What is meant by Sat-Cit-Ananda?

Corné van Nijhuis

 

Scroll naar beneden voor de nederlandse versie

In my search for the mystery of existence, I came across the Vedanta tradition years ago. One of the first things mentioned there is Brahman, the Absolute or the Ultimate Reality. It is stated that Brahman is both the formal and material cause of existence and that Brahman is both immanent and transcendent. So far, as someone with a Christian background, I could still form a picture. But when it was stated that Brahman could be seen as saccidananda, it became more difficult for me to comprehend.

It soon became clear to me that saccidananda was a predicate, a laudable name, of something that was actually unmentionable. It served as the most complete description for the subjective experience of the ultimate immutable Reality that we also call Brahman. The reason for creating such a predicate, in my view, lies in the fact that the human mind is limited and simply needs mental concepts or concepts in order to function.


By deepening the concept of saccidananda, it became clear that different sources or schools give their own specific explanation of this predicate. Some consider saccidananda to be the same as God or Brahman (Absolute Reality). Others say it is the source of all consciousness and perfection. Still others use it as a term to describe the experience of realizing the oneness and wholeness of all existence: the ultimate goal of the human spiritual journey.
In the Vedanta tradition, Brahman is that from which all existence arises, in which it resides and in which it eventually dissolves. In this somewhat abstract perspective, Brahman is qualified by three fundamental attributes, despite the premise that Brahman in itself is indescribable, ultimate and unchangeable. The three attributes are “sat”, “cit” and “ananda”. In this context, sat means “existence”, chit means “consciousness” and “ananda” means “bliss”. With that, however, only one concept (saccidananda) has been replaced by three other concepts, which perhaps gives it more content, but each of which is initially somewhat separate qualities for me. No matter how exalted each of these qualities is. So I need a closer look at these concepts and in particular their deeper meaning and above all their coherence: why precisely these three?

Sat

As indicated above, “sat” is generally translated “existence” from the commonality of underlying concepts such as “being”, “reality” and “truth”. Viewed from the Absolute or the Source of the whole, you can see existence as the space, where everything takes place.

Cit

Cit is translated Consciousness. This is the commonality of concepts such as “mind”, “the individual self”, “knowing”, “observing”, “thinking”, “being aware”. Viewed from the Absolute or the Source of the whole, you can see consciousness as the essence of all that exists.

Ananda

Ananda is then translated as “bliss”. The state of pure happiness, joy and sensory pleasure. Something viewed from the Absolute or the source of the whole can be seen as the passage of time.
From this approach you can consider sat-cit-ananda as the combination of consciousness, space and time. In other words: it is the indication of the space-time continuum, or of the universe (matter), in combination with the consciousness that resides in it. Connecting these aspects into one whole, sat-cit-ananda, makes it clear that consciousness is an integral part of the Universe and that this is the inspiring principle.


When I look at it that way I understand for myself the interpretation that the Advaita Vedanta tradition gives to sat-cid-ananda: the sublime blissful experience of the boundless, pure consciousness that represents the unity of spiritual essence of the ultimate reality.
I hope I was able to inspire you with this vision of the epithet Sat-Cit-Ananda and I am curious about your reflections.


Wat wordt bedoeld met Sat-Cit-Ananda?

Corné van Nijhuis

In mijn zoektocht naar het mysterie van het bestaan kwam ik jaren geleden de Vedanta traditie tegen. Een van de eerste zaken die dan worden genoemd is Brahman, het Absolute of de Ultieme werkelijkheid. Daarbij wordt gesteld dat Brahman zowel de formele als materiële oorzaak is van het bestaan en dat Brahman zowel immanent als transcendent is. Tot zover kon ik mij, als iemand met een Christelijke achtergrond, daar nog wel een beeld bij vormen. Maar toen gesteld werd dat Brahman kan worden gezien als “saccidananda, werd het voor mij lastiger om dit te bevatten. 

Al spoedig werd het mij duidelijk dat saccidananda een predikaat was, een loffelijke benaming, van iets wat eigenlijk onbenoembaar was. Het diende als de meest volledige beschrijving voor de subjectieve ervaring van de ultieme onveranderlijke werkelijkheid die we ook Brahman noemen. De reden om toch een dergelijk predikaat te creëren is mijns inzien gelegen in het feit dat de denkgeest van de mens beperkt is en nu eenmaal mentale concepten of begrippen nodig heeft om te kunnen functioneren. 

