Main Article

This is about Prayer…

Kees Boukema

Virtually every religion has one or more forms of prayer: communication with the Absolute, our Origin, the Mystery. People pray for help or forgiveness, or pray for rain and good health—for themselves or for others. Prayer can take a fixed form—a ‘set’ prayer—or a free, spontaneous one. We can pray individually, in silent prayer, or communally—singing together, kneeling, sitting, standing, or dancing. Prayer demands our full and uninhibited attention, and, above all, it must be sincere. “When we begin to pray, we enter the lion’s den,” warned Father William McNamarra, O.C.D., “and we do not know if we will emerge alive. If we pray without reverence or awe—without ‘holy fear’—then it is a vain use of God’s name, one of the greatest sins.” (Speaking of Silence, p. 151).
Receptivity is considered a prerequisite for sincere prayer. Members of the Religious Society of Friends—better known as Quakers—pray together in silence, gathering reverently and meditatively while awaiting God’s guidance. Each person focuses on their inner center, knowing themselves to be surrounded by like-minded individuals. An experience of unity may then unfold, in which “Christ, the Teacher,” is present. Insights from the ‘Spirit’ may then be received and shared (John R. Yungblut, *Rediscovering Prayer*, Shaftesbury, 1991).

According to Sri Ramakrishna, the purpose of our life is to experience God; Spiritual practices such as prayer can help us in this regard (The Gospel of Sri Ramakrishna, pp. 384, 521, 671). “Pray to Him for help to be delivered from your animalistic tendencies. Only someone whose spiritual experience is very superficial prays to God for the cure of an illness” (ibid., p. 870). To the question, “Should we pray aloud?” he replied: “No, that is not necessary. Pray to God as you wish. Pray with a simple and sincere heart. Do not let worldly thoughts and worries disturb your prayer. Only when God’s grace has descended upon you can you cease your prayers and penance. God always hears you and will one day reveal Himself to you—now or at the hour of your death” (Sayings, no. 446 et seq.). There is a certain incongruity in praying to God. On September 19, 1884, ‘M’ (author of *The Gospel of Sri Ramakrishna*) visited Ramakrishna. After the *arati* (worship service) in the temple of Mother Kali, Ramakrishna had returned to his room. Still in a state of spiritual ecstasy, he sat down on the couch facing East and prayed to the Divine Mother: “Oh Mother, that I should speak to You first and that You would then act. Ah, that is nonsense! What do prayers mean? They merely signal something. Someone says, ‘I am going to eat.’ Then someone else says, ‘No, that won’t happen!’ Yes, Mother, suppose I had said I wouldn’t eat—would I still feel hungry? Is it ever possible that You listen only when someone prays aloud and not when someone harbors a desire? You are who You are. Why, then, do I speak? Why do I pray? I do what You make me do. Oh, what confusion! Why do You make me argue?” (The Gospel, p. 541).

“In Zen Buddhism, a person relies on themselves. They do not place their fate in the hands of another human being, even one as steadfast and wise as Jesus, the Buddha, or Muhammad,” states the Vietnamese monk Thich Nhat Hanh in *The Energy of Prayer: How to Deepen Your Spiritual Practice*. In it, he addresses questions such as: “What is the role of prayer? Does it actually work?” After all, what is to happen is already determined before we pray. “It is God’s will,” says the Christian. “It is a matter of cause and effect, the law of karma,” says the Buddhist. “Can our prayer change anything about that?”
“Everything that exists is impermanent,” says Thich Nhat Hanh. “In the reality as we experience it, nothing is lasting. If we gain a new insight or a new belief, we are able to enter a new phase.” We can unite our body and mind and direct our energy of love toward our sick grandmother or our younger brother. We then generate new energy that opens our heart; compassion arises, as does communication between the one praying and the one being prayed to—a form of communication that does not depend on physical distance and cannot be captured in words. At that point, there is no difference between God’s will and our own. If we wish to change, God will not stand in our way. If you desire change with all your heart, any spiritual being in whom you believe will be more than willing to help you.

