Nivedita’s Dear Mother

Margaret Nobel [Nivedita]

Scroll naar beneden voor de nederlandse versie

The other day I said to Holy Mother:  “The day foretold by Sri Ramakrishna when you would have too many children, is almost here. For the whole of India is yours!” She answered: “I am seeing it.”

The Mother looks young, joyful and full of activitiy, yet she is over 55 years of age. I look older and am not 45! It is beautiful to go to her—sitting with her ladies around her,  in the evenings. Her voice is as young and her laugh as happy as 11 years ago and every movement is beautiful. Nor is there a grey hair yet.

When Holy Mother goes to her village everything seems empty in Calcutta. When she is here I go and bathe her feet. I bring back blessings from that safe shrine. Our Holy Mother as we call her, Sarada Devi, is only a simple Hindu woman. Yet, as I think, the greatest woman in the world today.

She is so girlish and young with full of life and brightness…she is always the same. Oh, what a comfort, the one person who never changes, ideal Hindu, ideal disciple, ideal woman of all place and time.

[A letter Margaret wrote to Holy Mother in 1910]

Beloved Mother [Holy Mother Sri Sarada Devi],

This morning early I went to church—to pray for Sara. All the people there were thinking of Mary, the Mother of Jesus. And suddenly I thought of you. Your dear face, and your loving look, and your white sari and your bracelets. It was all there. And it seemed to me that yours was the Presence that was to soothe and bless poor Sara’s sick room. And—do you know?—I thought I had been very foolish to sit in your room, at the evening service to  Sri Ramakrishna, trying to meditate—why did I not understand that it was quite enough to be a little child at your dear feet?

Dear Mother, you are full of love! And it is not a flushed and violent love, like ours, and like the world’s, but a gentle peace that brings good to everyone and wishes ill to none. It is a golden radiance, full of play. What a blessed Sunday that was, a few months ago, when I ran to you, the last thing before I went on the  Ganges, and ran back to you for a moment, as soon as I came back!  I felt such a wonderful freedom in the blessing you gave me, and in your welcome home!

Dearest Mother, I wish we could send you a wonderful hymn, or a prayer, but somehow even that would seem too loud, too full of noise. Surely you are the most wonderful thing of Gode—Sri Ramakrishna’s own chalice of His love for the world—a token left with His children, in these lonely days, and we should be very still and quiet before you – except indeed for a little fun. Surely the “wonderful things of God” are all quiet – stealing unnoticed into our lives—the air and sunlight and the sweetness of gardens and of the Ganges, these are the silent things that are like you!

Ever, my darling Mother, your foolish Khuki (child),  Nivedita


Lieve Moeder van Nivedita

Margaret Nobel [Nivedita]

 

Onlangs zei ik tegen de Heilige Moeder [Sarada Devi]: “De dag die Sri Ramakrishna voorzegde dat je te veel kinderen zou krijgen, is bijna aangebroken. Want heel India is van jou! ” Ze antwoordde: “Ik zie het.”

De Moeder ziet er jong, vrolijk en vol activiteit uit, maar ze is ouder dan 55 jaar. Ik zie er ouder uit en ben geen 45! Het is prachtig om naar haar toe te gaan – ‘s avonds met haar dames om haar heen. Haar stem is zo jong en haar lach zo gelukkig als 11 jaar geleden en elke beweging is mooi. Er is nog geen grijs haar.

Als de heilige moeder naar haar dorp gaat, lijkt alles leeg in Calcutta. Als ze hier is, ga ik haar voeten wassen. Ik breng zegeningen terug van dat veilige heiligdom. Onze heilige moeder zoals we haar noemen, Sarada Devi, is slechts een eenvoudige hindoe-vrouw. Toch, zoals ik denk, de grootste vrouw ter wereld van vandaag.

Ze is zo meisjesachtig en jong, vol leven en helderheid… ze is altijd dezelfde. O, wat een troost, de enige persoon die nooit verandert, ideale hindoe, ideale discipel, ideale vrouw van alle plaats en tijd.

[Een brief die Margaret in 1910 aan de Heilige Moeder schreef]

Margaret Nobel en Moeder Sarada Devi

Geliefde Moeder [Heilige Moeder Sri Sarada Devi],

Vanmorgen vroeg ging ik naar de kerk – om voor Sara te bidden. Alle mensen daar dachten aan Maria, de Moeder van Jezus. En plotseling dacht ik aan jou. Je lieve gezicht en je liefdevolle blik, en je witte sari en je armbanden. Het was er allemaal. En het leek me dat de jouwe de Aanwezigheid was die de ziekenkamer van arme Sara moest kalmeren en zegenen. En – weet je dat? – ik dacht dat ik heel dom was geweest om in je kamer te zitten, tijdens de avonddienst voor Sri Ramakrishna, terwijl ik probeerde te mediteren – waarom begreep ik niet dat het voldoende was om een ​​klein kind te zijn bij je geliefde voeten?

Lieve moeder, je bent vol liefde! En het is geen blozende en gewelddadige liefde, zoals de onze en de wereld, maar een zachte vrede die iedereen goed doet en niemand kwaad wenst. Het is een gouden glans, vol spel. Wat een gezegende zondag was dat, een paar maanden geleden, toen ik naar je toe rende, het laatste voordat ik de Ganges op ging, en even naar je terug rende, zodra ik terugkwam! Ik voelde zo’n geweldige vrijheid in de zegen die je me gaf, en in je welkom thuis!

Liefste moeder, ik wou dat we je een prachtige hymne of een gebed konden sturen, maar op de een of andere manier zou zelfs dat te luid, te vol lawaai lijken. Je bent zeker het wonderbaarlijkste van Gode – Sri Ramakrishna’s eigen kelk van Zijn liefde voor de wereld – een teken dat is achtergelaten bij Zijn kinderen, in deze eenzame dagen, en we zouden heel stil en stil voor je moeten zijn – behalve voor een beetje plezier . De “wonderbaarlijke dingen van God” zijn beslist allemaal stil – ze sluipen onopgemerkt in ons leven – de lucht en het zonlicht en de zoetheid van tuinen en van de Ganges, dit zijn de stille dingen die op jullie lijken!

Ooit, mijn lieve moeder, je dwaze Khuki (kind), Nivedita