Mother’s Teachings
Mother’s Motherliness
During Sri Ramakrishna’s years in Dakshineswar, several young boys used to frequent him and perform intense austerities under his guidance. Some of the youth would stay overnight, and practice meditation. Knowing that overeating would stand in the way of meditation, Sri Ramakrishna had strictly regulated the number of chapattis allowed to each according to their physical capacities. One day he asked Baburam [later Swami Premananda] as to how many pieces of roti he was taking at night. On being told that he was taking five or six, the Master said that it was too many, and asked him why he did so. Baburam answered that he took whatever Mother gave him. At this, Sri Ramakrishna went to Mother Sri Sarada Devi and said complainingly that she would spoil the spiritual prospect of those young men by overfeeding them. But Mother replied: “Why do you worry so much because he has eaten two rotis more? I shall look after their welfare. You need not find fault with them for eating.” Evidently the Divine Mother, Sri Sarada Devi, could not feel content without feeding Her children to their satisfaction. Sri Ramakrishna understood the point and laughed away the whole affair.
Among Sri Ramakrishna’s devotees was a Marwari, who was rich and kind. His name was Lakshminarayan. One day, finding Sri Ramakrishna’s bedsheet torn, he wanted to deposit ten thousand rupees [an enormous sum of those days] so that from the interest, all his personal needs could be met. Sri Ramakrishna cold not brook the proposal and he requested the merchant never to mention such a thing again in his presence. As a test, the Master directed the merchant to Mother, telling the Marwari that he might give the amount to her, if she had no objection to accept it. Mother flatly rejected the proposal, saying that if she accepted the money it would be as good as his accepting it, because all the amount would go to his service. Coming to know that Mother rejected the offer completely, Sri Ramakrishna was happy.
Nederlandse vertaling
Moederlijke zorg
Tijdens Sri Ramakrishna’s jaren in Dakshineswar bezochten verschillende jonge jongens hem regelmatig en beoefenden ze onder zijn leiding intense ascese. Sommige van deze jongens bleven overnachten om te mediteren. Omdat Sri Ramakrishna wist dat overeten de meditatie in de weg zou staan, had hij het aantal chapati’s dat elk van hen mocht eten strikt gereguleerd, afhankelijk van hun fysieke mogelijkheden. Op een dag vroeg hij Baburam [later Swami Premananda] hoeveel roti hij ‘s avonds at. Toen Baburam antwoordde dat hij er vijf of zes at, zei de Meester dat dat te veel was en vroeg hij hem waarom. Baburam antwoordde dat hij alles at wat Moeder hem gaf. Daarop ging Sri Ramakrishna naar Moeder Sri Sarada Devi en klaagde dat zij de spirituele toekomst van die jongemannen zou bederven door hen te veel te eten te geven. Maar Moeder antwoordde: “Waarom maak je je zo druk omdat hij twee roti’s te veel heeft gegeten? Ik zal voor hun welzijn zorgen. Je hoeft hen niet te verwijten dat ze eten.” Het was duidelijk dat de Goddelijke Moeder, Sri Sarada Devi, geen voldoening kon vinden zonder Haar kinderen naar volle tevredenheid te voeden. Sri Ramakrishna begreep dit en lachte de hele zaak weg.
Onder Sri Ramakrishna’s toegewijden bevond zich een rijke en vriendelijke Marwari. Zijn naam was Lakshminarayan. Op een dag, toen hij Sri Ramakrishna’s lakens gescheurd aantrof, wilde hij tienduizend roepies (een enorm bedrag in die tijd) storten, zodat hij van de rente al zijn persoonlijke behoeften kon bekostigen. Sri Ramakrishna kon dit voorstel niet verdragen en verzocht de koopman om er nooit meer in zijn bijzijn over te spreken. Als test stuurde de Meester de koopman naar Moeder en zei tegen de Marwari dat hij haar het bedrag mocht geven, als zij er geen bezwaar tegen had. Moeder wees het voorstel resoluut af en zei dat als zij het geld aannam, het net zo goed zou zijn als hij het aannam, omdat het hele bedrag aan zijn dienst zou worden besteed. Toen Sri Ramakrishna hoorde dat Moeder het aanbod volledig had afgewezen, was hij blij.