interested people access the magazine.

Embedded content from other websites

Articles on this site may include embedded content (e.g. videos, images, articles, etc.). Embedded content from other websites behaves in the exact same way as if the visitor has visited the other website.

These websites may collect data about you, use cookies, embed additional third-party tracking, and monitor your interaction with that embedded content, including tracking your interaction with the embedded content if you have an account and are logged in to that website.

You have come to read and enjoy this magazine. You are welcome to do so. Please share this magazine with your friends.

Please proceed to the magazine…

Thank you.

Editor

Why Work? What does it do to us?

Work is necessary. Not just for earning money but also for eliminating the effects of past work. It is a cyclic process, if not a vicious circle. The whole issue of work and its effect is a cyclic process of cause and effect. We have to work in order to remove the effects of work. By removing the effects of work we can live happily. We are not happy now because of the effects of our past work. So work is imperative for human life.

Speaking, thinking and physical activities are all work. Every activity is voluntary. Nothing is involuntary. Even heartbeat and blood circulation, according to Yoga, is voluntary, though that happens unconsciously. Action of any kind produces results. And these results are not seen immediately, though we may get paid for the physical/mental labour. That is only a part of the story.

The greater part of the story of activities or work is the impressions left behind in the mind.  I did something, and its impression remains in the subconscious. This impression shapes my destiny, life, future, happiness, unhappiness, my physical personality: in fact everything.  What does this mean? Like a carpenter making a table, we are building ourselves through all our work.  We are shaping our destiny, future, everything while we are talking, thinking or doing something.

As we sow, so we reap. As we work, so is the result or impression on the mind. It cannot be different. Hatred creates hate impression, love creates love impression. So shall be our future.

Why is all this important? Read this from the standpoint of the present-day job situation. AI fear is looming large. Jobs may go, everything may go. What will happen to us?

This is where the karma cycle comes to answer you. Since the beginning of this earth, wars, floods, cyclones, changes, developments, have all been taking place. Side by side with all these changes, some people remain prosperous, rich, happy, while some suffer. Blaming the world, environment, etc for our sorrows is wrong. It is we who shape our lives. So, if you pray,  do selfless work, meditate, repeat God’s names, do charity, read scriptures, etc, you will build a solid future for yourselves and no AI changes or whatever can affect you in any way. External changes will not affect you, if you have built a solid future for yourself.

Hindu dharma does not want ANYTHING from you. Sanatana Dharma doesn’t want your money, wealth or anythiing, You give for shaping your own future. You work selflessly, pray, meditate, etc only for your own good.

So let us work, pray, do charity selflessly, and build up our future.

May Sri Ramakrishna, Mother and Swamiji bless us all with a blessed future.

Swami Sunirmalananda

Nederlandse Vertaling

Waarom werken? Wat doet het met ons?

Werk is noodzakelijk. Niet alleen om geld te verdienen, maar ook om de gevolgen van eerder werk te verwerken. Het is een cyclisch proces, zo niet een vicieuze cirkel. De hele kwestie van werk en de gevolgen ervan is een cyclisch proces van oorzaak en gevolg. We moeten werken om de gevolgen van werk te verwerken. Door de gevolgen van werk te verwerken, kunnen we gelukkig leven. We zijn nu niet gelukkig vanwege de gevolgen van ons werk uit het verleden. Werk is dus essentieel voor het menselijk leven.

Spreken, denken en fysieke activiteiten zijn allemaal werk. Elke activiteit is vrijwillig. Niets is onvrijwillig. Zelfs de hartslag en de bloedsomloop zijn volgens yoga vrijwillig, hoewel dat onbewust gebeurt. Elke vorm van handelen levert resultaten op. En deze resultaten zijn niet direct zichtbaar, ook al krijgen we misschien betaald voor de fysieke/mentale arbeid. Dat is slechts een deel van het verhaal.