Thich Nhat Hanh draws a parallel with the family unit. If a daughter or son changes, the father and mother change as well. When energy is released within the son or daughter, it eventually brings about a change in the hearts of the father and mother. There is a close bond between God and creation—much like the bond between day and night, or between the observer and the object being observed. God’s will is intertwined with our own.
But what if our prayer yields no tangible result? Our loved one does not recover but passes away. Was our faith perhaps not strong enough? Jesus said, “Strong faith can move mountains” (Matt. 17:20). Sometimes, the outcome of our prayer is not what we had prayed for. Perhaps our prayer did not stem from love for our loved one, but rather from the fear of losing them. Yet, it is also possible that our prayer brought about a change within ourselves.
According to Thich Nhat Hanh, the core question is: “To whom do we actually pray?” To Allah, to God, to the Buddha? Where does the boundary lie between us and the other? In Buddhism, both the one who bows and the one to whom the bow is directed are inherently “empty.” This means they possess no separate reality. You are in the Buddha, and the Buddha is in you. The one bowing and the one receiving the bow are one and the same. When we pray, we pray to ourselves and to that which lies outside ourselves. There is no separation between God and us. The energy of deep mindfulness is true energy, and where energy arises, change follows. The sun’s energy can transform life on Earth. Wind is energy, and our attention is energy capable of changing the state of the world and of humanity.
“A fruitful prayer comprises various elements. Yet two elements are paramount. First and foremost, there must be communication between ourselves and the One to whom we pray. This is fundamental to Buddhism, and I am certain that in every religion, there are people who—after long practice—have arrived at this same insight. They perceive that God dwells within our hearts. [……]. In a fruitful prayer, there is communication between ourselves and the One to whom we pray—a communication independent of space or time, [……]. The second element required for a fruitful prayer is an energetic charge: love, mindfulness, and right concentration. Mindfulness is the full presence of our body and mind. Our body and mind are focused on a single point: the ‘now.’ If this is lacking, we are unable to pray, regardless of our faith. If your attention is not present, who is doing the praying? This is the prerequisite for ‘prajna’—insight, or transcendent wisdom. If this condition is not met, our prayer is merely superstition.”

 

______________________

Mr Kees Boukema is a scholar in Vedanta and Comparative philosophy. His brilliant and thorough-going articles on various philosophical and spiritual subjects are being published since the first issue of the magazine. His latest work is De Beoefening van Meditatie.

 

  

Over het Gebed

Kees Boukema

Nagenoeg iedere religie kent een of meer vormen van gebed: Communicatie met het Absolute, onze Oorsprong, het Mysterie. Mensen bidden om hulp of vergeving, bidden voor regen, goede gezondheid voor zichzelf of voor anderen. Het gebed kan een vaste vorm hebben, een ‘formulier’ gebed, maar ook een vrije vorm, spontaan. We kunnen individueel bidden, een stil gebed, maar ook gezamenlijk bidden in samenzang, knielend, zittend, staand of dansend. Bidden eist onze volledige en onbevangen aandacht en het gebed moet vóór alles oprecht zijn. “Als we gaan bidden betreden we het hol van de leeuw,” waarschuwde Father William McNamarra, O.C.D., “en we weten niet of we er levend uitkomen. Als we bidden zonder eerbied of ontzag, zonder ‘heilige vrees’, dan is het een ijdel gebruik van Gods naam, een van de grootste zonden.” (Speaking of Silence, p. 151) .

