Remembering Swami Vivekananda

Roxanne Blodgett

I am ever recalling those swift, bright days in that never to be forgotten winter, lived in simple freedom and kindliness, We could not choose but to be happy and good…. I knew him personally but a short time, yet in that time I could but see in a hundred ways the child side of Swamiji’s character which was a constant appeal to the Mother quality in all good women. He depended on those near him in a way which brought him very near one’s heart. Possessing as he did an almost inexhaustible knowledge of things old as the world, a sage and philosopher, he yet appeared to me utterly to lack the commercial knowledge which so distinguish men of the Western world! You were constantly rendering him some apparently trifling service in the everyday homely happenings of life, he in some small way requiring to be set right..

One day busy with my work and Swamiji absorbed with his curries and chapatties, I spoke to him of you when he said: “Ah yes! Joe is the sweetest spirit of us all.”… Ah, those pleasant “tea party” days, as you used to call them. How we used to laugh! Do you remember the time he was showing me how he wound his turban about his head and you were begging him to hasten as he was already due at a lecture. I said, “Swamiji, don’t hurry. Like the man on his way to be hung and the crowd jostling each other to reach the place of execution who called out, `Don’t hurry, there will be nothing interesting till I get there!’-I assure you, Swami, there will be nothing interesting till you get there!” This so pleased him that often afterwards he would say: “There will be nothing interesting till I get there”-and laugh like a boy.

 

NEDERLANDS

Ik denk nog vaak terug aan die snelle, stralende dagen in die onvergetelijke winter, doorgebracht in eenvoudige vrijheid en vriendelijkheid; we konden niet anders dan gelukkig en goed zijn… Ik heb hem maar kort persoonlijk gekend, maar in die tijd zag ik op talloze manieren de kinderlijke kant van Swamijis karakter, die voortdurend een beroep deed op het moederlijke in elke goede vrouw. Hij leunde op de mensen om hem heen op een manier die hem heel dierbaar maakte. Hoewel hij beschikte over een bijna onuitputtelijke kennis van zaken die zo oud waren als de wereld – een wijze en filosoof – leek het hem volledig te ontbreken aan het zakelijk inzicht dat mannen uit de westerse wereld zo kenmerkt! Je bewees hem voortdurend kleine, ogenschijnlijk onbeduidende diensten in de alledaagse gang van zaken; hij had er soms behoefte aan dat iemand hem even bijstuurde…

Op een dag, terwijl ik met mijn werk bezig was en Swamiji verdiept was in zijn curries en chapati’s, sprak ik over jou. Hij zei toen: “Ah ja! Joe is de liefste ziel van ons allemaal.”… Ah, die fijne ‘theekransjes’, zoals jij ze altijd noemde. Wat hebben we gelachen! Weet je nog dat hij me liet zien hoe hij zijn tulband om zijn hoofd wikkelde, en jij hem smeekte op te schieten omdat hij al bij een lezing moest zijn? Ik zei: “Swamiji, haast u niet. Net als die man die naar de galg werd geleid – terwijl de menigte zich verdrong om bij de executieplaats te komen – en riep: ‘Niet haasten, er gebeurt niets interessants totdat ik er ben!’ – zo verzeker ik u, Swami: er gebeurt niets interessants totdat ú er bent!” Dat vond hij zo leuk, dat hij later vaak zei: “Er gebeurt niets interessants totdat ik er ben” – en dan lachte hij als een jongen.