Het grootste deel van het verhaal van activiteiten of werk bestaat uit de indrukken die in de geest achterblijven. Ik heb iets gedaan en de indruk ervan blijft in mijn onderbewustzijn hangen. Deze indruk vormt mijn lot, mijn leven, mijn toekomst, mijn geluk, mijn ongeluk, mijn fysieke persoonlijkheid: eigenlijk alles. Wat betekent dit? Net als een timmerman die een tafel maakt, bouwen we aan onszelf door al ons werk. We geven vorm aan ons lot, onze toekomst, alles terwijl we praten, denken of iets doen.

Wat je zaait, zul je oogsten. Zoals we werken, zo is het resultaat of de indruk die het op ons maakt. Het kan niet anders. Haat schept een indruk van haat, liefde schept een indruk van liefde. Zo zal onze toekomst ook zijn.

Waarom is dit allemaal belangrijk? Lees dit vanuit het perspectief van de huidige banenmarkt. De angst voor AI is groot. Banen kunnen verdwijnen, alles kan verdwijnen. Wat zal er met ons gebeuren?

Hier komt de karmische cyclus in beeld. Sinds het begin van de aarde hebben er oorlogen, overstromingen, cyclonen, veranderingen en ontwikkelingen plaatsgevonden. Naast al deze veranderingen blijven sommige mensen welvarend, rijk en gelukkig, terwijl anderen lijden. Het is verkeerd om de wereld, het milieu, enzovoort de schuld te geven van ons verdriet. Wij zijn het die ons eigen leven vormgeven. Dus, als je bidt, onbaatzuchtig werk doet, mediteert, Gods naam herhaalt, liefdadigheid betoont, heilige geschriften leest, enzovoort, bouw je een solide toekomst voor jezelf op en kan geen enkele verandering door AI of wat dan ook je op welke manier dan ook beïnvloeden. Externe veranderingen zullen je niet raken als je een solide toekomst voor jezelf hebt opgebouwd.

Het hindoeïsme wil NIETS van je. Sanatana Dharma wil je geld, rijkdom of wat dan ook niet. Je geeft om je eigen toekomst vorm te geven. Je werkt onbaatzuchtig, bidt, mediteert, enzovoort, alleen voor je eigen welzijn.

Laten we dus onbaatzuchtig werken, bidden, liefdadigheid betuigen en onze toekomst opbouwen.

Moge Sri Ramakrishna, Moeder en Swamiji ons allen zegenen met een gezegende toekomst.

Swami Sunirmalananda

December 2025

[Please scroll down to read]

Ramakrishna Instructions to Disciples

One day, Sri Ramakrishna said to Yogananda, “Be a devotee, but don’t be a fool! If you want to buy something, go to different shops, compare prices, and take the best and cheapest. If you save money this way, give it to the poor.”
There is another example. When Maharaj (Swami Brahmananda) found a coin (a pice) that someone had lost and showed it to the Master, the latter said, “Why did you take it? You don’t need it. Why would someone who doesn’t want fish go to the fish market and bargain over prices?”
How can these contradictions be reconciled? At times, Sri Ramakrishna behaved like any other worldly man, carefully calculating everything. At other times, he exemplified the ideal of renunciation. You see, he was a man of renunciation. He represented the ideal (householder or monastic) in everything he did. That is what I would call a perfect soul.

A worldly person is greedy. And if an ordinary person feels a little renunciation, he completely loses his mind. Because we associated with Sri Ramakrishna, our eyes were opened. He showed us the ideal life by his own example.
When a devotee Mawari Laksminarayan offered Sri Ramakrishna ten thousand rupees, the Master fell unconscious. When he regained consciousness, he told the devotee to leave him. When Laksminarayan suggested giving the money to his attendant for the Master’s use, the Master exclaimed, “Oh no! He will accept it on my behalf, and I cannot bear the thought of possessing money!” The devotee then said, “Ah, I understand. You haven’t yet overcome the idea of ​​acceptance and rejection.” The Master simply replied, “No, I haven’t.”