 

Ontvankelijkheid wordt gezien als een voorwaarde voor een oprecht gebed. Vrienden van ‘Het Religieus Genootschap der Vrienden’, beter bekend als ‘Quakers’,  bidden gezamenlijk in stilte, eerbiedig, meditatief bijeen, wachtend op Gods leiding. Iedereen concentreert zich op zijn innerlijk centrum en weet zich omringd door gelijkgestemden. Dan kan zich een ervaring van eenheid ontwikkelen waarin “Christus, de leraar” is.  Dan kunnen ingevingen van de ‘Spirit’ ontvangen worden en gedeeld (John R.Yungblut, Rediscovering Prayer, Shaftesbury, 1991).

 

Volgens Sri Ramakrishna is het doel van ons leven om God te ervaren; spirituele oefeningen zoals gebed kunnen ons daarbij helpen (The Gospel of Sri Ramakrishna, p. 384, 521, 671). “Bid tot Hem voor hulp om verlost te worden van je dierlijke neigingen. Alleen iemand wiens spirituele ervaring erg oppervlakkig is, bidt tot God om genezing van een ziekte.” (idem p. 870).  Op de vraag ‘Moeten we hardop bidden?’ antwoordde hij: “Nee, dat is niet nodig. Bid tot God zoals jij wilt. Bidt met een eenvoudig en oprecht hart. Laten wereldse gedachten en zorgen je gebed niet verstoren. Alleen als Gods genade op je is neer gedaald kan je de gebeden en boetedoening staken. God hoort je altijd en zal zich op een dag aan je openbaren, nu of in het uur van je dood.” (Sayings, nr. 446 e.v.).

 

Er is een zekere ongerijmdheid in het bidden tot God. Op 19 september 1884 bracht ‘M’ (auteur van “The Gospel of Sri Ramakrishna”) een bezoek aan Ramakrishna. Na de ‘arati’ (eredienst) in de tempel van Moeder Kali was Ramakrishna teruggekeerd naar zijn kamer. Hij was, nog steeds in spirituele vervoering, op de bank gaan zitten met zijn gezicht naar het Oosten en bad tot Goddelijke Moeder:”Oh, Moeder dat ik eerst tot U zou spreken en dat U dan zou handelen. Ach, dat is toch nonsens! Wat betekenen gebeden? Ze geven slechts een signaal. Iemand zegt: ‘Ik ga eten’. Dan zegt iemand anders: ’Nee, dat gebeurt niet!’ Ja Moeder, stel dat ik gezegd zou hebben, dat ik niet zou eten, zou ik dan nog steeds honger hebben? Is het ooit mogelijk dat U alleen luistert als iemand hardop bidt en niet wanneer iemand een verlangen koestert? U bent die U bent. Waarom spreek ik dan? Waarom bid ik?  Ik doe wat U me laat doen. Oh, wat een verwarring! Waarom laat U me disputeren?” (The Gospel, p. 541).

 

‘In het Zen-boeddhisme is de mens aangewezen op zichzelf. Hij legt zijn lot niet in handen van een ander mens, zelfs als die zo standvastig en wijs is als Jezus, de Boeddha of Mohammed,’ aldus de Vietnamese monnik Thich Nhat Hanh in ‘The Energy of Prayer. How to deepen your spiritual practice.’. Hij gaat daar in op vragen als: ‘Wat is de rol van gebed? Werkt het ook?’. Wat gaat gebeuren, ligt toch al vast vóór we gaan bidden. ‘Het is de wil van God’, zegt de christen. ‘Het is een kwestie van oorzaak en gevolg, de wet van karma’, zegt de boeddhist, ‘Kan ons gebed daar nog iets aan veranderen?’

‘Alles wat is, is vergankelijk’, zegt Thich Nhat Hanh, ‘In de werkelijkheid zoals wij die ervaren ia niets blijvend. Als we een nieuw inzicht hebben of een nieuw geloof dan zijn we in staat om een nieuwe fase in te gaan. We kunnen ons lichaam en geest verenigen en onze energie van liefde richten op onze zieke grootmoeder of onze jongere broer. We produceren dan nieuwe energie waardoor ons hart zich opent; dan is er compassie, communicatie tussen degene die bidt en degene tot wie gebeden wordt. Een vorm van communicatie die niet afhankelijk is van de onderlinge afstand en niet in woorden is te vatten. Er is dan geen verschil tussen Gods wil en onze wil. Als wij willen veranderen, zal God ons niet tegenhouden. Als je van ganser harte wil veranderen, dan zal elk spiritueel wezen waar je in gelooft graag bereid zijn om je te helpen.