Bij verdere verdieping in het begrip saccidananda werd duidelijk dat verschillende bronnen of scholen een eigen specifieke uitleg geven aan dit predicaat. Sommigen beschouwen saccidananda hetzelfde als God of Brahman (Absolute Realiteit). Anderen zeggen dat het de bron van alle bewustzijn en perfectie is. Weer anderen gebruiken het als een term om de ervaring van het besef van de eenheid en heelheid van al het bestaan ​​te beschrijven: het ultieme doel van de menselijke spiritueel reis.

In de Vedanta traditie is Brahman dat waaruit al het bestaan ​​voortkomt, waarin het verblijft en waarin het uiteindelijk oplost. In dit toch enigszins abstracte perspectief wordt Brahman gekwalificeerd door 3 fundamentele attributen, ondanks het uitgangspunt dat Brahman an sich onbeschrijflijk, ultiem en onveranderlijk is. De drie attributen zijn ‘sat’, ‘cit’ en ‘ananda’. Daarbij betekent sat ‘bestaan’, chit ‘bewustzijn’ en ānanda ‘gelukzaligheid’. Daarmee is echter slechts het ene concept (saccidananda) vervangen door drie andere concepten, wat het wellicht meer inhoud geeft, maar die ieder voor mij in eerste instantie enigszins losstaande kwaliteiten zijn. Hoe verheven ieder van deze kwaliteiten ook is. Ik heb dus behoefte aan een nadere beschouwing van deze concepten en met name de diepere betekenis en bovenal de samenhang er van: waarom juist deze drie? 

Sat

Zoals hierboven is aangegeven wordt ‘sat’ in het algemeen vertaald met ‘bestaan’, vanuit de gemeenschappelijkheid van onderliggende begrippen als ‘zijn’, ‘werkelijkheid’ en ’waarheid’. Bezien vanuit het Absolute of de Bron van het geheel, kan je het bestaan zien als de ruimte, daar waar alles plaats vind.

Cit

Cit wordt vertaald met bewustzijn. Dit is de gemeenschappelijkheid van begrippen als ‘geest’, ‘het individuele zelf’, ‘weten’, ‘observeren’, ‘denken’, ‘gewaar zijn’. Bezien vanuit het Absolute of de Bron van het geheel, kan je het bewustzijn zien als de essentie van alles wat bestaat. 

Ananda

Ananda wordt vervolgens vertaald als ‘gelukzaligheid’. De staat van puur geluk, vreugde en zintuiglijk genot. Iets wat bezien vanuit het Absolute of de bron van het geheel, kan worden gezien als het verloop van tijd

Vanuit deze benadering kan je sat-cit-ananda beschouwen als de combinatie van bewustzijn, ruimte en tijd. Anders gezegd: het is de aanduiding van het ruimte-tijd continuüm, of wel van het universum (materie), in combinatie met het bewustzijn dat zich daar in bevind. Het verbinden van deze aspecten tot één geheel, sat-cit-ananda, maakt duidelijk dat het bewustzijn een integraal deel uitmaakt van het Universum en dat dit het bezielende principe is.

Als ik er zo naar kijk dan begrijp ik voor mijzelf de duiding die de Advaita Vedanta traditie geeft bij  sat-cid-ananda: de subliem gelukzalige ervaring van het grenzeloze, zuivere bewustzijn die de eenheid van spirituele essentie van de ultieme realiteit vertegenwoordigd.

Ik hoop dat ik je heb kunnen inspireren met deze visie op het epithet Sat-Cit-Ananda en ben benieuwd naar jouw reflecties.


About the Author

Corné van Nijhuis

Mr Corne van Nijhuis is a scholar, deeply involved in the scientific study of philosophy and spirituality. Having been successful in his field, Mr Corne van Nijhuis has dedicated his time to the study and practice of Vedanta. Readiness to help always, a seeking mind, are some of his outstanding qualities. He has been a regular contributor to this magazine.