How wonderfully Sri Ramakrishna taught each person to address their specific needs! He illustrated this method of teaching by saying, “A mother has made different curries from one fish. She doesn’t give all her sons the same thing. She gives each one exactly what suits his stomach.” The Master also followed this practice.
Swami Yogananda once heard several men criticizing Sri Ramakrishna. He pocketed the insult and reported the incident to the Master. The Master heard about it and said, “They abused me, and you remained silent!” He then reprimanded Swami Yogananda. On another occasion, some time after this incident, Swami Niranjanananda was traveling by boat to Dakshineswar. Several passengers criticized Sri Ramakrishna. The swami was exceptionally strong, and he immediately came out of the cabin, put his legs on the deck, and began rocking.
“You are insulting Sri Ramakrishna,” he said. “I will now sink the boat. I would like to see who dares to stop me.” They were all frightened and begged him to stop. When Sri Ramakrishna heard about this incident, he said, “Fool! If they mistreat me, what does that mean to you? Let people say what they like. What do you care?”
See the joy! The teachings varied, depending on the needs of each recipient. Where else can you find a teacher like him?
Once Kali Maharaj (Swami Abhedananda) caught a fish, reasoning that the Atman is immortal—he neither kills nor is killed.
Hearing this, Sri Ramakrishna sent for him. He said to Kali Maharaj, “What you say is true. But in your state of development, before you have realized the Atman, it is not right to discriminate in that way and kill any creature. You must know that realization of the Atman is an attained state that transcends all logic and reason. He who attains that state feels compassion for all beings. A holy man is freed from all samkaras (past impressions), but the thought-wave of compassion remains with him until the very last moment of his life. Never give up the ideal of a holy man.”

[from: Sri Ramakrishna as They Saw Him]

Selection from the book by Mary Saaleman

_________________________________________________

“We are such stuff as dreams are made on
and our little life is rounded with a sleep.”

[from Tempest, Shakespeare]

Kees Boukema

God is the whole. That encompasses not only matter, but also all consciousness, space, and time. Everything we can imagine. This makes you realize that the entire material world, not just humans, but every animal and every plant is animated, or conscious, in one way or another. To clarify this idea somewhat, Brouwer uses the concept of “emergence.” The simplest example of emergence is the heating of water. Heat is not caused by adding an ingredient to the water and thus changing its composition, but by increasing the average speed of the constituent particles, the water molecules. Spontaneous changes in more complex systems can be explained in a similar way: the interaction of the constituent parts. Think of the graceful movements of flocks of starlings, the orientation of animals, climate change. fluctuations in financial markets, etc. Thus, “consciousness” could also be the emergent result of interactions between the neurons and neurotransmitters of the human brain (Hub Zwart, Trouw, June 28, 2025).
Albert Einstein admired Spinoza’s pantheism, but even more so his contribution to modern thought, stating that the soul and the body are one and the same, not two separate entities. According to Spinoza, there is only one Substance, which explains and causes itself. It is the only thing that exists—”God or Nature.” All phenomena we encounter in daily life—not only humans, but also animals and plants—exist as modes of God, just as waves and ripples are part of the ocean. God has infinite attributes, but we humans can only experience two of them: “extension” and “thought.” For example, the human brain can be described as a complex of body cells, but also as a complex of thoughts, emotions, and memories. The mind is not a product of matter, or vice versa; they are two sides of one and the same Substance: either God/Nature.
Brouwer points to two distinctions: On the one hand, the distinction between “thought” [the processing of information in our brain cells] and “consciousness” [the experience of this information processing]. On the other hand, the distinction between the emergent properties of individual particles [e.g., velocity] and those of many particles [e.g., temperature]. We can observe a person’s “thought” with a brain scan, but we cannot determine whether this person also experiences thought. We know that our “consciousness” exists, but it is a “first-person experience” that cannot be scientifically verified.
Spinoza wrote that everything can be seen not only from the perspective of matter, but also from the perspective of consciousness. Brouwer attempts to make this groundbreaking idea somewhat plausible with examples from biology and neurology, but she also knows she will never be able to prove it. See also Alan Watts, “The book on the taboo against knowing who you are” (1966) and Thomas Nagel, “What is it like to be a bat.” (1974).