 

Thich Nhat Hanh trekt een vergelijking met het gezinsverband. Als de dochter of de zoon wil veranderen, dan veranderen de vader en de moeder ook. Als energie in de zoon of de dochter vrijkomt, brengt dat na enige tijd verandering in het hart van de vader en dat van de moeder. Tussen God en het geschapene is een nauwe band, zoals die tussen dag en nacht, tussen de waarnemer en het object dat waargenomen wordt. De wil van God is verbonden met onze wil.

 

Maar als ons gebed toch geen merkbaar resultaat oplevert? Onze geliefde geneest niet, maar sterft. Was ons geloof dan misschien niet sterk genoeg? Jezus zei: ‘Een sterk geloof kan bergen verzetten’ (Matt. 17: 20). Soms is het effect van ons gebed niet hetgeen waarvoor we baden. Misschien was ons gebed niet uit liefde voor de geliefde, maar kwam het voort uit onze angst om hem te verliezen. Maar het kan ook zijn dat door ons gebed iets in onszelf is veranderd.

 

Volgens Thich Nhat Hanh is de kernvraag: “Tot wie bidden wij eigenlijk?” Tot Allah, tot God, tot de Boeddha? Waar is de grens tussen ons en de ander? Volgens het boeddhisme is degene die buigt en degene waarvoor gebogen wordt van nature ‘leeg’. Dat wil zeggen: Zij hebben geen aparte werkelijkheid. Jij bent in de Boeddha en de Boeddha is in jou. Degene die buigt en degene die de buiging ontvangt zijn een en dezelfde. Als we bidden, bidden we tot onszelf en tot hetgeen buiten onszelf is. Er is geen scheiding tussen God en ons. De energie van diepe aandacht is ware energie en waar energie ontstaat, daar is verandering. De energie van de zon kan het leven op aarde veranderen. Wind is energie en onze aandacht is energie die de toestand in de wereld en van de mensheid kan veranderen.

 

“Een vruchtbaar gebed bevat diverse elementen. Maar twee elementen zijn het belangrijkst. Er moet in de eerste plaats communicatie zijn tussen onszelf en degene tot wie wij bidden. Dat is elementair in het boeddhisme en ik ben er zeker van dat er in elke religie mensen zijn die na langdurige beoefening tot datzelfde inzicht zijn gekomen. Zij zien dat God in ons hart verblijft. [……]. In een vruchtbaar gebed is er communicatie tussen onszelf en degene tot wie wij bidden. Een communicatie die niet afhankelijk is van ruimte of tijd, [……]. Het tweede element dat nodig is voor een vruchtbaar gebed, is energetische lading: liefde, mindfulness en de juiste concentratie. Mindfulness is: de volledige tegenwoordigheid van ons lichaam en onze geest. Ons lichaam en onze geest zijn gericht op één punt: het ‘nu’. Als dat ontbreekt is zijn wij, ongeacht ons geloof, niet in staat om te bidden. Als jij er met je aandacht niet bij bent, wie is er dan aan het bidden? Dit is de voorwaarde die leidt tot ‘prajna’, inzicht, transcendente wijsheid. Als aan die voorwaarde niet is voldaan, dan is ons gebed gewoon bijgeloof.

Kees Boukema is sinds decennia student van Vedanta en andere filosofische systemen. Hij heeft divers bijgedragen aan het veld van hoger denken. Hij heeft belangrijke artikelen en boeken geschreven en vertaald. Het nieuwste boek van Dhr Kees Boukema is, De Beoefening van Meditatie.