Spinoza did not set out to prove the nature of God/Nature, but to understand it. From the perspective of matter, God/Nature corresponds to the multi-universe of modern cosmology: A Substance from which infinitely many things arise in infinite ways, that is what an infinite mind can grasp. God’s mind is the necessarily unfolding universe itself, seen from the inner perspective of consciousness. This is completely different from the image of God of monotheistic religions: “The universe as the creation of a personal God.”

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

_____________________

Sri Ramakrishna on Bhakti

Devotee: “What is the way for people like us?”

Sri Ramakrishna: Bhakti is the only essential thing. Bhakti has different aspects : the sattvic, the rajasic, and tamasic. One who has sattvic bhakti is very modest and humble. But a man with tamasic bhakti is like a highwayman in his attitude toward God. He says: ‘O God, I am chanting Your name. How can I be a sinner? O God, You are my own Mother; You must reveal Yourself to me.’

{Gospel}

_____________________

Service: An Ode to the Helping Hand

Happinez

Contributed by: Francis van Schaik

Selflessly doing something for someone else. A form of charity that we sometimes easily overlook. Author and columnist Sarah Domogala has written a tribute to service. How can service be an education for the heart? Sarah describes how selflessness can broaden your horizons.

Service
A friend told me how she massaged her mother’s feet, put on her socks, warmed her hands. A simple act of love that changed everything. Of all the things she could have done, she chose this: caring, being present. It touched me deeply.

When No One’s Watching
For years, I swept floors, folded laundry, put food on the table. Work that usually happens silently, when no one is watching. Until I discovered how good it feels to care with attention. To tidy up, clean, fix something that’s loose. To take responsibility for the life that happens in the house.

The Value of the Small
It seems trivial, but it is precisely this care that keeps life going. What if we had respect for the tasks that keep life moving forward? Respect for life itself, and thus for each other. The moments of invisible care (folding laundry, a clean bed, a cup of tea) form the fabric of our lives, not the successes or adventures.

Caring Together
When I care for others, my mood changes. The atmosphere in the house becomes calmer, lighter. By sharing the care, solidarity grows. Children who help out turn out to be happier later in life, I read. Service teaches us attention, perseverance, and love.

The Training of the Heart
Caring for others is not a step backward, but an education for the heart. It teaches us empathy, flexibility, and mindfulness. Not everything has to be perfect, as long as it’s done with attention. Especially in a world where everything has to be efficient, care brings peace and freedom. It is the choice for love, again and again.

What we give, we receive.
Service changes how we see the world. Receiving and giving care strengthens the invisible bond between people. Authenticity is revealed in genuine caring. Whether it’s cooking, listening, or helping: everything is equally valuable. Caring for another is caring for the whole.

Connected in Care
My friend made her mother feel seen and cherished. That’s what we all long for: for someone to stay, even when we’re struggling. As I clean the windows, I feel her gesture live on in my hands. Service brings safety, warmth, and trust. In an uncertain world, that might just be the most beautiful medicine.

Writer: Sarah Domogala

Contributed by Francis Schaik

From happinez

____________________________

Swami Vivekananda had a stock of funny stories, some of which he told  again and again. One was about a missionary to the cannibal islands who, upon his arrival, asked the people there how they liked his predecessor and received the reply, “He was de-li-cious”. Another was about the Negro preacher, who in telling the story of the creation of Adam, said: “God made Adam and put him up against de fence to dry,” when he was interrupted by a voice from the congregation, “Hold on dere, brudder. Who made dat fence?” At this, the Negro preacher leaned over the pulpit and said solemnly: “One more question like dat, and you smashes all teology.”

Then Swamiji would tell about the woman who asked him, “Swami, are you a Buddhist?” {pronounced like bud}, and he would say wickedly but with a grave face, “No, madam, I am a florist.”

Sister Christine

_______________

A Christmas Chronicle

Paulo J. S. Bittencourt
Professor of the History Course at UFFS – Erechim Campus

Tradition holds that in 1223, on Christmas Eve, Francis of Assisi preached about the birth of Jesus, and, to that end, decided to create a scene in which, in a straw manger, lay the “Child of Nazareth,” surrounded by an ox and a donkey.

Francis’s organic coherence is moving.

In one of the most beautiful and sensitive artistic scenes in Christian art, “the poor God”—an expression also enshrined in the literary world by the homonymous title of Nikos Kazantzakis’s novel—condenses the evangelical mottos that were most precious to him, (1) the naked, fragile, and absolutely voluntary poverty of the divine made flesh, and (2) the ode to nature, praising the sublime in all creatures.

On 24 December 1818, the Austrian priest Joseph Mohr asked the organist Franz Xaver Gruber to compose the melody for a poem he had written. Thus was born “Silent Night, Holy Night”, one of the most famous Christmas carols, translated into more than 300 languages, and known in Portuguese as “Noite Feliz”. The version known to us sings: “(…) poor little one was born in Bethlehem / Behold in the grotto, Jesus, our good”.

“Lapa” initially means “a small grotto or cavity opened in the rock”, or even a slab that, protruding, “forms a natural shelter beneath it”.

[It was tempting for me to somehow associate the figure of the Baby Jesus in the small natural grotto with the also messianic prisoner in the cave of Plato’s famous allegory, even though Christian belief tends to postulate that the son of Mary became a prisoner to free us.]
However, the word “presépio” (nativity scene) has a very different connotation. The term refers much more to a “corral” for confining farm animals, and therefore dramatizes, perhaps in a much more touching way, the connotations so exalted by Francis of Assisi that I referred to above.
The same Kazantzakis, in his epigraph to the novel “The Last Temptation of Christ,” mentions the “dual substance of Christ, the longing so human, so superhuman, that man has to reach God,” a mystery always impenetrable to the author, his “greatest anxiety and source of all joy and all anguish” since his youth, “the incessant and merciless conflict between the spirit and the flesh,” whose soul was the place where “these two armies fight and meet.”

But, for John Lennon, “so this is Christmas (war is over).” And his verse seems to evoke very well the profound meaning of the unity proclaimed by Francis, which, for me, not only calls for being an instrument of the Lord’s peace, but also, for believers and non-believers alike, for unarmed unity – in a somber Brazil that cries out for weapons when hunger for bread devastates the flesh of the poor and forests and animals burn – that umbilical unity that is celebrated and cultivated, whether between body and mind, reason and heart, or between ourselves and others, near or far, the only way, certainly, capable of redeeming us.

It is this universal meaning of Christmas that I would venture to announce even to the most devout follower of Ludwig Feuerbach’s anthropological atheism – if it is possible to intuit the matter in those terms. For those who do not believe, this is the understanding that arises from the work of hands in flesh and imagination, to which Paul Valéry refers: the reconciliation between “this finite and this infinite that we carry within ourselves, each according to its nature,” and which “must now be united in a well-ordered construction.” Finally, it is also about ecumenical unity for religious believers, an experience so dear to the late Professor Hermógenes, when, in his “Cult of the One,” upon asking Krishna for a blessing, he is blessed by Christ; upon praying to Christ, he is answered by Buddha; and upon calling upon Buddha, he is answered by Krishna. Because perhaps, as the pagan Symmachus reminded Christians in the 4th century, who often forget the inclusive devotion to diversity, one cannot arrive at such a great mystery by a single path.

____________________

Professor Paulo Bittencourt teaches History at the UFFS, Erchim Campus, Rio Grande de Sul. “Federal University of Southern Frontier” [UFFS] is one of the best universities of Brasil with highly qualified professors at the helm. Professor Bittencourt never rejects our request for articles, though he is very busy.

____________

“Pray to God with tears in your eyes whenever you want illumination or find yourself faced with any doubt or difficulty. The Lord will remove all your impurities, assuage your mental anguish, and give you enlightenment.”

Mother Sri Sarada Devi